RSS feed

Leven en Dood.

Geplaatst op

Als kind had ik er al iets mee. Het leven en de dood waren voor mij twee raadsels en dat zijn ze grotendeels nog steeds. Ik zat in de eerste klas van de basisschool toen een jongetje uit mijn klas overleed. Dat maakte zo’n enorme indruk op mij. De juf die vertelde dat Jaap naar de hemel zou gaan, het lied dat we instudeerde en door ons kinderen, op de begraafplaats werd gezongen. Ik herinner me de huilende mensen, in zwarte kleding liepen ze achter een bruin kistje aan en ook wij stonden er omheen, om te zingen. Jaap zou over enkele minuten naar de hemel gaan, maar eerst moest hij een kuil in waarna zijn ziel naar de hemel zou vliegen.
Dat was mijn eerste confrontatie met de dood. Nachtenlang heb ik er niet van kunnen slapen. Ik was vreselijk bang en door niemand werd er over de dood van Jaap meer gesproken. Niet door de juf, en ook niet door mijn grootouders en mijn moeder. Onbegrijpelijk vond ik de gedachte dat Jaap onder de grond gestopt was en toch op een of andere onverklaarbare wijze naar de hemel was gevlogen. Daar waren meer engeltjes, dat had de juf nog gezegd en daarmee was de kous af.
Enige tijd later overleed mijn opa. Familie, buren het was een komen en gaan van mensen. Er was een en al geheimzinnigheid, en ik mocht vooral de voorkamer niet in. Opa kwam niet meer boven slapen, opoe wel. Woordelijk kan ik mij niet alles meer herinneren, maar opa was dood en daarom mocht ik niet in de voorkamer komen. Toen ik toch stiekem de deur opende en door een kier naar binnen keek zag ik een levensgrote houten kist die de halve voorkamer besloeg. Ik weet  nog dat ik schrok van mijn eigen gegil, totaal overstuur was, en dat er met geen woord meer is gesproken over het doodgaan van opa.
Opa is begraven zonder dat ik daarbij was, waarschijnlijk ben ik ergens ‘gestald’ tijdens zijn begrafenis.  Op al mijn vragen kreeg ik geen antwoord.

Nog enkele jaren heb ik bij mijn opoe in huis gewoond. Regelmatig reed door de kleine smalle straat een zwarte koets met op de bok een stuurs voor zich uitkijkende man. Van andere kinderen had ik gehoord dat die koets rijke mensen ophaalde die dood gegaan waren. Ik had er een enorm ontzag voor. Als de koets in aantocht was holde ik naar boven om mijn zwarte zondagse lakschoentjes aan te trekken en daarna plechtig langs de kant van de weg ging staan tot de koets uit het zicht was.  Opa is niet per koets begraven hoorde ik jaren later. Mannen in zwarte jassen hebben hem op een rijdende tafel naar zijn laatste rustplaats gebracht. Dat is mijn herinnering aan mijn opa’s dood.

Al jaren verzamel ik rouwadvertenties. Lees ik in de krant als eerste de overlijdensberichten. Een doos met vele knipsels is verloren gegaan, maar ik schrijf ze tegenwoordig in een boek. Sinds deze week deel ik mijn verzameling op mijn tweede wordpress site. Ik heb nog altijd iets met de dood, ik vind het wonderlijk en ontroerend hoe de overleden persoon herdacht wordt met een gedicht of woorden speciaal voor hem of voor haar. Het raakt me telkens diep. Ik sta niet altijd achter de teksten, ik geloof niet dat er leven is na de dood, en ik geloof ook niet dat God tot zich neemt. Hoe en wat ik geloof is persoonlijk, en dat respecteer ik van iedereen.

Het leven is een

pauze tussen geboren

worden en doodgaan.

Vul die korte pauze zelf in.

Photobucket

Advertenties

Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

»

  1. herkenbaar wat je schrijft
    alleen was het bij mij vele jaren later
    de eerste confrontatie, maar dan met een bijna dood

    mijn eerste verzoening was toen mijn kat in mijn armen stierf
    dat ging met een zuchtje…de angst voor de dood is toen
    een voor een groot stuk weggenomen

    maar de zeer prille leeftijd waar op jij er mee geconfronteerd werd
    zonder dat je antwoorden kreeg
    kan heel schadelijk zijn

    Like

    Beantwoorden
    • ZijalleenisZij

      Dank je wel voor je reactie assyke.
      Ik weet nog steeds geen raad met de dood, maar ook niet met het leven. Ik heb een tijd gehad dat ik dagelijks op het kerhof te vinden was, maar ook dat heeft me niet geholpen.

      Like

      Beantwoorden
  2. Lang heb ik alles zoveel mogelijk vermeden als het om de dood ging.Niet naar overledenen kijken en ook niet naar begrafenissen.Tot ik 24 was en mijn schoonmoeder overleed en dat viel niet mee om daar wel bij te zijn .Ik was nooit bang bij de gedachte zelf dood te gaan.Sinds ik 24 jaar geleden zelf op het randje gezweefd heb wel ,waarom nu wel is me niet duidelijk en kan ik ook niet uitleggen.Vraag me weleens af wat er in die drie weken is gebeurd toen ik in die ”schemer” wereld was
    Liefs Elisabeth

    Like

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: