RSS Feed

Herinneringen …….

Geplaatst op

Tijd

Het zal november…december 2002 geweest zijn dat ik je voor het eerst ontmoette. Sinds enkele maanden had ik een hond die ik in huis had genomen nadat haar bazinnetje was overleden. Het was een cique hond, welopgevoed maar helemaal niks gewend. Samen met haar bazinnetje liep ze elke dag haar rondje rond de gracht, soms ietsje verder. Als het iets verder was dan een rondje gracht kon je er donder op zeggen dat het bazinnetje een nieuwe outfit droeg. Dan wilde zij gezien worden met haar perfecte hond, en toegegeven, beiden zagen er altijd perfect uit.

Een paar maanden heb ik het volgehouden ….. hond aangelijnd aan haar schitterende halsband en ik in mijn honden uitlaat kloffie. Ik ben niet van de houte couture, doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Maar wat ik wel had in die tijd was mijn 45 km karretje, gekregen van mijn dochter en daar was ik dolgelukkig mee. Van de ene op de andere minuut kreeg ik het idee om mijn mooie hond eens mee te nemen naar een veld waar zij niet aangelijnd hoefde te lopen. En op die ochtend ergens in november….december, het had gevroren, tufte ik met hond naar het Lido.

En daar ontmoette ik jou, daar stond je heel alleen en je probeerde een shaggie te draaien met je koude handen. Ik vroeg mij af wat je daar stond te doen, want behalve jij was er geen hond te bekennen. Of toch wel ? Ik deed de achterklep open en liet met kloppend hart mijn hond eruit. Zou ze de benen nemen, zou ze wel terug komen als ik haar riep, of zou ik haar nooit meer terug zien als ze de bossen in zou rennen.

Jij keek naar mij en ik naar jou, je zag mijn twijffels. Gewoon doen , zei je toen, die loopt niet weg’. Ga jij er achteraan dan, vroeg ik je, en je lachte. Dat kan ik niet zei je, ik sta hier te wachten totdat mijn eigen honden zichzelf hebben uitgelaten, en die komen ook altijd weer terug, ook al duurt het soms wat langer. Gewoon rustig blijven zei je tegen mij……

Ik nam de gok en inderdaad, mijn hond bleef dicht bij me in de buurt. Niet aangelijnd, vrij, snuffelen en ontdekken dat de wereld uit meer bestond dan een rondje gracht. Tot ik geblaf hoorde in de verte. Ik wilde Mischa ( mijn hond ) aanlijnen maar jij zei, ‘ niet nodig, dat is Jacky die zich meld. Ik zag nog steeds niks, totdat ik enige minuten later een kwispelende staart de bosjes uit zag komen. Vlak daarachter kwam een zwart gevaarte aan, ik dacht dat ik een grote hond had, maar daar verscheen Macho , een flink uit de kluiten gewassen Rottweiler. Ik stond te bibberen op mijn benen toen die beer mijn richting op kwam lopen. Ik keek naar jou, een klein tenger vrouwtje dat stond te wachten op een beer van een hond. Ik dacht ‘ hoe hou jij in hemelsnaam die hond bij me vandaan als hij me begint op te eten ‘. De ergste dingen gingen door mijn hoofd. Dat mijn hond of ik verscheurd zouden achter blijven op dat grote bevroren veld.

Geen seconde stond ik erbij stil dat Macho’s eerste interesse zou uitgaan naar mijn knappe Mischa, maar toch was dat het geval. Ze draaiden wat om elkaar heen en ik voelde mij rustiger worden. Je haalde wat brokjes uit je jaszak, zei ‘ zitten allebei ‘ , en waarempel ze gingen zitten, ook die van mij. Ik herinner mij dat we  nog een voorzichtig rondje over het veld gelopen hebben samen, ik wist toen niet dat jij hartpatient was, jij wilde kijken waar Jacky uithing. Zo is onze vriendschap ontstaan. We spraken regelmatig af bij het Lido, en soms ging het zo goed met je dat we een stukje de bossen in konden lopen.

Later, toen ik bij je thuis kwam in je kleine maar gezellige huisje, leerde ik je beter kennen. Ik leerde Bianca kennen, haar ups en downs. Je deelde lief en leed met me, en ik met jou. Weet je nog dat we kennis maakte met radio wimpie ? Aan die tijd denk ik vaak terug, je maakte zo’n opgewekte indruk in die tijd. Ik herinner mij dat wimpie altijd moest lachen als jij zei dat je vroeg naar bed moest. Daar begreep hij niks van en jij liet het zo in het begin. Hij draaide muziek tot middernacht als ik mij goed herinner, en jij piepte er tussen uit rond tien uur. Nou wim, het was weer gezellig, maar ik ga nu slapen ‘ . Tot morgen. Gouden uren waren dat.

Later leerde je mijn dochter Lique kennen en zij nam het stokje van mij over wat honden uitlaten betreft. Ik trouwde en ons contact werd minder. Onze honden overleden en een tijd was er weinig contact, geen wandelingen meer met de honden, maar ik zag je nog regelmatig bij Lique thuis. In die tijd kreeg jij Saigon, en Lique had een hond uit het asiel gehaald, Karzan. De hond van Lique overleed op tweede kerstdag 2012 aan kanker, en jouw hond Saigon was toen ook al niet piep meer.

Toen Saigon overleed was je ontroostbaar. Hij was je maatje, je alles, zonder hem was jij niet de Bianca die wij kenden.

Begin niet nog een keer aan een hond zeiden velen tegen je, maar je wilde niet luisteren. Waarom zou je ook, het was tenslotte jouw leven en jouw keuze dat je niet alleen wilde blijven .

Er kwam een nieuw maatje in je leven Saran, een Labrador mix, in wie alleen jij een halve Rottweiler zag. Tegen iedereen vertelde je vol trots dat Saran zeker iets van een Rottweiler in zich had. Niemand sprak je tegen, ook buurman Martijn niet die ongeveer zo’n zelfde hond bezit, en die we zo dankbaar zijn dat hij je huis binnen ging toen je even onzichtbaar bleef .

Hij heeft jou en Saran gevonden op het balkon, waar je de dag daarvoor nog wat vitamientjes wilde opdoen zoals je schreef in je allerlaatste bericht op FB. Saran zat naast je en heeft niet geweten waarom jullie de nacht op het balkon hebben doorgebracht, waarom er geen eten kwam en waarom hij niet werd uitgelaten. Dank je wel buurman Martijn voor je oplettendheid.

Lieve Bianca, zonder in verdere details te treden weet iedereen die jou kent dat je levenspad niet over rozen gegaan is. Zoals ik al zei, veel ups maar ook veel downs. Je was een bijzonder mens en iedereen zal zich jou zo blijven herinneren. Bij velen zul je een onuitwisbaar plekje in hun harten blijven houden, en nog iets wil ik eraan toevoegen, je was de goedheid zelf, voor iedereen.

Maak je vooral geen zorgen om Saran, hij heeft zijn gouden mandje gevonden bij een hele lieve familie, waar hij ’s avonds heerlijk voor de houtkachel gaat liggen als hij moegespeeld is met Tara, het bejaarde hondje van de familie.

Rust zacht …….in vrede lieve Bianca, je hebt het verdiend .

Advertisements

Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

»

  1. Prachtig! Dank je wel hiervoor.

    Like

    Beantwoorden
  2. Prachtig en tegelijk zo emotioneel zoals je het beschreven hebt Lieverd xxx

    Like

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: