RSS feed

Maandelijks archief: september 2019

Je leven ligt voor je, pak je kans…

Geplaatst op

Het begon zo mooi, al was het niet makkelijk om je naar ons kikker landje over te laten komen. Bloed, zweet en tranen hebben het mij gekost om je hier te krijgen. En bergen met geld. Je kwam naar Nederland, had een koffer vol goede voornemens bij je. Ik gaf je tijd, veel tijd, je ging trouw naar de verplichte inburgerings lessen, haalde je diploma, maar daarna zakte je interesse af. Er werden vervolgcursussen gegeven, maar jij vond het wel goed zo. Je kon je zo wel redden hier, dacht jij.

Ik gaf je tijd, nog meer tijd, maar er gebeurde daarna niet zo veel meer uit jouw eigen beweging. Ik ging het somber inzien. Ik wilde je niet pushen, ik wachtte af. Er kwamen twee poezebeesten in huis, da’s niet zo heel vreemd, ik ben opgegroeid met dieren. Jij vond het ook leuk, je moest er wel aan wennen, want waar jij vandaan komt leven de huisdieren niet binnenshuis. Dat een poes niet op het voeteneinde van een bed hoorde te liggen was jouw excuus om naar de logeerkamer te verhuizen. Dat vond ik niet erg, we waren inmiddels enkele jaren samen, en toenadering zocht jij niet meer naar mij toe, je vond het wel goed zo. Het leven gaf mij niet waar ik zo naar had uitgekeken. We leefden als broer en zus ons leven.

Ik begon je aan te sporen eens wat te ondernemen, een baan zoeken, eens boodschappen te doen, misschien was vrijwilligerswerk wel wat voor je. Ja, dat heb je geprobeerd, twee maanden, toen stond je op een ochtend onverwacht weer thuis, het werk beviel je niet, en ook wilde je liever niet schoonmaken.

Inmiddels zijn we samen tien jaar verder. Al deze jaren heb je geen moeite gedaan je aan te passen, je wilde geen vervolgcursussen voor het beter communiceren met bv toekomstige werkgevers. Je Nederlands is slecht, je begrijpt heel veel niet, omdat je je er niet in verdiept hebt. Het kwam allemaal wel goed met mij als tolk. Er was geen liefde meer, je ging mij anders zien, tenslotte ben ik veertien jaar ouder dan jij, en boven de vijftig worden vrouwen sneller oud dan mannen. Ik had kunnen weten dat het ook bij ons zo zou kunnen gaan, maar als je verliefd bent zie je niks, ben je stekeblind, ook voor waarschuwingen van mensen die het wél goed zien.

Ik begon in te zien dat ik er was voor het dagelijks brood, de huishoudelijke dingen, de financiën en zo nog veel meer. Ik stond alleen in heel veel dingen en voelde mij buiten spel staan, Na tien jaar was er nog steeds geen enkele sollicitatie de deur uitgegaan. Als je als veertigplusser Nederland binnen stapt, en als vijftigplusser nog niets weet van het land waar je nu al jaren woont en leeft…dan is het triest gesteld vind ik.

Ik heb de stap naar de mediator gezet, binnenkort zijn we allebei weer vrij, maar dat is nóóit, nee nóóit mijn keuze geweest. Ga werken, zorg jij voor mij ipv ik voor jou. Je gaf mij gelijk, dat hoort in jouw cultuur ook zo te zijn, Maar zelfs nu moet ik nog alles voor je regelen. Je inschrijven voor een huis, zorgen dat je een uitkering krijgt enz. Als je tien jaar geleden direct stappen had ondernomen en kansen voor jezelf en voor mij had gecreëerd, was je nu een zelfstandige Nederlander geweest, en hadden we misschien nu een goed leven gehad samen. Misschien was je ook eerder tot de conclusie gekomen dat het beter geklikt zou hebben met een vrouw van je eigen leeftijd, per slot van rekening zijn wij geen Macron’s, en hebben wij geen paleis ter beschikking zodat we daar de schijn kunnen ophouden.

Dat zijn niet te voorspellen levens gebeurtenissen. Maar de jaren zijn voorbij gegaan zonder dat er iets moois geweest is tussen ons. Jij hebt nog mooie jaren voor je liggen, dwz, als je er NU iets van gaat maken. Als je in Nederland wil blijven moet je toch echt nu de handen uit de mouwen gaan steken, en je verdiepen in Nederland en zijn taal, anders gaat het je niet lukken.

Weet dat ik het betreur dat ik andere verwachtingen had, tien jaar geleden, maar tijd gaat door, voor jou en voor mij. Onze wegen gaan binnenkort scheiden, ik wens je een goed leven toe hier in Nederland, maar zonder je eigen inzet gaat dat niet lukken. Ik gun je nieuw geluk in je leven, maar daar moet je dingen voor doen, en ook dingen voor laten. Kies de juiste richting, nu, en doe het met wijsheid en ook werklust, en oprechte liefde. Dan weet ik zeker dat het dan wel gaat lukken.

Ik wens je een heel fijn en liefdevol leven toe, maar alleen jij kan dat bewerkstelligen.

Je ex

Verloren tijd…

Geplaatst op

Het leek een sprookje, maar nu, na tien jaar kom ik er toch achter dat het nooit een sprookje is geweest. Het leek er zelfs niet op. Maar ik was blind, en dom. En eigenwijs. Handen vol geld heeft het mij gekost, en nog.

Nederland, het land waar het leven goed is. En dat was het ook tot tien jaar geleden. Trouw nooit met een buitenlander/buitenlandse, doe het niet. Kijk je weleens op vrijdagavond naar TLC? nee, doe dat dan eens een paar keer en trek dan je conclusie.

Je hoopt dat er betere tijden komen, maar als er geen slaapkamer meer wordt gedeeld, en de mooie beloften uitblijven, dan ben je er na zoveel jaren klaar mee. Ik heb net als iedereen niet het eeuwige leven, en ben daarom naar een mediator gestapt. Ik wil deze manier van leven niet meer. Nu pas besef ik hoe goed ik het had toen ik nog vrij was, en gelukkig was in mijn mooie opgeruimde huis. Het moet niet zo zijn dat een vrouw moet zorgen voor een man, het hoort andersom te zijn. In tien jaar tijd is niet één sollicitatie de deur uitgegaan. Ik was huisvrouw, werkster, verpleegster, telefoniste, boekhoudster, taxi, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ondertussen kwam daar ook nog de zorg voor mijn dementerende moeder bij, maar nu is het klaar. Ik wil niet meer, ik kan niet meer, ik ben leeggezogen.

Omdat ik niet de vrouw ben die geen rekening houdt met de ander, manlief wil niet terug naar zijn vaderland, accepteer ik voorlopig nog zijn aanwezigheid, de mediator heeft beslist dat ik mijn as ex zes maanden de tijd moet geven om andere woonruimte te vinden. Ook ik kan nu niet verhuizen, mijn flat staat op de sloopurgentie van de woningbouwvereniging. Als ik nu verhuizen wil, wat toegestaan is, moet ik mijn as ex man mee laten verhuizen en dat wil ik niet. Er zit voorlopig niks anders op dan afwachten. Een bijkomend probleem is zijn verblijfsvergunning. Deze loopt af begin 2021 en wordt verlengd als wij nog getrouwd zijn of samen wonen, of als hij een baan heeft en in zijn eigen onderhoud kan voorzien. Hoe dan ook, ik zie het op deze manier somber voor hem in, maar mijn besluit staat vast, ik trek dit niet langer. Mijn energie is op, mijn gezellige huis verpietert ook momenteel. Het deert mij niet, ik ben een uitgerekt stuk elastiek….

Wordt er nog ergens een fotograaf gezocht, dan is dat wellicht iets voor mijn as ex. Hij fotografeert graag, en laat zich ook graag fotograveren. Foto’s, bestemd voor zijn moeder, maar bezoeken doet hij haar al vijf jaar niet…toch vreemd.

Het spreekwoord zegt, wie zijn gat verbrand moet ook op de blaren zitten, en ja, ook ik heb met regelmaat op mijn blaren gezeten, maar zoals gezegd heb ik niet het eeuwige leven en wil ik nog een paar relaxte jaren aan mijzelf geven. Elke dag kan je laatste dag zijn….ook voor mij.