RSS feed

Spoorloos…..

Geplaatst op

En weer was moeder spoorloos. Niet op haar eigen afdeling, ook niet bij de buren, maar weer op afdeling knotwilg. Moeder stelt het wel, ik voel mij dit keer niet schuldig dat ik mij een week niet heb laten zien. Moeder heeft mij niet gemist. Verzorgster Wilma liet foto’s zien waarop moeder poseert met een zwarte pruik, onherkenbaar, ik herkende mijn eigen moeder niet, maar het is mij duidelijk dat moeder niet elke dag stil in een hoekje zit te sippen. Omdat dochter en ik toch onze draai niet konden vinden tussen de bewoners van de afdeling knotwilg, namen wij moeder mee terug naar haar eigen afdeling waar Mary om haar vader en moeder zat te roepen. Toen wij met moeder in haar vizier kwamen riep Mary, ‘Joke, wie zijn dat, en bij de verbaasde blik van Mary na moeders antwoord schoot ik toch in de lach. ‘ Ohhh, is dat nou je dochter, zei Mary, en je kleindochter ‘……goh, die heb ik nog nooit gezien’……die lieve Mary…

Half deze week hoorde ik het bericht dat de vader van mijn kinderen ernstig ziek is. Ondank dat wij al jaren niet meer samen zijn komt zo’n bericht toch binnen. In ons geval was er geen vechtscheiding zoals vandaag de dag aan de orde is, er kwam geen jeugdzorg aan te pas en ik ben geen seconde bang geweest dat mijn ex de kinderen wat zou aandoen. De kinderen onderhielden geen contact met hun vader en dat was hun eigen vrije keuze. Noem het elkaar uit het oog verliezen, dat kan zo gaan in het leven. Heel af en toe zagen zij hun vader, maar dat stelde weinig voor. Toen mijn zoon deze week gebeld werd door zijn tante, een zus van vader, was de schrik dan ook groot. Ik kan niet goed onder woorden brengen hoe de stemming was toen alle drie de kinderen op de hoogte gebracht waren. Ongeloof is denk ik het beste te omschrijven.

Oudste dochter werd op haar werk op de hoogte gesteld, maar of dat nou zo’n goed plan geweest is, ik heb haar zelden zo sprakeloos en zo lang aan de telefoon gehad. Je valt terug op herinneringen, ontdekt dat het leven in sneltreinvaart voorbij gevlogen is. Dochter besloot vader te bellen en kreeg zijn vrouw aan de lijn. Huilend deelde zij aan mijn dochter mee dat ze heel blij was haar te horen, ze had gezocht, gezocht maar niet gevonden. Toen is tante op zoek gegaan en kwam al vrij snel uit bij mijn zoon die het slechte nieuws aan zijn zussen mocht overbrengen. Nog steeds is er ongeloof, waarom zijn er zoveel jaren zonder contact voorbij gegaan….daar is niet echt een goed antwoord op te geven. Alle leven is eindig, ook dat van je ouders.

Een ontmoeting is gepland……. ( wordt vervolgd )

Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

Eén reactie Volgende »

  1. Ik geloof best dat zo’n bericht flink binnenkomt ondanks dat er verder geen of weinig contact was .Sterkte gewenst .
    Liefs Elisabeth

    Geliked door 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: