RSS feed

Maandelijks archief: januari 2015

Hee…jij daar ……

Geplaatst op

peter stevens

Ja natuurlijk zet ik alles op FB, ik zou niet weten hoe ik anders tot je kan doordringen. Vervelend om te horen dat jij ook elke avond alleen zit. Dat je geen vrienden meer hebt en iedereen je ontloopt. Dat zijn de risico’s die nu eenmaal vastzitten aan de actie die jij ondernomen hebt. Mensen waarderen dergelijke acties niet, en je vrienden, tja, die blijven niet met je aan de gang als je nergens op reageert. Als mensen je groeten en jij draait je hoofd om, wat verwacht je dan van ze ?

Maar goed, je weet het nog steeds niet he? Als zij naar de mediator wil dan moet dat maar he. Afschuiven noem ik dat. Daar ben je goed in, altijd al geweest ook. Mag zij na drie jaar onderhand weer eens aan je vragen wat je plannen zijn ? Wil je zo doorgaan of hak je de knoop door……. niemand die weet wat je wilt. Alleen ik weet wat jij wilt, maar als ik zo oud mag worden als mijn moeder nu is dan moet je nog een hele poos wachten. Maar wie weet knijp ik er wel eerder tussenuit, iets wat er dik inzit als ik alles eens op een rijtje zet. En daar heb jij dan je steentje aan bijgedragen.

Ik, ja ik zou als geen ander hebben moeten weten hoe het is als je in een depressie zit. Juist van mij had jij zoveel steun verwacht. Weet je, als jij had aangegeven wat je probleem was had ik je inderdaad kunnen helpen. Maar er was volgens jou niets aan de hand, het lag allemaal aan anderen dat jij zo vreemd ging reageren op iedereen. En daarom zocht je iemand anders om mee te praten. Een vrouwelijke collega in plaats van diegene die je zo na stond. Best mogelijk dat alles anders gelopen is dan je bedoeling was. Zoals ik in een eerder schrijfsel al aangaf is die collega helemaal jouw type niet en kan het best zo zijn dat ze twee goede oren had om mee te luisteren, maar meer bezat ze ook echt niet. En aan haar tong ontbrak ook niks want haar ” liefde” is ook behoorlijk over haar tong gegaan. Maar je had dit alles toch eerder de kop in kunnen drukken ? Het was toch niet nodig geweest dat jullie overal en door iedereen gezien werden samen ? Als het nooit niks is geweest zoals jij nu zegt, waarom komt haar familie dan alles door vertellen. Hee, psst, ze slapen apart he, dus het zal wel niet lang meer duren daar ‘ .  Hee, ik wil even aan je vragen in wat voor auto hij ( jij dus ) rond rijdt, ik durf mijn kop erom te verwedden dat ik ze samen gezien heb in een donkerblauwe of zwarte Audi…….”

Nu zit je daar op je pleintje achter de gordijnen. De ene na de andere aanbieding heb gekregen om je spijt te betuigen, om te praten over de dingen die gebeurd zijn, maar nergens ga je op in. Maar het valt mij wel op dat áls er al enige communicatie is tussen jullie jij direct begint over hoe eenzaam je bent, je geen vrienden meer hebt en dat je schoonmoeder overal de schuld van is. Drie jaar gaat de enige communicatie die er is tussen jullie via sms, ik heb nog nooit zoiets belachelijks meegemaakt. Ik ben er van overtuigd dat je heel graag op je knieën terug zou willen kruipen naar haar die je hele leven trouw aan je is gebleven. Nu nog steeds ja tot mijn verdriet. Maar jij hult je nog steeds in zelfmedelijden, jij bent het slachtoffer, jij bent vals beschuldigd.  Kom op zeg. Een beetje vent handelt niet op deze manier. Ik heb ook nog niet eerder meegemaakt dat een vent er tussenuit peert maar toch getrouwd wil blijven. Voor mij betekent dat maar één ding, en dat is dat je spijt hebt als haren op je kop maar dat je te trots én te beschaamd bent om dit toe te geven.

Je geeft mij overal de schuld van, en dat vind ik prima hoor, maar het enige wat ik gedaan heb is jou de waarheid vertellen over je gedrag en dat is hard bij je aangekomen. De spijker op z’n kop en daar was jij niet van gediend. Om eerlijk te zijn, alweer ja, denk ik dat jij wacht tot ik tussen zes planken lig want je hebt aangegeven dat ik jullie huis nooit meer inkom mocht jij terug keren. Nou die behoefte heb ik ook helemaal niet dus daarvoor hoef je niet weg te blijven. Omdat ik dus weet dat je alles wat ik schrijf en doe volg geef ik je hierbij nogmaals het advies om onderhand eens knopen door te hakken. Om onderhand eens te denken aan wat je haar aandoet met je achterlijke gedrag. Misschien dat samen praten ook een optie is in plaats van summiere sms-jes te sturen.  En mocht je denken dat alles alleen om jou draait dan heb je het ook mis. In dit spel dat jij speelt is er maar één belangrijk voor mij, en jij weet wie dat is !

Sometimes……..I want to ask……

Geplaatst op

sometimes 22

” Why hasn’t God already been done with them? Is God out to lunch or what? ‘
Deze vraag las ik zojuist onder een foto op FB. In een van mijn laatste blogjes haalde ik een soortgelijke vraag aan, ” God where are you ‘? was de reactie onder een foto waar jongelui bezig waren een dier te mishandelen.
Ook ik ben geneigd aan God te vragen wanneer Hij nu eindelijk eens komt, hij heeft het toch beloofd …en waarom moeten wij hierop zo lang wachten ? Maar ik vraag het God niet. Mij is geleerd niets anders te vragen dan mijn dagelijks brood en het vergeven van mijn zonden. Aan het laatste heb ik een dagtaak, ik maak nogal wat fouten de laatste maanden. Vooral in mijn hoofd bega ik de ene zonde na de andere, ik verwens zelfs mensen naar de hel, en dat terwijl ik helemaal niet in een hel geloof. En als er wel een hel zou bestaan dan zaten wij daar nu met z’n allen middenin.
Ja toch, of wil jij mij vertellen dat jij je prettig voelt op deze aardkloot. Vergeleken bij wat mensen elkaar en de dieren aandoen zijn mijn zonden een lachertje.
Misschien denk je na wat ik nu ga zeggen ‘ daar heb je haar weer met haar vroeger ‘, maar toen ik kind was werd de deur niet drie keer in het slot gedraaid, was ik niet bang dat een van mijn klasgenootjes een mes of ander wapen bij zich had om een woordenwisseling te beslechten. Als ik nu met een van mijn dochters de hond uitlaat kijk ik zes keer achterom wie of wat er achter ons aankomt. Ga ik naar de supermarkt dan houd ik mijn tas zo dicht tegen mij aan dat anderen misschien denken dat ik een miljoen erin heb zitten.
En nog zoiets, ik woon vlak bij een scholengemeenschap. Kinderen komen met de fiets naar school, en daar is niks mis mee. Maar wat mij wel opvalt is dit, ik zie soms kinderen lopen met hun fiets of scooter aan de hand, lekke band, dus lopen naar huis, alleen. Kan gebeuren, maar dat ging in mijn tijd zo niet, je liet de ander niet alleen naar huis lopen, nee, je ging samen en bracht het vriendje of vriendinnetje tot aan zijn huis. Moest je wat verder dan belde je ergens aan om even de fietspomp te lenen, en het mooie was, dat als de band direct weer leegliep, de mensen aan de deur de band wel gauw even voor je plakte. Moet je nu eens om komen.
Maar daar begon ik mijn schrijfsel niet mee, ik dwaal af…..van God, want daarmee begon ik.
De wereld is rot zeggen mensen, en  daar ben ik het niet mee eens. De wereld is niet rot, maar de meeste mensen die erop leven zijn dat wel. Ik begrijp dan ook heel goed dat mensen aan God vragen ” where are you ?……… Angst regeert, dreigingen komen steeds dichterbij, zonder moeite slachten mensen elkaar af.
God, ik weet en vertrouw dat U Uw Zoon op de juiste tijd op het wereld toneel zal laat verschijnen.
Ook ik kijk daarnaar uit, mens en dier hebben genoeg geleden……..Amen.

1970 — 2015

Geplaatst op

puberen

Soms is het goed om dingen eens nader te onderzoeken. Dat heb ik vanmiddag eens gedaan na een bezoek aan mijn zoon en schoondochter. Pubertijd. Wat gebeurt er in de hersenen van uw kind als het in de pubertijd komt. Nu niet denken , kom je daar nu pas mee, ja, ik kom daar inderdaad nu pas mee. Wat ik nu zie bij mijn kleinzoons heb ik met mijn kinderen niet meegemaakt toen ze in de puberteit kwamen.  Alles wat ik nu lees en ervaar heb ik niet meegemaakt bij mijn kinderen. Ook kan ik mij niet herinneren dat ik in die tijd met andere ouders over dit probleem heb gesproken. Omdat het gewoon niet aan de orde was in mijn geval.

Bestond er in die tijd eigenlijk wel zoiets als pubertijd. Is het iets van de laatste jaren ? Natuurlijk is pubertijd niet iets van nu maar wel het omgaan ermee denk ik zo. In de tijd dat mijn kinderen pubers waren werd hierover niet zoveel gesproken en was je kind gewoon kind en geen puber. Natuurlijk zie ik dat het gedrag van mijn kleinzoons anders is dan het gedrag van mijn kinderen op die leeftijd.  Ik citeer ” Ze hangen op de bank, zijn amper aanspreekbaar en vaak ook nog onhandig. Ze brengen ouders in alle staten”.  Toen ik deze zin las vanmiddag en nog tal van andere informatie schrok ik toch wel even. Toen ik verder las kwam ik dit tegen ”  Onze welvaart speelt ook een rol. Het lijkt wel alsof de materiële welvaart afbreuk doet aan het ‘welvaren’ bij de opvoeding. Vroeger waren kinderen in de puberteit meer afhankelijk van hun ouders. Gezien het huidige uitgavenpatroon hebben velen er een baantje bij. Naast hun andere activiteiten betekent dit voor vele gezinnen dat de jongere een eigen leven leidt wat ten koste gaat van de verbondenheid met het gezin.”

Zeker ook niet onbelangrijk. Toen mijn kinderen pubers waren was ik als moeder hele dagen thuis. Mijn kinderen hebben mij ook weleens in alle staten gebracht maar dit was van een geheel andere orde. Nu lees en hoor je dat kinderen dwars zijn, opstandig, hebben grote monden tegen hun ouders en leerkrachten, meppen er bij het kleinste akkefietje al op los…….mishandelen dieren en andere kinderen.  Gelukkig doen mijn kleinzoons dit laatste niet, maar veel van wat ik lees kan ik toch wel op ze betrekken. Ik kan mij nu heel goed voorstellen dat mijn zoon en schoondochter regelmatig uitgeput zijn door dit gedrag.

Typisch pubergedrag waar veel ouders zich aan ergeren heeft te maken met slapen. De meeste pubers gaan laat naar bed, komen ’s ochtends moeilijk hun bed uit en blijven in het weekend liefst de hele ochtend in hun nest liggen. Waar komt dat door? Klik op de link om het artikel te lezen.  Dit typisch puberale slaapgedrag wordt veroorzaakt doordat het lichaam in de puberteit steeds later op de dag het slaaphormoon melatonine afgeeft. En dat zorgt ervoor dat het slaap-waakritme van je puber verandert.

Wat ik geleerd heb vanmiddag heeft wel mijn ogen geopend voor zowel het gedrag van mijn kleinzoons als de reacties van mijn zoon en schoondochter. Ik begrijp beiden nu veel beter en hoop dat ze goed uit deze situatie komen.  En kleinzoons……..jullie mogen altijd lekker komen uitslapen bij oma hoor 😉

God where are you ?

Geplaatst op

Jezusdeduivel-1

 

Steeds vaker kom ik deze vraag tegen op FB bij het zien van extreem leed dat mens en dier wordt aangedaan… God, waar bent U ? In deze tijd, waarin het geloof steeds verder weg raakt van de mensen en wij overspoeld worden door golven van geweld, gaat er geen dag voorbij dat ik deze kreet niet tegen kom op sociale media. Wellicht komt u deze oproep aan God nooit tegen, maar dan zit u waarschijnlijk op de softe kant van FB. De kant waar mensen elkaar enkel liefs toewensen, leuke dingen met elkaar delen, mensen die zeg maar, FB alleen gebruiken om zich enkele uren per dag niet eenzaam te voelen.
Een tijd lang bleef ik ook aan die kant van FB hangen, alles wat maar linkte naar geweld klikte ik weg. Ik stak mijn kop in het zand. Inmiddels ben ik alweer enkele jaren over om het zomaar te zeggen.
Ook ben ik gehard, d.w.z dat ik mijn kop niet meer in het zand steek maar opkom voor mijn mening en die van anderen. Tenminste, als ik die mening deel.
En ik zal u zeggen dat het me wel bevalt. Ik teken petities tegen onrecht tegenover mens en dier en doe dat niet alleen op FB maar wereldwijd via diverse sociale media. Schrijf e mails aan wereldleiders, en ik weet ook dat die mijn e mails negeren of ergens in de papierversnipperaar gaan. Maar toch, heel af en toe komt er een e mail terug, weliswaar naar mijn idee een standaard e mail, maar toch. Ik weet hierdoor dat mijn stem toch gehoord word.
Even terug komend op het geloof, want daar wilde ik wat over kwijt. Ik ben gelovig, ik geloof absoluut dat wat in de Bijbel staat dé waarheid is. En die waarheid is voor mij dat God beloofd heeft dat Hij op ZIJN tijd oorlogen doet ophouden, God belooft in de Bijbel dat Hij alle leed, ziektes waaraan miljoenen mensen sterven zal doen ophouden.
Ik geloof daar heilig in, en waarom ?
Vertel mij eens wie volgens u de vrede over wereld kan terug brengen ? De Paus…Obama…De corrupte wereldleiders van nu die er alleen maar voor zorgen dat het henzelf aan niets ontbreekt ?
En dan heb ik het nog niet over de geldverslindende en dieren uitmoordende koningshuizen. Die oude man in België die zeer ontevreden is over de luttele 1 miljoen euro die hij nog maar maandelijks ontvangt.
De Bijbel zegt ook in figuurlijke taal dat in het einde der dagen overspoeld zou worden door extreem geweld. Kijk om je heen, voor mij is het duidelijk, maar u heeft uw hoofd misschien nog diep in het zand.
Men slacht elkaar af als nooit tevoren, vliegtuigen vallen uit de lucht, boten zinken……als dat geen tekenen zijn dan gelooft u niet in de bijbel. Want meer dan tweeduizend jaar geleden werden deze woorden al opgeschreven voor ons.
Nog nooit is de mens zo slecht geweest als nu, het is duidelijk dat de duivel zoveel mogelijk zieltjes nog wil winnen voordat het te laat is. Dan gaat hij in elk geval niet alleen naar datgene wat God voor hem in petto heeft.
In nood leert men bidden….in nood roept men God aan….de nood wordt elke dag hoger…..
” God, where are you ???

Ruzie in de tent…….

Geplaatst op

uil

 

Rebbeltje schreef mij in een reactie dat boos worden niet echt werkt…..dat ben ik grotendeels met haar eens, maar soms werkt het toch wel. Het is niet de juiste manier, dat klopt, maar ik betwijfel of ik mezelf nog kan veranderen .

Mijn boze schrijfsel over het straathondje in Turkije heeft in die zin nut gehad dat het hondje nu van de straat is en in een asiel zit. Maar in een asiel zitten in Turkije is een heel ander verhaal dan zitten in een asiel hier in ons land. Toen ik gisteren foto’s van het hondje onder ogen kreeg, zittend achter de tralies op een smoezelige plek, werd ik weer boos. Vooral op mezelf. Maar ook op twee mensen die elkaar nu met woorden in de haren vliegen. Dank zij mijn bemoeienis over het hondje. De mevrouw die toegezegd had voor het hondje te zullen zorgen is gepasseerd door een meneer die zegt dat het hondje voorlopig in een asiel beter af is. Daar wordt hij verzorgd en is zeker van eten en drinken.  De mevrouw had het hondje een dezer dagen weg willen halen van het busstation waar hij lag, en onder willen brengen in een hondenhokje vlak bij haar huis. Van huis uit had zij dan het hondje willen verzorgen, maar had het diertje toch zijn vrije leven behouden.

Wat moet ik hier nu mee….de verwijten gaan over en weer tussen deze twee Turkse mensen. Uit ervaring weet ik dat het leven op straat voor een dier geen pretje is in Turkije. Zie maar eens aan voedsel te komen of een warme plek om te slapen. Wie brengt je naar een dierenarts als dat nodig is en wie betaalt dat. Overal waar je kijkt zie je puppy’s, al dan niet met moeder. En met dat razende verkeer ben je je leven als dier niet zeker, niemand remt af als je als hond of kat plotseling de weg over steekt. Als je als dier zwaar gewond ergens aan de kant van de weg ligt is het wachten tot je dood gaat, of er moet een barmhartige Samaritaan ( vaak uit het buitenland ) langs komen die zich over je ontfermt.

Ik zit nu tussen twee vuren, de man zegt dat de vrouw verkeerd bezig is en dat ik haar moet ont vrienden, de vrouw kibbelt er met haar Turkse medestanders op haar manier op los in de sociale media.  Bemoei je er niet meer mee zegt mijn man, laat ze het daar maar uitzoeken met elkaar. Misschien is dat nog het beste. Toch blijf ik ‘ mijn hondje ‘ op de achtergrond volgen, tenzij beide kemphanen mij ont vrienden.  Als dat het geval is weet u waarom mijn verhaal niet meer wordt vervolgd …………

Excuus…….

Geplaatst op

Het hondje 1

het hondje 2het hondje 3Ik geef toe dat ik gisteren nogal hard van leer trok. Nee, ik maak daarvoor geen excuus. Als het om dieren gaat heb ik geen enkele controle meer over mijn emoties en mijn reacties.
Een bericht op FB over een hond die aangereden zou zijn door een auto en nu verbleef op een autobus station in Turkije. Hij lag daar, volgens het bericht kon hij niet meer lopen, en kon hij zich enkel nog verplaatsen via te schuiven met zijn lichaam. Geen eten, geen drinken, geen warme plek om te liggen. En geen mens die aandacht aan hem schonk. Ik werd al razend toen ik zag dat er van dichtbij foto’s gemaakt waren maar dat het daarbij gebleven was. Waarom maak je foto’s en steek je verder geen vinger uit ? Ik begrijp dat niet.
Goed, de vertaling bij het bericht liet te wensen over maar mijn Turkse man hielp mij uit de brand.
Binnen no time had ik het bericht gedeeld over een flink aantal groepen en Turkse dierenvrienden. Lange tijd bleef het stil, geen enkele reactie, dus deed ik er nog een flinke schep bovenop.
Het was al dicht bij drie uur in de nacht toen ik te horen kreeg dat een Turkse dierenvriendin naar de hond op zoek zou gaan. Vanmorgen hoorde ik dat ze naar het busstation gegaan was, maar geen hond had aangetroffen. In de vertaling stond toch duidelijk dat het dier nauwelijks vooruit kon komen. Met lood in mijn schoenen ging ik boodschappen doen met mijn dochter, mijn gedachten waren constant bij de hond.
Toen ik thuis kwam vertelde mijn man mij dat er foto’s op FB stonden van de hond waarover ik zo verdrietig én kwaad geweest was. Nee, niet kwaad op de hond maar op de ongeïnteresseerde mensen die het geen moer kan schelen dat die hond daar dood ligt te gaan bij wijze van spreken.
De Turkse dierenvriendin had de hond gevonden, ze had hem meegenomen naar een dierenarts, een man waar ze totaal niet over te spreken was. Vertel mij wat, ik ben tijdens een verblijf in Turkije ook eens bij een plaatselijke dierenarts geweest en dat was ook zwaar knudde.
Om een lang verhaal wat korter te maken, ik heb begrepen dat de Turkse dame morgen met de hond naar een andere dierenarts gaat, en dat er dan ook onderdak en andere voorzieningen voor hem getroffen zijn.
Nee, ik ben niet altijd netjes in mijn bewoordingen als het om dieren gaat. Maar ik heb het in dit geval een beetje recht getrokken. Zo snel had ik niet op deze oplossing gerekend. Ik had eigenlijk helemaal niet op een oplossing gerekend. Stiekem maak ik mezelf wijs dat mijn harde woorden toch zijn doorgedrongen tot de juiste oren. Heel stiekem dan…….
Hierbij een paar foto’s van deze lieve Turkse dame en het hondje waarover ik mij zo druk gemaakt heb.
Morgen hoor ik meer, dus laat ik zeggen ‘ wordt vervolgd ‘ .

Voor deze dame verander ik deze titel…….cok tesekkürler Dilek hanim.

Geplaatst op

Turkey dog

 

 

Ben Hollanda ne yapabilirim ??? Bir doktora bu köpek getirebilir kimse var mı? Bu hayvan sokakta ölmek gerekir ?? ….. Ayıp ayıp !!!! What can I do from the Netherlands ??? Is there no one who can bring this dog to a doctor? This animal should die in the street ?? ….. Shame shame !!!!

HIER KAN IK NU MET MIJN VERSTAND NIET BIJ !!! HET BERICHT MAAKT ME WOEST, TOT NU TOE GEEN MENS DIE EEN VINGER UITSTEEKT, ALTHANS, IK HEB HET NOG NIET VERNOMEN. EEN HOND , AANGEREDEN EN DAARDOOR VERLAMD LIGT ERGENS BIJ EEN TURKS BUSSTATION TE CREPEREN. HIJ KAN NIET LOPEN, LIGT BUITEN IN DE SNEEUW EN HEEFT EEN DIERENARTS NODIG !!! SOMS KAN HIJ NAAR EEN RICHEL SCHUIVEN OM WAT WARMER ( ?? ) TE LIGGEN. STUUR DIT BERICHT NAAR JE TURKSE VRIENDEN, MAAR LIEVER NOG NAAR ALLE TURKSE GROEPEN IN JE BESTAND. GEEN CENT MEER VAN JE VAKANTIEGELD NAAR TURKIJE ASJEBLIEFT. DOE WAT JE KUNT OM DEZE HOND TE HELPEN.

Pandora.

Geplaatst op

Pandora dordrechtIn mijn leven heb ik veel gespaard, ja geld heb ik ook gespaard, maar dat was steeds van korte duur want er kwamen altijd onverwachte dingen tussen zodat het varken weer geslacht moest worden. Letterlijk.
En omdat de varkens steeds geslacht moesten worden besloot ik op varkensjacht te gaan. Ja, varkens genoeg te koop, maar niet zoals ik ze hebben wilde. Je hebt ze in alle maten en soorten, van plastic tot steen, maar bijna allemaal hadden ze onder hun buik een rond plastic dopje dat je er vanaf haalt en dan rolt het geld zo het varken uit. Toen ik begon met varkens sparen woonde mijn jongste dochter nog in Dordrecht. Op een dag nam zij mij mee naar een heel bijzonder winkeltje. ” Ma, echt je kijkt je ogen uit:.
Van antiek tot prullaria, van boeken tot hele oude poppen, schilderijen, kleine snuisterijtjes, werkelijk, ik kan mij daar vermaken van openingstijd tot sluitingstijd en dan heb ik nog niet alles gezien.

Ik heb er de mooiste boeken gekocht, werkelijk alles stond en lag daar opgeslagen tot het plafond toe.
En daar ben ik ook mijn varkens tegen het lijf gelopen. Grote, kleine, dikke, dunne, en in de meest leuke kleuren. Ik heb ze niet allemaal meer, enkelen zijn gesneuveld door de hamer, maar ik heb nog steeds de varkentjes van Pandora.

Zoek je mooie, oude ansichtkaarten….zoek je een speciaal boek….zoek je een mooie olielamp, een oude schoolplaat……. De doos van Pandora heeft het. Vorig jaar ben ik er nog eens geweest met mijn dochter, een beetje herinneringen ophalen aan de tijd dat zij daar gewoond heeft. Zitten op bankje aan de Maas en kijken naar de voorbij varende schepen. Ik weet zeker dat wij binnenkort weer een keer gaan.
Ik verheug me enorm om weer eens door die gezellige stad te lopen en te eindigen bij Pandora.
Echt een aanrader voor elke liefhebber van boeken, antiek en curiosa. Alleen één verzoek, laat de varkens voor mij staan asjeblieft.

 

Pandora · Website

078-6135030 · Wijnstraat 82, 3311 BW Dordrecht

Routebeschrijving

Gezellig……

Geplaatst op

beertje in de regen

” Dag mevrouw, goede middag, het is hier nog steeds kerstmis zie ik “……. De jongeman knikt richting mijn vaas met kerstlichtjes en zilveren takken op het kastje in de hal. Meestal roep ik al nee voordat ik de deur open heb, of open ik de deur en als ik dan iemand met een map of collectebus zie staan doe ik die gelijk weer dicht. Dit keer deed ik dat niet. Hij stond daar zo verkleumd en kletsnat voor mijn deur met een grote glimlach, ik had bijna medelijden met hem.

“Gezellig’ zei hij, dat zie je niet vaak dat mensen nog zo lang nagenieten van de kerstsfeer. Inderdaad, dat viel mij ook op dit jaar. Toen ik de ochtend na kerst naar mijn dochter liep zag ik de eerste boompjes al liggen aan de kant van de weg. ‘ Gezellig ” dacht ik, jullie zijn al vroeg het huis uitgewerkt, vast bij heel gezellige mensen in huis gestaan. Nu moet iedereen zelf weten wat hij/zij doet, maar ik vind het zo ondankbaar. Met zorg en liefde kies je zo’n boompje uit, je wilt de mooiste hebben, kiest met zorg de spullen die je erin wilt hangen, en zo ligt het mooie groene ding alweer buiten.

‘Ja, zeg ik tegen de jongeman, ik vind het wel gezellig zo’n kerst sfeertje in huis, ik laat de vaas dan ook het hele jaar door staan. Ook de lichtjes op mijn vensterbank en op mijn balkon blijven gezellig daar hangen ‘.  Gezellig, zei hij weer en ik knikte. Volgens mij wist hij niet goed meer hoe hij zijn verhaal moest beginnen dus ik vroeg wat hij kwam doen . ” Nou, zei de jongeman, ik heb een hele mooie aanbieding voor u waarmee u behoorlijk wat geld kunt besparen ‘. Ik vond het nog steeds sneu om botweg te zeggen dat ik geen interesse had, dus ik vroeg hem binnen te komen en mij de aanbieding te presenteren.

Hij ging zitten en keek eens om zich heen. ‘ Ja, best gezellig zo al die verlichting zei de jongeman weer, zeker op een dag als deze wanneer het vroeg donker is en regent. Hij richtte zijn aandacht op mijn twee katten die nieuwsgierig om hem heen liepen en dronk de koffie die hij wel verdient had, want hij zag er nog steeds verkleumd uit.

“Doet u dit werk elke dag, vroeg ik hem, en tot hoe laat?  Want het was inmiddels dicht bij vijf uur. Hij zei dat de mensen op mijn verdieping de laatste voor vandaag waren, maar misschien hield hij het wel gezien voor vandaag zei hij. Morgen kwam er weer een dag.  Het is er niet meer van gekomen om de aanbieding uit de doeken te doen. Ik had er geen behoefte aan en hij zag het blijkbaar ook niet meer zitten vandaag.

Hij keek op zijn horloge, en omdat het niet tot een vruchtbare aanbieding was gekomen stond ik op. Ook hij stond op. Naar mijn idee was hij opgelucht weg te kunnen. Ik had hem namelijk weinig kans gegeven om zijn verhaal te doen. Hij keek nog eens rond en zei ”  bedankt voor de lekkere koffie en de warmte, ik was toe aan allebei na zo’n natte en koude dag, ik hoop dat het weer morgen beter is’.

Dat hoop ik ook voor deze jongeman. Voor mij maakt het niets uit, ik houd van dit weertype, ik houd van de gezelligheid van licht en warmte die ik schep met mijn kerstverlichting. Het hele jaar door !!

Alle hulp is welkom…….

Geplaatst op

Weet je, ik had mij voorgenomen om elke dag een klein stukje te schrijven, maar dat voornemen is al mislukt. Het is een van de weinige voornemens die ik gemaakt heb voor dit jaar. O ja, ik had er nog een gemaakt, mezelf niet meer zo druk maken om dingen waarop ik geen invloed heb. Zo zit ik elke dag ik weet niet hoeveel petities te ondertekenen tegen dierenleed, en tegen mensen die dit leed aan dieren toebrengen. Vaak stap ik zo rond half drie mijn bed maar eens in, ja ik neem mij wel voor om eerder mijn bed op te zoeken, maar dan komen er net weer een paar petities langs die ik dan nog even wil meenemen. Dat is dan eigenlijk ook weer een voornemen wat ik niet na kom, drie nu al dus.

Ik ken de bekende voornemens van mensen, stoppen met roken, afvallen, meer sporten, niet meer zo vaak op Facebook, meer tijd voor het gezin.  Hoeveel mensen deze voornemens ook werkelijk volhouden weet ik niet. Doet er ook niet toe, ik moet mij daar niet druk over maken want ik heb er toch geen invloed op. Zo kom ik ook maar zelden te weten of de petities die ik onderteken resultaat gehad hebben. Daar hoor je maar zelden iets van. Ik moet mij daar eigenlijk niet druk over maken want ik heb er geen invloed op.  Dat vind ik wel jammer want ik doe dat ondertekenen nou niet voor de kat zijn viool.  Maar de weinige resultaten die wel geboekt worden maken weer dat ik toch doorga.  Ik ben blij om te horen dat er ergens weer een idioot vast zit omdat hij of zij het huisdier dood hebben laten vriezen in de kou. Of dat de dader Huysus Ihtiyay puppydie een hond misbruikt heeft anderhalf jaar de cel in moet plus een boete aan zijn broek heeft hangen.

Natuurlijk kun je Facebook ook alleen gebruiken om leuke dingen te delen met je vrienden, elkaar groetjes doen, recepten uitwisselen, en als je dat alleen doet krijg je ook niet alle ellende over je heen die dieren vrienden wel voor hun neus krijgen . Je kunt je bewust afsluiten voor deze dingen, wat je niet ziet is er ook niet denken velen.  Maar je kunt ook meehelpen wel iets te doen tegen deze vreselijke misstanden.

Ik ga hier niet noemen wat je allemaal ziet en hoort als je je aansluit bij groepen die protesteren tegen het mishandelen en uitbuiten van dieren. Want ik geloof je als je zegt dat je er nachten van wakker ligt. Maar je kunt ook op andere manieren helpen, door bijvoorbeeld een kleine donatie te doen voor een dier dat het anders niet gaat redden omdat de dierenarts kosten niet  betaald kunnen worden.  Veel dierenartsen helpen belangeloos, maar velen ook niet.

Adopteer een wat oudere hond die anders zijn dagen moet slijten in een vies en vuil opvanghuis en vroeg of laat een spuitje krijgt.  Of adopteer een hond(en) op afstand, door jouw gift krijgt deze hond de verzorging die hij /zij nodig heeft, plus u krijgt regelmatig foto’s en een bericht over “uw “hond.  Ook kunt u groepen mensen steunen die wekelijks zorgen voor groepen zwerfdieren zoals hier in Turkije.  Deze mensen bezoeken wekelijks sponsors, restaurant, bakkers, slagers om voer voor deze dieren bij elkaar te krijgen .

Ik weet dat er veel mensen zijn die echt hun steentje wel willen bijdragen maar niet geconfronteerd willen worden met de ellendige situatie van deze dieren . Vrijwilligers bouwen provisorisch  hokken voor deze dieren zodat ze in regen en kou toch beschutting hebben.  Houdt u van dieren, en wilt u een klein steentje bijdragen bekijk dan dit album ( klik op de link)

Huysuz Ihtiyar

eens, een van de vele albums dan zult u zien wat o.a. deze groep elke week doet voor zwerfdieren. Vergeet ook niet dat het in Turkije heel koud kan zijn, dat ziet u ook op de foto’s, en dat in deze groep honden ook nog puppy’s verblijven. ( Zie foto aan rechterkant pagina )

Misschien houdt u veel van dieren en zou u heel graag uw steentje willen bijdragen. U kunt mij vinden op Facebook, zoals hier op WordPress, ik heet u van harte welkom. Ik hoop dat u een kijkje neemt.

Die tijd van toen……..

Geplaatst op

transavia 2

Nog even, dan is hij weer thuis.  Mijn oudste kleinzoon heeft de feestdagen doorgebracht bij zijn familie in Turkije. Op dit moment zit hij in het vliegtuig op weg naar huis. Toen hij naar Turkije vertrok had ik het urenlang niet breed. Voor het eerst alleen als tiener op reis. Nu voel ik de spanning weer, maar iets minder dan bij zijn vertrek.  Ik ben trots op hem zoals hij alles doet zo in zijn eentje.

Daar had ik vroeger niet mee gedraaid gekomen op zijn leeftijd. Ik mocht niet eens op dansles, ik mocht niet uit, ik mocht helemaal niks ! In tegenstelling tot mijn broer, die had een streepje voor, hij was een jongen. Mocht rijlessen halen, naar dansavonden, bij vrienden thuis leuke dingen doen . Het enige wat ik mocht was mijn moeder gezelschap houden. Panisch als mijn moeder was dat het fout zou gaan met mij.  Als je begrijpt wat ik bedoel.

Het is ook fout gegaan. In die zin dat ik met alle geweld het huis uit wilde. Ik was zestien jaar en moest om acht uur ’s avonds naar bed. Geen vriendinnen, laat staan vriendjes. Ja, er was later een vriendje, ja hij waarover ik laatst een blogje schreef. Maar ook dat was van korte duur want twee geloven op een kussen…….dat mocht niet van mijn moeder, en hij ook niet van zijn ouders, dat was in die tijd een groot probleem.  Ik herinner mij nog dat ik een kruis moest slaan voor het eten als ik bij zijn ouders was. Wij hadden afgesproken dat ik zou doen alsof ik katholiek was als ik bij zijn ouders kwam. Maar ik viel al snel door de mand toen ik steeds het kruisteken met mijn verkeerde hand maakte. Zijn ouders hebben er toen haast achter gezet dat onze vriendschap zou eindigen, iets wat mijn moeder zeer verheugde.

Tijden veranderen, gelukkig. Niet alles was vroeger mooier en beter .  Ik ging werken om mijn moeder financieel bij te staan, in die tijd kreeg je je loon nog in een bruin envelopje. En altijd aan het einde van de maand, op betaaldag zoals wij dat toen noemden, kwam mijn moeder mij toevallig ophalen van mijn werk. Héél toevallig ja, maar dat bedacht ik ook pas veel later.  Misschien geef ik nu de indruk dat het enkel kommer en kwel was in die tijd, maar voor mij voelde het zo wel.

Ik ben vroeg getrouwd, kreeg mijn kinderen op jonge leeftijd, maar daar heb ik nooit spijt van gehad. Van veel andere dingen heb ik wel spijt gehad, maar de tijd draai je niet meer terug. Het zou leuk geweest zijn als ik wat vrijer had kunnen zijn, dat ik jong had kunnen en mogen zijn. Vrienden en vriendinnen had mogen hebben, uitgaan en plezier maken.

Nog een uurtje, dan land hij op Schiphol, mijn kleinzoon van zeventien. Natuurlijk ben ik blij als hij er weer is, maar ik gun hem van harte dat hij kan genieten van zijn jonge jaren. Wat je als kind hebt meegekregen blijft je toch altijd bij, ook al wil je sommige ervaringen het liefst heel ver weg stoppen. Ik ben heel blij dat ik een andere manier van opvoeden gehanteerd heb. De band tussen mijn kinderen en mij is er een van ontzettend grote liefde en vertrouwen. Die band is geboren uit ervaring. Mijn ervaringen als jong meisje en jonge vrouw.

Mijn moeder is nu zesentachtig. Ik hou van haar, maar op een andere manier dan ik van mijn kinderen en kleinkinderen houd. Het leven mogen ontdekken en het vertrouwen krijgen van je moeder ( ik ben zonder vader opgegroeid) is van zeer groot belang. Ik hoop dat mijn kleinkinderen een band met hun ouders opbouwen zoals ik die heb met mijn kinderen.  Amen

Zwart – Wit

Geplaatst op

 

regennnnnn

 

Het zat er aan te komen. Ik voel het aan alles maar ik kan het niet tegenhouden. Zomerdepressie.  Maar het is nog maar net winter zou je denken. Waarom maak je je nu al druk ? Dat weet ik ook niet, zover ik mij kan herinneren heb ik mijn leven lang al last van zomerdepressies. O ja, ik heb er genoeg over gelezen want hoe kan iemand nou een zomer depressie hebben ?  Het kan, artikelen genoeg om je hierin te verdiepen . Bijvoorbeeld dit  ” Een deel van de zomerdepressies hebben een biologische oorzaak, maar het merendeel is te wijten aan seizoensgebonden factoren. Wie regelmatig last heeft van zomerdepressies, kan beter zijn voorzorgen treffen. “…….

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.  Zodra de kortste dag is aangebroken komt mijn lichaam in verzet. Figuurlijk en geestelijk probeer ik het verlengen van  de dagen tegen te gaan. Mijn hoofd is er elke dag mee bezig. Zo ook vandaag, het was kort na vijf uur nog een beetje licht en ik voelde dat opkomende onderbuik gevoel weer opkomen zoals elk jaar vlak na nieuwjaar. Zie ik tot overmaat van ramp ook nog een vakantieprogramma op de televisie, waar je de komende maanden weer mee overspoeld wordt. Afschuwelijk !  In een van de artikelen word je aangeraden een dokter of een therapeut te raadplegen, iets wat mij heel vreemd in de oren klinkt. Wat kan die persoon voor mij doen…..

‘ Vang de eerste schokken op door eventuele bepalende gebeurtenissen beter te plannen’.  Wat valt er te plannen, ik ontkom er gewoon niet aan dat het tot eind juni elke dag langer licht blijft. En daarna moet je ook nog een hele poos wachten tot je weer lekker vroeg de gordijnen kunt dichtdoen, de kaarsjes aansteken, je dikke winterjas  aan kan trekken.

Nee, de infopagina die ik net gelezen heb is niet aan mij besteed. De pagina suggereert ook dat mensen met een zomerdepressie onzeker kunnen zijn over hun lichaam.  Dat er ook mensen zijn die zich hullen in zelfmedelijden, of dat moeders opzien om zes weken elke dag voor hun kinderen te moeten zorgen. Voor mij geldt dit niet want als kind had ik al stress als de lange warme dagen weer in aantocht waren.  Ik heb er geen verklaring voor maar ik zou heel graag willen dat ik deze depressie niet had. Dat ik kon genieten van het groen van de lente, de geur van de bloemen en bomen in de zomer, maar echt, ik haat het.

Tijdens het tikken van dit stukje trillen mijn handen, rommelen mijn darmen, kijk ik elke minuut even naar buiten of het nog donker blijft……….

Laat u niet afschrikken door sceptische commentaren wanneer u zegt dat u aan een zomerdepressie lijdt. Een depressie is nu eenmaal een depressie,  volgens de infopagina die ik zojuist gelezen heb.

Ik loop niet te koop met deze depressie, ik heb alleen te doen met diegenen die de komende maanden heel dicht bij mij staan. Ik weet zeker dat zij, samen met mij, met smart uitkijken naar de herfst van 2015.

Niet te geloven !!!

Geplaatst op

Therese

 

Niet te geloven !  Oogverblindend ! Wat een schoonheid en wat een klasse !
Loop ik tijdens het bood schappen doen zomaar de nieuwe liefde van mijn schoonzoon tegen het lijf. Drie jaar hierop gewacht, en dan staat ze ineens voor je neus. Nu begrijp ik direct waarom hij mijn dochter heeft ingeruild voor deze schoonheid. Had ik ook gedaan als ik zijn schoenen had aangehad drie jaar terug. Nee hoor, geen verkeerd woord zal je mij nog over hem horen zeggen. En dat hij de scheiding van mijn dochter nog steeds niet doorzet begrijp ik nu ook. Zelfs de moppen over schoonmoeders kan ik nu lachend accepteren .
Had elke schoonmoeder maar zo’n slimme schoonzoon, dan zag de wereld er een stuk vrolijker uit. Ik zal dan ook met geen woord meer reppen over de garage die hij nog steeds ( onbetaald ) in gebruik heeft. Ook heeft hij groot gelijk dat hij als een speer wegreed bij de benzine pomp waar op dat moment toevallig ook mijn dochter stond te tanken . Je zal je vrouw ( want getrouwd zijn ze nog steeds ) moeten groeten zeg, daar wil je toch niet aan denken !
Nee hoor, gelijk heeft hij ook dat hij mijn dochter de hypotheek laat betalen, het huis is tenslotte nog steeds ook van hem al komt hij zijn verplichtingen niet na. Wel de lusten maar niet de lasten, wat een slimme schoonzoon heb ik toch.
Ze zeggen weleens dat je als man een vrouw kiest die in alles op je moeder lijkt. Dat hij daar na 25 jaar huwelijk toch nog achter komt, wat een slimmerd is het toch.
Nee, ik moet nodig eens gaan praten met mijn dochter, en haar duidelijk maken dat manlief nog niet zo stom is als hij eruit ziet. Ze moet maar eens in gaan zien dat zij niet het neusje van de zalm was voor hem .
Nee, mijn blonde dochter van 1.82 cm lang moet eens een toontje lager gaan zingen. Zij is niet zo knap als dat iedereen zegt. Mensen die op een welgemeende toon ‘ hallo schoonheid ‘ tegen haar roepen slaan de plank finaal mis. Als je haar voorbij ziet lopen, of voorbij ziet rijden in haar zwarte Amerikaan, ja ze komt ook nog boven het stuur uit, dus je ziet haar goed zitten, dan moet je niet meer je nek verrekken om naar haar te kijken . Dat doet haar man ook al drie jaar niet meer.
Zoals ik net zei, ik sloeg bijna achterover toen ik vanmiddag bij de Jumbo mevrouw van Zelst tegen het mooie lijf liep. En echt he, ik heb nu ineens zoveel bewondering voor de keuze van mijn schoonzoon, Peter, verrekte mazzelaar dat je bent.
Na 25 jaar toch nog de vrouw van je dromen gevonden. Twee turven hoog, naar binnen gedraaide voeten, prachtig rood Schilderswijk geverfd haar, korte varkenspootjes, een broek van Twiddus, een jas van het Leger des Heils, in alle opzichten een kopie van je moeder.
Die zag ik trouwens onlangs nog bij Nettorama, als ik toen geweten had wat ik nu weet had ik haar gefeliciteerd met de geweldige keuze van haar zoon.
Dan had ik haar ook groot gelijk gegeven dat zij drie jaar lang geen woord meer heeft gesproken tegen mijn dochter. Geen belletje, geen kaartje, niks, ja ze doet het toch maar mooi he, die moeder van je. Dan had ik haar ook laten weten dat ze het geweldig doet, mijn dochter overal de schuld van geven. Je zoon moet kunnen vreemdgaan, wat jij knul ! Want je weet niet wat er allemaal in zijn koppie rond gaat he ?
Tja, dan zit er voor mij niets anders op dan dat ik doorga om van mijn dochter een kopie van haar moeder te maken. En ik kan je zeggen, het gaat aardig lukken. Ze laat zich niet meer in de luren leggen, ze zegt geen ja en amen meer op alles, ze strooit niet meer met cadeautjes en geld voor lapzwansen die weer ergens een wrak van de weg willen kopen en die denken te kunnen veranderen in een goudhaantje. Ze accepteert het niet meer dat bepaalde personen met gebalde vuistjes tegen haar uitvallen omdat die het met normaal praten niet kunnen winnen. Op een paar kleine dingetjes na is jouw vrouw een mooie, ja mooie, dat hoor je goed, kopie van haar moeder.
Maar we staan pas aan het begin van weer een nieuw jaar en we zullen zien hoe dat gaat uitpakken.
In elk geval ben ik heel blij voor jou dat je eindelijk tevreden bent met de kleine en eenvoudige dingen in het leven. Het hoeft niet allemaal groot en mooi te zijn, toch ?
Schoonzoon het ga je goed, ik hoop voor je dat je nieuwe geliefde snel bij je intrekt, want dat zoenen en vrijen op parkeerplaatsen zal nu ook niet zo prettig meer zijn nu de man van je nieuwe liefde weet waar ze haar scooter in den beginne plaatste, elke keer met een lekke band terug naar af wil ook niemand , niet dan ?
Al met al was het een aangename ontmoeting vanmiddag, ik hoop dat er nog vele mogen volgen .

03-03-2013

Geplaatst op

present from Linda

Het is er niet van gekomen. De ontmoeting met mijn jeugdliefde van toen. Hij was te ongeduldig, en ik was niet snel genoeg. In april afgelopen jaar lag er een kort mailtje in mijn box, hij wilde het afsluiten want het viel hem te zwaar om te moeten wachten op een ontmoeting. Ergens begreep ik dat wel. Ergens ook niet. Er waren van mijn kant nu eenmaal omstandigheden waardoor ik niet zomaar even een ontmoeting kon regelen. Wel geprobeerd, maar met een man thuis die een hele andere cultuur gewend is ( ex-en zoek je niet op ) had ik toch wel op wat meer begrip en tijd gehoopt. Ja, ik geef toe, een jaar is lang, maar wat maakt tijd uit als je elkaar al bijna vijftig jaar niet gezien of gehoord hebt.
We hadden contact kunnen houden via email, maar dat was blijkbaar ook niet genoeg. Ik schreef te weinig.
Allemaal waar. Soms staan mensen er niet bij stil dat niet iedereen hetzelfde makkelijke leven heeft.
Soms lees ik het stukje wat ik toen schreef nog weleens terug. Ik denk ook nog regelmatig terug aan de tijd dat we beiden jong en verliefd waren. Maar daar tussenin zit een heel mensen leven. Leven en dood. Scheiden en (her) trouwen. Vreugde en verdriet. En het leven gaat door, nog steeds. Vooral de laatste jaren waren voor mij moeilijk, er is veel gebeurd in de levens van mij en mijn kinderen.
Dingen die ik nooit had verwacht, maar ook onverwacht leuke dingen. Het leven is een mix van emoties.
Je moet geleefd hebben om herinneringen te hebben en als je ouder wordt ga je die waarderen.
Gisteren overleed mijn tante die ik ook in geen jaren meer gezien heb. Maar de herinneringen aan haar zijn herinneringen met een gouden randje.
Ik kan nu ook met een glimlach terug denken aan hem die ik zo heb liefgehad en waarmee ik oud had willen worden. Nee niet mijn jeugdliefde, maar een ‘ middelbare’ liefde. Zoals ik zeg, het leven gaat door en je weet niet hoe je toekomst er uitziet. Wat op je pad komt kan kort of lang duren, pijnlijk of vreugdevol zijn, maar te kiezen heb je niks. Ik heb hem ook gehaat voor wat hij me heeft aangedaan. Leugens en bedrog, maar de woede van toen is overgegaan in een herinnering.
Zo heb ik een boek vol herinneringen, hele zoete maar ook hele bittere. Ik draag het elke dag met mij mee in mijn hoofd en soms sla ik het even open, zoals nu. De bladzijde voor morgen is nog leeg en vlekkeloos, het geheim ligt in de toekomst………..