RSS feed

Forever and Always…

Geplaatst op

Fernandes opgebaard362015 2edited

Luisterend naar Jan van Veen’s Candlelight heb ik de neiging om het volle bureau waar ik achter zit kort en klein te maaien. Maar misschien zou het ook voor mij goed zijn om een gedicht te schrijven over mijn katertje Fernandes die ik nu al weken moet missen. Het gekwijl over mislukte liefdes verhalen , uitgesproken door Jan met zijn zoete voice doet me bijna braken. Waar gaat het in hemelsnaam over. Pubers die via de radio hun liefdes breuken Nederlands kundig maken……..hoe oud zijn ze , zestien, zeventien, twintig misschien. Nog zittend in de schoolbanken denken ze dat na een mislukte relatie nooit meer gelukkig worden ……  ppffffff..   Nog een heel leven hebben ze voor zich.

Op 1 juni heb ik de beslissing genomen dat ik het beste moest doen voor Fernandes. Na alles geprobeerd en gedaan te hebben om hem een dierwaardig leven te kunnen bieden is mij dat helaas niet gelukt. Fernandes was in alles afhankelijk van mij. Voor zijn voeding, zijn drinken, dat kon hij zelf niet. Ook zelf op de kattenbak gaan deed hij niet, ik zag aankomen wanneer hij moest plassen, dan draaide hij in rap tempo rondjes. Zelden ging ik van huis, ik kon mijn jongetje niet te lang alleen thuis laten.  Soms hing hij bij mijn thuiskomst in een tafelpoot en wist niet hoe hij weer met vier pootjes op de grond terecht moest komen. Hij sliep elke nacht naast mij, dan werd hij rustig als ik dicht tegen hem aan ging liggen.

Anderhalf jaar heb ik dat volgehouden met liefde. Met de hoop dat het misschien toch nog goed kon komen. Maar het kwam niet goed, Fernandes bleek een hersenbeschadiging te hebben, die hij wellicht bij zijn geboorte al had. Bovendien was hij veel te vroeg door zijn moeder verlaten, misschien dat hij daarom ook niks geleerd heeft want hij leefde alleen op straat, zo klein als hij was.

Nog elke dag heb ik hier veel verdriet van, voel ik mij schuldig dat ik niets voor hem heb kunnen doen . Sinds deze week draag ik het hangertje met daarin zijn as en een klein medaillonnetje met zijn foto om mijn hals. Ik durfde het eerder niet te dragen omdat ik dat verraad vond tegenover Fernandes.  Ik heb de beslissing genomen hem te laten inslapen, in overleg met mijn dierenarts. Maar ik voel nog elke dag een groot verdriet, ik mis hem nog elke minuut van de dag, Fernandes was mijn kind, mijn kleine manneke en ik ben vaak woest op mijzelf omdat ik deze beslissing genomen heb.

Mijn hele leven heb ik dieren in huis gehad, ze zijn allemaal van ouderdom gestorven en daar had ik na korte tijd van verdriet vrede mee. Maar de dood van Fernandes kan ik maar niet accepteren. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed……..hij heeft mijn leven zo erg veranderd. Voor altijd draag ik hem mee in mijn hart en zal ik zijn as om mijn hals altijd bij me dragen. Fernandes….. lief klein jongetje….voor altijd draag ik je met mij mee.  Vergeef me dat ik deze beslissing heb genomen, het leven was te zwaar voor jou, het was niet dierwaardig.  Forever ben je bij mij.

              ~~~~~~~~~~

Fernandes,

die laatste minuten samen

breken nog steeds mijn hart

een afscheid

zo zwaar.

Nog een laatste keer

in mijn armen

bewegingsloos.

Ik zal voor altijd

van je houden

en je met me meedragen

in mijn hart

tot mijn dood.

R.I.P

kleine engel.

 ~~~~~~

Fernandes - Juule 234dited

Advertenties

Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

»

  1. gewoonzoalsikben

    Weet je lief mens ,ik kan zoveel mooie woorden schrijven maar niets kan jouw verdriet wegnemen op dit moment .Je hebt zo’n ontzettend moeilijke keuze moeten maken ,een voor velen van ons denk ik begrijpelijke keuze ,ik zou ook niet echt weten wat ik in jouw plaats gedaan had .Natuurlijk mis je dat mannetje je bent elke dag met hem bezig geweest en je heb alles gedaan wat je kon .Ik hoop dat er een tijd zal komen dat je je keuze een beetje zal kunnen accepteren en een misschien wel kunt denken dat kleine ventje heeft nu eindelijk rust .Geef het tijd Anne ,heel veel tijd .Mocht ik iets schrijven wat je niet prettig vind verwijder mijn reactie dan maar .
    Heel veel liefs en sterkte ,Elisabeth

    Like

    Beantwoorden
    • Lieve Elisabeth, ik ben juist heel blij met jouw reactie. Ik weet dat jij ook stapel bent van je poezen en daarom een van de mensen die mij echt begrijpt. Bijna dagelijks zijn er momenten dat ik in tranen ben en dat komt zomaar uit het niets opzetten. Dan zie ik hem weer voor me, zo afhankelijk van mijn zorg. Ik vraag mij dan af of ik niet gewoon vol had moeten houden, hij is maar zo kort gelukkig geweest in zijn korte leventje en dat doet mij zo’n verdriet en pijn.
      Mijn laatste momenten met hem bij de dierenarts zal ik nooit vergeten, hoe hij me aankeek, hoe hij zich verzette tegen de slaap van de narcose injectie…….ik raak die beelden nooit meer kwijt Elisabeth. De tranen rollen nu weer over mijn toetsenbord, echt, dit was zo zwaar en ik heb het gevoel dat ik het voor altijd met mij mee zal dragen.
      Ook mijn omslagfoto op fb heb ik nog altijd niet willen veranderen…….en ik kom momenteel ook weinig op fb. soms in het begin van de nacht om petities te tekenen, dat is zo’n beetje wat ik nog doe.
      Omdat ik weet dat jij ook echt een poezenmens bent vind ik je reactie zo lief en hartelijk, dank je wel hiervoor. Ze zeggen dat de tijd alle wonden heelt / zachter maakt…….ik hoop het zo lieve Elisabeth.
      Hele dikke knuffel, Anne

      Like

      Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: