RSS feed

Maandelijks archief: mei 2021

Goed bedoeld…

Geplaatst op

Kijk eens, ik heb een paar mooie boeken voor je meegebracht”, zei je zus. ” Nou dat is leuk, zei ik, ik ben dol op boeken, dank je wel. 
Maar je moet zelf ook weer eens mee gaan, er staan zoveel boeken waarvan ik denk dat jij ze graag leest.
Om eerlijk te zijn kom ik niet zo graag meer buiten de deur. 
Even snel op en neer naar Albert Heijn, en in de ochtend naar de zwerfkatten, meer is het eigenlijk niet. Nee, ik mis het niet, ik heb geen behoefte aan mensen om mij heen. Ook geen behoefte aan uitstapjes nu het weer een beetje mag van meneer Hugo. Toen de behoefte er was zag en hoorde ik niemand, en nu hoeft het niet meer. 
Sinds jij er niet meer bent Diana leef ik in een hele andere wereld. Een stille eenzame wereld die mij steeds geliefder wordt. 

Ik voel mij het prettigst tussen mijn vier muren, met of zonder boek, samen met Gijs, mijn kat. 
Binnen korte tijd verhuizen naar een nieuw huis, een huis wat ik ga inrichten met jou in mijn gedachten. 
Als de zomer voorbij is zal het snel gaan. Jij weet als geen ander hoe ik op zie tegen de zomer Diana, voor mij zijn dat veel te lange en warme dagen. Ik ben geen mens dat verlangend uitkijkt naar zon zee en vakantie. Laat mij asjeblieft met rust en laat mij gelukkig zijn met de lange donkere dagen. 

Tja, ik zit nu even op mijn zonloze balkon met het gekregen boek van je zus….. Gebedenboek van Toon Hermans. Lief hoor, van je zus, maar ik heb niks met dit soort boeken. Het andere boek staat vol met gedichten over de verrijzenis van de ziel…… 
De boeken krijgen straks een plaatsje in de boekenkast, in mijn nieuwe huis. Ik nog wel ergens boeken waarvan de buitenkant mooi is, maar de binnenkant te onwerkelijk om te lezen. 
Zo kan het veranderen in een leven mijn lieve Diaantje, de ene mens is de andere niet. Jouw dood heeft mij in een ander mens veranderd, het zij zo….

Met al mijn liefde voor jou….. 
Mama ❤️❤️❤️

Bitterzoet.

Geplaatst op

Steeds vaker voel ik het missen van jou als een bliksemflits op mij afkomen. Je hebt zoveel herinneringen nagelaten. Ik mis je in alles. Ik heb bijna géén foto’s waarop je niet lacht.
Eergisteren kwam je zus binnen met een schijf waarop nog een aantal foto’s van jou staan.
Dat maakt het verlies niet lichter, maar op dat moment ben ik zo blij. Om half drie sloot ik de pc af. En probeer dan maar eens in slaap te komen Diaantje. 
Slapen is sowieso een nachtmerrie voor mij nu jij er niet meer bent.
De glans is er niet meer in mijn leven. 
Soms kijk ik uit naar de komende verhuizing, maar dat kan in een minuut ook weer omslaan.

Steeds bekijk ik je foto’s, en dan zie ik die lach, die pretogen, en voel ik in gedachten je zachte warme armen. Dan herinner ik mij dat duimpje, dat stak je altijd op….. ook op de dag dat ik je voor de laatste keer zag  met open ogen en een glimlach om je lippen… 

Ik zal op je wachten…

Geplaatst op

Volgens mij heb ik vandaag je zus de deur uitgekeken Diana met mijn gemopper…….. 
Ik geef het toe, in ‘ het echt ‘ ben ik soms niet te genieten. Buiten de deur kan ik aardig de schijn ophouden. 
Ik denk dat ik tegen je zus mijn ware gevoelens steeds vaker laat zien. Ze vindt dat ik veel mopper de laatste tijd……sorry lieve Lique
Emoties kan ik moeilijk controleren. Als ik je foto’s zie, als ik aan onze laatste minuten samen denk, ik wilde je nooit meer loslaten. Weg moeten uit de kamer waar jij alleen achter bleef……..

Samen net je zus hebben wij je de dag daarop verzorgd, je gekleed en Ria, jouw vaste kapster heeft je mooi opgemaakt. Ik heb deze foto’s nog niet kunnen zien, later misschien, als ik het aankan en dat kan ik nu nog niet. 

Naast mijn bed, aan de kast, hangt de tas die je man aan je zus mee heeft gegeven. Je had deze tas bij je toen we de allerlaatste keer op het terras zaten. Je droeg de tas schuin over je lichaam tijdens ons bezoek aan slot Loevestijn, ergens in augustus 2019.
Je laatste vakantie…….. 

Het tweede jaar van rouw is één van de moeilijkste lees ik regelmatig in de rouw boeken die ik verzamel. Maar ik geloof dat dat ook verschilt, en afhangt van de persoon die je verloren bent. Niets staat dichter bij je dan je kind…….niets en  niemand.  ❤️

Diana, het doet zo’n pijn, ik mis je zo, verder moeten gaan zonder jou……maar de wetenschap dat ik je hier op deze aarde terug zal zien geeft kracht, maar voor nu ben ik een verdrietige moeder. 


Dank…

Geplaatst op

Dan maar hopen dat anderen je schreeuw om hulp horen, zien of aanvoelen, dat anderen aanwezig en kunnen zijn, anders voel je je als rouwende naar beneden gezogen in een oneindig diep zwart gat……….

Dank lieve Lique, voor dit lieve en begrijpende berichtje ❤️

Gebroken hart….

Geplaatst op

07-07 – 1971 
Zeer zonnige en zeer warme (max 25,5°C) dag met ruim 15 en een half uur zon. De lucht was onbewolkt, er was een matige wind (3 Bft) met vrij krachtige windstoten, tot 33 km/u 


                           §§§§

Ze kwam twee keer polshoogte nemen, zuster Smeele, rond een uur of vier in de middag, en ’s avonds om half acht. 
Om half acht liet ze haar tas op de stoel staan, tot dalijk, zei ze, en vertrok. Rond een uur of negen kwam ze weer binnen. Wij hadden toen nog geen deur met een slot wat je drie keer in het slot moest draaien, de klink omlaag en kom maar binnen. 
Om één minuut voor half elf ben je geboren, ik kreeg je in mijn armen gelegd, en nog geen uur later was de vroedvrouw weer vertrokken. Kort daarna de kraamhulp ook foetsie, daar deed je in die tijd niet zo moeilijk over. 
Ik hield je uren in mijn armen, wat was je mooi en lekker mollig…….en warm. 

04-01-2020 
Ik wilde naast je liggen, je in mijn armen houden zoals ik dat achtenveertig jaar eerder ook gedaan had. Ik drukte je tegen mij aan, je gaf niet mee, je ogen gesloten, de beademing afgekoppeld. 
Ik had graag met je alleen willen zijn……. zoals toen, samen… 
Zoals je daar nu lag zou jij nooit hebben gewild, je was niet gediend van pottenkijkers, zo wilde jij zeker niet herinnerd worden. Ik streelde je haar, nam met zacht gefluister afscheid van je. Ik hield je dicht tegen mij aan, zoals ik dat achtenveertig jaar eerder ook gedaan heb. 
Je stopte met ademen….. 
Mijn hart brak, en zal nooit meer helen. 

De zomer van 2019…

Geplaatst op

Nergens kan ik mij op concentreren Diaantje. Steeds bekijk ik je foto’s, loop ik naar de kamer waar alles hangt, ligt en staat wat mij met jou verbindt.
Ik krijg genoeg ‘ wijze raad ‘, maar ik weiger de gegeven raad op te volgen.
” Ga eens….. doe eens…. zoek eens….. iemand op……..
Wat ik moet, dat doe ik juist niet, jij wist dat heel goed Diana. Jij alleen kon mij overhalen in dingen mee te gaan, iets wat ook je zus weinig tot nooit lukte, nog steeds niet overigens. 

Begin april werd ik ziek, griep dacht ik, maar ik vertoonde echt alle symptomen van corona. Vierenhalve week heb ik mij nergens laten zien, en het kost mij nog steeds moeite om mijn huis te verlaten. Je zus heeft de verzorging van de zwerfkatten op zich genomen, maar nog steeds gaat het mij nog niet goed af. 

Foto’s keer op keer bekeken, gelezen in de boeken over rouwverwerking. 
Maar zoals het in de boeken staat werkt het helaas niet bij mij. 
Weet je nog Diana, in jouw vakantie reden we vaak naar Heusden, zitten aan de Maas, kijken naar de bootjes. 
Je was toen al moe, je kon vaak zo in jezelf gekeerd zijn, maar je wilde dat zeker niet op laten vallen, zo ben jij niet, doorgaan, en maar doorgaan. 
Toe we daar op de dijk zaten heb ik onverwacht deze foto van je gemaakt. Je man was naar de super in het kleine centrum, kersen halen. 
Liefst wilde je niet op een foto, maar
deze foto doet heel veel met mij, ik geloof dat ik deze foto nog niet eerder gedeeld heb…..te emotioneel. 
De zomer van 2019……er zou nóóit meer een zomer komen voor jou, voor mij, voor ons….. 


Geplaatst op

Kan ik even
terug in de tijd
de luchtigheid
het gemak
waarmee ik
ademhaalde
zonder zwaarte 💔🌹

( - Rouwig@instagram)

17 mei 2012 😪😪💔💔

Mijn kind.. mijn alles..

Geplaatst op

Ik kan jou
niet meer aanraken
en toch
raak jij mij
voortdurend     

     
                    ( – Rouwig@instagram) 

Respect..

Geplaatst op

” Nergens is zoveel liefde als op een afscheid en dát is het stukje dat ik vastleg. ‘ 
Een uitspraak van Yvette Vlaar. In het Gouden Rouwboek schrijft ze over afscheidsfotografie. 
Afscheidsfotografie is nog niet overal ingeburgerd zo schrijft ze, maar de vraag hiernaar neemt toe. Ik denk dat er genoeg mensen zijn die warme, lieve en ontroerende momenten vastgelegd willen hebben. 
Bij een geboorte maak je toch ook van ieder moment een verslag, waarom dan niet van een afscheid. 

Het spijt mij dat ik mij soms zo negatief uitlaat, maar als ik iets lees wat mijn stekels overeind zet dan moet ik dat kwijt. 
Op jouw afscheid heb ik niet zoveel liefde gezien Diaantje, er waren mensen bij die mij totaal negeerden. Wel een stukje voorlezen, maar mij geen blik waardig keuren, laat staan ons condoleren! 

Bij jouw afscheid zijn ook foto’s genomen, door een leerling fotograaf uit de andere familie. Je zus en ik hebben geen foto gezien, óók al niet nee…….’
” Ik wil beelden maken die je voelt, niet alleen beelden waar je naar kijkt’, zegt Yvette. Hoe waar is dat.! 
Liefde kan je ook voelen door een met liefde en respect gemaakte foto. Als je de foto’s zien mag tenminste, anders voel je helemaal niks…… 

Van de genodigden wordt op z’n minst enige vorm van fatsoen verwacht, zeker van mensen die menen tot jouw familie te behoren, al is het aangetrouwd

In bijna elk boek dat ik lees over rouw staat geschreven dat boosheid en verdriet een uitweg moet hebben. 
Ik geef mijn emoties een uitweg Diana, ik ben het zat om dat aardige mens uit te hangen. 
Opgekropte boosheid en niet geuit verdriet zorgen ervoor dat ik niet slaap, dat ik de hele dag op mijn tenen loop, dat ik mensen uit de weg ga…….

Ik wil en kan zo niet leven, dat gaat ten koste van mijn verdriet om jou. 
Niks geen boosheid meer opkroppen maar eruit gooien, schrijven in mijn geval………

Ik verheug mij nu toch wel op mijn verhuizing, een nieuwe start, een nieuw huis waarin jij duidelijk aanwezig zal zijn………♥️♥️♥️

Jij, lieve, lieve Diaantje, jij gaat met mij mee verhuizen. Zolang ik leef zullen wij samen zijn…… 
Mama  ♥️❤️


Gouden Rouwboek

Geplaatst op

Cadeau van je zus, het gouden Rouwboek. Waarom ik mijn tijd zo graag doorbrengt met troostboeken.
Daar heb ik een eenvoudig antwoord op Diaantje. Van je familie en vrienden hoef ik niets te verwachten, net zo min als van je echtgenoot.
In rouw zou de één er moeten zijn voor de ander, samen delen….helen.
Jammer, maar het is niet anders.
Wat zou jij dit erg hebben gevonden als je dit had kunnen weten.
Het geeft niet lief kind, ik leer zo de mensen kennen.

Het Gouden Rouwboek is echt een gouden boek, ik vind er alles in één, troostwoorden, gedichten, verhalen.
Verhalen van mensen die ook in een periode van rouw leven, of hebben geleefd. Mooie ontroerende foto’s……
Ik pak mijn boeken op ieder moment van de dag, het zijn mijn troost – momenten. Mijn boeken zijn de mensen die het af laten weten…….

Soms


kan ik heel goed
over jou praten
alsof ik
een spreekbeurt hou…..

andere momenten
ben ik nergens
zonder jou…..❤️

§§§
(-Rouwig@instagram)

Zonder jou…

Geplaatst op

Seizoenen blijven veranderen
de wereld gaat gewoon door
de zon zal altijd stralen
Zonder JOU 💕

Tastbaar zijn alle dingen
hoorbaar zijn alle stemmen
zichtbaar is hier iedereen
Niet JIJ 💕

Ik ben niet bang voor tranen
mijn gevoelens zijn oprecht
een vreemd gevoel van leegte
Zonder JOU 💕

Een hart gevuld met pijn
jij niet meer in mijn leven
ik vergeet nu even alles
Nooit JOU 💕

( lieve Diana, dit prachtige gedicht is aan jou opgedragen door Jolanda)

13 Mei 2021

Geplaatst op

Nee, we vergeten je oma oma niet.
Het missen van je oma voelt alleen anders dan het missen van jou. Oma had de leeftijd, oma heeft lang en in goede gezondheid mogen leven.
Je zus hoopt dat ik net zo oud word als je oma, maar dat weet niemand, zo ben je er, en in een flits kan het licht gedoofd zijn.

Vanmorgen hebben wij tulpen naar oma gebracht, dat waren jouw lievelingsbloemen, oranje vond je ze het mooist,maar voor oma zijn het gele geworden. 
Je zus heeft ook een steen gemaakt voor je oma, en dat was een goed idee bij nader inzien. Het is op de plek waar oma is uitgestrooid heel erg groen en begroeid geworden, nu hebben we je oma sneller gevonden. 
Toen oma’s as uitgestrooid is was het winter, alles grijs en kaal. 

Bij jouw foto staan oranje tulpen, dat was jouw lievelingskleur. Dat blijft jouw lievelingskleur……..
Jij hebt je plekjes thuis, ik heb geen as gekregen van je echtgenoot, ik moet genoegen nemen met foto’s en dat is hard mijn kind. Ik heb je in mijn hart, je bent continu bij me, en één ding is zeker, op dat plekje blijf je tot mijn laatste ademtocht……. ♥️♥️

Oranje boven…

Geplaatst op

Oranje was jouw lievelingskleur. Niet zo erg dat je alleen maar oranje kleding droeg, maar de kleur oranje was zeker in je kleding en in de inrichting van je huis duidelijk aanwezig.
Ik weet nog dat we eens samen over de Bossche markt liepen, en ineens zette je de pas erin omdat je bij Miep haar kraam een oranje gemêleerde winterjas zag hangen. 
” Ohh ma, wat vind jij van deze jas, dit is helemaal mijn kleur en smaak’. Tja, ik was er niet echt weg van, je zou er zo mee opvallen, en het was geen doorsnee model.” Ik ga ‘m even passen, hou jij mijn tas even vast ma-tje’…….
Toegegeven, de jas stond je heel goed, zowel het model als de kleur. Je zou er nog even over nadenken, we winkelen nog even verder, maar de jas liet je niet meer los.
” Ma, ik koop ‘m, ik betaal de jas van mijn eigen verdiende geld, dus ik koop ‘m, en ik snapte je hint.
Ik heb je de jas misschien twee keer zien dragen, de jas was bestemd voor speciale gelegenheden, zei je, en ik denk dat je man er ook geen afstand van kon doen, want er zat geen oranje gemêleerde jas bij de kleding die je man afstond aan mij.

Ik moet glimlachen om een andere herinnering. Weet je nog Diana, toen je hondenkind Tika was overleden ging je op zoek naar oranje theelichtjes om naast haar foto’s te zetten. Je was niet gauw tevreden, er moest vooral oranje inzitten, met bruin en goud.
Stad en land hebben we afgezocht, maar wat jij in je gedachten had vonden we niet.
“ Geeft niet, we lopen er vanzelf een keer tegen aan.’ Toen ik je in het weekend ging bezoeken met in mijn tas de verrassing, keek je mij aan alsof de hemel naar beneden was gekomen. 
“ Maa, waar heb je dit gevonden, ik vind het superlief van je, maar dit is toch niet mijn smaak, en je moest er hartelijk om lachen. 

“ Kijk eens wat hier staat? en je wees naar de foto’s van Tika. Dit zocht ik ma, en ik heb ze van internet…. en weer begon je te lachen om mijn twee oranje engeltjes. Ach, het was goed bedoeld, jij hebt niks met engeltjes, maar als tijdelijke oplossing vond ik ze wel leuk….
” Kom maar ma – tje, dan pak ik ze weer netjes voor je in, dan gaan ze niet stuk onderweg, en daar kwam weer die ingehouden lach, en dan zet jij ze fijn thuis neer…. 
Jij blij met je bloemen theelichtjes, en ik blij met mijn engeltjes……….

Gek lief lachend humoristisch kind van mij, ik mis je ♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️


Toen.

Geplaatst op

Ongelooflijk, over twee maanden had Sarah voor je deur moeten zitten……maar je hebt de helft van een mensen leven niet eens mogen halen. 
Je oma heeft bijna de dubbele leeftijd van jou mogen halen. Tot je oma ging dementeren heeft ze in goede gezondheid oud mogen worden.

