RSS Feed

Maandelijks archief: juli 2012

Gastvrij….

Geplaatst op

Zijn wij gastvrij ?

Typisch mijn moeder. Eens in de zoveel tijd moet haar diepvries leeg, zo ook vandaag. Verse patatten met snacks die nodig op moeten. Aangekomen bij mijn moeder heeft ze vier en een halve aardappel geschild, ze denkt dat het meer dan genoeg is voor vier volwassenen. Nou daarmee vul ik mijn holle kies. Ze staat in de keuken te wapperen met haar armen en kan het niet overzien. Mijn dochter en ik kijken elkaar eens aan zo van ‘ laat ons nou niet gaan mopperen ‘, moeder is tenslotte geen jonge blom meer, maar een vrouw van bijna vierentachtig. We slaan aan het schillen en bakken en moeder dirigeert hoe het allemaal moet, of juist niet.

Als de telefoon overgaat horen we moeder druk praten, en aan de andere kant van de lijn is het zeker geen familielid of bekende, want moeder spreekt ineens twee talen, ABN en plat Brabants door elkaar . Wij horen haar zeggen dat ze wel even gaat kijken ….  Terwijl wij nog wat orders toegesproken krijgen grist ze haar sleutels van tafel en loopt de galerij over. Geen idee waar ze heengaat , maar na enkele seconden komt ze weer binnen. Ze loopt direct door naar de telefoon en we horen haar zeggen dat zijn scootmobiel er staat.  De persoon aan de andere kant van de lijn is blijkbaar nog niet gerust gesteld want weer pakt moeder haar sleutels en loopt nogmaals de galerij over om twee minuten later binnen te komen met een wildvreemde man. Ze wijst de man de telefoon en we proberen te volgen waarover het gaat. Nee alles is goed met hem, nee hij was ook niet uit bed gevallen en ook de telefoon deed gewoon zijn werk, hij had hem alleen niet gehoord. Het bleek zijn zus te zijn die al enkele uren probeerde haar broer te bellen maar geen gehoor kreeg. In het telefoonboek was ze op zoek gegaan naar een medebewoner van de flat waar haar broer woont en laat dat nou mijn moeder zijn.

Toen de man uitgesproken was met zijn zus bedankte hij mijn moeder hartelijk, verontschuldigde zich en wierp daarna een blik in de keuken waar wij druk aan het bakken waren. ‘ Ohh sorry, jullie zijn ook nog aan het eten, wat vervelend ‘  en hij verontschuldigde zich nogmaals. Mijn echtgenoot, een zeer gastvrije man van Turkse komaf maakte direct van de gelegenheid gebruik om de man een stoel aan te bieden en te eten te vragen. Dat sloeg de man vriendelijk af, maar je had het gezicht van mijn moeder moeten zien.  Ze zeggen weleens ‘ als blikken konden doden ‘………nou dan was mijn man er nu niet meer geweest.  Dat Nederlanders niet gastvrij zijn , daar is hij inmiddels al wel achter, maar van zijn schoonmoeder had hij dit zeker niet verwacht. Hij wist dan ook niet wat hem overkwam toen mijn moeder in haar platste Brabants meedeelde dat hij dit in het vervolg niet meer moest doen . Op weg naar huis had ik nog wel het een en ander uit te leggen want mijn man, de schat, begreep er helemaal niks van. Het zit in zijn aard om zelfs de collectanten die aan de deur komen te eten te vragen en ook ik ben daar niet altijd blij mee. Ik begrijp hem, zijn cultuur is heel anders dan de onze. Te eten vraag je alleen familie en goede vrienden, en dan ook nog enkel en alleen op uitnodiging. Daarom hebben we samen besloten dat ik de deur openmaak bij ons thuis, ik kook graag, ben ook gastvrij, maar ik wil echt niet met elke collectant of energie leverancier aan de maaltijd of koffie zitten……..is dat nou zo vreemd ?