RSS feed

Tijd..

Geplaatst op
Diana met broertje, zusje en oma. 1971

Vierhonderd dagen, 57 weken en 13 maanden geleden blies jij in mijn armen je laatste adem uit…..
Weet je lieve dochter, het lijkt alsof het gisteren was was, ik kan het nog steeds niet accepteren, niet geloven. 
Ik herken mijzelf heel vaak niet meer.
Is dat echt mijn gezicht in de spiegel? Ben ik dat, die vrouw met dat korte lontje? Ben ik dat, die vrouw die alles en iedereen probeer te ontlopen?
Ben ik die vrouw die met grote tegenzin een nieuwe dag tegemoet ziet en uitkijkt naar de avond om mij weer te kunnen verstoppen in mijn slaapkamer?…….. 

Het begon vanavond te sneeuwen. 
Elke winter hoopten jij en ik dat het eindelijk weer eens een echte witte winter zou worden, samen verheugen we ons hier enorm op. De laatste keer dat we samen door de sneeuw wandelden met de honden was in 2018. Het was toen van korte duur. 
De voorspellingen voor deze week lijken in vervulling te gaan zoals jij droomde van een dik pak sneeuw. 
Dat je ook dat niet mee mag maken maakt mij bedroefd, je hield zo van ravotten in de sneeuw met de honden……van de mooie witte wereld….. 

Eenzaamheid in coronatijd, zeker nu zonder jou, niet samen zijn, één gast per gezin is toegestaan, maar wij waren samen geweest, met de honden, bij elkaar, wij hadden door dik en dun elkaar gesteund. 

Lang kwam ik mijn huis niet uit, wilde ik mijn huis niet uit. Ik had tijd nodig om verdrietig te zijn, boos te zijn, en die dagen zijn er nog steeds. 
Omdat ik toch even buiten wil zijn, beweging nodig heb, wandel ik nu elke dag een uur met hond van mijn buurvrouw. 
Nee, niet met Guusje, dat zou ik met liefde en plezier doen voor je zus, maar met Guusje wandelen is voor mij niet te doen. Ik heb geen controle
over Guusje, ze is veel te sterk. 
De hond van mijn buurvrouw is een oudere, rustige hond die ook nog goed luisterd.

Er gaat geen dag voorbij dat jij niet bij me bent, dat ik niet aan je denk, dat ik niet met je overleg…… 
Zonder jouw kan ik geen besluiten nemen. 
Zoals verhuizen. Ik kreeg afgelopen week een huis naar mijn zin aangeboden, maar zonder jou kon ik maar niet tot een besluit komen. 
En dan achteraf denk ik, had geboden voor die woning, Diana had zeker achter je bestelling gestaan, ik ken je mijn lieve dochter ….. 

Samen hadden wij er wel uitgekomen, maar nu, zonder jou, heb ik de beslissing niet durven nemen……ik mis je zo bij alles wat ik doe en doen moet….wij tweeën waren één, lieve lieve Diaantje… 
Samen… maar er is geen samen meer…….


Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: