RSS feed

Maandelijks archief: juli 2021

Dag dag…..

Geplaatst op

Nóg een mislukte dag. Geloof mij maar, ik kom met al mijn geluid overal bovenuit, en nog helpt het voor geen meter. 
Waarom moest ik mijn kind verliezen, ik kan het gewoon niet accepteren. Rondom mij zie ik blije mensen, zingende en springende mensen, koffers inladende mensen, mensen die denken dat ze overal voor gevrijwaard zijn nu ze twee keer gevaccineerd zijn……Ik voel me leeg, zó heel erg leeg zonder mijn kind. 
Behoefte aan een praatje ? Nee, ook niet nee. Gelukkig was ze eerder aan de beurt dan ik, en kon ik ongezien doorlopen. Tussen de schappen door zag ik haar nog rondkijken, ik wil niet praten, ik wil niks, ik wil met rust gelaten worden. 
De naweeën van het corona virus doen er ook nog een schep bovenop. Alleen al het bed opmaken doet me weer m’n bed induiken. 
Ik doe helemaal niks maar toch druipt het water van mijn gezicht bij alle kleine dingen die ik doen moet, het eten zweeft ook niet vanzelf mijn mond in bijvoorbeeld. 

” Je moet een beetje afleiding zoeken, kom eens een keer een bakkie doen, en als je na tien minuten weer weg wilt dan begrijp ik dat, …….
Nee, dat begrijp je niet, je kunt je niet verplaatsen in mijn situatie.  
Misschien denk je dat het nu onderhand maar eens over moet zijn, als jij vrolijk bent moet ik dat dan ook maar zijn……
Ik ga mijn gordijnen sluiten, de deur in het slot, de douche in en ik ben onvindbaar de rest van deze dag………


Zo’n dag als vandaag…..

Geplaatst op

Zo’n dag als vandaag, zo’n dag dat je van ellende alles bij elkaar wilt schreeuwen, zo’n dag dat mijn tranen niet te stoppen zijn. Zo’n dag is het vandaag weer……wat ik doen moet doe ik, maar vraag me niet hoe Diaantje, het blijft niet te accepteren dat jij er niet meer bent. Ik stopte vanmorgen bij mijn nieuwe huis in aanbouw, het is zo verschrikkelijk dubbel, ik zou met jou daar een paleisje van gaan maken, maar toen ik zo stilstond en de boel eens gade sloeg, dacht ik dat het me ook niets uit maakt als de boel vandaag nog in elkaar stort…….
Voor mijn gevoel is mijn leven opgehouden toen jij voorgoed je ogen sloot.
Ja, ik weet het……maar verdriet en boosheid is door die ene aanmoedigende zin niet van tafel te vegen.

Vooralsnog gaat het leven verder en sleep ik de rugzak die vol zit met verdriet en boosheid nog iedere dag met me mee. Een groot stuk verleden zit ook te vervelen in die rugzak en op dagen zoals vandaag zou ik die rugzak direct de plomp in willen gooien, maar zo werkt het helaas niet.
Je zus is vaak de klos, maar ze weet ook dat het niet voor haar bedoeld is, en gelukkig kan ze er ook nog weleens om lachen. Maar ik kan gelukkig ook lachen om haar….” ma toch, doe je nog weleens wat in huis, ik zie een meter stof op je tafeltje “…….
Ja, ik doe af en toe nog wel iets, maar niet veel, momenteel vind ik alles best lieve Di……

Ik mis je, steeds meer…..


Ik red mij wel…

Geplaatst op

Ahh mijn lieve Diaantje, hoe dichter mijn verhuizing nabij komt, hoe meer ik er tegenop zie. De buitenkant daar kan ik wel mee leven, maar ik zie zo op tegen de oppervlakte van het huis, zo klein, ik moet om daar te gaan wonen van zoveel dierbare spulletjes afscheid gaan nemen, echt, dat breekt mijn hart.
Soms denk ik ach, ik hoef er geen eeuwigheid meer te wonen, maar het is zo heel anders dan mijn huidige huis. Minder ruimte, een slaapkamer minder, alleen een groot raam aan de balkon kant …..en twee niet zo grote ramen in de slaapkamers. Geen vensterbanken hoorde ik vandaag omdat er een schuifpui is naar het balkon…..

