RSS feed

Maandelijks archief: oktober 2010

23 mei 2007

Geplaatst op

Donderdag 14 juni 2007

Gekregen. Een abonnement op de trein, vrij reizen naar bestemmingen die ik zelf mocht kiezen. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week, ook op zon en feestdagen. Gekregen van mijn psychologe om mijn leven weer enigzins op de rails te krijgen. Twaalf jaar hebben we samen gereisd. De laatste twee jaar begeef ik mij op dood spoor. Ze verhuisde met haar praktijk naar een andere plaats, ik mocht wel met haar mee verhuizen, maar ik dacht het na twaalf jaar wel onder de knie te heben, en bovendien een wekelijkse reis zag ik niet zo zitten. De ‘ trein ‘, vierenvijftig schriftjes vol met reisverslagen die ik in twaalf jaar heb gemaakt. We hebben samen veel gereisd.
Dan kwam ze naast me zitten als ik weer eens vond dat we te lang onderweg waren. Sloeg haar armen om mij heen als ik weer eens vond dat het zo lang duurde voordat er een einde kwam aan de reis in de lange donkere tunnel.
Samen hebben we menig station gepasseerd, wissels omgelegd, op dood spoor gestaan, reizen geanuleerd……..ze was er voor mij.
De trein kwam ik vanmiddag tegen bij het zoeken naar iets. Achterin het nachtkastje zag ik ze liggen. Vierenvijftig schriften en boekjes vol met reisverslagen, samen gebonden door een paars lint.
Ik herinner me haar ogen, hoe ze kon praten met haar ogen als ze aanvoelde komen dat ik zou gaan hyperventileren. Met haar ogen op mij gericht liep ze naar haar kast om terug te komen met de koptelefoon die ik kreeg opgezet, waarna ik haar zachte rustgevende stem hoorde klinken in mijn oren en zo weer terug kwam op aarde. Op het krukje voor mij, mijn handen in die van haar, de kleenex tissues binnen handbereik bleef ze rustig en zonder van gezichtsuitdrukking te veranderen wachten tot het station gepasseerd was………..
Haar huwelijk, de geboorte’s van haar twee kinderen, alles deelden we samen. Op dood spoor ja. Dat ben ik al enige tijd en ik besef dat ik haar mis. Wat zou ik graag nog eens met haar reizen. Haar vertellen waar ik geweest ben, en wat ik gedaan heb in de twee jaar zonder haar als machinist. Het is mij tegengevallen, het alleen reizen. Maar het heeft me ook wel goed gedaan. Ik lees de notitie’s die ik als losse kaartje extra mee kreeg…….’ draag dit bij je tot je zeker weet het het niet meer nodig te hebben.’ Hoe te handelen in een panieksituatie, wie te bellen als ik aan voelde komen dat ik in een dikke mist terecht zou komen. Want ze was er geen vierentwintig uur.
Dat kon ook niet, ze had haar eigen leven en ik behoorde tot ‘ haar werk .’ Zoals ik aan haar dacht , dacht zij niet aan mij, en toen ik hoorde dat ze weg zou gaan ben ik blind van tranen naar huis gefietst. Ook zij huilde. Hoe had ze er tegenop gezien mij dat te vertellen.
Want ergens wist ze dat ik niet met haar verder zou kunnen reizen, ik zou te vaak moeten overstappen, en daar was ik duidelijk nog niet aan toe. Mijn vertrouwde wekelijkse gang was ik kwijt. Toch wilde ik niet toegeven, ik weigerde naar haar plaatsvervangster te gaan, hoe aardig en begrijpend die ook was. Dood spoor. Ik weet even niet welke kant ik op moet gaan. Maar ik ben blij met de herinneringen aan twaalf jaar reizen met haar. ‘ Je redt het,’ waren de laatste woorden die ze tegen mij zei.
Ik ga het ook redden……….daar ben ik van overtuigd.

