RSS feed

Maandelijks archief: januari 2021

Memories

Geplaatst op
Andra

” Wees blij dat je de herinneringen nog hebt ‘, trek je daar maar aan op….

 Zo in het voorbijgaan krijg ik deze reactie regelmatig te horen. 
Sinds kort loop ik elke dag een rondje met de hond van mijn buurvrouw. 
Ik loop vaak het rondje wat ik met jou samen ook vaak maakte Diana. 
” Hé, alleen hier…….en een nieuwe hond?
Door de corona crisis zie ik veel meer mensen op onze wandelroute, samen, met kinderen, met de hond. 
Een week of twee geleden vroeg mijn buurvrouw of ik haar hond uit wilde laten omdat ze ziek was. 

” Ja, ik ben alleen, en dit is geen nieuwe hond, maar een beestje op leeftijd….het is de hond van mijn buurvrouw, en zo kom ik ook weer eens buiten, alleen ja, mijn dochter is een jaar geleden overleden”…… 
Ja, dan is het wel zo prettig om direct ook weer door te kunnen lopen, corona, afstand houden, letterlijk en figuurlijk. 
” Ohhh ik schrik ervan, dat wist ik niet, wat erg voor je, maar wel fijn dat je toch een manier gevonden hebt om de deur uit te gaan”…. sterkte hoor, en koester de herinneringen aan je dochter “. 
Ik haat het woord sterkte, als mensen niks anders weten te zeggen krijg je dat woord te horen. 
Ja, ik weet het, kort lontje, snel over de rooie, en ik heb niet het gevoel dat deze gevoelens op korte termijn gaan veranderen,ik heb eerder het gevoel dat ik mij nóg meer ga afsluiten…… 

Ik mis je zo Diaantje…. 💔

Keuzes maken.

Geplaatst op

De dag doorgebracht met je jarige zus, vijfendertig jaar is ze geworden vandaag…..denken haar collega’s 🙂 

Het is hier echt van de zotte sinds de corona crisis, dag twee van de avond klok, niet meer dan met één persoon op visite gaan / komen, de hond mag je nog net uitlaten na negen uur, maar je moet alleen gaan, en hond aangelijnd……..

Ik heb met je zus gesproken over mijn toekomstige verhuizing. Wil ik wel een kleiner huis, een open keuken, twee kleine slaapkamers. Ik heb altijd gezegd dat ik nóóit een huis met open keuken zou accepteren, maar met deze verplichte verhuizing heb ik geen keus. 

Ik heb nog een paar maanden, ik kan mijn beslissing om voor de nieuwe woning te kiezen nog herzien. 
Als ik een ruimere woning kan krijgen dan ga ik dat overwegen, het is dus afwachten wat er aangeboden wordt op korte termijn. 
En wéér komt dan jou te moeten missen als een donderslag bij ons binnen…..jij zou met mij meegedacht hebben, voor en tegens tegen elkaar afgewogen hebben. Je was nooit een twijfelaar. ‘ Ma-tje, ik zal er eens even over denken, maar ik ‘ ………. en dan kwam je met een optie waar ik vaak mee instemde…….nu is de keuze aan mij…… 


Huisnummertje trekken…

Geplaatst op

​Samen met jou….. nee, niks meer samen met jou…..
Samen met jou zou ik mijn nieuwe huis in gaan richten, samen met jou zou ik nieuwe spullen gaan uitzoeken, nieuwe gordijnen en vloerbedekking …..meubels…. 
De woningbouwvereniging gaat het vanaf nu serieus aanpakken, ik heb een formulier gekregen waarop ik mijn keuze kenbaar mag maken. Een map informatie met bijgesloten de plattegrond met de indelingen van de toekomstige flats. 

Nee, ik verheug mij er niet op. Niet meer. Vanaf 2018 zit ik al tegen deze verhuizing aan te hikken, en nu jij er niet meer bent is het helemaal een drama voor mij geworden. 
Dagelijks kom ik langs mijn toekomstige woning, lang lag het bouwterrein stil, maar sinds begin dit jaar gaat het best hard. 
Vijf voorkeuren van etage en indeling heb ik mogen aangeven, of één ervan ook aan mij wordt toegewezen is afwachten.
Normaalgezien ga je op mijn leeftijd niet meer verhuizen, naar het bejaardentehuis misschien, maar goed Diaantje, ik heb geen keus dit keer, en zonder jou vind ik het nog moeilijker……..

Avondklok?

Geplaatst op
Diana en Oma Jopie.

Lief Diaantje, ik ga mijn best doen om elke dag een half uurtje te gaan lopen.
Ik ontwikkel claustrofobie hele dagen alleen thuis, ik heb veel stress…. 
Het is moeilijk om ‘ gewoon ‘ door te gaan zonder jou, ik zie niemand, ik hoor niemand behalve je zus en broer, en ook de coronaregels zorgen bij mij voor nog méér stress.
Vandaag is weer bekend gemaakt dat je nog maar één persoon ( gasten) mag ontvangen in je huis, en dat er waarschijnlijk ook een avondklok komt.

‘ Ben je niet blij dat je dochter dit niet heeft moeten meemaken ‘……
Nee, wat een ondoordachte opmerking is dat. Ik had alles, maar dan ook alles samen met jou willen doormaken. Jij, met je nuchterheid en positieve kijk op alles, je had niet alleen mij, maar ook je zus en broer meegetrokken in je positiviteit, je collega’s en een ieder waar jij mee omging.

Soms denk ik dat ik alleen maar je goede eigenschappen benoem, maar je was gewoon zo, een optimist. 
Natuurlijk had je ook je minpuntjes, maar mensen konden dat hebben van jou. 
Ik heb je ook paniekerig meegemaakt. Je wilde als je bijvoorbeeld iets deed voor een ander, dat perfect doen, en daar raakte jij door in de stress, want wanneer deed je het goed genoeg…..
Dan deed je vaak subtiel een beroep op mij, en dan losten wij dat samen op…..
Jij was er voor mij, ik was er voor jou, wij waren er altijd voor elkaar…..

                   <> <> <> <> <>

Ik ga met je slapen en sta met je op,
en ook al doet dat pijn,
ik ben blij dat jij op die manier,
voor altijd in mijn hart zal zijn. 

                     ( Martin Gijzemijter) 

16 Januari 2021.

Geplaatst op

Lieve lieve Diaantje, vandaag hebben wij met ons vieren de as van je oma uitgestrooid….. 

Alles wil ik met je blijven delen, leuke, maar ook minder leuke dingen. Oma heeft een rustig plekje gekregen naast een boom, die als hij straks weer in bloei staat een fijne beschutting geeft aan de laatste rustplaats van je oma.
Toen wij afscheid namen van oma begon het licht te sneeuwen….. 

16 – 01- 2021…… vandaag had jij hier ook bij moeten zijn, samen met ons… 
Ik mis je, méér dan ik met woorden zeggen kan…

Lotgenoten.

Geplaatst op

Ik zie steeds meer ‘ hulp bij rouwen ‘op facebook verschijnen. 
Het kan ook zijn dat deze hulp altijd al werd aangeboden maar dat ik er niet eerder aandacht aan heb geschonken….. waarom ook…… 

Het zijn vaak mensen, meestal vrouwen, die aan rouwbegeleiding gaan doen als zij zelf een dierbare hebben verloren, haar kind, de echtgenoot of een andere dierbare. 
Ik heb een paar magazines gekocht van Nel, Never Ending Love……
Sinds jij er niet meer bent Diana, lees ik alles waarvan ik hoop dat ik mezelf erin kan herkennen, en waaruit ik kracht kan halen. 
Ook heb ik gedacht dat een praat / lotgenoten groep iets voor mij zou zijn, ik wilde praten, nog steeds, over jou, over je plotselinge dood…..maar ook daar zag ik vanaf, ik heb mijn steun bij deze site van lotgenoten, forevermissed.com. gevonden. 

Het blad Nel is een magazine waarvan ik vind dat het voornamelijk bedoeld is voor ouders van te vroeg overleden 
kinderen, tijdens de zwangerschap overleden baby’s, zieke kinderen…….jonge kinderen. 
Mooi voor deze groep ouders, maar ik kon er helemaal niets mee. 
Er worden ook cursussen aangeboden, ‘ hoe leer ik om te gaan met mijn verdriet, en hoe ga ik na de rouwperiode weer verder’.

Ik ben tot het besef gekomen dat hulp bij rouwverwerking niets is voor mij, rouw is zo anders voor iedereen. 
Ieder zijn eigen tempo, ieder zijn eigen zware en minder zware dagen. Iedereen rouwt op zijn / haar eigen wijze. 
Ik ken een vrouw die na een lang en goed huwelijk binnen het jaar alweer een nieuwe partner had. Dat is haar zaak, haar leven, maar niet iedereen zit zo in elkaar. Zo werkt het ook niet voor een moeder die haar volwassen kind verliest……..dat kind blijft onvervangbaar. 

Mijn steun vind ik in boeken. Sinds jouw overlijden Diana, is mijn boekenkast met een aantal boeken over ‘hoe om te gaan met verlies’ uitgebreid. Ik lees ze als ik het moeilijk heb, als ik niet slapen kan, als ik kwaad ben omdat ik het niet eerlijk vind dat jij zo onverwacht uit mijn leven verdween. Kwaad zijn op alles en iedereen, en daarvan heb ik nog steeds last, ik kan het maar niet aanvaarden….. 
Nog steeds ontloopt ik mensen, ik wil niet horen of het al beter met mij gaat, ik wil niet horen dat ik eens een lekkere fietsrit moet maken, ik wil niet horen dat ik geen kluizenaar worden moet…… 
Ik neem mijn tijd om te rouwen, gééf mij die tijd, ook al is dat de rest van mijn leven……

Ups and downs…

Geplaatst op

” Ik vind dat je het goed doet ma ‘ zei je zus vandaag tegen mij, Diana. 
Het gaat soms ook beter, want zodra ik de deur achter mij dichttrek ben ik voor even een ander mens dan dat ik thuis ben.
Rouwen komt in lichte en in zware aanvallen. Onverwacht ook, er is geen pijl op te trekken. 
Het kan iets heel kleins zijn dat ervoor zorgen kan dat ik niemand wil spreken of zien. Ook muziek kan mij in tranen brengen omdat het een  lied kan zijn waarvan de tekst mij emotioneel raakt.
Op jouw uitvaart had ik gevraagd om één lied te mogen kiezen, het lied  ‘ niemand laat zijn eigen kind alleen’ van Willy Albert. 
Ik heb het lied niet gehoord, blijkbaar paste het lied niet in het programma van mijn schoonzoon. 

Thuiskomen, het licht naast je foto gaat automatisch aan. Tijd om naar bed te gaan, soms kan ik het niet over mijn hart verkrijgen je achter te laten in het donker…….en blijft het lichtje branden. Ik weet dat ik je niet in het donker achterlaat, ik weet dat het komt door de emoties die de ene dag veel heviger zijn dan de andere. 

Ik denk ook aan je oma, maar op een andere manier. Oma heeft een lang en gezond leven mogen leiden in een redelijke goede gezondheid. 
Ook toen oma naar het verzorging-huis verhuisde heeft zij daar nog vier fijne jaren mogen meemaken. 

Jouw heengaan heeft een gat geslagen in mijn hart, in mijn hele doen en laten, mijn leven zal nóóit meer hetzelfde zijn zonder jou…… 

                      <><><><>

   
Dat mijn hart nóóit zal herstellen, 
    vind ik eigenlijk wel fijn, 
     omdat de littekens vertellen, 
      dat jij voorgoed bij mij zult zijn. 

             ( Martin Gijzemijter) 

Kittens.

Geplaatst op

Eind augustus, begin september 2013. 

Vanmorgen stuurde je broer mij enkele foto’s toe, waaronder deze. Ik denk dat je broer aan het reorganiseren was op zijn pc en toen deze foto’s van jou tegenkwam. Ik ben er niet minder blij mee, ik hoop bijna dagelijks dat ergens nog foto’s van jou opduiken en dat ze dan mijn richting opkomen. 

Je broer en schoonzusje hadden twee kittens opgehaald bij een adres in Den Bosch. Er werd in dat gezin niet gedaan aan geboorte beperking voor de poezen die daar rondliepen. 
” Ohh, geen probleem hoor, zei de poezen moeder ‘, ze komen altijd goed terecht, was haar reactie toen mijn zoon aan haar vroeg waarom de poezen niet gesteriliseerd werden… 
Onverantwoord, zo ga je niet met dieren om is mijn mening,maar helaas denkt lang niet iedereen zo…… 

Ik herinner mij bij het zien van deze foto dat je bezig was om je haren te laten groeien, je wilde het opsteken, zoals op de foto bij je profiel. Dat vond ik ook zo leuk aan jou, als je iets in je hoofd had dan ging dat ook gebeuren, en het stond je allemaal even goed. 

De katjes zijn inmiddels stevige jongens die een heerlijk leven hebben in het gezin van je broer. Onlangs heb ik ook hier nog foto’s geplaatst van jou met de twee katers, jij ging regelmatig even mee de rakkers verzorgen als het gezin van je broer met vakantie was……. 

We hebben veel samen gedaan mijn lieve Diaantje….ik vind het zo moeilijk om door te moeten gaan zonder jou, je wist mij altijd op te beuren, jouw lach te horen maakte dat de zon door de wolken brak…..ik noemde je heel vaak mijn pretletter, een benaming die precies bij je paste……. 

Ik draag je dichtbij mij, in mijn hart, en daar zal je nóóit verdwijnen…. 
Ik verheug me op de dag dat ik je wéér zal zien, die dag komt steeds dichterbij, ook al geloven maar weinig mensen in de terugkeer van Jesus Christus. 
Toch komt de dag dat God een einde zal maken aan deze door de duivel geregisseerde wereld steeds dichterbij, en zal ik jou weer in mijn armen kunnen sluiten lief kind van mij ♥️
Daar kijk ik naar uit…… 


Winter 2015.

Geplaatst op

2015.
Een winterwandeling samen met jou in Drunen. Dat deden wij regelmatig.
De honden achterin, en daar gingen wij.
Soms naar de Kaatsheuvelse ijsbaan, soms naar de duinen, maar regelmatig ook een rondje Lido. Wij keken ook naar het weer, maar gaan deden wij, weer of geen weer. 
Ik herinner mij deze wandeling in de sneeuw, ik mocht je niet dichtbij fotograferen, je vond jezelf er niet goed genoeg uitzien, pukkeltjes of een koortslip, precies de reden weet ik niet meer. 
Jij, ik, Tika en Williams, genietend van de sneeuw, en dolle pret voor de honden. 

Nooit meer samen wandelen in de sneeuw, nóóit meer samen rond het Lido, nóóit meer ravotten in de duinen…..nóóit meer samen…. 
Gisteren, één jaar geleden sloeg mijn hoop om in wanhoop door één telefoontje. ” Gaat u gerust een uurtje naar huis, Diana slaapt nog wel even, we proberen haar straks wakker te maken ‘.
Nog géén uur later wéér een telefoontje…ik mis je zo, elke minuut van de dag….

2021…..