RSS feed

Bankje

Geplaatst op

Hoe eenzaam kun je zijn. Héél eenzaam, neem dat maar van mij aan Diaantje.  
Ik zit nu even buiten op het bankje bij de speeltoestellen waar ik vroeger vaak zat met de kleinzoons. Omringd door duiven en kraaien, kinderen zie ik hier nog maar zelden. De kinderen van toen zijn inmiddels geen kinderen meer en zijn vertrokken uit deze flats. De meeste bewoners zijn oudjes, net als ik.
Ik woon hier inmiddels meer dan twintig jaar, je oudste neef werd geboren een maand nadat ik hier kwam wonen. Reken maar uit …..

Thea kwam net even aanlopen, je weet wel, van Bandit, echt blij is ze ook niet in het Lohmanpark zei ze. Wel ruimte genoeg, maar niet echt blij met de medebewoners. 
Daar weten wij alles van hé Diaantje, oma Jopie heeft er ook haar halve leven gewoond.
Volgende week zou je oma drieënnegentig zijn geworden als ze ’s nachts niet uit bed zou zijn gevallen. Die nacht was men vergeten het alarmsysteem naast oma’s bed aan te zetten. Hoe onoplettend kan je zijn……wie weet hoelang oma op de grond heeft gelegen, de waarheid zullen we nooit te weten komen.

” Ze wenkt met haar hand, kom een kopje koffie drinken, ik vind het zo zielig zoals je daar zit op dat bankje”……..

Het heeft me goed gedaan. Ik heb over jou kunnen praten, en over onze toekomstige verhuizing. Er is door ons ook nog gelachen ……
Ik neem niet snel een uitnodiging aan, maar dit keer heb ik er een goed gevoel aan overgehouden. 


Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: