RSS feed

Verloren jaren…

Geplaatst op


We zeggen / horen het bijna dagelijks….het leven is kort, maak er wat van. Leef vandaag, want morgen is geen zekerheid. Toch leven we door alsof er nooit geen morgen komt en het leven eindeloos lijkt. Als het je goedgaat en je gezond bent dan denk je ook niet aan de dag van morgen. Toch eindigt voor ons allemaal eens de dag waarna er geen morgen meer komt.

Afgelopen week brak ook deze dag aan voor Pierre, de man van Maria, en de vader van mijn kinderen. Het is niet zo ingewikkeld als het lijkt, en het is ook niet vreemd dat mijn kinderen en ik hier zijn om Maria en haar kinderen te ondersteunen. Er is nooit sprake geweest van onderlinge ruzie, we zijn elkaar alleen uit het oog verloren, en verloren jaren kun je nooit meer inhalen, dat besef ik nu maar al te goed.

Ik hoor nog het roepen door mijn zoon, ” ma, waarom neem jij je telefoon niet op, ik probeer je de hele tijd al te bellen, het gaat niet goed met pa…..

Daar sta je dan aan de grond genageld. Het bleek al enige tijd niet zo goed te gaan met pa, maar zoals ik al zei, we waren elkaar uit het oog verloren. Contact gezocht met Maria, en nog diezelfde week elkaar na jaren weer opgezocht. De Pierre die ik gekend had was hij niet meer, de vader zoals de kinderen hem gekend hadden was een magere, zwakke man geworden die zo blij was ons weer te zien.

Het weerzien heeft helaas maar kort mogen duren. Waarom, ga je je dan afvragen….waarom zijn we elkaar uit het oog verloren, waarom hebben we elkaar niet opgezocht in al die jaren, contact kan niet een probleem zijn met alle mogelijke communicatie middelen van deze tijd…..daar is goedbeschouwd geen excuus meer voor te vinden. Het leven gaat verder en spijt komt later pas…….

Bij ons laatste bezoek aan Pierre en Maria thuis vertelde Pierre ons onder meer nog dat hij zo trots was toen hij opa geworden was, twintig jaar geleden, en nóóit, zo zei hij, zal ik de woorden vergeten die mijn schoondochter Filiz toen tegen zijn eerste kleinkind had gezegd ” nu heb je ook een opa in Rotterdam…….zo trots was hij dat het in zijn geheugen gegrift stond….hij bleef het herhalen…..

Het deed Pierre zichtbaar goed dat hij in zijn laatste levensdagen zijn kinderen nog heeft ontmoet en zijn oudste kleinzoon via skype nog gezien heeft in zijn ziekenhuisbed. Goh, zei Pierre, dat is een hele kerel geworden, en ik zag de trots in zijn ogen…… maar ook het gemis….

Wat jammer van de verloren jaren, wat jammer van de tijd die Pierre gemist heeft van zijn kinderen en kleinkinderen. Ik als moeder ben hier ook schuldig aan. Je denkt niet aan later als je vol in het leven staat. Er zijn vervelende dingen gebeurd in Pierre en ons leven, maar naarmate je ouder wordt ga je nadenken en besef je dat het ook anders had kunnen, nee, móeten gaan.

<><><><><><><><><><><><><

Lieve Maria, vandaag nemen wij afscheid van jouw Pierre, van de vader van jouw jongens Alex en Ivando. Van de vader van je dochters die in Kaapverdië wonen. Je twee zoons zijn je de laatste maanden tot grote steun geweest, ik heb hun verdriet gezien en gevoeld op de dag dat Pierre is heengegaan, maar ook Pierre was trots op deze kinderen zoals hij in zijn laatste gesprekken nog vertelde. Er was een band ontstaan waar vader en zoons gelukkig mee waren.

Lieve Maria en kinderen, ik kan de tijd niet terug draaien, dat had ik anders zeker gedaan. Jij hebt jaren lief en leed gedeeld met Pierre, en ik denk dat ik gerust tegen jouw mag zeggen dat Pierre niet altijd de makkelijkste persoon geweest is. Je bent er altijd voor Pierre geweest, in goede en minder goede tijden. Jij hebt Pierre onvergetelijke tijden bezorgd door hem meer van het leven te laten zien dan alleen Nederland. Vol dankbaarheid zei hij tegen mij dat hij dank zij jou onvergetelijke vakanties heeft mogen doorbrengen in o.a Kaapverdië. Je zorg voor Pierre dwingt respect af, niets was je teveel. De komende tijd zal moeilijk zijn voor jullie, maar ik weet dat je kinderen en familie er steeds voor jullie zijn zal. Lieve Maria, uit de grond van ons hart bedanken Lique, Pierre jr en zijn vrouw, Diana en ik je voor je trouw en liefde aan Pierre,

Ook mijn kinderen en ik zullen jullie niet loslaten, op een bijzondere wijze zijn we toch als familie met elkaar verbonden, en dat laten we niet meer los. Weet dat wij er altijd voor jullie zullen zijn.

Dit is ons laatste samenzijn met Pierre, en als afscheid wil ik nog een paar woorden tot Pierre zeggen….

Bedankt Pierre, dat je deel uitgemaakt hebt van ons leven, dat je echtgenoot en vader was, bedankt voor de mooie jaren, die er zeker ook waren. Rust in vrede, en vertrouw op de opstanding waarvan jij zeker deel mag uitmaken.

Amen.

Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: