RSS feed

Maandelijks archief: november 2017

Spoorloos…..

Geplaatst op

En weer was moeder spoorloos. Niet op haar eigen afdeling, ook niet bij de buren, maar weer op afdeling knotwilg. Moeder stelt het wel, ik voel mij dit keer niet schuldig dat ik mij een week niet heb laten zien. Moeder heeft mij niet gemist. Verzorgster Wilma liet foto’s zien waarop moeder poseert met een zwarte pruik, onherkenbaar, ik herkende mijn eigen moeder niet, maar het is mij duidelijk dat moeder niet elke dag stil in een hoekje zit te sippen. Omdat dochter en ik toch onze draai niet konden vinden tussen de bewoners van de afdeling knotwilg, namen wij moeder mee terug naar haar eigen afdeling waar Mary om haar vader en moeder zat te roepen. Toen wij met moeder in haar vizier kwamen riep Mary, ‘Joke, wie zijn dat, en bij de verbaasde blik van Mary na moeders antwoord schoot ik toch in de lach. ‘ Ohhh, is dat nou je dochter, zei Mary, en je kleindochter ‘……goh, die heb ik nog nooit gezien’……die lieve Mary…

Half deze week hoorde ik het bericht dat de vader van mijn kinderen ernstig ziek is. Ondank dat wij al jaren niet meer samen zijn komt zo’n bericht toch binnen. In ons geval was er geen vechtscheiding zoals vandaag de dag aan de orde is, er kwam geen jeugdzorg aan te pas en ik ben geen seconde bang geweest dat mijn ex de kinderen wat zou aandoen. De kinderen onderhielden geen contact met hun vader en dat was hun eigen vrije keuze. Noem het elkaar uit het oog verliezen, dat kan zo gaan in het leven. Heel af en toe zagen zij hun vader, maar dat stelde weinig voor. Toen mijn zoon deze week gebeld werd door zijn tante, een zus van vader, was de schrik dan ook groot. Ik kan niet goed onder woorden brengen hoe de stemming was toen alle drie de kinderen op de hoogte gebracht waren. Ongeloof is denk ik het beste te omschrijven.

Oudste dochter werd op haar werk op de hoogte gesteld, maar of dat nou zo’n goed plan geweest is, ik heb haar zelden zo sprakeloos en zo lang aan de telefoon gehad. Je valt terug op herinneringen, ontdekt dat het leven in sneltreinvaart voorbij gevlogen is. Dochter besloot vader te bellen en kreeg zijn vrouw aan de lijn. Huilend deelde zij aan mijn dochter mee dat ze heel blij was haar te horen, ze had gezocht, gezocht maar niet gevonden. Toen is tante op zoek gegaan en kwam al vrij snel uit bij mijn zoon die het slechte nieuws aan zijn zussen mocht overbrengen. Nog steeds is er ongeloof, waarom zijn er zoveel jaren zonder contact voorbij gegaan….daar is niet echt een goed antwoord op te geven. Alle leven is eindig, ook dat van je ouders.

Een ontmoeting is gepland……. ( wordt vervolgd )

Advertenties

Regrets….

Geplaatst op

let go

Ja, achteraf gezien zijn er veel dingen die ik anders had gedaan als ik toen had geweten wat ik nu weet. Toen is lang geleden, en gedane zaken nemen geen keer. Je krijgt geen kans om dingen over te doen of ongedaan te maken. Dat prentte mijn moeder er al vroeg in. Niet dat moeder gelovig was, helemaal niet, integendeel. Als kind herinner ik mij dat alleen met kerst de kerk bezocht werd, en dan ook nog omdat een van mijn tantes meezong in het koor. Toen ik ouder werd zijn haar woorden over hemel en hel mij wel bij gebleven, als je stout was ging je niet alleen in de zak van zwarte Piet mee naar Spanje, maar nog erger was het vooruitzicht van de hel als je niet goed zou leven, als je niet naar grote mensen luisteren zou.

Ik kan mij nog goed herinneren dat op een avond vlak voor sinterklaas de deurbel ging. Een paar deuren voorbij het huis van mijn oma, waar wij bij in woonden, woonde een politieagent, meneer van Zon, en ik zal nooit vergeten hoe mijn hart tekeer ging toen juist hij in vol ornaat binnen stapte. Ik greep mijn moeders rokken vast maar ik moest eens goed luisteren, meneer de agent kwam voor mij. Niet voor mijn een jaar jongere broertje, maar speciaal voor mij. Van zijn preek kan ik mij niets meer herinneren, maar dat ik daarna nachten wakker gelegen heb is mij wel bijgebleven. Ik werd een angstig kind, was overal voor op mijn hoede, bang om ook maar iets verkeerd te doen.

De hel kwam weer in beeld toen ik mijn eerste vriendje kreeg, als protestants meisje kon ik geen vriendschap hebben met een katholieke jongen. En omdat ook zijn ouders er dezelfde mening op na hielden en druk op hun zoon uitoefende om onze vriendschap te verbieden, want ja, die hel op de achtergrond, liet het vriendje mij in de steek. Toen korte tijd na deze ervaring mijn moeder met een nieuwe ” vader ” voor ons op de proppen kwam heb ik mijn kont tegen de krib gegooid.  Die nieuwe vader wilde behalve vader ook mijn vriendje zijn als mijn moeder naar haar werk was.

Kort daarna ben ik als het ware uit huis gevlucht, het kon mij op dat moment niet meer schelen of ik wel of niet in de hel zou belanden. Ik heb spijt van te snel genomen beslissingen, ik heb oprecht spijt van dingen die ik in opwellingen gedaan heb. Ik heb God teleurgesteld,  mensen hebben mij teleurgesteld waardoor ik nog maar weinig vertrouwen in mensen over heb.  Toen ik zelf kinderen kreeg waren zij mijn leven, mijn alles, en dat is nog steeds zo. Ja, het is waar dat ik te beschermend ben, ook nu nog, maar gelukkig accepteren mijn kinderen mij zoals ik ben.

In 2005 dacht ik eindelijk de liefde gevonden te hebben, twee jaar was ik zo gelukkig als ik maar zijn kon, maar ook deze relatie eindigde omdat hij toch bij zijn vrouw bleef, voor zijn zekerheden en zijn kinderen als excuus gebruikte. Weer twee jaren dat ik de ene na de andere leugen en beloftes geloofd heb….. In de hel geloof ik allang niet meer, die heb ik hier op aarde al meegemaakt, ik geloof oprecht in de woorden in de bijbel, dat God al je zonden vergeven zal als je oprecht spijt hebt van de dingen waarvan je wist dat ze niet goed waren toen je ze deed……..ik heb oprecht spijt, van veel dingen die ik anders had moeten doen. Het leven gaat verder en je probeert geen fouten meer te maken, er zijn dingen die je moet accepteren en daarmee verder moet. Maar ik vertrouw op God, aan de finish zal ik pas ervaren of mijn spijt aanvaard wordt.

Amen.

Gullie jat katten…..’

Geplaatst op

16 November……

“Gullie jat katten’……met die woorden komt ze naar mij toe gelopen. Ik ken haar, regelmatig maakt ze een praatje met me, maar vandaag was ze niet te pruimen deze oude dame. “Ge kunt zegge wa ge wil…maar gullie jat hier katten, gaat ze nog een keer verder. Ik begin te protesteren, ze kent me verdorie toch al veel langer dan vandaag, maar ze gaat verder ‘ ik heb mee meensen geproat die het gezien hebben, en dr hee ok ene brief gehangen hier in ’t winkelcentrum……er worden poezen vermist ‘….en da doe de gij….
Ze is niet voor rede vatbaar en begint te vertellen dat er ergens bij een winkelcentrum ook een poes is meegenomen. Dat heb ik ook gezien gisteren in hart van Nederland.
Ik zeg tegen de vrouw dat ze mij toch wel langer en beter kent dan vandaag, maar ik lieg en ben stiekem en al mopperend loopt ze richting winkels….
Ik sta perplex, pak mijn tas op en loop richting autootje…..
Op de hoek zie ik een andere oude dame naar mij kijken, ik sta stil, klaar voor de aanval, en zie hoe ze naar mij toekomt. Mijn gezicht staat op storm, maar de dame zegt dat ze mij regelmatig bij de katten ziet staan. Ik weet dat u ze voert, zegt ze….al lange tijd….


Ik ontdooi……’ als ik voer heb, zegt ze, waar kan ik dat dan afgeven ?….
Ik vertel haar dat ik elke dag op een vaste tijd aanwezig ben, en wijs haar het plekje onder de struik…..
De dame ziet zichzelf blijkbaar nog niet onder het struikgewas duiken, en duikt in haar tas. Ze pakt uit haar portemonnee vijf euro en stopt die in mijn hand. Voor de poezen en voor jou, zegt ze’…….
Een samenloop van omstandigheden…..dit heeft zo moeten zijn, ik geloof dit met heel mijn hart……..