Voor mij liggen je schoolrapporten, ze zaten tussen sollicitatie papieren uit de tijd dat je in Dordrecht woonde, je man heeft deze ook meegegeven tussen de kleding. In de eerste klas, bij juffrouw Vinks, woorddictee, rekenen, 9 – 3 – 4 = 2
Hoe moeilijk is dit om terug te zien, je had toen al zo’n net handschrift….
Je zwemdiploma, je inentingsboekje, je eerste hulp certificaat.
Een brief uit 1982 van het bureau voor school – studie – en beroepskeuze, je was toen elf jaar……

En nu is er alleen leegte, herinneringen, verdriet om wat was en nooit meer komt. Je had nog zoveel uit het leven kunnen halen, je had nog zoveel plannen. Na het overlijden van jouw Tika wilde je wat meer tijd voor jezelf, even geen hond, even afstand van alles. 
Ik had het je zo gegund lieve dochter, maar het liep anders, en dat ” anders “, daar kan ik geen vrede in vinden. 

Tijd heelt…. niks….

Geplaatst op

Géén idee wat er met je babyfoto is gebeurd die ik deze week terug kreeg van je man. Er zitten wat zwarte streepjes op, de foto is ook verkleurd. Misschien kan een fotograaf de foto nog wat restaureren. Maar het is niet anders, ik ben al blij dat ik je foto terug heb, voor mij is dit belangrijk. 
Als ik mij goed herinner hing de foto dicht bij je kaptafel, dat kan ook een oorzaak zijn…. oeps… …. 
Het heeft veel met mij gedaan, het krijgen van sommige kleding stukken van jou, ook al is niet alles herkenbaar voor mij.
Bekijken, vasthouden, strijken, in de kast hangen, wéér bekijken….
Ik dacht terug aan de afgelopen jaren, wat hebben wij veel samen gedaan, en ook vaak samen geweest. 

Ik was zo blij toen je terug verhuisde naar Waalwijk. Het was altijd leuk en gezellig in Dordrecht, maar dat je weer dicht bij mij kwam wonen heeft een groot verschil gemaakt. Bijna waren we buren, jij in de ene flat, ik in de andere flat. 
Makkelijk stromen de tranen over mijn gezicht bij herinneringen aan jouw leven. Goede tijden, slechte tijden, ook jouw leven was niet alleen rozengeur en maneschijn. Die gedachten komen terug in mijn herinnering nu jij er niet meer bent. 
Dat wij exta veel bij elkaar waren na het overlijden van jouw lieve Tika in mei, is heel speciaal voor mij. Wij hebben veel gesproken over de afgelopen jaren, over jouw tijd, over mijn tijd. Over vreugde en verdriet. 
Over hoe jij de toekomst zou willen invullen……. 

Zover heeft het niet mogen komen. Toen wij die 21 ste december op het terras in de Els zaten had ik nóóit durven denken dat je er twaalf dagen later niet meer zou zijn……. 

Dolly Parton

Geplaatst op

Nooit zal ik 21 december 2019 vergeten. Met z’n drieën hadden wij gezellig op het terras gezeten bij de Cambreur op de Els. Het was druk, bijna kerst, maar wij hadden nog een plekje kunnen vinden. Jij zat altijd graag een beetje vooraan, dan kon je alles goed zien.
Door het winkelcentrum liep een vrouw, gekleed als een Dolly Parton in kerst outfit. Ze zong kerstliedjes. 
Ik wist van te voren dat ik nu op mijn hoede moest zijn, en ja hoor, we zaten goed en wel en je ging van start, ” nou nou, die doet niet onder voor de echte Dolly, het zijn flinke, en heeft de echte Dolly ook altijd haar rok tot net over de gevarenzone, weet jij dat ma” ? Een vraag aan mij, gevolgd door een lach die in het hele winkelcentrum hoorbaar was. Tussen door ging je arm regelmatig de lucht in want je kende iedereen die voorbij kwam. 

Afgelopen maandag was je zus toch bij je man om kleding van jou op te halen. Tussendoor gaf hij je zus ook nog twee nieuwe tijdschriften mee.
‘ Hier, neem deze twee ook maar mee zei hij, die had Jaantje nog gekocht om in de kerstvakantie te lezen”. Dat is er niet meer van gekomen, zondag nacht werd je opgenomen in het ziekenhuis….. 
Je hield ervan om lekker onderuit te liggen lezen, je was dol op roddels en informatie over kleding en make up.
Er is nog geen bladzijde omgeslagen van de tijdschriften, het zien van de twee splinternieuwe tijdschriften brengt tranen, tranen van gemis, tranen van niet meer samen ergens zitten, samen lachen om de gekste dingen.
Die zelfde zaterdag ook nog samen naar de Hunkemoller. ” Dames, waarmee kan ik u helpen……?
” Nou, ik help ons ma wel, dat lijkt me voor u en ons ma beter’, gevolgd door een schaterende lach. Ik zal hierover niet verder in details treden, maar weet je nog Diana dat je bij elke bh die ik paste in de lach schoot.
Je gaf me ook wél wat aan om te passen, maar goed, we gingen uiteindelijk toch met twee passende modellen de winkel uit……en ik heb ze in de kast gelegd, en daar liggen ze nog steeds, nieuw in de verpakking.

Herinneringen…. Ik ben er blij mee, maar ze geven ook zo veel verdriet… 

Miskoop of ??

Geplaatst op

Iedereen doet weleens een miskoop, dat herinner ik mij ook van jou Diana. ” Ach, kan gebeuren zei je dan, lachte er om en bood het op een site te koop aan. Of je hing het gewoon in je kast, met de kaartjes er nog aan. Toen ik vanmorgen nog eens aan je kleding voelde, voelde ik dat sommige kleding stukken van jou een miskoop geweest moeten zijn. Toen je zus afgelopen maandag thuis kwam met kleding van jou kon ik ook niet alles aan jou linken. Jij was helemaal geen type voor lange jurken. Géén type voor een wit jasje. En zo zat er nog wat kleding bij waar van ik dacht ” neeee, dit moet een bevlieging geweest zijn van Diaantje. 
” Kijk, een miskoop van een boek is niet zo’n ramp, het overkwam mij ook deze week, maar het neemt geen plek in beslag. 

” Stuur terug dat gekke boek, zei je zus, toen ik haar een paar bladzijden had voorgelezen, maar ach, er staan wel een paar mooie gedichten in, dus ik houd het boek maar. 
‘Als een geliefde sterft’ , is de titel van het boek. Een handreiking aan mensen in rouw. Tja, wat zal ik zeggen, als ik jou een paar bladzijden had voorgelezen had je ook tegen mij gezegd ” ma-tje, wanneer komen ze oud papier ophalen, doe dit boek er dan ook meteen bij asjeblieft ‘. 
Het boek bevat ervaringen van mensen die vertellen over wat zij met hun overleden dierbaren hebben meegemaakt. Een voorbeeld……. 

” Tijdens de rouwdienst van een persoon werd er op verschillende manieren gezegd dat de achterblijvenden de gestorvene niet konden missen en dat ze niet wisten hoe ze zonder haar verder moesten gaan. Ze was geroepen door de stemmen van haar geliefden die gezegd hadden dat ze zonder haar niet verder konden, en daarom wilde ze terugkeren. 
Maar toen zag hij ( de schrijver van dit boek ) plotseling voor de kist twee engelen met geheven zwaard staan. Die zwaarden kruisten elkaar en beletten de gestorven vrouw zodoende de toegang tot haar lichaam. En plotseling als dit beeld zichtbaar geworden was, verdween het weer’.
Het maakte de schrijver opnieuw duidelijk hoezeer alles wat gezegd en gedacht wordt, direct inwerkt op de overledene, want later, bij het condoleren, viel het de schrijver op hoe rustig en ontroerd de nabestaanden nadien waren geworden..….. 

Jij en ik hielden ons altijd ver van dit soort dingen, wij weten waar dit vandaan komt, wie en wat hier achter zit. In jouw omgeving heeft een medium ook eens in jouw achtertuin een lift uit de grond omhoog zien komen, ze vertelde er nog een verhaal achteraan, maar wij wisten niet hoe snel we buiten moesten komen, want we deden het in ons broek van het lachen. 
Dat had ze allemaal gezien vanuit haar slaapkamer raam
Er zijn mensen die hier heilig in geloven, en ja, dat vind ik heel jammer voor deze mensen. Maar ze weten niet beter en zijn ook niet voor uitleg vatbaar. 
Spiritisme, zoek het eens op als je wil weten waardoor deze luchtspiegelingen ontstaan. 

Lieve Diaantje, ik voel de behoefte om steeds vaker maar ook steeds langer tot je te schrijven. Het geeft mij het gevoel dat we samen zijn, herinneringen aan jou delen met wie dit lezen wil. 
Maar ik schrijf voornamelijk voor jou en mij, omdat wij elkaars leven niet lang genoeg samen konden zijn……. 
Lieve dochter, mijn gemis is nog even sterk als op de dag dat je mij verliet. 
Liefde, houden van wederzijds……❤️
Mama

Onesie

Geplaatst op

Gisteren was ik zo geëmotioneerd dat het mij niet lukte je kleding te fatsoeneren, althans niet alles. Je man had kleding in een tas gedaan, in een doos, bijna alle kleding was gekreukt, daar moest een strijkbout bij gehaald worden. Bovendien vond ik het heel erg emotioneel. 
Nog steeds verbaasd het mij dat ik een tas vol kleding van je heb gekregen waarin ik je nooit gezien heb…….
Je sjaals herkende ik allemaal en liggen nu mooi gestreken in de kast.

