RSS feed

10 februari 2021

Geplaatst op

En dan loop je daar. Daar, waar ik met jou zo vaak heb gelopen. 
Waar we jaar in jaar uit genoten hebben van de vier seizoenen. Onze laatste wandeling samen in een besneeuwd bos was in 2018. 
Vanmiddag liep ik weer door een besneeuwd bos, samen met je zus en de honden. 
Sinds kort loop ik weer door het bos, het liefst samen met je zus, maar vaak ook alleen met de hond van mijn buurvrouw. 
Er zijn zoveel herinneringen, bij elke stap die ik zet. 
Jij hoopte elke winter dat het ook nog zou gaan sneeuwen, dat vonden de honden geweldig, en wij ook. 

Wat zou jij genoten hebben van deze sneeuwval, twintig, dertig centimeter sneeuw, het bos is een sprookjesbos geworden. 
Lopend door het bos heb ik moeilijke momenten, de omgevallen boom waar jij zo graag tegenaan leunde. 
Het bankje waarop we samen pauze hielden. Op dat bankje zittend kon je van drie kanten mensen zien aankomen, van links, van rechts en van rechtvooruit. 

De boom met de ingekerfde naam, de slingerende paadjes waardoor je een stukje kon afsnijden, de paadjes waar we eigenlijk niet mochten lopen zonder de honden aan te lijnen, want dat waren ruiterpaden. 
Het liefst wandel ik samen met je zus, maar zij heeft haar werk, en loop ik een rondje bos met Andra, de hond van mijn buurvrouw. 
Alle plekjes waar ik kom zijn verbonden met jou, de boom met het grote gat erin en waarin Jan van Delft in de zomer altijd water voor onze honden achterliet……onze vaste wandeling langs de vrolijke koeien die naar ons toe kwamen lopen en waarbij jij het niet kon nalaten om ze eens over hun harde kop te aaien….. 

Het valt mij vaak zwaar om met droge ogen en verstopt verdriet daar te wandelen, gelukkig overkomt mij dat niet elke dag. 
Het gemis van jou kan mij heel vaak totaal uit het veld slaan. 
Huilbuien, boosheid, niet aanspreekbaar zijn. Verdriet om, en 
gemis van je kind gaat een levenlang duren, ik heb hoge pieken en diepe dalen…… 
Lief kind, de oprechte knuffels, je lieve woorden die je altijd tegen mij zei als ik het weer eens niet zag zitten, je schaterlach als we samen iets grappig of iets hilarisch meemaakten……… 

Het gemis is groot, heel groot, het verdriet is groot, heel groot……. 
Ik heb niets wat ik van jou bij mij kan dragen, ik zou het altijd heel dicht bij mij dragen……niets…van mijn eigen kind ❤️  helemaal niets…….

Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

Eén reactie Volgende »

  1. Om helemaal niets van je eigen kind te hebben, is heel triest hoor.

    Geliked door 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: