RSS Feed

Maandelijks archief: oktober 2015

Aanwezig door afwezigheid……..

Geplaatst op

Lang niet hier gepost. En dat terwijl ik geweldige voornemens had begin dit jaar. Elke dag zou ik iets posten, hoe klein en onbelangrijk ook. Jammer maar dit is mij niet gelukt.

Na 1 juni j.l ging het in rap tempo achteruit met al mijn plannen. De dag dat ik mijn kleine Fernandes in heb laten slapen. Geen dag is na die dag nog hetzelfde geweest. Vaker heb ik dieren moeten laten inslapen maar in dit geval was het iets heel anders. Ik moest niks dit keer, bijna twee jaar heb ik geworsteld met dit besluit. Ik kreeg kleine Fernandes via een FB vriendin, zij zocht een thuis voor een klein Spaans zwervertje. Mijn FB vriendin was in Spanje met vakantie en ontdekte daar Fernandes, zwervend in de straten van haar vakantieverblijf. Kort daarvoor had ik één van mijn katten, Chico, die ik óók pas enkele maanden had, moeten laten inslapen en ik stond wel open voor een nieuw vriendje voor mijn rode kater Musti. Beide katten waren nog maar kort in mijn leven en veel te snel moest ik ook van beiden weer afscheid nemen. Als twee bejaarde heren kwamen zij in mijn leven, wie kon voorzien dat ik al zo snel weer van beiden afscheid zou moeten nemen. Kleine Fernandes en bejaarde Musti zijn niet lang samen geweest.

Nu, twee jaar later, denk ik dat er geen rouwperiode heeft kunnen zijn. Ik had mijn handen vol aan kleine Fernandes en daar was ik vierentwintig uur per dag mee bezig. Fernandes bleek een probleemkatje te zijn qua gezondheid. Hij kon niet zelfstandig zijn. Hij moest gevoerd worden, op de bak gezet worden, naast mij slapen omdat hij anders continu om mij riep. Hij draaide rondjes, draaide op zijn achterpootjes en zoals ik hem neerlegde bleef hij liggen zolang hij mij maar in het vizier had. Omdat ik dacht dat hij wel anders zou worden als ik hem liet helpen ging ik met hem naar onze dierenarts. Hij zag direct dat er iets mis was in de hersentjes van Fernandes, maar ik wilde het niet zien. Ik geef u drie maanden zo zei de dierenarts tegen mij, dan praten we nog een keer…….

Toen ik Fernandes een paar dagen later naar de kliniek bracht voor het grote gebeuren begon de dierenarts weer over de gezondheid van Fernandes. Ik barste in huilen uit en bleef bij mijn besluit, het zou allemaal goed komen met kleine Fernandes. Mijn dochter, die bij me was, sprak nog even met de dierenarts die intussen Fernandes onder zeil gebracht had. Later hoorde ik van mijn dochter dat de dierenarts geopperd had mijn katertje niet meer te laten ontwaken. Voor mijn bestwil. Die beslissing wilde mijn dochter niet nemen en de dierenarts respecteerde dat uiteraard. Het was tenslotte mijn katertje en mijn beslissing.

Ruim anderhalf jaar heb ik aan gemodderd  met Fernandes. Ik kwam de deur niet meer uit omdat Fernandes niet alleen kon blijven. Ik moest hem op tijd op de bak zetten, ik moest hem uit zijn concentratie halen als hij weer rondjes begon te draaien. Soms hing hij in de tafelpoot waaruit hij niet zelfstandig kon loskomen. Er kwam een vriendje voor hem, Gijs, een asiel kater van ongeveer dezelfde leeftijd. Ik had de hoop dat Fernandes van Gijs zou leren maar ook dat bleek ijdele hoop, Gijs zonderde zich steeds meer af.

We zijn nu bijna twee jaar verder. Ik mis Fernandes nog elke dag. Er zijn momenten dat ik in stilte huil, boos ben, en het helemaal niet meer zie zitten. Zat ik voordien tot diep in de nacht petities te ondertekenen, nu staar ik tot ver in de nacht naar de televisie zonder iets te zien. Mijn enige uitstapje is dagelijks naar Kaatsheuvel waar ik vijf zwerfkatten ga voeren. Mijn dochters steunen mij hierin, want zorgen voor dieren is zo’n beetje mijn leven. Niet iedereen neemt mij dit in dank af, maar veel mensen gelukkig wel. Gisteren tijdens het voeren kwam er een oudere dame naar mij toegelopen. Ze vertelde mij dat zij ook lange tijd regelmatig naar deze katten ging om wat te brengen, maar dat ze dat nu niet meer kon. Ze had een aantal weken in het ziekenhuis gelegen en dat was haar aan te zien. Ze kneep mij in mijn arm en zei dat ze blij was om te zien dat ik de katten te eten gaf. En zo spreken regelmatig ook andere mensen mij aan dat ze waarderen wat ik doe.  Diegenen die het mij niet in dank af nemen bekijken het maar. Ik ga er maar vanuit dat deze mensen geen dierenvrienden zijn en met mensen die niet van dieren houden heb ik helemaal niets.

Ik ga mijn best doen om weer eens vaker wat te bloggen, al is het alleen maar voor mijzelf………