Advertenties

2010

Geplaatst op


Nog gereisd nadat ik in 2007 op dood spoor geraakt was ? Welke kant zou ik opgaan, durfde ik wel alleen te reizen, en is het allemaal goedgekomen? Ja het is grotendeels goedgekomen. Ik heb mijn eindbestemming bijna bereikt. Duizenden kilometers heb ik afgelegd en niet alleen per trein. Liefde geeft je vleugels, hoe waar zijn deze woorden. Ik bewaar ze in een mooi doosje, de vliegtickets, trein en buskaartjes van binnen en buitenland, het zijn dierbare soevenirs van een nieuw leven, een nieuwe start. Toen ” hij ” in mijn leven kwam kreeg ik letterlijk en figuurlijk vleugels. Wat ik nooit voor mogelijk had gehouden gebeurde, ik stapte in het vliegtuig met alles wat daarbij hoorde, voor mij althans.
Niet te ver van huis en altijd binnen bereik blijven van een ziekenhuis. Dat was veilig en kon ik overzien, dat was jarenlang mijn leven. Alleen op die manier durfde ik uitstapjes te maken. Een dagje winkelen in een andere stad dan mijn vertrouwde omgeving kon uitlopen in een drama omdat de paniek kon toeslaan en ik op stel en sprong rechtsomkeert wilde maken. Alleen mijn dochters begrepen het, ze waren opgegroeid met de angsten van hun moeder. Een gebeurtenis in mijn jonge jaren had ervoor gezorgd dat ik geen normaal leven durfde leiden.
Ze hebben het heel erg moeilijk gehad met de plotselinge verandering van hun moeder. Slapeloze nachten hebben ze gehad alleen al bij het denken aan mijn plannen. Letterlijk ziek waren ze en ik voelde me heel erg schuldig. Toch heb ik de stap gezet en ben op een dag door de oudste naar Schiphol gebracht. Toen ik eenmaal door de paspoortcontrole was overviel me de angst, uit het gezichtsveld van mijn dochter heb ik mijn tranen laten gaan. Ik was niet alleen heel bang, ik voelde me vooral ook schuldig omdat ik wist hoe moeilijk mijn kinderen het zouden hebben.
Inmiddels ben ik een ervaren reizigster wat niet betekent dat ik nu geen angsten meer heb. Dit jaar hoop ik mijn eindbestemming te bereiken, hopen wij onze eindstemming te bereiken, waarna ik nooit meer alleen het vliegtuig, de trein of welk vervoermiddel dan ook in hoef te stappen. Niet dat ik dat niet durf of niet wil, maar dan heb ik mijn bestemming bereikt.

Taartetende Madammen.

Geplaatst op

taartetende madammen

 

Heerlijk, ik heb weer wat te lezen erbij……..gekocht op de rommelmark . Tijd om ook echt eens aan lezen toe te komen verkochten ze niet. Ik leg mijn aanwinsten maar even bij de stapel die met de dag lijkt te groeien.
Het was rommelmarkt op de school van mijn jongste kleinzoon. De opbrengst komt voor een deel ten goede aan evenementen waar door financiele omstandigheden thuis niet alle kinderen aan mee kunnen doen. Uitstapjes, theater, sportevenementen en meer van dat soort dingen. Wat ik gekocht heb, een boek over het menselijk lichaam, en een dikke pil over de wereldgeschiedenis. Daar kom ik de winter wel mee door.
Maar nu even wat anders. Ook om te lezen, én te bekijken, de nieuwe BisB is uit. Big is Beautiful. Ja, dat zeg ik hardop, en ik loop ook niet met het blad onder mijn shirt of jas naar huis, maar open en bloot. ‘ Koop jij dat blad ?
Nee, ik koop het niet maar ik lees het wel, ik mag het lenen van een mede Rubens vrouw. Hoe zeg ik dat….mooi toch ?
Jaren heb ik ge jo-jo’d……dik, dikker, dun, nog dunner……..ik werd er compleet gestoord van. Noem het maar op en ik heb dat dieet gedaan. Ik ben zelfs een tijdje stiekem aan de sigaret geweest omdat ik had horen vertellen dat je van roken slank zou worden. Nou, ik niet. Toen ik het jaren later opbiechte aan mijn dochter lag ze in een deuk.
Ze zag het al helemaal voor zich………ma met een sigaret in haar mondhoek, een glas sherry in de andere hand, want dat heb ik ook gedaan, de sherry-kuur, maar dat alles zonder resultaat.
De ommezwaai kwam na mijn vijfenveertigste. Ik had er schoon genoeg van. Hoe het precies gegaan is kan ik niet meer zeggen, maar ik vond van de ene op de andere dag dat ik een prachtig decolleté had én een paar stevige maar mooie kuiten ! Hoe blij kun je zijn met jezelf. Dat ben ik gaan uitbuiten, en hoe.
Niks geen verhullende kleding meer maar een decolleté wat gezien mag worden. Benen die in een mooie panty zijn gehuld en de aandacht trekken door versieringen. Een zwierige lange, of een strakke korte rok, het kan en mag allemaal want ik mag er zijn.
Ik heb mijn metamorfose gehaald uit BisB en daarvan heb ik tot op de dag van vandaag geen spijt gehad. Ik durf, en dat straalt van mij af. Mijn onzekerheid zit ‘ m ook echt niet in mijn uiterlijk, mijn onzekerheden zijn van geheel andere aard, maar ook daar werk ik aan. Ik heb al een blik geworpen in mijn lijfblad…..ook die benaming is weer uit de kunst, en ik heb al genoten van het artikel kunst kijken…….taartetende madammen…..prachtige kunstwerken van mooie volle taartetende madammen……….
Lia Schapendonk werkt in haar atelier aan technieken om dikke dames goed op het doek te krijgen.
Dat moet geen kunst zijn……..het lijkt mij veel moeilijker een dunne dame op het doek te krijgen…….want waarmee vul je het doek als je klaar bent met de dunne dame…….met een glaasje water ……een olijfje…….een wortel ?
Inmiddels durf ik steeds meer. Een legging onder een tuniek……pumps onder een stakke rok waarin mijn heupen zo mooi uitkomen…………oorbellen die je al van veraf ziet glinsteren……..kleding die ik zelf versier met Swarofski-steentjes……………
Echt, het komt wel goed met mij………de binnenkant, die laat me nog te vaak en te veel in de steek, maar met de buitenkant zit het wel goed.

http://www.ietepietelietje.nl

Leopold Katerberg.

Geplaatst op

Leopold Katerberg.

Een hele aardige mail in mijn postbox. Van Leopold. Leopold schildert en doet dat op zeer unieke wijze. Ik maakte kennis met zijn werk via Cootje’s space, een Amsterdamse kunstenares en bevriend met Leopold, en ik mag haar mijn space vriendin noemen. Een eer, evenals de alleraardigste mail die ik kreeg van Leopold. Kunst begint bij kijken zijn woorden die in de mail staan. Inderdaad, hij heeft gelijk. Verstand van kunst heb ik absoluut niet, maar het kijken naar kunst is iets wat ik zeker de laatste jaren regelmatig doe. Kom ik nog even terug op het verstand van kunst hebben. Wanneer heb je verstand van kunst. Ik heb er op een andere site al eens eerder iets over gezegd en dat kwam recht uit mijn hart. Dat was toen ik een tentoonstelling had bezocht waarbij ik blijkbaar totaal uit de toon viel. Kunst hoort schijnbaar nog steeds bij een bepaalde groep mensen, mannen met een flodder corduroy broek aan en een sjaaltje om de hals geknoopt. Dames a la Liesbeth List, een veel te grote bril op hun neus en waggelend op naaldhakken óf het andere uiterste, schoenen met enorme plateau zolen. Doet er niet toe, ik heb me vermaakt en daar gaat het om. Ik zag er ook zeker niet uit als een kunstkenner, en die indruk heb ik ook niet willen maken. Ik kwam binnen en kon er niet omheen, een levensgroot doek met de beeltenis van Marilyn Monroe. De schilder, Jörg Düring. Geweldig mooi. De hoek omlopend nóg een schilderij van zijn hand. Ik heb er weken over gepraat, zo onder de indruk was ik. En dat ben ik nu weer. Leopold Katerberg airbrushpainting. Dat was het waarom ik zijn werk wilde zien. En wat deze man kan is bijzonder. Kunst en emotie. Kunst is emotie. Voor mij dan, want Leopold zegt in zijn mail dat hij niet schildert met het doel om een kijker in een bepaalde stemming te brengen. Toch heeft juist dat mij geraakt. Zijn site is om te beginnen al heel speciaal, je komt direct in een stemming van ‘he, lekker even kijken en genieten van wat hier allemaal te zien is ‘. En ik heb genoten, mooie en bijzondere kunstwerken. Maar waarom kom ik nu terecht bij Leopold. Ik citeer een paar regels uit zijn email ‘
” Leuk om te lezen dat u juist die ene expo, met al die religieuze beelden, zo apart vond. Ikzelf vond dat de meest aparte expositie die we gedaan hebben, kwam vooral door die mooie beelden. De beelden horen bij die expo-ruimte, was dus niet ons idee….maar het geheel gaf af en toe zo’n geweldig contrast zonder dat er iets vloekte. Die expo daar gaf alle doeken zo een andere “look “…..en dat vond ik toen zo geweldig. Ik vond dat die doeken zo mooi hingen daar, in die religieuze sfeer….dat had iets. ”
En dat was de reden waarom ik zo’n leuke reactie terug kreeg van Leopold, want dat was mijn bericht in zijn gastenboek. dat juist die tentoonstelling ook ik zo heel bijzonder vond door de beelden. Het geheel, zo bijzonder, niet gepland maar zo goed en perfect op elkaar afgestemd.
‘Nu, drieeneenhalf jaar later, ….is er iemand die heel goed gekeken heeft op de web-site, en die de expo in ‘ De Oude Veiling ” te Aalsmeer goed bekeken heeft en misschien wel hetzelfde ” ziet “. Het doet me goed als iemand de tijd neemt om te ‘ kijken ‘ en te observeren. Complimenten aan uw adres…..kijken is kunst !!!!
Dank je wel Leopold, voor je hartelijke mail en je welgemeende woorden . Wat ik zag was en is heel bijzonder. Ik kijk nog heel regelmatig, soms alleen maar naar juist die ene bijzonder expo, omdat het iets met me doet. Je schildert niet bewust om mensen in een bepaalde emotionele sfeer te brengen….maar je kunt het wel. Het is je ook gelukt, bij mij. Ik heb hier space vrienden die ik wil wijzen op jou bijzondere werk, medespacers met gevoel voor kunst, religie én emotie……IK DEEL !!!!

http://planetleopold.nl
( foto geplaatst met toestemming van Leopold Katerberg )

Jij…

Geplaatst op

Life…

Geplaatst op

Photobucket

Een huwelijk maakt één geheel uit twee gebroken lijnen;

het geeft werk aan twee doelloze levens,

en verdubbelt de kracht van ieder die het doet;

het geeft aan twee vragende wezens een reden om te leven,

en iets om voor te leven.

(  Mark Twain )