RSS feed

Maandelijks archief: november 2010

Windows Live Space

Geplaatst op

 
c6gfxfce.gif

Het is erg wennen, van Space naar wordpress. Ik heb wat bewaarde berichten hier geplaatst, maar iets nieuws komt er nog niet op papier. Ik mis ook de gezelligheid, het vrienschapsgevoel, het vertrouwde is weg. Ach, alles is wennen, maar gaat het weer worden zoals het ooit was ?  Natuurlijk lees ik ook leuke wordpress weblogs, maar het merendeel heeft niet mijn interesse. Politiek, racisme, het koningshuis en tal van andere zaken waar ik niks mee heb.  Gelukkig heb ik de vrijheid om te kiezen of ik wil lezen of niet.

Met Space had ik iets, vanaf de eerste dag. Met vele medespacers had ik een band, ook al waren we eigenlijk vreemden voor elkaar. Met velen heb ik gelachen en ook gehuild, en velen hebben nog altijd een plekje in mijn hart. Maar space veranderde en daarmee ook de vriendschappen. Er kwamen zoveel veranderingen dat het niemand kon ontgaan dat space op het punt stond te verdwijnen. Nu is het dan zover, space bestaat niet meer en daarmee blijft voor mij alleen over een herinnering aan vijf leuke jaren. Ik ben dankbaar voor die tijd, het heeft me zoveel gebracht waar ik nooit meer op had durven hopen. Liefde, geluk, een nieuwe start in het leven.

Een oud – medespacer ben ik hier gisteren zomaar weer tegen gekomen. Was zijn blik vooruitziend misschien, want hij vertrok naar wordpress voordat ik ook maar in de gaten had dat space ermee zou stoppen. Ik hoop hier meer oude bekenden tegen te komen want het waren bijzondere mensen met bijzondere verhalen. Dus wie weet…….ik hoop het en kijk naar jullie uit.

Advertenties

Mensen …..

Geplaatst op
vrijdag 8 juni 2007

Comó usted hace ?

De postvrouw beneden aan de interkom. Of ik voor mijn beide buren een pakketje aan wil nemen. Nou kan ik door de interkom niet vragen en ook niet zien voor welke twee buren zij pakjes heeft, ik heb buren naast én beneden mij, dus ik zeg op mijn aardigst ‘ ja hoor, met plezier.
‘ Drukt u op de knop dan kom ik het bij u boven brengen. Heeft de post voor mij een pakje dan wordt er altijd gevraagd of ik het beneden wil komen halen….want dan hebben ze het nog druk, of ze vinden het eng in de lift……….ik vertik het dus om nu te roepen dat ik er wel even aankom. Vrolijk lachend komt ze aangelopen. Overhandigd mij een zak van H&M, en een doos uit Spanje. Het pakje uit Spanje weegt bijna niks, maar kan inderdaad niet door de brievenbus. Ik grijns………..heel breed. Het is voor mijn buurvrouw aan de linkerkant, die aardige mevrouw die niets met vreemden te maken wil hebben. Die mij aan de deur laat staan als ik vraag of ik even mag bellen omdat ik mij buitengesloten heb. Die voor mij géén pakje aanpakt als ik eens niet thuis ben, want dan moet ze aanbellen bij een vreemde, en dat is niet haar stijl. Ik gniffel……..zal ik ??? Nee, dát is weer niet mijn stijl, maar mijn handen jeuken.
Begin van de avond loop ik met de twee pakjes naar de buren en bel bij beiden bijna gelijktijdig aan. De ene deur gaat al snel open en de buurvrouw bedankt me hartelijk. Wat kan daar nou inzitten, vraagt ze, terwijl er levensgroot H&M op de paarse zak staat. ( Lijk ik op Sinterklaas ?…..)
Na een hoop gevoel en geknijp kom ze tot de conclusie dat het weleens voor haar kleindochter zou kunnen zijn……..en ja, dat had ik al gezien , mijn buurvrouw heet Willy en op de zak staat Sherley.
Terwijl ik aan haar deur sta kijk ik met één oog naar het keukenraam van mijn naaste buur……die vriendelijke buurvrouw die mij als een vreemde beschouwd al zolang ik naast haar woon. Het rolgordijn beweegt……en ik gniffel nog eens. Dat wist ik, ze maakt zowiezo niet open en al helemaal niet als ze hoort dat ik ook nog met haar buurvrouw sta te praten. Met het Spaanse pakje loop ik triomfantelijk zwaaiend weer naar huis. Wat zou er in zitten ? Spaanse pepers om haar flauwe Hollandse temperament wat op te krikken ? Een Spaanse vibrator, want een man heb ik nog nooit in haar buurt gezien, en ja, je weet het niet, wat je ver haalt is lekker hoor ik vaak zeggen.
Een kwartierje later gaat bij mij de bel. Zal ik roepen dat ik niet open doe voor vreemden ? ………. jeetje wat heb ik daar zin in, maar ik beheers me. Ik zwaai de deur open en met volle mond , want ik stak net een stuk loempia in mijn mond, vraag ik haar, ‘ Signora, qué puedo hacer para usted ? ‘ en ik stik bijna in mijn stuk loempia. Ik grijns zo breed als ik kan. Ze is van haar stuk gebracht, mijn buurvrouw. Snel opgezocht op AlaVista…..vertalingen, en dat ik de zin zonder te lachen uit kan spreken is puur mazzel.
‘ Zag ik het goed dat u net bij mij aan de deur stond, weet u, ik zat op het toilet……..’
Vreemd, als ik op mij plee zit zie ik niet wie er aan de deur staat, maar de buurvrouw blijkbaar wel. Ik loop zo onverschillig mogelijk naar binnen en kom weer terug met het pakje. ‘ Por favor ‘, zeg ik haar en sluit de deur. Weer binnen doe ik het bijna in mijn broek van het lachen. Ik haal het briefje van de binnenkant van de deur…………met daarop de vertaalde woorden .
Heerlijk, ook alleen kan ik dus enorm plezier hebben. En ja, ik wist dat ik maar weinig tijd had om die Spaanse woorden op te zoeken. Als ik meer tijd had gehad had ik vast en zeker opgezocht wat vibrator is in het Spaans…….
Maar ik gedraag mij. Ik ben tenslotte een oma………een hele nette oma …………Olé…………..
—————————————————————————————————————
Hierboven een oud bericht wat ik eerder publiceerde op mijn oude Windows Live Space.  Ik las vandaag een blog van mijn space-maat JP Salomez over de gemakken én ongemakken die we steeds vaker ondervinden van onze naasten, en dat bedoel ik dan zeer letterlijk, je buurtjes.  Dat stukje van JP bracht mij terug naar 2007, en omdat Space niet meer bestaat wil ik het hier nog graag eens plaatsen, ik kan er nog steeds om grinnikken.