RSS Feed

Maandelijks archief: februari 2017

Mixed feelings…

Geplaatst op

           ​

Ben ik dan toch een voorbeeld van een grote mond maar een klein hartje…..ik begin erin te geloven. Moeder is koud tien dagen in het verzorgingshuis en het vreet nu al aan mij. Ja ik weet het, ik vond dat moeder niet snel genoeg verhuizen kon. Haar geheugen ging in rap tempo achteruit en haar gezondheid ook. Moeder huilend aantreffen in bed of liggend op de bank deed mij zeer. Haar eenzaamheid deed mij evenveel pijn als haarzelf. Moeder in huis nemen is nooit een optie geweest, die wens had moeder zelf ook niet. Een half jaar geleden ging het plotseling snel bergafwaarts met moeder. Ondanks haar tegensputtering toch een aanvraag voor een opname in een verzorgingshuis ingediend september vorig jaar. Toen ik begin januari eens informeerde waneer ik een reactie verwachten kon wist men bij het CIZ nergens van. Er was geen aanvraag ingediend werd mij verteld. Ondertussen was de huisarts al diverse keren door mij bij moeder geroepen die op haar beurt de thuiszorg inschakelde. Moeders geheugen was in een half jaar tijd zo achteruit gegaan dat ik besloot toch mijn stem maar weer eens te laten horen. Ik kon het niet meer verdragen om moeder huilend aan te treffen met de dreiging dat zij van het balkon naar beneden zou springen. Moeder wilde een spuitje, ze had het helemaal gehad met haar leven.

Vanaf het moment dat ik informeerde naar het verzoek wat ik in september had ingediend ging het snel. Mijn aanvraag was ergens blijven liggen en ik aanvaarde duizend excuses. Men kwam met moeder praten, voor zover dat mogelijk was, en de noodzaak was duidelijk. De eerste de beste plaats die vrij kwam zou voor moeder zijn. 

De afgelopen tien dagen heb ik moeder negen dagen bezocht. Het ging heel moeizaam de eerste dagen. Elke dag vroeg moeder waar ze nu eigenlijk was, gevolgd door de vraag wanneer ze weer naar haar eigen huis mag.

Moeders eigen huis is niet meer bewoonbaar, er staat niet veel meer in het huis. Er komen na bijna dertig jaar nieuwe bewoners in.    Vandaag trof ik moeder opgeruimd aan. Ook hoorde ik vandaag dat ze blij is waar ze nu is, dat vertelde moeder tegen de buurvrouw van mijn dochter, wier vader op de afdeling naast mijn moeder woont. Pak van mijn hart om dit te horen. Bij het afscheid zwaait moeder mij steeds enthousiaster uit, en wil ze een afscheidskus. Ik ben blij met de lach die moeder mij geeft voordat de liftdeur zich sluit……en de arm die naar mij zwaait tot ik de hoek om ben…..

Even wennen 2…

Geplaatst op

Mij is vandaag verteld dat wennen lang duren kan. Er komt een tijd van opstandigheid, gevolgd door acceptatie, maar voor sommigen komt de gewenning nooit. Sommige ouderen blijven de rest van hun verblijf opstandig. Het is pas dag vier van moeders opname in het zorgtehuis, dus ik mag nog helemaal niets zeggen en zeker niet klagen. Toch valt het mij zwaar, zwaarder dan dan ik verwacht had. Moeder begroet ons hartelijk, maar als we ook maar even binnen zijn begint moeder…..ze wil een spuitje, fluistert ze in mijn oor. Ze vindt aan het leven niets meer aan. Ook vindt moeder dat ze na achtentachtig jaar zelf moet mogen beslissen of ze nog door wil gaan of niet. En moeder vindt dat haar lichamelijke kwalen voldoende zijn om die wens ingewilligd te zien worden.

Ik had zo graag gezien dat moeder hier nog een fijne tijd tegemoet zou gaan, tussen de mensen, verzorging waar nodig, maar ik moet het nog afwachten allemaal. De verzorging in het verzorgingshuis is super, ze doen er alles aan om moeder een thuis gevoel te geven en haar op te vrolijken. Als moeder me elke keer verwelkomt met haar doodswens word ik daar zeker niet vrolijk van. Laten we ervan uit gaan dat het bij sommige ouderen inderdaad lang duurt, de gewenning. Later deze middag kreeg moeder een heerlijk advocaatje met flink wat slagroom en daar genoot moeder van. Ik heb mij voorgenomen om de tijd dat moeder er nog is deze zo leuk mogelijk voor haar te maken. 

Uitzicht…..

Geplaatst op

De katten gevoerd, daarna doorgegaan naar moeder. Ik was wel héél benieuwd hoe ik haar zou aantreffen in haar nieuwe thuis. Ze zat aan tafel toen ik binnen kwam, met een paar andere bewoners. Ik vroeg hoe haar eerste dag en nacht in haar nieuwe thuis was bevallen. Moeder haalde haar schouders op en zei dat ze blij zou zijn als ze weer terug kon naar haar eigen huis. Wanneer is mijn huis weer klaar , vroeg moeder, en ik wist niet direct een antwoord. Ik liep met haar naar het raam en zei dat ze leuk uitzicht heeft, een school recht tegenover, elk half uur stopt een bus voor de deur, mensen lopen en fietsen voorbij, maar moeder vindt het allemaal wel prima.

Ik zal blij zijn als ik weer naar huis kan, en direct erachteraan ‘ breng ook maar niet teveel spullen mee want ik ga zo weer terug naar mijn eigen huis zei moeder. Ja, daar sta je dan met je goede gedrag. Van een leidinggevende hoorde ik dat moeder had gevraagd om een spuitje, nou keek ik daar niet vreemd van op want dat vroeg ze toen ze nog thuis woonde ook vrijwel dagelijks. Dat raakt mij wel moet ik zeggen. Moeder praat tegenover het personeel daar ook héél anders dan ze altijd tegen mij heeft gedaan. In de korte tijd dat moeder daar nu is heeft ze meer gepraat dan in een jaar met mij, om maar een idee te geven. Men wil moeder in de gelegenheid stellen om eens te gaan praten met een psycholoog, en wellicht heeft ze daar baat bij. Vanavond ga ik met dochter nog even wat spulletjes brengen, nee….zéker niet teveel, en hoop ik dat het elke dag meer leuker en gezelliger wordt voor moeder. Maar dat zal voornamelijk moeder zelf moeten waarmaken.

Even wennen…

Geplaatst op

Het zal best even wennen zijn voor moeder, maar beter had zij het niet kunnen krijgen. Vanmorgen moeder opgehaald en meegenomen naar haar nieuwe thuis. Meer dan hartelijk werd moeder ontvangen, en wij ook. Na het welkomst en intakegesprek was het meteen al aan tafel voor moeder. Ze schoof aan tussen de andere bewoners en ik bespeurde geen enkele weerstand. Na wat spulletjes uit de auto te hebben gehaald zagen wij moeder aan haar boterham zitten. Moeder is vergeleken bij de andere vijf bewoners nog redelijk goed ter been. Achter haar rollator maakt ze nog aardige rondjes, en ze kan in haar nieuwe kamer beter uit de voeten dan in haar grote flat.

Het is goed waar moeder nu is. Toen ik haar vanmorgen thuis ophaalde en zei, ‘ kom moeder, het is tijd om te gaan ‘ keek ze mij even vreemd aan. Oh, zei ze, waar gaan we heen dan ?…..

Gisteravond had ik al een paar spulletjes naar moeders toekomstige kamer gebracht zodat de kennismaking met haar nieuwe kamer niet helemaal vreemd zou zijn. Wat foto’s, op het kastje en aan de muur. Haar oude vertrouwde barometer die moeder al járen het weer voorspelt. ‘Ohh zei moeder bij het zien van dat ding, zo eentje heb ik thuis ook….

Hopelijk voelt moeder zich snel thuis hier in dat mooie verzorgingshuis, aan de mensen die er voor de ouderen zorgen zal het zeker niet liggen. Geweldig hoe men hier met de ouderen omgaat, ik neem mijn petje hiervoor af.  Het heeft eigenlijk veel te lang geduurd voordat moeder werd opgenomen, maar nu het eindelijk dan zover is valt er een last van mijn schouders. Nu nog de flat ontruimen, dan kunnen we daarna allemaal even lekker rustig aan doen. 

Nog drie nachtjes slapen…

Geplaatst op

         

     
 

Dan mag moeder om half elf haar intrede maken in haar nieuwe tehuis. De zondag zit erop. De laatste zondag in haar oude huis. Wij werden weer van harte verwelkomd door moeder. Haar eerste woorden waren ‘ wanneer komen ze mij halen’, en daarmee bedoelde moeder niet haar op hande zijnde verhuizing. Ik heb maar weer een diepe zucht geslaakt, maar het liefst had ik moeder door elkaar geschud. Ook goedemiddag kind, wat leuk dat je er weer bent’….

Er is niet veel meer over van mijn verdraagzaamheid.Met tegenzin zijn dochter en ik een paar uur blijven zitten en hebben wij het klagen weer over ons heen laten komen. Nog vier nachtjes slapen, daarmee probeerde ik moeder weer wat uitzicht te geven, maar het viel niet goed. ‘ Waarom moet een oud mens als ik zolang hier alleen blijven wonen, ik snap dat niet’. Nee moeder, ik begrijp niet waarom je twee jaar lang zó verdomd eigenwijs geweest bent en je nergens over wilde praten, niet vooruit wilde kijken dat het op een dag weleens nodig zou kunnen zijn dat je niet meer in die grote flat zou kunnen blijven. Nu kuur je je uit tegen mij en je kleindochter. 

Je zit op je stoel te klagen en te zuchten, het dringt totaal niet tot je door hoe dit voor ons is. Bovendien word je steeds achterdochtiger, loopt ons overal achterna om te kijken wat wij aan het doen zijn. Je hebt er geen idee van hoe irritant dit gedrag is. Ik beloof je niet dat ik mij laat zien de eerste dagen dat je in je nieuwe thuis bent. Ik heb tijd voor mezelf nodig, wij hebben tijd nodig om tot rust te komen want je was de laatste maanden onhandelbaar en stront eigenwijs. 

Morgen de laatste maandag dat je nog mag klagen en zeuren tegen ons, maar als je wéér dreigt over het balkon te springen loop ik direct weg. Morgen zijn het nog maar drie nachtjes en die hou je maar gewoon vol. Wij trekken je buien ook niet lang meer, maar drie dagen komen we samen ook wel door.  Verheug je op je verhuizing, kijk er naar uit …..zeker dat je het naar je zin gaat krijgen……

Nog één zaterdag….

Geplaatst op

                                

Herken je dit ? Nu het zover is dat moeder gaat verhuizen is alles tot die dag nog één keer. Nog één zaterdag in dit huis, nog één zondag in dit huis. Zo ook vandaag, de laatste zaterdag. Moeder lag op de bank toen wij binnen kwamen. Ze keek ons aan alsof wij van mars kwamen. Nou geef ik toe dat wij er ook niet uitzien de laatste tijd, maar van mars….zo erg is het nu ook weer niet. 

De komende verhuizing had echt niet veel langer kunnen wachten. Moeder had op de deur in de hal een briefje geplakt waarop stond ‘ ik ben naar de EmTe ‘. Dat briefje gebruikte moeder ook al toen ze nog niet aan het dementeren was, ( moeder houdt niet van verspilling, zélfs geen briefjes ) dus dochter en ik keken elkaar aan en snel naar binnen. Daar lag moeder op de bank. Toen ze eindelijk rechtop zat vroeg ik haar ‘ heb je boodschappen gedaan’ ? Ze keek mij aan met een blik van waar heb je het over. ‘ Was je naar de EmTe vroeg ik haar weer, want er hangt een briefje op de deur. Moeder dacht lang na en haalde toen haar schouders op. ‘ Was ik naar de EmTe dan, vroeg moeder, ik weet het niet meer’. Twee minuten later ‘ ja ik moest wat hebben , maar ik weet niet meer wat ik gekocht heb’. Kijk maar even op het briefje, dat hangt op de deur……

Vind je het gek dat ik niet kan wachten tot ze naar het verzorgingshuis kan. Ik zei haar dat ze geen boodschappen meer hoefde te doen ( dat deed mijn dochter altijd al ) omdat ze snel zou gaan verhuizen. Nou is mijn moeder totaal niet spraakzaam, je kan rustig twee uur bij haar zitten voordat er een woord uitkomt. Nu kun je je afvragen of wij dan ook niet tegen haar praten, jawel dus, maar wat je ook tegen haar zegt, haar antwoord is steevast’ ik begrijp niet waar jullie het over hebben’. Kun je je voorstellen hoe moeilijk dat is ? Moeder wijst naar de muur. Kijk, zegt ze, die twee schilderijen, ik weet niet meer hoe ik daar ooit aangekomen ben. Mijn dochter vertelt haar hoe moeder lang geleden aan de twee schilderijen gekomen is. Ze blijft ons ongelovig aankijken. ‘ Maar, gaat moeder verder, er zaten andere lijsten om de schilderijen, en dat heeft A.. gedaan waar jullie Diana verkering mee had. Dochter en ik kijken elkaar aan, dochter kijkt verbouwereerd, en ik schiet bijna in de lach. Zolang moeder hier woont, en dat is al zeker dertig jaar, zijn de schilderijen nog nooit van de muur afgeweest. En die klok daar, gaat moeder verder, heb ik nog van mijn overleden zus…….

Wat kan je hier tegenin brengen. Als ik vraag of ze zich nog herinnert dat mijn broer die klok daar heeft opgehangen, en dat de klok dus van mijn broer is, zie ik een groot vraagteken boven mijn moeders hoofd terwijl ze nee schud met haar hoofd. Moeder is overtuigd van haar gelijk en het lijkt ons beter het zo maar te laten. Nog één zondag in haar grote flat, ik kijk uit naar wat moeder morgen weer aan herinneringen heeft.