RSS Feed

De lift…

Geplaatst op

Natuurlijk is het anders. Of je nu je man of vrouw in een verpleegtehuis moet achterlaten, of een van je ouders, dat is emotioneel een heel verschil. Jarenlang waren jullie samen en dan ineens sta je overal alleen voor. Vanmiddag zag ik het weer aan, drie vrouwen op bezoek bij hun man. Wezenloos zittend in hun stoel wordt er tegen ze gepraat alsof het kinderen zijn. Met een ouder is dat gelukkig minder emotioneel is mijn ervaring. Ik heb het geluk dat ik nog niet tegen mijn moeder hoef te praten als een klein kind. Ik hoef zowiezo niet te praten tegen mijn moeder, ze is behoorlijk doof en zegt zelf ook niet meer zoveel. Het lukt mij en mijn dochter moeiteloos om twee uur bij moeder te zijn zonder dat er een woord uitkomt. Daarom gaan we meestal ook samen op bezoek bij moeder, dan wordt er tenminste nog wat gesproken. 

Vanmiddag namen wij moeder mee naar het terras. Daar gaan ook de mensen naar toe die niet zonder hun sigaretje kunnen. Een vrouw zat aan een tafeltje met voor haar neus twee pakjes sigaretten en een aansteker. Een kwartier later werd haar man naar buitengerold door een medewerkster. De man stak een hand uit naar de pakjes sigaretten, maar omdat de man zo bibberde viel alles op de grond. De vrouw sprak haar man toe als een kind. Je moet ook wachten A, ik help je anders toch ook ‘. De vrouw haalde een sigaret uit het pakje, stak deze tussen haar lippen en hield er een vuurtje onder. Na uitgehoest te zijn gaf ze het stokje over aan haar man. Dit herhaalde zich een aantal keren, waarna de vrouw opstond en tegen haar man zei dat hij terug moest naar zijn afdeling. Tijdens de terugrit probeerde de man nog wat tijd te rekken door zich aan een aantal stoelen vast te houden, maar zijn vrouw was onvermurwbaar. 

Een half uurtje later waren ook wij uitgepraat…..mijn dochter en ik. Toen wij opstonden vroeg moeder, oh, gaan jullie weer?  Ja moeder, wij gaan, het is bijna etenstijd voor jou. Ohh, zei moeder, dan hoop ik dat ik nog weet hoe ik boven kom, het verandert hier allemaal zo vaak……dan is de wc hier, dan weer daar, en de lift werkt ook elke keer anders…..

We geven moeder gelijk. We lopen met haar naar de lift en dochter drukt de code in. Terwijl de lift opengaat zegt moeder ‘ nou dat is snel, het is zeker niet druk vandaag. Als we richting moeders dagverblijf lopen zegt moeder, ‘ ik sta daar vaak zo lang te wachten dat ik maar terug ga naar huis. Weer geven we moeder gelijk, want ook al leggen wij het moeder honderd keer uit, ze begrijpt niet dat je de lift alleen kunt bedienen met een speciale code. Na moeder achter te hebben gelaten lopen wij nogmaals naar de lift. Buiten gekomen merken wij dat moeder ons dit keer snel vergeten is, ze staat niet voor het raam om naar ons te zwaaien…….dag moeder, tot volgende keer.

Advertenties

Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

»

  1. Een lift bedienen met een speciale code. Lijkt me logisch aangezien deze ouderen vaak net zo speels zijn als kinderen 🙂

    Like

    Beantwoorden
  2. Eigenlijk een zege Anne, dat je moeder zo snel wat vergeet, dan mist ze jullie ook niet zo. Het is volgens mij heel erg zwaar als je samen oud bent geworden en je moet je man of vrouw daar heen brengen. Mijn oma was helder maar ontzettend bitter geworden en gebonden aan een rolstoel, ze is 92 geworden en het was goed, ze is heel rustig in haar slaap overleden. Mijn moeder daarentegen (ook bijna 92) was een plant geworden, ze zag en hoorde niets meer, en ze had ook geen emoties, ik ben toen na vele jaren een stuk minder heen gegaan. Ook zij is rustig in haar slaap overleden, en dat was ook goed. Mijn man kreeg keelkanker, en het was een gemartel, maar ik kon hem gelukkig bij allerlei dingen helpen. Toen hij z.g. beter was, bleek dat het in zijn hele lichaam zat, en het werd een hel, zowel voor hem in de eerste plaats, maar ook voor mij. Samen hebben we besloten euthanasie aan te vragen en dat lukte. Mijn zoon en ik hadden ieder aan een kant zijn hand vast en wat was hij blij dat het zijn tijd was, met een glimlach is hij overleden. We hebben niets te kiezen in het leven, en kunnen alleen op een gegeven moment wat aandacht geven en dat is genoeg Anne. Ook al weet je moeder niet veel meer, ze zal als jullie er zijn, toch een gevoel van veiligheid hebben en ook dat is mooi.

    Like

    Beantwoorden
    • Toen ik deze week je reactie las wist ik niet wat te schrijven, ik vond het zo moeilijk om de juiste woorden te vinden. En ik weet het nog steeds niet. Wat moet dat een moeilijke tijd geweest zijn voor jullie. Je man verliezen aan die vreselijke ziekte. Je schrijft dat het een gemartel geweest is, en dat geloof ik zonder meer. Is het nog niet zo lang geleden Ann, en hoe gaat het nu met jou en met je zoon?
      Een mens gaat vaak door diepe dalen, je hebt inderdaad niets te kiezen in dit leven, en juist daarom vind ik het leven vaak zwaar.
      Tien jaar geleden kreeg mijn schoondochter borstkanker, en het gaat nu goed met haar. Maar de bij mij altijd aanwezige angst voor een eventuele terugkeer zet mijn leven nog elke dag op zijn kop. De glans van veel dingen is er echt af.
      Over een dikke maand wordt mijn moeder 89, en ik voel mij ook schuldig dat ik haar de laatste tijd maar 1 keer per week bezoeken kan.
      Ze fleurt op als ik kom, ze praat dan wel niet, maar ik zie aan haar dat ze het fijn vindt als ik er ben.
      Ik wil mijn best doen om wat vaker te gaan, maar nog even heb ik het erg druk.
      Vanmorgen kwam ik een buurvrouw tegen en die zei dat ze mijn moeder gezien had, moeder had haar niet herkend, maar wel had moeder gezegd dat ze fijn op haar plek is, en dat er goed voor haar gezorgd wordt. Dat was leuk om te horen, en morgen ga ik weer naar haar toe.
      Ik hoop dat het met jou ook goed gaat Ann, het is niet niks wat je doorstaan hebt.
      Liefs, Anne.

      Liked by 1 persoon

      Beantwoorden
      • Lieve Anne, het is alweer dik 9 jaar geleden dat mijn is overleden, en ik heb allang de draad van het leven weer opgepakt, er is zoveel geweest wat minder prettig was, maar ik heb de moed er in gehouden. Zelf heb ik een aantal kwalen, waaronder borstkanker, maar ik heb een operatie en chemo geweigerd, slik kankerremmers en ben al 76, ook daar kan ik me niet druk om maken. Kijk maar eens bij mijn blogjes, dan zie je dat ik nog midden in het leven sta en juist van de kleine dingen kan genieten. Mijn zoon neemt me vaak mee ergens heen waar het leuk of mooi is, ik geloof dat ik het alleen zijn (meestal) nog het ergste vind, bang voor de dood ben ik totaal niet, het is de enige zekerheid in het leven, we worden geboren, mogen hier onze plicht doen en daarna is het uit. Maak er wat moois van Anne, je doet je best, en meer kan niet. Liefs, Ann.

        Liked by 1 persoon

  3. Ik vind het allemaal erg en aangrijpend wat ik lees, maar bewonder ook wel de moed! Het is zoals een spreuk die zegt: “Ieder huisje draagt zijn kruisje”. Hoewel de ene zijn leed soms groter is dan bij een ander, of de “rugzak van het leven” zwaarder weegt! Ik ben nog maar 47 en heb al sinds mijn 35ste palindromische reuma (is een zeer zeldzame vorm van artritis die wordt gekenmerkt door plotse reumatische aanvallen). Het is belang nog niet zo erg als kanker en kan onder controle gehouden worden door medicatie en pijnstillers. Toch zijn er vaker dagen van pijn tot hevige pijn en ook dit moet ik mijn verdere leven meedragen, maar ik klaag niet en hou de moed erin. Aan mijn moeders kant zit kanker ook wel in de familie. Mocht ik kanker hebben/krijgen, dan zou ik net als Ann me ook niet laten opereren en bestralen. Ik laat me ook niet voor dergelijke onderzoeken. Ik heb zoiets, wat niet weet, niet deert en als het moet, ontkom je er toch niet aan! En eens kanker lucht heeft gekregen, maakt het alleen nog erger! Dat is iets wat ik vaak destijds van mijn grootmoeder heb gehoord. Het leven gaat al zo snel voorbij… Ik zou zeggen: “Geniet ervan met volle teugen!” Je weet nooit wanneer je dag komt!?
    Lieve groetjes, Heidi

    Like

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: