RSS feed

Mother, how are you today…

Geplaatst op

oude handen

 

Here is a note from your daughter. With me is everything ok……

Nee moeder, dat is niet helemaal waar. Het is niet zo ok als het lijkt. Toen ik je deze week bezocht overviel mij een gevoel van melancholie  toen ik je daar zo broos en breekbaar zag zitten. Een gevoel van schuld ook. Dat ik niet altijd de dochter geweest ben zoals jij gewenst had. Ik voel mij ook schuldig dat ik je te vaak alleen heb gelaten de laatste jaren. Ik had je vaker moeten bezoeken, zeker de laatste twee jaren. Toen ik besloten had dat jij niet langer alleen in je flat kon blijven wonen voelde dat als een opluchting, er zou voor je gezorgd gaan worden, ik hoopte dat je nooit meer zou vragen om een spuitje om je leven te beëindigen, maar dat viel allemaal heel erg tegen in de eerste weken. Jij was altijd die actieve moeder, oma, jij zorgde voor alles en iedereen, en zolang je dat doen kon was er geen vuiltje aan de lucht en maakte ik mij ook geen zorgen om je. Je fietste overal nog naar toe en redde het goed alleen.

De verandering kwam onverwacht, en snel. Ik begreep dat zolang je goed uit de voeten kon je zelfstandig wilde blijven wonen. Je werd boos op mij als ik het onderwerp bejaardenhuis ter sprake bracht, daarvan kon geen sprake zijn, ook niet toen je een val met je fiets maakte en daardoor twee maanden naar een zorgkamer doorverwezen werd. Maar toen je nóg vergeetachtiger werd en je nóg slechter voor jezelf ging zorgen was dat de druppel. Je stuurde de thuishulp regelmatig weg, of liet ze gewoon aan de deur staan. De doucheruimte zag je nog maar zelden aan de binnenkant, allemaal van die dingen die ik hoorde van de thuiszorg. Niks tegen mijn dochter zeggen……maar dat moest er toch een keer van komen.

Langer kon ik je hulpeloosheid niet aanzien, en gelukkig werd er snel aktie ondernomen door de huisarts. Bijna vier maanden ben je nu in je nieuwe thuis. Ik bezoek je zo vaak als ik kan, het is fijn om je blijde gezicht te zien bij binnenkomst. Je herkent me nog en hopelijk blijft dat zo. Gesprekken hebben wij allang niet meer, je kijkt me aan als ik tegen je praat, maar je begrijpt niks van al wat ik zeg. De verzorgsters kijken goed naar je, je eet beter, je vindt het gezelliger met z’n allen aan tafel. Je sluit je aan bij groepjes, of je daar nu bijhoort of niet en dat doet mij goed. Samen zittend in jullie stoelen reis je met medebewoonster Mary het hele land door, na iedere tien minuten roept Mary, kom op chauffeur, naar de volgende halte…….”

Ik bezoek je wat minder nu ik er tijdelijk een taak bij heb, maar voor jouw gevoel kom ik elke dag, en dat laat ik maar zo. Je bent blij met elk bezoek, zwaait mij en de kleindochters steevast elk bezoek uitbundig uit, tot we uit het zicht zijn. Soms komt een verzorgster je weghalen bij het raam, dan zie jij door je slechter wordende ogen niet dat wij allang de hoek om zijn. De tijd die ik nog met je heb mag wat mij betreft nog lang duren, over drie maanden word je negenentachtig. We hebben nog wat tijd samen door te brengen…..in te halen. Ik wil nog vaak tegen je zeggen dat ik dankbaar ben dat je mijn moeder bent, dat ik van je hou, hoe het in het verleden soms ook gegaan is………

Tot zondag, dan kom ik weer naar je toe……

Advertenties

Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

»

  1. Lieve Anne, stop eens met je schuldig te voelen. Je hebt al zoveel gedaan om je moeder nog een paar goede jaren te bezorgen, ik heb alles gelezen en ja, soms herlezen. Je moeder heeft het nu goed, en ook naar haar zin, dat jij het druk hebt met andere dingen is normaal, je hebt zelf ook een leven. Wees gewoon blij met wat je hebt gedaan en nog zal doen, hoe het ook is gegaan in het verleden, het heden telt en het is fijn als je moeder jullie uitzwaait en weer tevreden met Mary gaat zitten babbelen. Lieve groet, Ann.

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
  2. Beste Anne, je hebt gedaan wat je kon voor je moeder en ondanks wat er ook is geweest, wat jij denkt niet goed genoeg was voor je moeder. Een moeder blijft ze steeds en vergeeft haar kinderen als dat al nodig zou zijn, maar jij hoeft je zeker niet schuldig te voelen! Bepaalde dingen herken i.v.m. mijn grootmoeder… Mijn broer en ik zijn opgebracht bij mijn grootouders vanaf de leeftijd van 2 en 3 jaar toen mijn ouders scheiden en mijn grootouders bij mijn pa introkken om de zorgen over ons op zich te nemen… Mijn grootmoeder was streng maar rechtvaardig en een fiere actieve vrouw altijd in de weer met het huishouden en zorgen voor ons. Als kind besef je niet helemaal wat ze voor je doen en betekenen… De dankbaarheid komt dan ook pas later tot besef… Maar ook mijn pa en ik, later samen met mijn man hebben ons best gedaan om er voor haar te zijn en te helpen waar het kon! Tot het allerlaatste dat ze thuis was hebben we bij haar ingewoond. Bijna overal was ze met ons mee en bij ons. Tot ze die longembolie heeft gekregen en alles sloeg om… De actieve fiere vrouw van weleer, was nu een leven lusteloos oud vrouwtje geworden… We hebben haar nog twee jaar thuis laten verzorgen tot ook dat niet meer ging en hebben haar dan overgebracht naar het bejaardenhuis ook tegen haar zin, maar op het laatste moment besefte dat het niet anders kon en had ook geen verzet meer. Van de eerste dag tot haar laatste dag lag ze in bed en kwam er niet meer uit behalve voor verzorging en om naar het wc te gaan, maar alleen kon ze dat niet meer. Drie lastige zware jaren heeft ze daar in dat bed gelegen en wij konden haar ook niet elke dag bezoeken. Meestal was ze nog helder bij geest, maar ook had ze wel eens een moment dat ze niet meer wist wie we waren en zag ze van alles wat wij niet zagen… Dat waren de moeilijke en lastige momenten als ze ons niet herkende, gelukkig waren die er weinig! Tot die fatale dag, de embolie in haar benen, van elke dag en nacht daar in dat bed te liggen en geen beweging meer. Ze is nog naar het ziekenhuis gebracht, maar daar konden ze niks meer doen, dan morfine geven tegen de pijn en zo langzaam heen te gaan. het waren nog 3 lange zware dagen en hebben we aan haar bed gezeten en blijven overnachten in het ziekenhuis op een klein kamertje. Ik zou zeggen, wees blij met wat je voor haar gedaan hebt en dat je moeder het naar haar zin heeft met Mary en nog mooie gelukkige dagen kent, al is het besef soms afwezig! En houd de moed erin…!
    Lieve groetjes, Heidi

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: