RSS feed

Maandelijks archief: oktober 2021

Elize….

Geplaatst op

Het lijkt steeds sneller te gaan Diaantje. Je zus stuurde vanmiddag een foto van mijn nieuwe flat, in een mum van tijd is de reling geplaatst aan de voorkant. Dat is weer een heel ander gezicht, meer áf ! De parkeerplaatsen aan mijn kant van de flat liggen er ook al, het schiet nu echt op Diaantje. 
Je oom kwam vandaag even een bakkie doen, eerst zijn hondje Guusje naar de kapper gebracht, daarna gezellig op de koffie geweest hier. 
We moeten elkaar eens vaker gaan ontmoeten, na jouw overlijden en daarna oma’s overlijden, hebben wij elkaar weinig gezien. Dat lag vooral aan mij, heel mijn leven stond stil, ik wilde niks, ik kon nergens meer energie voor opbrengen.
Nog steeds heb ik dagen dat ik mij het liefst verstop in een hutje op de hei, want dat jij er niet meer bent heeft mijn hele leven veranderd. Mijn humeur kan ineens omslaan, zelfs tijdens een gesprek met iemand die het goed met mij voor heeft, maar een lompe opmerking maakt.

Je oom had verhuisdozen meegebracht, het inpakken kan beginnen. Maar ik heb nog géén idee waar ik moet beginnen Diaantje. Je oom kwam binnen, keek eens rond,en zei toen ” ik snap dat je nog een aantal verhuisdozen méér nodig hebt”……en ja, wie bij mij binnen valt denkt meteen ” ohh my goodness” , dat wordt nog een klus hier. In de vierentwintig jaar dat ik hier woon heb ik schatten verzameld. Schatten voor mij dan, begrijp me niet verkeerd. 
En je oom bracht ook nog een schat voor mij mee. Elize. Elize Schaap.Ik weet niet of jij veel van Elize hebt meegekregen Diaantje, maar het is een typje waarmee je erg kan lachen. Op een schitterende manier doet zij mensen na, vooral de koningin en Nikkie Plessen zijn mijn twee favorieten. 
Maar wat mijn verhuizing betreft Diaantje, ik heb er steeds meer vertrouwen in dat het goed gaat komen.
Ik ga je nu voorstellen aan Elize, het schaap dat je oom geschilderd heeft, en een mooi plekje gaat krijgen in ons nieuwe huis. Ons huis ja, want ik verzeker je dat jouw stempel gedrukt zal worden in ons huis !!!!


Koekblik….

Geplaatst op

Wat hebben we veel en vaak gelachen Diaan. Nu ik deze foto weer terug zie herinner ik mij al de mooie momenten weer. Jij, ik en Tika op stap in dit zwarte koektrommeltje. Jij hebt koektrommeltjes gehad in alle soorten en maten, en dit was er één van.
Je schafte ze aan als er nog minstens één jaar keuring op zat, en warempel je reed er vaak nog lange tijd mee. Mooi hoefden de trommels niet te zijn, als Tika maar mee kon.
Je hebt gereden in een wit trommeltje, een blauw, een groen, en als ik mij goed herinner ook nog een rood trommeltje. 
Ik vroeg aan je broer of hij zich nog herinneren kon wat voor koektrommeltje je vader voor je kocht toen je net een dag je rijbewijs had. Je broer kon zich een citroën herinneren, en een bruine kadet. Wat voor karretjes het waren maakt nu ook niets meer uit, al deze gedachten gingen door mijn hoofd bij het zien van dit fotootje,  ik zie ons nog zitten met Tika op de achterbank…….

Herinneringen die naar de achtergrond waren verdwenen komen zo toch weer hard binnen. Want het is niet alleen het autootje, het roept meer dan dat weer naar boven.
Nu de dagen korter zijn maak ik er misbruik van om vroeg naar bed te gaan, de kat naast me, de televisie aan en dan komen toch meer herinneringen boven door iets wat ik zie op tv, of iets wat ik lees.
Rouwen is levenslang. Jouw verliezen is het zwaarste wat mij in dit leven is overkomen.
Jij bent voor mij onvervangbaar, je was zo welkom en nu ben je weg…..
” Tot morgen ma’ tje, je zei het met je ogen en je glimlach……je stak je duim naar mij op, en ik naar jou…….
Twee dagen later was er enkel stilte…….en stil zal het voor altijd blijven zonder jou……

Emails @

Geplaatst op

@ Een appje van je zus gisteravond, of haar mails wel aankwamen bij mij ,want haar mobiel deed soms zo raar. Ik zei haar dat ik even zou kijken, en toen ik mijn email opende zag ik een hele rits emails van je zus. Terwijl ik de eerste email opende zag ik nog meer emails binnen komen. 
” Weet je wat ik aan het doen ben, ik ben op mijn oude laptops aan het kijken of daar nog foto’s van ons Diaan op staan,  en wat denk je “……
” En weet je ma, ik heb boven nog een oude laptop staan,die zal ik ook nog eens uitpluizen voordat ik ‘m weggooi, want je kent mij hé, ik vergeet dat soort dingen.

Ik voelde m’n tranen opkomen bij het openen van de mails. Verdrietig en blij zijn tegelijk. Herinneringen die ergens verstopt zaten maar mij meteen weer terug brengen naar toen. De foto die ik vanmiddag deelde is genomen bij oma Jopie. 
Nog geen teken dat we ons toen zorgen maakten om een dementerende oma, dat zou oma nóóit overkomen…….
Toch overkwam het oma enkele jaren nadat deze foto is genomen. 

Ik heb vandaag keer op keer je foto’s bekeken Diaantje, en er zijn zeker foto’s bij die emoties oproepen. Momenten waarop we samen waren, samen een gekke bui hadden, wij samen in de schoonmaakkast bij je toenmalig werkgever. Ik weet nog dat ik geen geluid mocht maken, maar wie kon haar lach niet inhouden waardoor we binnen notime werden betrapt……jij ja……
Alles ga ik niet delen, maar af en toe zal ik een foto delen, ter nagedachtenis aan een schat van een dochter, een dierbare zus en tante, en de liefste hondenmoeder die Tika wensen kon……

Ik mis je zo heel erg Diaantje, mijn leven is voorgoed veranderd…….

Elkaar…

Geplaatst op

Stories

Mijn kind

Shared by Anne Van De Laar on October 18, 2021

Ik kan ineens héél verdrietig worden om de gemiste dagen met jou Diaantje. Dagen dat je genoten zou hebben van het pak sneeuw waar jij je iedere winter weer erg op verheugde. De herfst, kastanjes rapen. Ik dacht daar aan omdat het nu de tijd is om weer met tassen vol thuis te komen. Maar ik heb de energie er niet meer voor. 
Iemand vroeg laatst aan je zus of zij het niet erg vindt dat ik het zo vaak over jou heb. Als ik bijvoorbeeld schrijf dat wij vaak samen leuke dingen deden. Dat het door mijn schrijven soms lijkt alsof je zus en ik nooit wat leuks deden samen. 
Natuurlijk deed ik met je zus ook leuke dingen, maar jullie waren in interesses allebei verschillend. Jij deed graag shoppen, op een terrasje zitten, de bossen in met de honden.
Je zus vindt rondhangen in het tuincentrum véél leuker. Ze popelt bijna elke vrije dag om te gaan, lekker verstoppertje spelen tussen de planten. Dat moet kunnen vind ik.

Mijn verdriet is meer aanwezig, ik vind dat jij zoveel mist, ik kan niet accepteren dat je er ineens niet meer was. Ik heb er veel moeite mee dat men ons steeds weer hoop gaf. 
Ik kan niet accepteren dat men ons op de dag dat je stierf ook nog hoop gaf……” gaan jullie lekker een paar uurtjes naar huis, en als jullie straks terugkomen gaan we Diana wakker maken “…….
We waren misschien een half uurtje thuis toen het ziekenhuis ons belde dat het niet goed met je ging, dat het toch beter was als we terug zouden komen……
Ik voelde de grond onder mijn voeten verdwijnen,  ik wist het, ik voelde het de dag daarvoor al. 
Je had ijskoude voeten Diana, en je tong kwam steeds verder naar buiten, ik had je in mij armen willen nemen, je mijn warmte geven, maar dat mocht allemaal niet.
Ik vroeg aan de verpleger, waarom zijn Diana’s voeten zo steenkoud, maar een duidelijk antwoord kwam daar niet op. Ik ben naar beneden gegaan en heb in de shop de dikste sokken gekocht die er waren…….
De volgende dag werd mij duidelijk waarom jouw voeten zo koud waren……..en weken later, thuis, ben ik dingen op gaan zoeken……

Ik heb er héél véél moeite mee lieve Diaantje, om elke dag weer door te gaan, je had nog hier bij ons moeten zijn, je had nog een leven voor je……een leven wat ik nog graag lang met je had gedeeld……..
Ik mis je zo heel erg lief kind van mij..

Strijd…

Geplaatst op

Ach Diaantje,  wat is het leven leeg zonder jou, aan niemand is uit te leggen hoe anders het leven is na het verlies van jou.
” Ja, ik begrijp het” ik snap je” ….. maar hoe kan iemand begrijpen en snappen wat het verlies van een kind voor de moeder betekent als je niet voor hetzelfde vuur gestaan hebt. 

Ik begin mij weer terug te trekken in mezelf Diaantje. Zo was ik gisteren met je zus op pad om een nieuwe jas te kopen, maar ik ben er niet in geslaagd. Vol goede moed ga ik van huis, maar al snel voel ik de bui alweer hangen, was ik maar thuis gebleven. Ik zag mezelf in de winkel ramen. Dat ben ik niet, en dat werd nog duidelijker toen ik mezelf zag in de grote spiegels van de winkels. Was ik dat, die vrouw met die versleten legging, met die vormloze trui, dat vest waar iedere hond die ik tegenkom met plezier in gaat hangen, die veel te korte sokken en de laarsjes die hun beste tijd ook wel hebben gehad. Ja, die vrouw was ik. Doelloos rondgelopen met z’n tweeën. Echt, niets ten nadele van je zus, maar met jou was winkelen een feestje. Jij had mij in deze kleding niet meegenomen. ” Ma asjeblieft, ga naar boven en trek wat fatsoenlijks aan, zo neem ik je niet mee”. 
Je zus is heel anders, hangt liever rond in het tuincentrum of rommelt wat in haar tuin. Het maakt je zus ook niet uit wat ik aan heb, zelf neemt ze het ook niet zo nauw in haar vrije tijd. Naar haar werk is een ander verhaal.

Ik ga je steeds meer missen, dat jij er niet meer bent heeft steeds meer z’n weerslag op mijn leven. Ik weet niet meer hoe ik moet lachen, hoe ik moet slapen, de normale dingen in het leven zijn voor mij niet meer normaal. Ik geniet niet meer van dingen die samen met jou wél leuk en normaal waren……

              
                           Every day
                           without you
                            is an 
                            uphill battle


Lichtpuntjes….

Geplaatst op

Ieder jaar keek je ernaar uit, lichtpuntjes. Weet je nog Diaantje dat wij in 2019 stad en land afgezocht hebben, nergens waren ze te koop. Uiteindelijk vond je er nog twee bij de kringloop, maar echt jouw smaak waren ze niet. ‘Gaan we toch volgend jaar weer op zoek’,zei je luchtig, maar je baalde als een stekker. En volgend jaar kwam nooit meer…
Gisteren was ik met je zus in het tuincentrum, ze moest nodig een paar nieuwe planten hebben. Ja, je kent je zus hé, zet haar maar een dag tussen de planten en je hebt er geen kind aan.
Ondertussen liep ik rond op de kerstafdeling, op zoek naar mooie, bijzondere spulletjes voor in mijn nieuwe huis. Nee, geen kerstspullen,  maar op de kerstafdeling zijn juist dan mooie dingen te koop voor je huis.
Lampen, schilderijen, kastjes en vazen. Mooie kleedjes, ik ga daar zeker wat van aanschaffen.  
Toen je zus en ik het tuincentrum binnen kwamen stonden wij beiden met de tranen in onze ogen. Lichtpuntjes, daar stonden ze, in alle kleuren en maten. Daar stonden wij, zonder jou. Wat hadden wij graag jou bij ons willen hebben, wat hadden wij graag genoten van jouw uitbundigheid en blijdschap. 

Terwijl we daar rondkeken was onze stemming enigszins veranderd, hoe, dat is niet makkelijk uit te leggen. Bedrukt, anders, je oma kwam ook nog ter sprake. We herinnerden ons dat jaren geleden oma aan jou bijzondere figuurtjes gegeven had die oma vroeger in de kerstboom had hangen. Oma deed al jaren niet meer aan kerst, maar de figuurtjes had oma altijd bewaard in het originele vloeipapier en doosjes.
Omdat het een aandenken aan mijn moeder is vroeg je zus aan jouw man of wij ( ik ) ze terug konden krijgen.
Het botte, korte antwoord was ‘ nee ‘, en direct daarop volgde de vraag of je zus wel besefte hoe moeilijk hij het had’………

Je zus en ik hebben hier zitten huilen, hoe kan iemand zo harteloos zijn tegen de moeder en zus van zijn overleden vrouw.
Jij wist dat ook Diana,  je hebt het vaak héél  moeilijk gehad met zijn gedrag. Je hebt daar vaak met mij over gepraat, ik weet meer dan dat hij denkt dat ik weet. Hij vergeet alleen dat er nóóit iemand tussen de band van een moeder en een dochter komt. Ook tussen jou en mij niet, ik houd mijn geheimen bij mij.
Niet voor niets is mij geen enkel aandenken aan jou geschonken, geen armbandje, geen halssnoer, om over een beetje as van jou voor in een sieraad maar helemaalte zwijgen,  helemaal niks !
Hier moet ik mee leven, zijn jaloersheid op mij maakt van hem een eenzame en botte man die alle contacten van zich afstoot.
Ik draai er niet langer omheen Diaantje,  ook jij weet hoe zijn karakter is, we hebben er vaak over gesproken, ik weet ook dat jij hier geen sympathie voor op kan brengen.

Ik mis je heel erg Diaantje, steeds meer,maar weet dat er een dag komt dat we elkaar weer zullen zien……
Ma’ tje ❤