En Diana, weet je nog dat we samen een keer op zoek zijn gegaan naar schoenen, je had een voorkeur voor een bepaald merk, niet goedkoop, en je wilde een paar op voorraad hebben. Online alles afgezocht, maar je kon ze nergens vinden.
Op een vrije middag zouden wij samen op schoenen jacht gaan, want wat jij in je hoofd had, had je niet in je kont. We zouden alleen de duurdere schoenenzaken af te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Voor mijn gevoel hebben wij die middag heel Noord Brabant afgereisd. Tegen de klok van zes hadden we er beiden genoeg van. ” Ma-tje, ik ga nog een keer heel internet afstruinen, want daar komen deze en mijn groene ook vandaan, kom, we gaan naar huis’. 

Op weg terug naar de auto bleef je ineens stokstijf staan voor een winkel waar ik géén schoenen in de etalage zag staan.” Die wil ik, zei je, wijzend op lang soort overall van fleece stof, bedrukt met mondjes. 
Ik zeg ‘ Di, wat is dat voor een ding, kijk eens hoe lang en groot dat pak is……dat is voor mannen…… 
Ma-tje, dat pak noemen ze een onesie, dat is heerlijk om in de winter aan te trekken en lekker mee voor de tv te gaan liggen…….’ 
Je stapte naar binnen, keek naar de maat, toen naar het prijskaartje, en daarna naar de kassa. ” Moet je niet even passen, vroeg ik nog, het lijkt mij veel te groot en te lang voor jou. 
” Nee, ik neem deze, lekker voor thuis. 
Deze voor u? en je knikte en zei ja tegelijk. 
” Omdat dit de laatste is mag ik u deze onesie meegeven voor tien euro. Je sprong nog net geen gat in het plafond………

De onesie hangt nu bij mij in de kast, het prijskaartje er nog aan……. 
Ik ben weer emotioneel, denkend aan hoe jij was, je liefde voor mij, je humor, altijd zei je ” ma-tje, maak je niet zo druk, kom op, we gaan gezellig even samen de hort op……. 

Leven zonder jou, hoe moet dat, steeds vaker komen de tranen als ik besef dat er nu alleen nog maar herinneringen zijn……. 
Ik mis je, ik mis je heel heel erg ❤️


Fluwelen hoedje…..

Geplaatst op

Hele emotionele dag.
Je zus is gisterenavond naar je man geweest. Je zus zag al geruime tijd dat het mij erg hoog zit dat er geen contact meer is tussen ons. Ik ga er hier niet te diep op in, misschien later. (  persoonlijke redenen ) 
Je zus kwam later thuis met jouw geboortegeltje, en je babyfoto.
Ook een grote doos met kleding van jou. Je sjaals, want die had je in alle kleuren en maten. 

Bij het zien van jouw kleding ben ik in huilen uitgebarsten…… de meeste kleding heb ik je nooit zien dragen, veel nog nieuw met de kaartjes er nog aan. 
Een fijn gebaar van je man, daar bedank ik hem bij deze ook voor, want fysiek contact dat wil je man nog niet, en of dat er ooit van komt…….de tijd zal het leren. 
Het heeft mij behoorlijk aangegrepen, veel van je kleding ken ik helemaal niet, alleen de sjaals herkende ik allemaal. Ook de trui die je droeg tijdens ons etentje kerst 2018. En ook herkende ik de blauwe trui met glitters, bestemd voor de feestavond bij je oma in het Koetshuis. Nooit gedragen, en met jouw kleding in mijn handen kan ik mijn emoties niet langer controleren. Is daar het besef dat ik je kwijt ben, en we elkaar niet meer letterlijk kunnen vasthouden, knuffelen, steunen, samen lachen, samen huilen. 

Weet je nog lieve Diana dat jij nooit mee wilde naar Tuttemerullen, “ ma, ik kan mijn kont niet keren daar, het is een hartstikke leuke winkel, maar als ik winkel heb ik ruimte nodig. 
Nou was je absoluut niet dik, maar ik begreep je, het is schuifelen in deze winkel en dat is niks voor jou. 
Als je iets voor me ziet, maak dan een foto, dan laat ik jullie weten of het wat voor mij is. 

Zo die keer met dat zwart fluwelen hoedje, je zus en ik riepen tegelijk dat het hoedje helemaal jouw was. 
Een leuk hoedje, niks mis mee, maar op de voorkant had de vorige eigenares eigenhandig een verzameling knopen opgenaaid… Je zus en ik keken elkaar aan, ik stuur Diana even een foto……zei ze.. 
Nog geen halve minuut later kwam je reactie, “ jaaaaaaaaa die wil ik, neem
maar mee, gaaf hoedje…… 
Twee euro, en je was de koning te rijk. 
Het fluwelen hoedje herkende ik direct tussen de kleding stukken, evenals de bruine muts die je vaak droeg. 

Ook al kan ik de de meeste jurken niet direct koppelen aan jou, ik ben er heel blij mee…..


Ga je mee een rondje?

Geplaatst op

Zondag was jouw rustdag. Lekker in je oude kloffie ontbijten, wat aanrommelenen en later op de dag op stap met Tika. Heel soms probeerden je zus en ik je te strikken om toch met ons een rondje mee te lopen……..

Hier kom je aanlopen na een verzoek van ons. Al van ver riep je dat we geen foto’s van je mochten maken. Je had je haar in de slaapstand, geen make up, je had je Theo montuur nog niet op………je had zo maar vlug wat aangetrokken…… 
Toch zagen wij aan je gezicht dat je de humor er wel van in kon zien, het was nog redelijk vroeg en maar een enkeling die ook bij het Galgenwiel was met de hond. “ Gekke wijven “ noemde jij ons heel vaak als we samen waren, en ik was “ gek wefke van me ‘…..Als je mij ophaalde om even naar het centrum te gaan, of naar Arendshof in Oosterhout, dan was het vaak “ ha, lekker wefke van me, hedde er zin in jongen? “
Je had er lol in om op de snelweg flink het pedaal in te trappen, je wist dat ik dan stijf in m’n stoel zat.” Di, moet dat nou echt zo hard, waarop je schaterlachend zei ” dan zijn we er toch eerder ‘………. (knipoog) 

Bijna dagelijks praten je zus en ik over jou, alsof je nog hier bent, maar tot ons grote verdriet is dat niet zo. Het verdriet wordt groter,net als het gemis, het onbegrip, de leegte. Alleen bij elkaar kunnen we ons verdriet kwijt. In één van mijn favoriete boeken over rouwverwerking, Rouw Dagboek, schrijft Patrik Somers dat  zodra de laatste voetstappen het rouwcentrum verlaten hebben, je weer alleen bent, op een enkeling na. Dat is waar, en ik ben daar ook vaak boos om geweest, maar dat heeft geen zin. De mens vindt zelfs op een uitvaart alleen zichzelf belangrijk, dat bleek uit het gedrag van sommige mensen, en weer anderen leven verder alsof er nooit iets is gebeurd.

Patrik Somers schrijft ook ” als je rouwt, is het belangrijk dat je het verhaal kwijt kunt waarmee je blijft zitten. Blijf kansen zoeken om te vertellen hoe je dierbare is gestorven. Ga op zoek naar een luisterend oor van iemand die de naam van de gestorvenen niet wil doodzwijgen. De grote klacht van rouwende mensen is dat de rouw veel langer duurt dan de aandacht van de omgeving. Houd de naam van de gestorvenen levend in het verhaal dat je telkens opnieuw vertelt “. 

Ik blijf doorgaan met jouw naam te noemen, mijn momenten die ik had met jou te delen, omdat jij mijn kind bent en blijft, voor altijd…….. ♥️♥️

Selfies.

Geplaatst op

Bij het zien van de foto bij het vorige bericht herinner ik mij dat jij ineens ook een selfie – tik kreeg .
Dat kwam ineens opzetten en jij bleef niet achter.
“ Da’s toch lachen ma’ tje, kom op, dat gaan wij ook doen. Nou, één van de resultaten zie je bij het vorige bericht.
Je hebt wat selfies gemaakt, maar ze werden bijna allemaal ook weer verwijderd. Op de ene foto stond jij er niet goed op… op de volgende foto ik weer niet, toen stonden we er samen weer niet goed op….. …… 
Toch ben ik zo ontzettend blij met de foto’s van ons samen, of het nu een selfie is of niet, en of de foto nou goed gelukt is of niet….. 

Deze foto, ik herinner mij nog goed dat jij schaterde van het lachen. We liepen samen rond het Galgenwiel met de honden, en dit was een goed plekje volgens jou, nou, vooruit dan. 
“ Nou ma, je kijkt gewoon hoe je wil kijken, maar niet te serieus, ook niet volop lachen (  alsof ik dat ooit doe) en ook niet mij aan het lachen maken………

Ik heb mijn best gedaan om je aanwijzingen op te volgen, en ja, het werden vaak toch wel grappige foto’s waarvan wij samen alleen de hylariteit begrepen. Pure lol
Het zijn foto’s die ik koester als een kostbaar juweel, ik ben er zuinig op, het is alles wat ik nog heb van je……
Onze moeder – dochter band kan nóóit meer stuk, daar komt nooit iets of iemands nog tussen….. ♥️♥️
Ik kan niet wachten op de dag dat we elkaar weer in de armen kunnen sluiten mijn lieve kind ♥️♥️

Een lieve omarming van je ma-tje❤️❤️