RSS feed

Toekomst…

Geplaatst op
Samen met je neefje.

Ik probeer mensen te ontlopen, maar dat lukt niet altijd. Op weg naar Appie Heijn stapte de buurvrouw van je zus uit de auto. Ze vroeg aan mij ‘ hoe gaat het ‘, en dat is heel lief en attent, maar omdat het mij al enkele dagen niet goed gaat komen de tranen snel naar buiten.
Thuisgekomen pak ik de stofzuiger op, maar ik zet ‘m ook meteen weer terug, misschien morgen, of overmorgen…..geen energie.
Ik heb mij geabonneerd op Deezer, een radio station waar ik mijn eigen muziek kan uitzoeken en afspelen, muziek die op dit moment het beste bij mijn stemming past.
Sinds jij er niet meer bent, ben ik ook niet meer wie ik was vóór de tijd dat jij nog bij ons was…..

Ik bekijk keer op keer je foto’s en het kijken naar jou ontroerd me ook keer op keer weer.
De manier waarop je lachte, het duimpje, je onderuitkijkende blik…..
Een foto van lang geleden, samen met je neef die over twaalf dagen alweer vierentwintig jaar wordt. Waar is de tijd gebleven, je leven bestond toen nog uit toekomst…..
Er gaan ook foto’s door mijn handen waarbij ik boosheid voel. De stem van de neuroloog die van toon veranderde toen wij aangaven niet in te stemmen met doneren van jouw organen. Wat dat betreft voelen je zus en ik heel goed stemmingen van mensen aan. Toen ik mijn vermoeden deelde met je zus, zei zij ook direct dat ze de stemmingswisseling van de arts direct had ongemerkt. Toen je zus en ik haar een half jaar later nog een keer spraken hing de stemming van de avond van jouw overlijden nog steeds in de lucht.
‘ Welnee, dat heb je je maar verbeeld, dat laten deze mensen niet merken ‘. Nou, dan vergissen mensen zich toch erg Diaantje.

Ik vind het heel moeilijk om door te gaan zonder jou Diaantje. Er spelen dingen mee waarover ik niet openlijk kan schrijven, dingen die jij zeker nooit zou accepteren, ik kende jou als geen ander……..en jij mij lief kind van mij….

Ik mis je zo …..

Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

Volgende »

  1. gewoonzoalsikben

    Herkenbaar lieve Anne ook al hebben we beiden verdriet om een andere reden ,ook ik ontloop mensen bang voor de vraag hoe het gaat .Ik stond afgelopen week nog te janken op straat toen een buurvrouw vroeg hoe het met me ging .Ook ik doe nauwelijks iets in huis ,heb er de energie ook niet voor .En wat die arts betreft hebben jullie het beiden gevoeld dus het klopt ,mensen kletsen maar wat .
    Liefs Elisabeth xxx

    Geliked door 1 persoon

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: