RSS feed

Maandelijks archief: maart 2020

Het zij zo…

Geplaatst op

Mijn schoonzoon wil mij voorlopig niet meer zien. Nou, dat komt dan goed uit. Het boterde al ziekenhuisopname van mijn dochter nadat zij een hersenbloeding had gekregen. En ja, dan wordt dat mij kwalijk genomen, want het was goed bedoeld geweest. Het was nog vroeg, en ik had toch niets kunnen doen. En dat terwijl de verpleging nog gezegd had, ” moet u niet de familie inlichten? ” Nee, dat kon altijd nog wel….

Daarna is er van mijn schoonzoon zijn kant een soort wapenstilstand geweest, alles werd kortaf meegedeeld en dat was het, ik heb twaalf dagen met spanning in mijn lijf gelopen omdat de sfeer tussen ons heel ongemakkelijk was, en ik maar aardig zijn en op mijn tenen blijven lopen. Leven tussen hoop en vrees, zware dagen waarin je hoopt dat je dochter het toch gaat redden, want daar leek het de eerste paar dagen ook echt op. Tot alle mogelijke complicaties haar toestand in één klap veranderden, in twee dagen tijd. Géén complicatie bleef haar bespaard. Langzaam zakte mijn dochter weg in een comateuze toestand waar zij niet meer uitkwam.

Haar dood is traumatisch voor mij als moeder, géén moeder wil haar kind overleven, dat is niet te accepteren, niet te bevatten. De rest van mijn bestaan zal ik hiermee leven. Ik zonder mij af, bewust ja, ik heb geen behoefte aan troostwoorden, geen behoefte aan goedbedoelde adviezen zoals… ‘ blijf er niet in hangen, ga de deur uit, het leven gaat verder ‘.

De één kan en wil dat, maar ik kan en wil dat niet. Laat mij met rust.

Ik neem het mijn schoonzoon kwalijk dat hij mij niet of nauwelijks betrokken heeft bij het laatste afscheid van mijn dochter. Zo kreeg ik geen inbreng in de rouwkaart, die werd door mijn schoonzoon samen met zijn dochter uitgezocht en van tekst voorzien. Ook over het prentje werd mij niks gevraagd. Wie ik kaarten wilde sturen werd niet gevraagd. Met mij werd niets overlegd. De overgebleven rouwkaarten en prentjes zijn opgeborgen in de kast bij mijn schoonzoon. Er werd niet overlegd of ik toevallig ook nog mensen een kaartje had willen sturen. De buurvrouw van mijn oudste dochter vroeg of ze ook een kaart kreeg, daar heeft mijn dochter speciaal om moeten vragen. Dat zegt genoeg toch.

In één ding heb ik mijn voet tussen de deur gezet, mijn dochter had absoluut niet in een kist willen liggen, en dat is ook niet gebeurd. ” Waarom dat.., het gaat toch gewoon de oven in, waarom dan extra geld uitgeven?” Nou dan heb je aan mij toch echt de verkeerde, schoonzoon, ik heb alles van je geslikt en geaccepteerd, maar een kist had het niet geworden, dat kan ik je alsnog verzekeren, als je dwars had blijven liggen.

Dus dat schoonzoon mij voorlopig niet wil zien raakt mij niet, het is jammer dat het zo loopt, maar ik voelde dit allang aankomen. Mijn voelsprieten wijzen altijd in de goede richting. Aan het sterfbed van mijn dochter stonden mensen waarvan ik dacht ‘ wat doen jullie hier, zijn jullie directe familie? Ook zoiets wat ik absoluut niet kon waarderen. Allemaal zonder overleg. En nog iets, zus Astrid had niet graag gezien dat de crematie op zaterdag zou plaatsvinden, want dan moesten haar kinderen het voetballen missen. Dat is toch het toppunt!

Mij is door mijn schoonzoon niet één keer gevraagd of ik wat van mijn dochters nalatenschap zou willen hebben, niets bijzonders hoor, maar iets wat van je kind was en waar ze blij mee was, een dierbare herinneringen aan mij dochter, maar nee, schoonzoon gaat de spullen mogelijk verkopen op marktplaats . Ook een klein beetje as was niet overeen te komen, mijn dochter ( zijn vrouw!! ) moest ‘ heel ‘ blijven.

Samen met mijn dochter had ik kort voor haar overlijden nog een nieuwe jas voor haar gekocht. Dochter heeft de jas nooit gedragen, en omdat wij hem samen gekocht hadden en er voor ons een verhaaltje achter zat, wilde ik heel graag de jas hebben als iets wat zo bijzonder was voor mijn dochter en mij. Ja, de jas hangt bij mij, maar schoonzoon wilde er wel een bedrag voor hebben, terwijl mijn dochter de jas van haar eigen geld gekocht had.

En zo zijn er meer dingen gebeurd waardoor ik het niet betreur dat schoonzoon mij niet zien wil. Er waren spreeksters op de afscheidsdienst, onder andere een zg goede vriendin en oud collega, die ik daar liever niet gehoord en gezien had, maar schoonzoon besliste anders. En nu presteert diezelfde z. g. vriendin het om de grootste onzin over mijn dochter te vertellen. Mijn dochter zou een spiritueel hemels gesprek gehad hebben met deze spreekster, wat mijn dochter allemaal gezegd zou hebben tegen haar is te zot voor woorden. Onder andere dit ‘… je had gerust mogen huilen hoor, je had je niet sterk voor mij hoeven te houden.. ‘. Wat een dunk! Mijn dochter was wars van alles wat met spiritisme te maken heeft. Ik kende mijn kind door en door, en dat je dan als moeder deze onzin te horen krijgt is tenenkrommend.

Voor altijd in mijn ♥ ♥ ♥
Diana ♥️ ♥️ ♥️ ♥️

Weet je, als mijn schoonzoon verder wil met zijn leven, en al gaat daten, dan moet hij dat vooral doen, hij is een vrij man. En als de spirituele dame denkt dat mijn dochter contact met haar onderhoud vanuit het hiernamaals, dan moet ze dat lekker blijven denken en zichzelf voor de gek houden. Ik kende mijn dochter, achtenveertig jaar deelden wij onze levens met elkaar, en daar komt niets en niemand ooit tussen. En als laatste wil ik nog zeggen dat Diana zeker niet met minachting naar mijn herinnerings pagina zal kijken schoonzoon, en misschien moet ik het nóg een keer zeggen, de doden zijn zich van helemaal niets bewust, leven niet in een hemel of hel, of iets daar tussenin, de doden zijn dood en leven alleen nog voort in onze herinneringen en in ons hart.

Daarom hebben wij emoties, huilen, boosheid, onbegrip, wij zijn niet gemaakt als robots, maar als mensen van vlees en bloed, en daarom kan het zo zijn dat ik reageer zoals ik nu reageer, ik uit mijn emoties op mijn manier, zoals ik alles voel en beleef. Ieder doet dat op zijn / haar eigen gevoel, en dat is maar goed ook. Bedankt ook dat je mij succes wenst met het verwerken van het verlies van mijn dochter, heel aardig van je. Dat is eigenlijk een sneer na, maar goed, ik reken het je niet aan, jij bent je vrouw verloren en ik mijn dochter. We delen tenslotte dezelfde pijn.

Verder gaan…

Geplaatst op


Verder gaan, aanvaarden, dingen ondernemen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik wis het mij toegestuurde bericht dan ook meteen. Hoe kan ik verder gaan zonder jou, en hoe? Wie zelf geen kind verloren heeft zou eigenlijk geen advies mogen geven. Waar ik ook ben, wat ik ook doe, in gedachten bij jij altijd bij mij. En dat zal altijd zo blijven. Een moeder kan haar kind nóóit vervangen.
Gisteren zag ik een programma op de televisie over een moeder die zelfmoord heeft gepleegd omdat zij niet over het verlies van haar dochtertje heen kon komen. Het meisje was gestorven aan leukemie. Na het overlijden van het meisje heeft de moeder nog twee kinderen gekregen, maar zij was zo depressief en ontroostbaar over het verlies van haar kind dat ze toch uit het leven is gestapt. De vader bleef achter met twee jonge kinderen.
De vader is later weer hertrouwd en heeft met zijn tweede vrouw samen nóg een kind gekregen. 
Hij kan verder gaan, hij moet verder gaan, die man heeft nog een leven voor zich. 
Voor mij is dat anders, ik ben niet jong meer, wat kan ik op mijn leeftijd nog verwachten in dit leven?  Zelfs mijn twee kleinzoons zijn inmiddels twintigers. Wat mag ik nog verwachten in dit leven, nóg ouder worden en hopelijk niet dement zoals mijn eigen moeder waarmee contact hebben niet meer mogelijk is.
De tijd die mij nog rest zal moeilijk zijn, ik kan en wil mijn kind niet naar de achtergrond schuiven en doorgaan. Zij zal altijd dicht bij mij zijn, hier thuis, waar ik ook ga, en zeker altijd in mijn hart. 

Diana ♥️ ♥️ ♥️

In liefde…

Geplaatst op

https://www.forevermissed.com/diana-kop-vanderheijden/about