RSS feed

Maandelijks archief: november 2021

In de ban van…

Geplaatst op

Lieve Diaantje, het alles bij elkaar begint nu zijn tol te eisen. Ik kan niks meer, ik wil niks meer, ik heb geen idee hoe ik weer tot rust moet komen. Het overlijden van jou, van je oma, een relatiebreuk, nu weer verhuizen. 
Ik probeer wat orde op zaken te stellen, ik doe mijn best dingen voor de verhuizing goed te plannen, maar ik barst steeds in huilen uit. 
Ik ben er al die tijd vanuit gegaan dat wij samen een nieuw thuis voor mij zouden gaan maken, maar je bent er niet meer …..jij en ik verheugden ons er zo op. 

” Ma, geen stress, jouw droomhuis komt er “.
En ineens was je er niet meer…….en ik mis je iedere dag meer, er zijn geen dagen dat het beter gaat. Ik heb precies twee verhuisdozen ingepakt, toen kon ik niet meer verder.
Zitten en huilen, huilen om herinneringen die alleen speelden tussen jou en mij. Dozen vol papieren die jij mij had toevertrouwd na je verhuizing weer terug naar Waalwijk. 
We werden bijna buren, je kwam wonen in het flatgebouw naast het mijne.
Ik was daar zielsgelukkig mee, avonden was ik bij je, want je ging door een diep dal.

Toch brak er voor jou weer een betere tijd aan. Ik als moeder had zo mijn eigen gedachten hierover, maar een moeder is gelukkig als haar kind dat ook is. Ik kreeg niet altijd de juiste tekenen door, een volwassen kind moet je loslaten en haar eigen pad laten kiezen.
Toch bleef je zonder dat het jou opviel mijn kleine meisje……

Als een donderslag bij heldere hemel ging het mis met  je, een hersenbloeding. De eerste dagen gaven de artsen en verpleegkundigen hoop, het kon nog allemaal goed komen. 
Ik heb er zo’n spijt van dat ik mij heb laten wegsturen van jouw bed. Ik wist dat jij wilde dat ik bij je bleef,  ik ken de blik in je ogen, de manier waarop je mijn hand vasthield…….maar ik voelde dat ik niet langer gewenst was dan de toegestane bezoektijden.
Één persoon……de verpleging had er geen enkel probleem mee als ik ook bij je had gebleven, maar voor de goede vrede ging ik naar huis.
Er zijn zoveel dingen waar ik spijt van heb, jij, mijn kind was alles voor mij, het voelt zo oneerlijk,  en alles bij elkaar maakt dat ik heel erg worstel met dit leven…….
Lieve lieve Diaantje, ik mis je zo heel erg……

Vraag en antwoord….

Geplaatst op

Geloof me maar Diana, ik zie door de bomen het bos niet meer. Samen met je zus zou ik aan het opruimen van de berging beginnen maar dat viel ons toch nog knap tegen. 
Al vanaf de renovatie van mijn flat, in 2008, staan daar dozen die nadien niet meer geopend zijn.
Het is niet belangrijk om te delen wat ik allemaal tegen kwam, krantenknipsels, ik weet niet hoeveel ansichtkaarten van oma, kaarsjes in blik, boeken en nóg meer boeken……

Waar ik niet op voorbereid was waren de herinneringen aan jou, schoolrapporten, diploma’s, sollicitatie brieven, verwijzingen naar artsen, brieven naar instanties. 
Zo confronterend dat je zus en ik beiden zaten te huilen boven deze herinneringen.Toen je zus en ik weer boven waren kon je een speld horen vallen.
Allebei waren we er stil van. Zoals ik al zei Diaantje,  ik ga niet alles openbaar delen, maar ik heb nu toch wel enkele vragen waar ik graag een antwoord op wil, en jij weet nu vast aan wie ik de vragen stellen wil. Ik hoop hier een antwoord op te krijgen, voor mijn gemoedsrust, het verzoek is gedaan……

Ook vond ik brieven en kaarten, van mij naar jou, en eindelijk is meneer Egel ook weer boven water.
Lang heeft hij hier in huis gehangen, maar na de renovatie zag ik ‘m niet meer terug, is hij ook in de één of andere herinneringsdoos gesprongen….je maakte Meneer Egel toen je 5 jaar jong was……
Lieve lieve Diaantje,  ik hoop zo dat er antwoord komt op mijn vragen, er is sinds jouw overlijden zoveel gebeurd, een héél klein beetje meer rust in mijn hoofd is van harte welkom….

Ik mis je zo lief, dierbaar kind van mij……❤❤

Verhuizen…

Geplaatst op

Nou Diaantje, daar gaan we dan. Verhuizen!
Geen ‘ we ‘ , zoals ons voornemen was, maar 
‘ ik ‘ , zonder jou. Dat brengt emoties en tranen, ik zie als een berg op tegen deze verhuizing. 
Tranen vanmiddag ook bij je zus. Eén en al paniek. Je zus overziet het niet, en het is ook nog eens een moeilijke maand om te verhuizen, in verband met haar werk, de feestmaand, dan geven werkgevers je niet graag vrij.
Toch zal ik er het beste van moeten maken. 
Toen je zus en ik vanmiddag het tapijt en de gordijnen uitzochten, en daarvan de rekening onder ogen kregen dacht ik ja, jullie hebben gelijk, het is een rib uit je lijf, en dan heb je alleen dat nog maar……
Medebewoners hadden mij er al op attent gemaakt, maar ik dacht, het zal wel meevallen,  maar daar ben ik snel van teruggekomen lieve Diaantje. 
Ik woon in dit huis nu 24 jaar, in die tijd waren dingen voor een verhuizing redelijk betaalbaar, maar ik denk dat ik nu toch niet alle dingen die ik zou willen vervangen ook kan vervangen. 
Nou lieve Diaantje,  dan gaan de oude spullen gewoon weer mee naar het nieuwe huis……

Maar dat speciale plekje voor jou, dat gaat er komen, hoe dan ook lieve lieve Diaantje……
dat kan niemand mij uit mijn hoofd praten….
Ik houd je heel dicht bij mij, in mijn hart.
En ik geloof zeker dat het goed gaat komen. 

Dikke, dikke knuffel mijn lieve kind, je zit voor altijd in mijn hart………


Eens komt die dag…..

Geplaatst op

Héél vreemd Diaantje, en moeilijk uit te leggen. Al enkele weken voelt het alsof ik van steen ben. Gevoelloos. Emotieloos. Doelloos.
Ik schrijf en verwijder, ik lees maar sla het boek na twee hoofdstukken weer dicht, wat heb ik gelezen, ik herinner het mij niet meer……
Boodschappen doen en thuiskomen met niks, omdat ik in de supermarkt opnieuw verplicht wordt om met zo’n idioot lapje papier voor m’n gezicht rond te lopen. Ik trek dat niet meer, ik verlaat de winkel, hopelijk morgen in een betere stemming.

” Nou ma toch, zal ik eens even voor je stofzuigen……het ziet er niet uit hier , zegt je zus bij binnenkomst. ” Nou, als je alleen de woonkamer zou willen stofzuigen ben ik al blij ‘.
Het is waar, ik gooi er met de pet naar, al mijn energie is op. Als excuus gebruik ik dat ik toch binnenkort ga verhuizen. En het hoeft toch niet spic en span gesloopt te worden zeker ?
Als de woningbouwvereniging ermee instemt neem ik alleen mee wat dierbaar is voor mij, en dan mag de rest allemaal gesloopt worden. Maar ik verwacht niet daar toestemming voor te krijgen. Dan heb ik nog een optie Diaantje, ik gooi wat overbodig is direct van zes hoog naar beneden, hoef ik ook niet te sjouwen. Ik vraag je zus beneden te gaan staan om uit te kijken dat er geen mensen beneden lopen, en hoppa, geen til en sjouw werk.
Jij was hiervoor zeker te porren geweest, maar je zus……die zal zeggen huur maar een boedelbak.

Diaantje, het is mij afgelopen weken niet gelukt om zonder tranen ook maar één letter te typen. Het gemis van jou doet mij steeds meer pijn, niks geen scherpe randjes die eraf gaan, het voelt meer als een boormachine die mijn hart eruit boort……
Ik kan zwetend wakker worden en je voor me zien, al die slangen aan je lichaam, je blonde haren nat op je voorhoofd…….dan herinner ik mij ook de blik van de arts, die meelevend was, maar als een blad aan een boom veranderde toen wij geen toestemming gaven voor transplantatie. Dan komt er van slapen niets meer, dan blijven enkel tranen en koffie, en wachten tot het weer licht wordt ……

Ik hou van je lief kind, meer dan ik met woorden kan zeggen, meer dan ik kan schrijven….véél en véél meer……
Mama



Eens komt de dag…..

Geplaatst op

Héél vreemd Diaantje, en moeilijk uit te leggen. Al enkele weken voelt het alsof ik van steen ben. Gevoelloos. Emotieloos. Doelloos.
Ik schrijf en verwijder, ik lees maar sla het boek na twee hoofdstukken weer dicht, wat heb ik gelezen, ik herinner het mij niet meer……
Boodschappen doen en thuiskomen met niks, omdat ik in de supermarkt opnieuw verplicht wordt om met zo’n idioot lapje papier voor m’n gezicht rond te lopen. Ik trek dat niet meer, ik verlaat de winkel, hopelijk morgen in een betere stemming.

” Nou ma toch, zal ik eens even voor je stofzuigen……het ziet er niet uit hier , zegt je zus bij binnenkomst. ” Nou, als je alleen de woonkamer zou willen stofzuigen ben ik al blij ‘.
Het is waar, ik gooi er met de pet naar, al mijn energie is op. Als excuus gebruik ik dat ik toch binnenkort ga verhuizen. En het hoeft toch niet spic en span gesloopt te worden zeker ? 
Als de woningbouwvereniging ermee instemt neem ik alleen mee wat dierbaar is voor mij, en dan mag de rest allemaal gesloopt worden. Maar ik verwacht niet daar toestemming voor te krijgen. Dan heb ik nog een optie Diaantje, ik gooi wat overbodig is direct van zes hoog naar beneden, hoef ik ook niet te sjouwen. Ik vraag je zus beneden te gaan staan om uit te kijken dat er geen mensen beneden lopen, en hoppa, geen til en sjouw werk.
Jij was hiervoor zeker te porren geweest, maar je zus……die zal zeggen huur maar een boedelbak. 

Diaantje, het is mij afgelopen weken niet gelukt om zonder tranen ook maar één letter te typen. Het gemis van jou doet mij steeds meer pijn, niks geen scherpe randjes die eraf gaan, het voelt meer als een boormachine die mijn hart eruit boort……
Ik kan zwetend wakker worden en je voor me zien, al die slangen aan je lichaam, je blonde haren nat op je voorhoofd…….dan herinner ik mij ook de blik van de arts, die meelevend was, maar als een blad aan een boom veranderde toen wij geen toestemming gaven voor transplantatie. Dan komt er van slapen niets meer, dan blijven enkel tranen en koffie, en wachten tot het weer licht wordt ……

Ik hou van je lief kind, meer dan ik met woorden kan zeggen, meer dan ik kan schrijven….véél en véél meer……
Mama