RSS feed

Maandelijks archief: augustus 2021

Mijn hart…..

Geplaatst op

​En als ik dan weer alleen ben, dan valt toch weer die blok beton op mijn borst. De dag doorgebracht met je zus, wat wij vaker doen nu je zus een andere baan heeft. 
Samen vinden we het moeilijk om alleen te zijn, we kunnen onze draai steeds vaker niet vinden, en dat uit zich bij ons beiden in lichamelijke klachten. 
Maar dat schijnt normaal te zijn als ik de rouw lectuur erop nalees. 
Het heeft zeker ook te maken met de dingen en mensen om ons heen. 
Jij bent , ook al ben je niet meer bij ons, héél erg aanwezig bij ons. Wat we zeggen en doen, doen we met jou in onze gedachten, je bent en blijft heel dicht bij ons. 
Mijn verdriet is de halsstarrigheid van jouw man om mij te verwijderen uit zijn leven, en daardoor ook jou . Ik kijk dagelijks naar je foto’s,  maar ik heb geen enkel aandenken aan jou……niets…..
Ik kan daar geen vrede mee hebben, het doet mij zoveel verdriet. 
” Je broer ziet het anders, ma, laat gaan, laat los, denk er niet meer aan, vergeet het…..

Dat kan ik niet, ik voel me zo aan de kant gezet zonder reden en zonder uitleg, deze behandeling door jouw man is het afscheiden van een dochter van haar moeder. Hij weet héél goed dat jij dit nóóit geaccepteerd zou hebben…….
” Laat het rusten…..dat kan ik niet, jij bent mijn kind, en ïk verdien het niet om door jouw man zo behandeld te worden……
Ik ben je moeder, waaraan heb ik het verdiend om zo aan de zijlijn te worden gezet…….

Ik mis je , je bent en blijft mijn kind, mijn leven….

Geplaatst op

Moeder was er altijd…..

Wegwezen…

Geplaatst op
( foto Airpro Recing Team )

Vanuit mijn ooghoek had ik haar al gezien. Ze stond bij de bananen en daar moest ik ook zijn. Treuzelen dan maar bij de tomaten tot de weg naar de bananen vrij is. Daarna verder naar de brood afdeling, naar het kattenvoer en dan rapido naar mijn fiets. Bij de servicebalie koop ik snel postzegels en zakken voor plasticafval. 
Ik vraag mijzelf ook weleens af waarom ik mensen blijf ontlopen, maar dat kan ik niet uitleggen……..denk ik…..of toch wel ?
Met ferme pas loop ik naar buiten, en wie staat daar naast mijn fiets. Gelukkig staat ze te praten, maar zodra ze mij ziet breekt ze het gesprek met de andere vrouw af.
” Hallo, hoe is het, lekker weer vandaag, dat werd wel weer eens tijd, het is nu nat genoeg geweest haha.” Zeg, jij moet toch ook gaan verhuizen hé, weet je al wanneer ? ” En in welke van de drie flats kom jij te wonen…..ook in de laatste ? ” Een vriendin van me heeft voor de derde flat gekozen, ze wil niet zo vlak bij de straat zitten, dat geraas van auto’s ‘……

” Hoe gaat het met je dochter, ik zie haar niet meer in het bos met de hond ‘
Welke dochter, vraag ik terwijl de mevrouw een hap lucht neemt. ” De kleinste, met die dunne hond haha, ja je andere dochter kom ik nog regelmatig tegen met haar hond ‘…….

Wie nu nóg niet begrijpen kan waarom ik mensen ontloop, mag daar even op z’n gemak overna gaan denken…….

Met z’n drieën…

Geplaatst op
Kleinzoon en Guusje

Kleinzoon kwam slapen bij zijn oma, net als voordat hij naar Turkije verhuisde, drie jaar geleden. Zo vertrouwd Diana, alsof hij nooit weggeweest is. Ik denk dat ik het ook dit keer weer moeilijk ga hebben als hij eind september weer terug naar Turkije gaat. De jongste ga ik ook een paar maanden missen, hij gaat een paar maanden met zijn broer mee. Ja, zo gaat dat als ze volwassen zijn Diana. Als het ze maar goed gaat, en als ze maar gezond en gelukkig zijn. Dan ben ik het ook.

Ja, het was gisteren fijn om met de beneden buurvrouw te praten over jou, een luisterend  oor is zo belangrijk. 
” Goed bezig, ik ben trots op je “. Dat zijn aanmoedigende en oprecht goed bedoelde woorden, maar ik kan niet beloven dat ik mij iedere dag zo kan opstellen. Toen kleinzoon eind van de middag naar huis ging voelde ik mij net zo verdrietig als op de dag dat hij verhuisde naar Turkije. 
En nu gaat zijn broer ook nog mee voor een paar maanden, maar het is ze zo gegund. De afgelopen weken was ik erg blij dat beide boys hier waren. Bosbranden, enorme wateroverlast…temperaturen boven de 45°……

Mijn gevoelens en mijn stemmingen zijn zo wisselend lieve Diaantje, nu jij er niet meer bent voel en beleef ik alles anders, veel emotioneler, ik dacht dat ik beetje bij beetje sterker werd, maar dat is niet zo. Het voelt alsof alles stilstaat en elke dag hetzelfde is.
Sinds de dag dat we jou moesten missen staat mijn leven stil. Drie setje kleding, wassen en weer dragen, wassen en weer dragen……

Je zus is een grote steun voor mij, ondanks dat ze momenteel te veel werkt omdat ze te weinig personeel heeft, en de helft van haar personeel niet weet wat werken is.
Samen praten, samen eten, samen een wandeling met Guusje…….samen zijn wij één,  één met jou, Diaantje…………

Bankje

Geplaatst op

Hoe eenzaam kun je zijn. Héél eenzaam, neem dat maar van mij aan Diaantje.  
Ik zit nu even buiten op het bankje bij de speeltoestellen waar ik vroeger vaak zat met de kleinzoons. Omringd door duiven en kraaien, kinderen zie ik hier nog maar zelden. De kinderen van toen zijn inmiddels geen kinderen meer en zijn vertrokken uit deze flats. De meeste bewoners zijn oudjes, net als ik.
Ik woon hier inmiddels meer dan twintig jaar, je oudste neef werd geboren een maand nadat ik hier kwam wonen. Reken maar uit …..

Thea kwam net even aanlopen, je weet wel, van Bandit, echt blij is ze ook niet in het Lohmanpark zei ze. Wel ruimte genoeg, maar niet echt blij met de medebewoners. 
Daar weten wij alles van hé Diaantje, oma Jopie heeft er ook haar halve leven gewoond.
Volgende week zou je oma drieënnegentig zijn geworden als ze ’s nachts niet uit bed zou zijn gevallen. Die nacht was men vergeten het alarmsysteem naast oma’s bed aan te zetten. Hoe onoplettend kan je zijn……wie weet hoelang oma op de grond heeft gelegen, de waarheid zullen we nooit te weten komen.

” Ze wenkt met haar hand, kom een kopje koffie drinken, ik vind het zo zielig zoals je daar zit op dat bankje”……..

Het heeft me goed gedaan. Ik heb over jou kunnen praten, en over onze toekomstige verhuizing. Er is door ons ook nog gelachen ……
Ik neem niet snel een uitnodiging aan, maar dit keer heb ik er een goed gevoel aan overgehouden. 


Toekomst…

Geplaatst op
Samen met je neefje.

Ik probeer mensen te ontlopen, maar dat lukt niet altijd. Op weg naar Appie Heijn stapte de buurvrouw van je zus uit de auto. Ze vroeg aan mij ‘ hoe gaat het ‘, en dat is heel lief en attent, maar omdat het mij al enkele dagen niet goed gaat komen de tranen snel naar buiten.
Thuisgekomen pak ik de stofzuiger op, maar ik zet ‘m ook meteen weer terug, misschien morgen, of overmorgen…..geen energie.
Ik heb mij geabonneerd op Deezer, een radio station waar ik mijn eigen muziek kan uitzoeken en afspelen, muziek die op dit moment het beste bij mijn stemming past.
Sinds jij er niet meer bent, ben ik ook niet meer wie ik was vóór de tijd dat jij nog bij ons was…..

Ik bekijk keer op keer je foto’s en het kijken naar jou ontroerd me ook keer op keer weer.
De manier waarop je lachte, het duimpje, je onderuitkijkende blik…..
Een foto van lang geleden, samen met je neef die over twaalf dagen alweer vierentwintig jaar wordt. Waar is de tijd gebleven, je leven bestond toen nog uit toekomst…..
Er gaan ook foto’s door mijn handen waarbij ik boosheid voel. De stem van de neuroloog die van toon veranderde toen wij aangaven niet in te stemmen met doneren van jouw organen. Wat dat betreft voelen je zus en ik heel goed stemmingen van mensen aan. Toen ik mijn vermoeden deelde met je zus, zei zij ook direct dat ze de stemmingswisseling van de arts direct had ongemerkt. Toen je zus en ik haar een half jaar later nog een keer spraken hing de stemming van de avond van jouw overlijden nog steeds in de lucht.
‘ Welnee, dat heb je je maar verbeeld, dat laten deze mensen niet merken ‘. Nou, dan vergissen mensen zich toch erg Diaantje.

Ik vind het heel moeilijk om door te gaan zonder jou Diaantje. Er spelen dingen mee waarover ik niet openlijk kan schrijven, dingen die jij zeker nooit zou accepteren, ik kende jou als geen ander……..en jij mij lief kind van mij….

Ik mis je zo …..

Inpakken en wegwezen…

Geplaatst op

” Zeg, waarom ga je niet vast inpakken, dat doen wij ook “. Elke keer als we bij de Albert Heijn komen en er zijn lege bananen dozen, dan nemen we die mee. Thuis inpakken en bij de rest zetten “……….
Ik krijg regelmatig goed bedoelde raad Diana, maar ik wil nog helemaal niet inpakken. Wat moet ik inpakken, en waar moet ik alles laten. Deze mensen hebben wellicht ruimte genoeg, maar ik niet, en wat ga ik doen in een bijna leeg huis. Gezellig is anders. Niet dat het nu zo gezellig is, maar dat is een ander verhaal. 
Jij zou het ook zeker geen goed plan gevonden hebben, ‘ komt wel goed ma ‘ zou jij hebben gezegd, aanpakker die je was.

Het is somber weer Diaantje, maar ik hou daar wel van, nog even en dan wordt het weer herfst. Zonder jou kastanjes gaan rapen, dat deden wij samen graag, wie het eerst de tas vol had, en dat was jij natuurlijk …..
Ik heb zoveel herinneringen met jou lieve Di. 
Samen op zaterdagmiddag naar Arendshof in Dongen, of naar de Helftheuvel in Den Bosch. 
Samen praten over van alles en nog wat, samen deelden wij lief en leed…….

Ze zeggen dat het verdriet minder wordt, ze zeggen dat de scherpe randjes eraf gaan, ze zeggen dat er een dag komt dat je weer kan lachen zonder je schuldig te voelen……

Ze zeggen alleen niet wanneer die dag komt….


Grafspreuken…

Geplaatst op

Regelmatig kijk ik naar mooie spreuken op pinterest. Als ik mijn gedachten wil stoppen en even nergens aan wil denken zoek ik mooie spreuken op, Diana.
Zo ook vandaag, ik typte het woord spreuken in en tot mijn verbazing kwam ik allerlei foto’s van bekende Nederlanders tegen. Van hun graven wel te verstaan. Is dat vreemd of niet ? Ik wist helemaal niet dat Kitty Courbois overleden was.
Ik wist ook niet dat Kitty Janssen overleden was.
Ach lieve Diaantje,  ik ben maar snel weer verder gegaan.
Samen bezochten wij de jaarlijkse lichtjesavond op de plaatselijke begraafplaats, ik herinner mij nog heel goed onze laatste keer, niet wetende wat er boven ons hoofd zou hangen twee maanden later…….

Je zei toen nog ” wat worden er veel mensen vergeten, moet je kijken ma, graven met het mos dik erop, weggezakte stenen ……
” Ik wil zéker niet in de grond worden gestopt, en
al helemaal niet in een kist “. Ik vroeg toen nog gekscherend aan je of je dat ook had vastgelegd. ” Zeg ma, dat kan altijd nog, ik ben voorlopig nog niet van plan om te gaan……..

Niemand kan in de toekomst kijken. Samen met je man zou je gaan vliegen, voor jou de eerste keer. Jij en ik zouden naar de bruiloft gaan van je neef die in Turkije woont……….
Jij was toe aan rust, dat kon zelfs een slechtziende nog constateren. Je man wilde ook snel weer een hond in huis, maar dat wilde jij nog een poosje uitstellen, je zag jezelf niet weer 24/7 naast je werk voor een hond zorgen, even tijd nu voor jou, voor Diaantje. 
Het is er niet meer van gekomen, plotseling werd je onverwacht uit het leven weggehaald. 

Nóg steeds weet ik geen raad met mijn leven zonder jou. Huilen, schrijven, afleiding zoeken. Ik kan mij nergens op concentreren, mijn hoofd slaat niks op en houdt niks vast…….

Ik mis je, altijd draag ik je bij mij……
in mijn hart……. ❤❤❤


Kleinzoon…..

Geplaatst op

Ach lieve Diaantje, ik heb er steeds vaker zó genoeg van. Thuis komen in een leeg huis dat steeds rommeliger wordt omdat ik de energie nergens meer voor op kan brengen. 
Vanmiddag heb ik bij je neef gezeten op het bankje bij de ijsbaan. Samen wat praten over de dingen die hij met mij wil delen. Hij kijkt uit naar zijn vakantie, nog een paar weekjes dan gaat hij voor een paar maanden naar zijn broer in Turkije. Hij zegt moe te zijn, en dat geloof ik meteen. Het is niet niks als je elke dag naar school in Breda moet, stage lopen, en ook nog in de groei bent, ja lach maar, ik bedoel niet zijn lengte, daar is niks mis mee, groei naar volwassenheid bedoel ik. 
Ik gun het hem van harte Diaantje. En als ik dan zo naast mijn kleinzoon zit, komen ook jouw laatste dagen met een knal weer naar boven. Ook jij was moe, lusteloos, ik zag het aan jou, ik zie het nu ook aan mijn kleinzoon. 

Een mededeling van Casade in de brievenbus. Verwacht wordt dat de eerste flats eind december worden opgeleverd, eind mei 2022 moet iedereen uit de oude woning zijn.
Hoe ik het allemaal ga aanpakken weet ik nog niet Diaantje, ik zie het allemaal nog wel. 
De bouw ligt nu een paar weken stil, het is bouwvakvakantie. 

Steeds vaker kijk ik naar je foto’s, ik kan vaak niet aanvaarden dat jij er niet meer bent, het blijft onwerkelijk, onaanvaardbaar. Het maakt me behalve verdrietig ook steeds vaker boos. Dat ik dan heel onredelijk kan zijn dat weet ik, maar die boosheid en dat verdriet moeten een uitweg hebben, dan helpt een poosje buiten op een bankje met mijn kleinzoon het beste, ik kan het heel goed met ‘m vinden……..

Tasje…

Geplaatst op

 Er staan op de logeerkamer nog wat  spulletjes die je zus Lique onlangs heeft meegekregen van haar zwager, jouw man. Kleding, waarin ik jou absoluut niet herken, kerstspullen die je hebt gekregen van je werkgever die tijd, Woonwereld.
 Daar kan ons ma vast wel wat mee’, was jouw gedachte, en ja, daar kan ik zeker wel wat mee. Vazen vol lichtjes, een balkon vol lichtjes, zomer én winter. Maar vandaag sloeg bij het terugzetten van de spulletjes mijn hart drie keer over.
Oudste kleinzoon stond gisterenavond voor de deur, hij kwam gezellig een nachtje slapen. Nou vind ik dat erg leuk en gezellig, dan is het weer als vanouds, toen hij nog wat jonger was en ieder weekend kwam logeren. Maar kleinzoon is al dik twee jaar naar Turkije verhuisd, logeren was er niet meer bij, maar nu verblijft hij drie maanden hier in Nederland bij zijn ouders, en vind ik het reuze gezellig dat hij weer komt logeren.

Omdat ik jouw spulletjes voor een groot deel op de logeerkamer heb staan moest ik het een en ander even verplaatsen. Wat je zus heeft gekregen van jouw man zijn spulletjes die hij absoluut niet meer in huis wilde hebben. 
Fotoalbums uit jouw tijd in Dordrecht,  foto’s van je twee neven, foto’s van je vakanties in Frankrijk. Spullen waarvan ik de herkomst niet weet, maar die ik absoluut niet weg doe omdat jij er waarde aan hechtte. 
Ik had het zwarte tasje al gezien, op één van de foto’s in Frankrijk hangt het om je schouder.

Nog niet eerder heb ik het tasje van dichtbij bekeken. Vandaag deed ik dat wel.
Het was steeds te emotioneel, en dat is het met meer dingen nog steeds.
Ik bekeek het tasje eens goed, opende de ritssluiting, en ik zag twee briefjes van tien euro zitten…….
Ik kende je geheim, je verstopte als dat zo uitkwam geld in kleding, in fotolijstjes. Als je wat extra kreeg van je werk of van je oma…..

Ik heb er weer tranen om gelaten, kleinzoon was juist naar huis vertrokken en de spullen moesten weer worden teruggezet…….
Er staan nog verschillende dozen en tassen die van jou afkomstig zijn, het zijn spulletjes die je man de deur uit wou hebben, maar voor mij is alles wat door jouw handen geweest is meer dan waardevol…….