RSS Feed

23 mei 2007

Geplaatst op

Photobucket

Gekregen. Een abonnement op de trein, vrij reizen naar bestemmingen die ik zelf mocht kiezen. Vierentwintig uur per dag, zeven dagen per week, ook op zon en feestdagen. Gekregen van mijn psychologe om mijn leven weer enigzins op de rails te krijgen. Twaalf jaar hebben we samen gereisd. De laatste twee jaar begeef ik mij op dood spoor. Ze verhuisde met haar praktijk naar een andere plaats, ik mocht wel met haar mee verhuizen, maar ik dacht het na twaalf jaar wel onder de knie te heben, en bovendien een wekelijkse reis zag ik niet zo zitten. De ‘ trein ‘, vierenvijftig schriftjes vol met reisverslagen die ik in twaalf jaar heb gemaakt. We hebben samen veel gereisd.
Dan kwam ze naast me zitten als ik weer eens vond dat we te lang onderweg waren. Sloeg haar armen om mij heen als ik weer eens vond dat het zo lang duurde voordat er een einde kwam aan de reis in de lange donkere tunnel.
Samen hebben we menig station gepasseerd, wissels omgelegd, op dood spoor gestaan, reizen geanuleerd……..ze was er voor mij.
De trein kwam ik vanmiddag tegen bij het zoeken naar iets. Achterin het nachtkastje zag ik ze liggen. Vierenvijftig schriften en boekjes vol met reisverslagen, samen gebonden door een paars lint.
Ik herinner me haar ogen, hoe ze kon praten met haar ogen als ze aanvoelde komen dat ik zou gaan hyperventileren. Met haar ogen op mij gericht liep ze naar haar kast om terug te komen met de koptelefoon die ik kreeg opgezet, waarna ik haar zachte rustgevende stem hoorde klinken in mijn oren en zo weer terug kwam op aarde. Op het krukje voor mij, mijn handen in die van haar, de kleenex tissues binnen handbereik bleef ze rustig en zonder van gezichtsuitdrukking te veranderen wachten tot het station gepasseerd was………..
Haar huwelijk, de geboorte’s van haar twee kinderen, alles deelden we samen. Op dood spoor ja. Dat ben ik al enige tijd en ik besef dat ik haar mis. Wat zou ik graag nog eens met haar reizen. Haar vertellen waar ik geweest ben, en wat ik gedaan heb in de twee jaar zonder haar als machinist. Het is mij tegengevallen, het alleen reizen. Maar het heeft me ook wel goed gedaan. Ik lees de notitie’s die ik als losse kaartje extra mee kreeg…….’ draag dit bij je tot je zeker weet het het niet meer nodig te hebben.’ Hoe te handelen in een panieksituatie, wie te bellen als ik aan voelde komen dat ik in een dikke mist terecht zou komen. Want ze was er geen vierentwintig uur.
Dat kon ook niet, ze had haar eigen leven en ik behoorde tot ‘ haar werk .’ Zoals ik aan haar dacht , dacht zij niet aan mij, en toen ik hoorde dat ze weg zou gaan ben ik blind van tranen naar huis gefietst. Ook zij huilde. Hoe had ze er tegenop gezien mij dat te vertellen.
Want ergens wist ze dat ik niet met haar verder zou kunnen reizen, ik zou te vaak moeten overstappen, en daar was ik duidelijk nog niet aan toe. Mijn vertrouwde wekelijkse gang was ik kwijt. Toch wilde ik niet toegeven, ik weigerde naar haar plaatsvervangster te gaan, hoe aardig en begrijpend die ook was. Dood spoor. Ik weet even niet welke kant ik op moet gaan. Maar ik ben blij met de herinneringen aan twaalf jaar reizen met haar. ‘ Je redt het,’ waren de laatste woorden die ze tegen mij zei.
Ik ga het ook redden……….daar ben ik van overtuigd.

Advertenties

Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: