RSS feed

Zucht…

Geplaatst op


Heel mooi en liefdevol geschreven. Fijn dat je troost vindt in de natuur met al z’n moois……. Ze schreef dat de natuur haar troost was na het verlies van haar moeder, in de natuur kon ze haar verdriet kwijt en weer nieuwe kracht opdoen…..
Het klinkt vast raar wat ik nu ga schrijven.
Maar ik kan nergens geen troost vinden. Soms voel het alsof ik geen troost wil accepteren. Het voelt niet gemeend, de gesproken woorden, het voelt als ” ik zal maar wat vragen maar eigenlijk interesseert het me niks hoe jij je voelt “.
Meestal voel ik de dingen goed aan. Je zus zegt zo vaak tegen mij ” ma, je had weer gelijk, maar hoe kon jij dat weten ‘? Intuïtie, dat moet het zijn. Ik herinner mij nog zoveel voorvallen Diaantje, we hebben er regelmatig over gesproken als er zich weer eens iets vreemds voordeed. Ik was een jaar of negen toen mijn moeder ging hertrouwen. Zomaar van de ene op de andere dag kwam een man ons huis binnen met in zijn kielzog drie kinderen. Er werd je niets vertelt in die tijd, dingen gebeurde gewoon, zonder uitleg. Op een avond werd de naaimachine op tafel gezet, en geloof het of niet, ik voelde dat er die avond iets ging gebeuren. Ik heb deze story vaak tegen jou en je zus verteld ,de volgende morgen hing er een gele jurk met grote bloemen aan de deur van de kast. Moeder ging trouwen die dag……
Natuurlijk doet het mij verdriet dat moeder er niet meer is, maar ik word niet boos als mensen tegen mij zeggen ” je moeder heeft een goed leven gehad, ze is oud mogen worden, ik teken ervoor “…….
Maar dat jij mijn kind, zo vroeg van mij bent weggegaan ,daar kan ik niet overheen komen. Ik slaap nu een paar nachten in mijn nieuwe huis, maar het voelt niet fijn. Begrijp me niet verkeerd lieve kind, met het huis is niks mis, maar ik mis jou. Nu doe ik niks, er is geen vreugde in mijn hoofd en nog minder in mijn lijf. Ik ben al weken, nee, maanden bezig om een thuis te creëren, maar het wil niet lukken.
De ene impulsaankoop na de andere, kater Gijs die niet boven water komt omdat het verkeer te dicht langs zijn huis raast en dat is hij niet gewend.
Verhuizen, samen met jou was mij dat zeker gelukt, maar het gemis van jou maakt alles zwaar. Ik kan nergens van genieten……..

Misschien moet ik ook de natuur eens ingaan, luisteren naar de vogels, maar voorlopig ben ik nog volop bezig met mijn huis woonklaar te maken, en dat zal nog wel een poosje duren.

Mama mist jou zo lief kind van mij.

Over ZijalleenisZij

Ik zou veel kunnen vertellen, maar wat hebben anderen daaraan? Ieder leven heeft zijn ups en downs, dat is soms goed om te delen maar mijn ervaring is dat je toch altijd alleen staat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: