RSS Feed

Genoeg gepleased……

Geplaatst op

…..Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Dat was het, laat ik het zo zeggen. Jarenlang heb ik mijzelf van de beste, maar niet juiste kant laten zien. Slikken en pikken. Tot dat ik letterlijk stijf stond van het anders zijn. De lichamelijke klachten begonnen zich op te stapelen. Ik wist dat ik moest veranderen, omdat ik anders weleens snel het loodje kon leggen. 

Het begon jaren geleden, ik was een jonge moeder van drie kleine kinderen. Dat was in de tijd dat vrouwen niet behoorden te werken als je kinderen kreeg. De man zorgde voor het inkomen, de vrouw voor het huishouden en de kinderen. Zo werd je ook opgevoed, althans, ik. Mijn broer kreeg net iets meer kansen dan ik, want meisjes, ach, die trouwden en kregen kinderen en daarmee was de kous af.  Al vroeg nam ik dat mijn moeder kwalijk. Mijn broer mocht achter de meisjes aan, mocht in het weekend uitgaan en haalde zijn rijbewijs. Ik herinner mij nog goed dat hij op een dag met een nieuwe auto thuis kwam. Een eend, je kent ze wel, zo’n wiebelding op wielen. Ok, het was geen ferrari, maar toch.  

In die tijd ontstond de wrijving met mijn moeder. Een vader was er niet, ik denk er vaak aan dat het met een vader in het gezin toch wel anders gegaan was. Mijn moeder moest werken om in ons onderhoud te voorzien, en ik hielp haar daarbij door na schooltijd bij een gezin voor de kinderen te zorgen. De vader in dat gezin was gymleraar, de moeder had geen baan maar ging bijna dagelijks met vriendinnen tennissen. Als mevrouw daarvan terug kwam waren de kinderen gewassen, hadden ze gegeten en waren bedklaar. Als ik tussen die bedrijven door nog tijd over had waren er altijd nog wel klusjes te doen, zilverpoetsen bijvoorbeeld. Elke dag dat ik daar geweest was kwam ik met een hele rijksdaalder thuis die ik aan moeder gaf. 

Toen ik weer later, dank zij moeder, een échte baan kreeg in een schoenenzaak, verder leren zat er voor mij toch niet in, begon ik in opstand te komen. Ik trouwde jong om maar uit huis te zijn en op mijn vierentwintigste was ik moeder van drie kinderen. Ik heb gelukkige jaren gekend, ik was er altijd voor de kinderen en stak al mijn tijd in de opvoeding van het drietal. Toch liep ook mijn huwelijk op de klippen. Ik kreeg vreselijke angst en paniekaanvallen en voelde mij nergens veilig. Ik kwam in opstand tegen alles en iedereen. Het gevolg van alles was dat ik zes weken op een afdeling voor mensen met een psychische storing terecht kwam en aan de medicijnen moest. Het bracht geen verbetering waardoor ik nog jarenlang patiënt bleef en nog steeds ben. Alleen met dit verschil dat vijftien jaar geleden de arts waar ik elk half jaar op controle kwam, mij plotseling afschreef. Ze zou contact opnemen met mijn huisarts die mij de medicijnen die ik gebruikte  in de toekomst maar moest blijven voorschrijven, want zo zei ze, mijn klachten waren van dien aard dat ik niet verder zou kunnen zonder de voorgeschreven medicatie. 

 Na lange tijd alleen geweest te zijn, mijn kinderen waren inmiddels alledrie het huis uit, begon ik er weer bovenop te komen, het ging goed met de medicatie. Ik stond weer open voor een nieuwe start en die kwam er ook, het was alleen weer van korte duur. Weer liep ik in de val van list en bedrog. Na dat avontuur van twee jaar kon ik letterlijk en figuurlijk niet meer. Mijn vertrouwen was weg, ik geloofde in niets en niemand meer . Ik ging mijzelf verwaarlozen, ik werd hard en opstandig tegen iedereen die te dicht bij mij kwam. Nog steeds houd ik afstand van mensen, ik groet ze, maak soms een praatje, maar daarbij blijft het. Ik heb geen vrienden en vriendinnen en die wil ik ook niet. Het is goed zoals het nu is. Ik wil mezelf zijn, geen puppet on a string van iemand meer zijn.  Geen ja knikker en pleaser meer zijn, die tijd is voorgoed voorbij. Ik ben wie ik ben, en leef zoals ik leven wil……….

Advertenties

Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

»

  1. Vooral de laatste woorden zijn zeer herkenbaar voor mij. Ik denk en voel hetzelfde. Heb geen vrienden of vriendinnen buiten mijn drie kinderen om. En het hoeft ook niet. Soms denk ik verbitterd te zijn door alles wat steeds maar weer over ons heen komt. Hoezeer we het ook willen is het enkel ellende die in ons leven is. Ik wil het graag anders. Zeker voor de kinderen. We zijn gelukkig in huis en elke keer wanneer we mensen in ons leven toelaten komt er ellende van. Hoe dat komt weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik het geluk met mijn kinderen koester.

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden
    • gewoonzoalsikben

      Ook hier geen vrienden of buren om leuk mee om te gaan en ook wij laten niemand meer toe in ons leven omdat het steeds maar fout moet gaan blijkbaar .Het schijnt voor sommigen onder ons zo te moeten zijn en ook ik vraag me af hoe dat toch komt

      Liked by 1 persoon

      Beantwoorden
  2. gewoonzoalsikben

    En zovelen van ons blijven het maar doen Anne ,ons gedragen zoals er van ons verwacht word en je hebt gelijk dat ook jij voor jezelf gekozen hebt .Ook ik ben net als jij veranderd ,niet altijd lief en aardig en maar klaarstaan voor anderen ben ik of liever zijn wij [ook mijn man ] mee gestopt .Ik lees de reactie hierboven en heel soms ben ik wel eens wat verbitterd of zelfs verdrietig .We laten niemand meer toe in ons leven en zijn eigenlijk altijd met zijn tweetjes en dat voelt wel eens eenzaam .Ik had het zo graag anders gewild maar helaas .Ik zal altijd medicatie nodig hebben voor mijn angst en paniek stoornis maar het is niet anders .Toch kan ik ook ontzettend genieten van kleine dingen en,van de dingen die we samen doen en van onze Mikki en dat is zo belangrijk .Gelukkig heb jij een leuke man fijne kinderen en kleinzoons ,geniet ervan lief mens het is je zo gegund
    Liefs Elisabeth

    Like

    Beantwoorden
    • Ik heb inderdaad fijne kinderen en schatten van kleinzoons waar ik heel erg trots op ben. Het zijn voorbeeldige jongens in alles.
      Andere mensen helpen doe ik niet meer, het laat mij koud hoe het anderen vergaat, ik voel er geen enkele emotie meer bij.
      JPS heeft gelijk met zijn reactie, gevoelsmensen zijn wij, je schermt jezelf af voor wát je zou kúnnen overkomen, door wat andere mensen je aan kunnen doen. Dat neemt niet weg dat ik er wel zal zijn voor dat handjevol mensen dat mij dierbaar is, jij en JPS om er twee te noemen.
      Wat ik verder aan liefde en zorg te geven heb is voor de dieren, zij hebben mij nog nooit teleurgesteld.
      En Elisabeth, ik ben graag alleen, ooit was dat anders, maar mijn eigen stekje is me heilig.
      Liefs voor jullie xxx

      Liked by 1 persoon

      Beantwoorden
  3. Mijn groomoeder zei altijd, er zijn werkpaarden en luxe paarden en wij zullen altijd wel werkpaarden blijven Anne, ook ik heb genoeg meegemaakt, maar er mij niet bij neergelegd en geleerd het knopje om te draaien als er wat naars is. Inmiddels ben ik al vrij oud, en ook daardoor verdwijnen vrienden en kennissen, met buren is het dag zeggen of een klein praatje, op een enkeling na, meer niet, soms kan ik het nog steeds niet laten om mensen te helpen, maar dat wordt al een stuk minder. Met je laatste woorden ben ook ik het helemaal eens en ik hoop dat jij toch een rustig en aangenaam leven zult hebben.

    Liked by 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: