RSS feed

Maandelijks archief: november 2019

Suus..

Geplaatst op

Suus. Dit is geen foto van vandaag en ook niet van afgelopen week.
Ik maak mij echt zorgen om Suus. Het voeren heeft meneer Mol afgelopen week van mij overgenomen omdat ik ziek was, en ook nog heel druk met het inrichten van een woning.

Ook al ben ik ziek of nóg zo druk overal mee, ik zal nooit de zwervers in de steek laten. Meneer Mol zou het even van mij overnemen, maar als je mij goed kent, dan weet je dat ik alleen vertrouw op mezelf. Ik doe dingen op mijn manier, en half werk bestaat niet bij mij.
Toen ik vanmorgen op de voeder plaats aankwam was daar alleen de buurtkat. Brokjes, natvoer, melk en water neergezet. Even later zag ik zwart witje richting voer rennen, en weer even later ook Suus.

Ze is niet meer de Suus uit 2014, het is een schichtige poes geworden, ze is banger dan in het begin. Ik heb het daar moeilijk mee. ‘, Ahh joh, wat maak je je druk, het is maar een kat, er lopen zoveel katten buiten’.
Ja, dat weet ik, helaas is dat zo. Ik moet ermee stoppen om hulp voor Suus te vragen. Meneer Mol zei mij dat het dierenasiel in mijn woonplaats hem gezegd heeft dat Suus geholpen is, voorzien wordt van voer, (door wie denk jij..) en dat er geen oude katten van de straat meer gehaald worden.

Fijn, dan weet ik dat ook. Dan wacht ik af totdat ik Suus niet meer aantref, of juist wél aantref, maar dan gewond of overleden, gelijk Snoet en Siep. Of wanneer ik niet meer in de gelegenheid ben om mijn dagelijkse ritje naar Kaatsheuvel te maken.
Ik voel me geweldig met de wetenschap dat Suus aan haar lot wordt overgelaten als jarenlange zwerfkat, maar dat lieg ik dat ik barst. ‘ Mens, er zijn ergere dingen in de wereld gaande’, blijf lekker thuis, die kat red zich wel hoor, ook zonder jou “.
Weet je, iedereen klets maar tegen mijn kont, ik blijf doen wat ik doe, ik begon in 2014 met vijf katten te voeren, ik zal doorgaan tot ook Suus er ooit niet meer is.

Warmte…

Geplaatst op

Buurman en buurvrouw, jij en ik. Na tien jaar huwelijk worden wij binnen afzienbare tijd buren. Vanuit mijn slaapkamer raam kijk ik uit op je balkon. Tien jaar waren wij getrouwd, waarvan twee jaar er gedeelde warmte tussen ons waarneembaar was, voelbaar was, en ik mij gelukkig voelde door jouw voelbare warmte. De warmte veranderde in genegenheid. De logeerkamer werd langzaam maar zeker jouw slaapkamer.

Toen jij drie jaar in Nederland was begon ik je aan te sporen om werk te gaan zoeken, dat beloofde je, want als jij zou gaan integreren in Nederland zouden onze, maar vooral jouw kansen je meer vrijheid geven. Je zou een bijdrage gaan leveren aan de Nederlandse samenleving , het land waar jij je was gaan thuisvoelen. Steeds beloofde je werk te gaan zoeken, maar steeds kwam er wat tussen. Je onzekerheid speelde je parten, je wilde wel, maar durfde jezelf niet goed te presenteren . Je stelde steeds uit, ook het vrijwilligerswerk wat je werd aangeboden hield je niet lang vol.

Ik kon deze manier van leven maar moeilijk accepteren, 24 / 7 waren we samen. Je onzekerheid weerhield je ook contact te zoeken met Nederlanders. Later, toen de breuk tussen ons grotere vormen begon aan te nemen, gesprekken hadden we nauwelijks meer, stopte ik met je te stimuleren in actie te komen.

We werden huisgenoten, vrienden, het warmte gevoel was verdwenen, ik voelde geen vlinders meer, en jij ook niet, dat zei je ook eerlijk. We hebben het zien aankomen, jij ook, maar ik heb de knoop doorgehakt. Ik miste jouw warmte, ik miste je armen om mij heen, ik kocht een elektrische deken omdat ik mijn voeten niet meer kon warmen aan die van jou…een arm om mij heen, samen. Er is al jaren geen sprake meer van echt samen zijn.

Toch heb ik nog gevoelens voor jou, ik wil je helpen hier je leven te kunnen opbouwen. Het zit niet in mijn karakter om te zeggen, nou, bedankt voor onze tienjarige vriendschap. We blijven als het aan mij ligt vrienden, en ik zal je blijven steunen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij je leven hier gaat opbouwen, met echte vrienden, collega’s, en wellicht zie ik je ooit nog samen met een nieuwe vrouw in je leven, op je balkonnetje zitten.

Samen gaan we verder, jij daar, ik hier. Het spijt mij, en doet mij veel verdriet dat ons huwelijk door gebrek aan warmte, liefde, en doorzettingsvermogen van jouw kant zo moest eindigen. Ik zal je helpen waar ik kan, dus ga ervoor, zet door, ook al zal het begin moeilijk voor je zijn.

Ik gun jou alle geluk en echte liefde in je leven het is je gemeend gegund.

Door de ogen van Lea Goodett, dierenactiviste.

Geplaatst op

300 euro boete en 2 weken voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Tijd om even van me af te schrijven 😅

De onderstaande foto’s en filmpjes heb ik bijna allemaal zelf gemaakt in Boxtel op 13 mei. Voor mij zijn het niet slechts foto’s.

Het zijn herinneringen.

Ik heb al deze dieren 10 uur lang meegemaakt op die bewuste dag. Ik heb ze in hun ogen aangekeken, ik heb ze zien lijden. Ik heb hun pijn en wanhoop gevoeld. Het was een traumatische ervaring voor iedereen die er bij was.

Die dag heeft mijn leven en kijk op de wereld voor altijd veranderd.

De rechter heeft geoordeeld dat de beelden geen misstanden aantonen. Alles wat je op de foto’s ziet is volgens de regels, zo is vastgesteld in de rechtbank in Den Bosch.

Dit zijn beelden uit een stal waar Nederland trots op mag zijn.

Dit is wat Nederland verstaat onder dierenwelzijn.

De officier van Justitie noemde de beelden ‘onprettig’ maar zag niks illegaals.

Ook de NVWA ziet geen misstanden.

Ik kan het niet begrijpen…

Als dit geen misstanden zijn, wat dan wel? Wanneer wordt er dan wel ingegrepen? Hoe worden deze dieren beschermd?

Moeten we in Nederland, een land dat dierenwelzijn hoog in het vaandel heeft staan, accepteren dat dit de norm blijkt te zijn?

De consument heeft geen idee…

Geen idee wat 16% biggensterfte inhoud in de praktijk.

16% biggensterfte is niet slechts een getal. Die 16% zijn de dieren die je hieronder op de foto’s ziet.

Het waren levende, intelligente wezens met gevoel. Hun hele leven opgesloten in een stal. Zonder frisse lucht, zonder zon, zonder stro, zonder iets te doen…

Moeders in stalen kooien, speciaal gefokt om zoveel mogelijk biggen te krijgen. Veel van haar kinderen ziet ze sterven. Ze ziet ze pijn lijden terwijl ze niet naar ze toe kan. En als ze groot genoeg zijn worden haar kinderen meegenomen en wordt ze opnieuw zwanger gemaakt in een andere stalen kooi. Een eindeloos trieste cirkel.

De lange rijen van varkens in stalen kooien waar ze zich niet in kunnen omdraaien is een beeld wat ik moeilijk uit mijn hoofd krijg.

Ook de vele gebroken pootjes, de dode soms al ontbindende lichaampjes, de afstervende oren, gapende niet behandelde wonden, het bloed op de vloer, varkens die elkaar op aten, de uitgeputte moeders en de stank spoken nog dagelijks door mijn hoofd.

Om maar een paar voorbeelden te noemen. Ik kan pagina’s vullen met wat ik heb gezien.

Het is echt onvoorstelbaar wat er zich in deze megastallen afspeeld en waar de consument geen weet van heeft. Maar er is zo blijkt een goede reden om dit verborgen te houden. Een hoop mensen zullen de beelden niet ‘kunnen’ bekijken. Omdat het gewoon te erg is.

Toch is het allemaal volgens de wet.

Een stal bezetten mag niet.

Maar hoe anders had het verhaal van deze dieren naar buiten gekomen?

Is er iemand die geloofd dat deze boer zelf deze beelden naar buiten zou brengen? Of dat deze boer bij een eventuele aangekondigde controle van de NVWA niet voor één dag z’n dode en zieke dieren uit het zicht zou halen?

De intensieve veehouderij is onhoudbaar geworden. Duizenden dieren in troosteloze productie schuren dat is de realiteit. Verkocht aan de consument met plaatjes van blije dieren in het stro. De vleeslobby schuift steevast een biologische boer naar voren om zijn zegje te doen op tv.

Mijn hart huilt. Voor alle lieve dieren die ik heb achtergelaten in die afschuwelijke stal. Geen gerechtigheid voor jullie.

Niemand ziet dat jullie niet anders zijn dan de honden en katten die ze wellicht een aai geven terwijl ze jullie in stukken gesneden lichamen opeten.

Niemand ziet hoe jullie leven en wat jullie wordt aangedaan.

Wij zien het wel. Wij blijven voor jullie vechten. Dit is slechts het begin.

We blijven jullie verhaal vertellen totdat mensen het ook zien. We geven niet op!

✊🏻

#untileverycageisempty
#meatthevictimsNL