Was jij nog maar hier Diana, ik mis je zo verschrikkelijk. Samen redden wij ons overal uit, jij was mijn steun en toeverlaat.
Samen steunden wij elkaar door dik en dun, ik kon mijn verhaal kwijt bij jou, en jij bij mij.
Het klinkt nog altijd in mijn oren…..” maa-tje, nog niet gaan stressen, ik ben er voor je, geloof me, paniek is niet nodig, je hebt mij, niet vergeten “………

Ik heb je niet meer, geheel onverwachts ging je uit mijn / ons leven. Als mensen aan mij vragen of het weer een beetje gaat , is mijn antwoord heel vaak ” ja hoor, ik red me wel “.
Ik red me helemaal niet , ik ben jou kwijt en mijn verdriet binnen de vier muren van mijn huis is groot. Ik leef nog voor je broer en zus, voor mijn kleinzoons, voor mijn schoondochter.

Het verdriet dat er is nadat je bloedeigen kind overleden is, is onvoorstelbaar groot. Het verlies van je ouders is anders, net zo anders als het verdriet om een gestorven echtgenoot of echtgenote, vaak vinden deze mensen nog nieuw geluk in hun leven…….
Mensen praten ineens anders tegen je als je zegt dat het wel gaat, ze gaan dan ook makkelijker weer opgelucht verder, niet wetende dat thuis tussen de vier muren van je huis jij nog lang niet over de dood van je geliefde kind heen bent……

Kijk niet raar op als ik alsnog kies voor een andere, grotere woning. Wat dat betreft ben ik net zo onvoorspelbaar als het weer……ook daar wist jij alles van lieve Diana ….❤❤


Gijs.

Geplaatst op

Als ik samen ben met je zus gaat het me beter af….zeggen dat het wel goed gaat, maar alleen is het toch iets anders. Dan voel ik toch dat ik sta te jokken en probeer ik van onderwerp te veranderen. Niet omdat ik niet over jou wil praten, maar omdat ik niet in tranen wil uitbarsten in het bijzijn van mensen.

Thuis met mijn kat Gijs, dat gaat mij het beste af, ik praat tegen Gijs, hij praat op zijn manier terug, volgt me waar ik ga. Gijs kent mij beter dan iedereen. 
Jij was ook gek met Gijs Diana, maar Gijs is niet zo gesteld op andere mensen. Gijs is mijn maatje, al mijn verdriet kan ik delen met Gijs, hij kijkt me dan aan alsof hij zeggen wil ” ik snap je ” . Samen kijken wij naar jouw foto’s, samen maken wij eten in de keuken, samen gaan wij slapen of kijken eerst nog een beetje naar de televisie……

Jouw Tika gaf jou ook veel liefde en dat was wederzijds. Niks deed jij zonder Tika, ze was echt jouw kind. Niemand behalve Walter en je zus mochten haar uitlaten, bij niemand anders dan bij je zus mocht ze bij hoge uitzondering een paar uur blijven. Over een nachtje niet thuis slapen viel niet te discussieren, laat staan een week of wat met vakantie gaan.
Je zou zo heel graag eens willen vliegen, maar daarover viel niet te praten zolang Tika in je leven was.
Het doet mij zo vreselijk veel verdriet dat ook deze wens van jou niet meer heeft kunnen uitkomen. In mei 2019 overleed Tika nog vrij onverwacht. Ik zag je veranderen, je was moe en lusteloos. Zoveel en zovaak ik kon probeerde ik je op te monteren. Samen naar de bossen met de hond van je zus, samen op een terrasje zitten, met z’n vieren in de vakantie bij jou in de tuin koffie met worstebroodjes eten…….

Je had nu de kans om te gaan vliegen, maar het plan kwam niet van de grond, je was er nog niet aan toe.
Het is er helaas ook niet meer van gekomen, als ik daar nu aan terug denk voelt de steen op mijn maag nog zwaarder. Ik heb zovaak tegen je gezegd dat je veel meer aan jezelf moest denken maar dat kon jij niet, evenmin als je zus dat kan.

Het is zo onwerkelijk lieve Diaantje. Opstaan met het besef dat ik je weer niet zie, weer niet hoor, weer geen appjes, weer dat opgestoken duimpje niet zien, weer geen groet zoals jij dat zo lief deed.
” Nou ma- tje, ik heur oe nog wel, dag lekker wefke van me “…….we appen nog “………

Wat rest is een gebroken moederhart…….


Geboortedag….

Geplaatst op

2 Juli 2014….

Geplaatst op

Zo trots dat Diana op 2 Juli 2014 je vrouw werd….

Zo verdrietig toen je op 4 Januari 2020 zo onverwacht van haar afscheid moest nemen…

Jouw vrouw, mijn lieve dochter……

Weet dat mijn gedachten altijd bij jullie zijn,……