RSS Feed

Mischa.

Geplaatst op

1 juni 2007

Twaalf jaar is zij geworden gisteren, mijn hond. Een trage tante, niet meer vooruit te branden, maar nog o zo tevreden. Slapen en kwispelen, een beetje rondsnuffelen en heel veel verdragen van de kleinzoons, ze is dol op ze. Meer zit er niet meer in. En dat hoeft ook niet. Toen ik haar vijf jaar geleden in huis nam had ze een saai leven gehad. Een goed leven, maar erg saai. Ze was wat je noemt een modelhond. Haar baasjes bezaten een luxe ingerichte flat, bijna wit tapijt op de grond, lichte meubels, een huis zoals je alleen maar in showrooms ziet. Keurig aangelijnd, om haar nek een zwarte band met glimmende stenen, liep ze drie keer per dag haar rondje. Ik zag haar regelmatig, ze woonde met haar baasjes in dezelfde flat als mijn moeder. We stonden ook regelmatig samen in de lift. Ik haalde haar nooit aan omdat ik wist dat haar bazinnetje daar niet van gediend was. Ik gaf haar nooit een hondenkoekje, dat zou ze niet aannemen ook, dat was haar geleerd. Eénendertig mei 2002. Ze werd zeven die dag, mijn hond. Al wist ik toen nog niet dat zij drie maanden later ook echt mijn hond zou zijn. Mijn hele leven had ik al huisdieren opgevangen en mijn eigen hond was kort daarvoor op veertienjarige leeftijd overleden. Ik wist zeker dat ik nooit geen dieren meer in huis zou nemen, ook omdat ik inmiddels oma was geworden, en mijn Turkse schoondochter niet gecharmeerd was van honden. Eénendertig mei 2002. Ik was de dag ervoor door mijn moeder gebeld die mij vertelde dat er bij haar voor de deur een jonge vrouw naar beneden was gesprongen. Mijn moeder woont negen hoog. Ze kon het niet bevatten, mijn moeder. En het was en bleef het gesprek van de dag. Eénendertig mei, mijn moeder kon de slaap niet vatten, ze hoorde steeds geluid op de gallerij, de deur die open en dicht ging, geluid van metaal……….ze heeft nog naar buiten gekeken maar zag niets verdachts. Ze is weer gaan slapen, en toen ze de volgende morgen naar de stortkoker liep zag ze beneden volop politie , de brandweer, ze heeft nog even staan kijken , en dacht bij zichzelf ‘ zo, die zijn er ook snel bij met een reconstructie ‘. Ze belde mij op en vertelde dat de politie beneden bezig was met de reconstructie van de zelfmoord van de dag daarvoor. ‘ Ja, zei ze, ze hadden zelfs een lijk meegenomen …………! Ze zou even naar mij toe komen, zoals ze elke dag doet, en weer ging het gesprek over de daad van de vierendertigjarige vrouw die vlak voor mijn moeder’s deur naar beneden was gesprongen. Toen ze later naar huis ging en ze mij wéér opbelde keek ik daar niet van op. Ook dat is mijn moeder. Maar nu was ze danig uit het veld geslagen. Ze hing een onsamenhangend verhaal op en ik besloot maar even naar haar toe te gaan. Bij mijn moeder aangekomen kreeg ik te horen dat het géén reconstructie was wat ze die morgen had gezien. Er was wéér iemand voor haar deur omlaag gesprongen, nu wist ze dat ze het toch goed gehoord had die nacht. De bazin van mijn hond was midden in de nacht naar de berging gegaan, had de keukentrap weer mee naar boven genomen, het geluid van metaal wat mijn moeder hoorde, en is ook gesprongen………… De volgende morgen hebben ze haar gevonden, ‘ de reconstructie ‘ die mijn moeder had gezien. Ze heeft er traumatische gevolgen aan overgehouden, mijn hond. Het geluid van een ziekenauto kon ze niet aanhoren. Ze schrok werkelijk overal van, een auto die te dicht langs haar reed, geluiden die ze niet kende, ze leek bij lange na niet op een normale hond, terwijl ze toch een goed leven had geleefd . Voor zover wij dat konden beoordelen dan, want de bazin was ook een vrij zwijgzame vrouw, meer dan hallo en dag zat er niet aan. Ze is veranderd, mijn hond. Ze is tevreden, vreet me de oren van het hoofd, schooit, luistert niet, doet haar eigen zin en is stapel op de kleinzoons. Haar baas kon haar niet houden, hij had zijn werk …….er moest een oplossing komen voor zijn hond. De oplossing was ik. Een hond met zo’n achtergrond kan je niet zomaar ergens plaatsen. Samen met mijn dochter heb ik er veel werk aan gehad. Het was alsof we een puppy aan het opvoeden waren, alles was nieuw, zelfs van een grassprietje dat bewoog kon ze in paniek raken. Gisteren is ze twaalf geworden. Erg oud zal ze niet worden. Maar zolang ze nog blij is, kwispelt, slaapt en eet……… gunnen wij haar dat hondenleven………..

mischa

Advertisements

Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

»

  1. Als je 2x achtereen een zelfmoord meemaakt in je flat kan ik me voorstellen dat je nogal onsamenhangend gaat praten. Wat een verhaal zeg….. pfffffffff

    Like

    Beantwoorden
  2. Wat verschrikkelijk als zoiets vlakbij gebeurd brrr ,ik kan me voorstellen hoeveel impact dat toen op je moeder gehad heeft.Wat goed dat jij alles bewaard hebt ,het verhaal van het tuincentrum en dat van Leopold Katerberg kan ik me zelfs nog vaag herinneren .Ik was toen beginnend Spacer. Ik heb alles weggedaan en dat is ook niet zo heel erg .Wel heb ik nog veel gedichten ,alleen de heel erg verdrietige en boze heb ik ook weg gegooid.Ik heb twee WP blogs die prive zijn en daar schrijf ik weleens op wat ik niet met anderen wil delen ,soms na een paar maanden verwijder ik dat ook weer .Het blijft fijn om een blog te hebben om te schrijven en te delen met anderen,al schrijf ik op dit moment weinig.
    Liefs Elisabeth

    Like

    Beantwoorden
    • Elisabeth, ik heb het meerdere keren geprobeerd om te deleten, maar het is een stukje van mijn leven geworden. Er zijn ook blogjes die ik wel gedeleted heb, maar sommige heb ik bewaard omdat ze me of aan het lachen maakten, of verdrietig maakte, van beide kon ik geen afstand nemen.

      Like

      Beantwoorden
  3. Poeh, indrukwekkend verhaal. Maar ook heel bijzonder, een hond die je regelmatig ziet en uiteindelijk mag jij voor haar gaan zorgen.
    Wat moet dat moeilijk geweest zijn voor je moeder, twee zelfmoorden achter elkaar. Pfff…

    Like

    Beantwoorden
    • Ja, ik zag Mischa regelmatig, met haar bazin in de lift. Ze straalde niets uit, ze stond daar mooi te zijn naast haar mooie bazinnetje. Ik ben erg blij dat ik haar nog een mooi hondenleven heb kunnen geven, samen met mijn dochter. Ze is gelukkig geweest de laatste jaren van haar leven.

      Like

      Beantwoorden
  4. Vreselijk zo’n 2 zelfmoorden, mar gelukkig heeft Mischa een goed baasje gevonden.

    Like

    Beantwoorden
    • In mijn ogen was Mischa geen ‘ gewone ‘ hond, dat is ze ook nooit helemaal geworden, maar ik heb haar verdere leven haar een zo goed mogelijk leven proberen te geven. Ze was niets gewend, echt niets. Volgens mij hoorde ze gewoon bij het meubilair. Een zwarte hond op een spierwit tapijt, een band van strass om haar nek. Nee, ik zal nooit zeggen dat ze een slecht leven heeft gehad voordat ze bij mij kwam, maar ze had geen hondenleven als je begrijpt wat ik bedoel. Gelukkig heb ik haar nog vele mooie jaren kunnen geven en heeft ze volop hond kunnen zijn.

      Like

      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: