RSS feed

Maandelijks archief: april 2018

Rien…

Geplaatst op

Toen ik veertien maanden geleden mijn moeder aan de zorg van anderen moest overlaten, was één van de eerste vragen die ik stelde, wat doet die man hier in het verzorgingshuis. Die man heeft Alzheimer, was het antwoord.

Een keurig geklede en goed verzorgde man die welbespraakt en belezen was liep ook op de afdeling rond. In de daaropvolgende maanden leerde ik Rien kennen als een hele aardige man, die eigenlijk zelf ook niet begreep waarom hij in het verzorgingshuis woonde. Rien kreeg weinig bezoek, maar als je hem vroeg erbij te komen zitten deed hij dat graag. Vaak zat Rien, hoewel zijn gezichtsverlies steeds slechter werd, in zijn zelfgeschreven boek te lezen. Verhalen over zijn werk en de reizen die hij daarvoor in zijn leven gemaakt had kon hij ook keer op keer opnieuw zeer boeiend vertellen. Hij vond het ook geweldig als mijn dochters de honden meebrachten, gek was hij op dieren, toen zijn vrouw nog leefde waren er ook dieren in zijn leven geweest.

Mijn bonusdochter zocht Rien de laatste maanden regelmatig op. Ze las Rien voor, liet hem vertellen, en verwende hem met lekkere dingen zoals haring of paling, daar was Rien dol op. Vorige week nam ze Rien nog even mee naar buiten, even zitten op een bankje in de zon. Het is de laatste keer geweest dat Rien in de zon gezeten heeft.

Toen dochter en ik vanmiddag moeder bezochten hoorden wij dat het einde van Rien’s leven naderend was. Zijn dochter zat naast zijn bed. Alleen zij weet van de innerlijke strijd die haar vader de laatste drie maanden gestreden heeft. Ik heb afscheid genomen van Rien, en thuisgekomen heb ik zijn boeken besteld. Voor zover ik weet heeft Rien twee boeken geschreven. Rien blijft voor mij een hele bijzondere man, ik vind het een voorrecht hem te hebben gekend. Zijn boeken zullen mijn herinneringen aan deze bijzondere man in leven houden.

Advertenties

Waarheen…..

Geplaatst op

Afgelopen week kreeg ik het schokkende bericht dat over een kleine twee jaar mijn woning tegen de vlakte gaat. Zes flatgebouwen met een totaal van tweehonderd en veertig gezinnen worden gesloopt omdat aanpassen aan de wensen van deze tijd niet opweegt tegen de bouw van nieuwe appartementen op dezelfde plek. De flatgebouwen zijn opgeleverd in 1970, dus nog niet zo oud. Menige woning is ouder en nog goed te renoveren, maar helaas, de kogel is door de kerk. Waarheen, wanneer, waar moet je in betrekkelijk korte tijd tweehonderd en veertig gezinnen laten ? Mijn idee is dat veel bewoners het over zichzelf hebben afgeroepen. En maar klagen. Te gehorig, het tocht teveel, de doucheruimte is te klein. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het waren in de begin jaren negentig flats voor vijfenvijftig plussers geworden, maar sinds een aantal jaren is dat weer teruggedraaid.

Ik kan mij geen mooiere, fijnere woonplek bedenken dan waar ik nu woon. Een hele rustige wijk met uitzicht op de bossen. Tien minuten lopen en je bent in het bos. Zolang ik hier woon heb ik dezelfde buren, wat wil een mens nog meer. Het duurt nog een poosje, maar toch heb ik er al wakker van gelegen. Wat is nou twee jaar, tijd is niks als je ouder wordt. Ben je nog jong en bezig met huisje boompje beestje, dan zeg ik ja. Dan zit je er misschien niet zo mee in je maag als ik. Dan ben je misschien blij dat je van een flat naar een eengezinswoning kan verhuizen. Maar ook dié woningen liggen in mijn woonplaats niet voor het oprapen. Dinsdag en woensdagavond zijn er inloop avonden bij de woningbouwvereniging, het lijkt mij heel verstandig dat ik daar mijn licht eens op ga steken…..voor je het weet zijn we twee jaar verder……

Alles went…

Geplaatst op

….zegt men, maar ik ben het daarmee niet eens. Het went niet dat mijn moeder in een verzorgingshuis woont, het went niet dat mensen op jonge leeftijd sterven,het went niet dat er miljoenen mensen niet te eten hebben, het went niet dat het mishandelen van dieren ook in dit z.g beschaafde land hand over hand toeneemt. Het went niet. Ik ken genoeg mensen die bij de dag leven, wat de morgen brengt zien ze morgen wel weer. Ik kan zo niet denken, niet leven. Als ik wel zo zou kunnen denken was mijn leven stukken eenvoudiger en véél zorgelozer, maar dat heeft er nooit ingezeten.

Vandaag bezocht ik mijn moeder weer in het verzorgingshuis. Ik wijt het aan het redelijk vroege tijdstip dat er nog geen bezoek was voor de bewoners, dochter en ik kwamen binnen rond half twee. Drie van de zes bewoners verbleven nog op hun kamers, en van één van de bewoners stond het ontbijt nog op de tafel. Dochter en ik keken elkaar veelbetekenend aan. Voor hetzelfde geld had mijn moeder ook nog in haar bed kunnen liggen, ze houdt sinds enige maanden van uitslapen werd mij onlangs meegedeeld. Mijn moeder en uitslapen, als er iemand is die negenentachtig jaar nóóit aan uitslapen heeft gedaan dan is het wel mijn moeder. Ik weet niet wat ik hiervan denken moet. Zo weet ik dat één bewoonster, als zij té druk wordt, een hapje appelmoes krijgt met daarin een kalmeringstabletje. Daarna rijden de verzorgster de mevrouw naar haar kamer waar zij tv kan kijken of een dutje kan doen. Ook dát went niet voor mij, terwijl het misschien de enige juiste optie is.

Ondanks de gezellige versieringen in de grote woonkamer was het één en al ongezelligheid tijdens het bezoek. Moeder praat alleen als haar iets gevraagd wordt, de andere aanwezige bewoners hangen zo goed als levenloos in hun stoelen, en ik zeg het nóg maar een keer, het went nooit. Als niét een van mijn dochters mij zou vergezellen naar deze bezoeken dan denk ik dat moeder minder vaak bezoek zou krijgen, ik raak keer op keer weer geïrriteerd als ik het verzorgingshuis eenmaal binnen ben. Niet voor moeder, zij kan er niets aan doen tenslotte, het is het geheel, en hoe kan ik dat nou uitleggen zonder egoïstisch over te komen…….geloof mij mou maar op mijn woord, sommige dingen wennen nooit !