RSS feed

Auteursarchief: ZijalleenisZij

Je leven ligt voor je, pak je kans…

Geplaatst op

Het begon zo mooi, al was het niet makkelijk om je naar ons kikker landje over te laten komen. Bloed, zweet en tranen hebben het mij gekost om je hier te krijgen. En bergen met geld. Je kwam naar Nederland, had een koffer vol goede voornemens bij je. Ik gaf je tijd, veel tijd, je ging trouw naar de verplichte inburgerings lessen, haalde je diploma, maar daarna zakte je interesse af. Er werden vervolgcursussen gegeven, maar jij vond het wel goed zo. Je kon je zo wel redden hier, dacht jij.

Ik gaf je tijd, nog meer tijd, maar er gebeurde daarna niet zo veel meer uit jouw eigen beweging. Ik ging het somber inzien. Ik wilde je niet pushen, ik wachtte af. Er kwamen twee poezebeesten in huis, da’s niet zo heel vreemd, ik ben opgegroeid met dieren. Jij vond het ook leuk, je moest er wel aan wennen, want waar jij vandaan komt leven de huisdieren niet binnenshuis. Dat een poes niet op het voeteneinde van een bed hoorde te liggen was jouw excuus om naar de logeerkamer te verhuizen. Dat vond ik niet erg, we waren inmiddels enkele jaren samen, en toenadering zocht jij niet meer naar mij toe, je vond het wel goed zo. Het leven gaf mij niet waar ik zo naar had uitgekeken. We leefden als broer en zus ons leven.

Ik begon je aan te sporen eens wat te ondernemen, een baan zoeken, eens boodschappen te doen, misschien was vrijwilligerswerk wel wat voor je. Ja, dat heb je geprobeerd, twee maanden, toen stond je op een ochtend onverwacht weer thuis, het werk beviel je niet, en ook wilde je liever niet schoonmaken.

Inmiddels zijn we samen tien jaar verder. Al deze jaren heb je geen moeite gedaan je aan te passen, je wilde geen vervolgcursussen voor het beter communiceren met bv toekomstige werkgevers. Je Nederlands is slecht, je begrijpt heel veel niet, omdat je je er niet in verdiept hebt. Het kwam allemaal wel goed met mij als tolk. Er was geen liefde meer, je ging mij anders zien, tenslotte ben ik veertien jaar ouder dan jij, en boven de vijftig worden vrouwen sneller oud dan mannen. Ik had kunnen weten dat het ook bij ons zo zou kunnen gaan, maar als je verliefd bent zie je niks, ben je stekeblind, ook voor waarschuwingen van mensen die het wél goed zien.

Ik begon in te zien dat ik er was voor het dagelijks brood, de huishoudelijke dingen, de financiën en zo nog veel meer. Ik stond alleen in heel veel dingen en voelde mij buiten spel staan, Na tien jaar was er nog steeds geen enkele sollicitatie de deur uitgegaan. Als je als veertigplusser Nederland binnen stapt, en als vijftigplusser nog niets weet van het land waar je nu al jaren woont en leeft…dan is het triest gesteld vind ik.

Ik heb de stap naar de mediator gezet, binnenkort zijn we allebei weer vrij, maar dat is nóóit, nee nóóit mijn keuze geweest. Ga werken, zorg jij voor mij ipv ik voor jou. Je gaf mij gelijk, dat hoort in jouw cultuur ook zo te zijn, Maar zelfs nu moet ik nog alles voor je regelen. Je inschrijven voor een huis, zorgen dat je een uitkering krijgt enz. Als je tien jaar geleden direct stappen had ondernomen en kansen voor jezelf en voor mij had gecreëerd, was je nu een zelfstandige Nederlander geweest, en hadden we misschien nu een goed leven gehad samen. Misschien was je ook eerder tot de conclusie gekomen dat het beter geklikt zou hebben met een vrouw van je eigen leeftijd, per slot van rekening zijn wij geen Macron’s, en hebben wij geen paleis ter beschikking zodat we daar de schijn kunnen ophouden.

Dat zijn niet te voorspellen levens gebeurtenissen. Maar de jaren zijn voorbij gegaan zonder dat er iets moois geweest is tussen ons. Jij hebt nog mooie jaren voor je liggen, dwz, als je er NU iets van gaat maken. Als je in Nederland wil blijven moet je toch echt nu de handen uit de mouwen gaan steken, en je verdiepen in Nederland en zijn taal, anders gaat het je niet lukken.

Weet dat ik het betreur dat ik andere verwachtingen had, tien jaar geleden, maar tijd gaat door, voor jou en voor mij. Onze wegen gaan binnenkort scheiden, ik wens je een goed leven toe hier in Nederland, maar zonder je eigen inzet gaat dat niet lukken. Ik gun je nieuw geluk in je leven, maar daar moet je dingen voor doen, en ook dingen voor laten. Kies de juiste richting, nu, en doe het met wijsheid en ook werklust, en oprechte liefde. Dan weet ik zeker dat het dan wel gaat lukken.

Ik wens je een heel fijn en liefdevol leven toe, maar alleen jij kan dat bewerkstelligen.

Je ex

Advertenties

Verloren tijd…

Geplaatst op

Het leek een sprookje, maar nu, na tien jaar kom ik er toch achter dat het nooit een sprookje is geweest. Het leek er zelfs niet op. Maar ik was blind, en dom. En eigenwijs. Handen vol geld heeft het mij gekost, en nog.

Nederland, het land waar het leven goed is. En dat was het ook tot tien jaar geleden. Trouw nooit met een buitenlander/buitenlandse, doe het niet. Kijk je weleens op vrijdagavond naar TLC? nee, doe dat dan eens een paar keer en trek dan je conclusie.

Je hoopt dat er betere tijden komen, maar als er geen slaapkamer meer wordt gedeeld, en de mooie beloften uitblijven, dan ben je er na zoveel jaren klaar mee. Ik heb net als iedereen niet het eeuwige leven, en ben daarom naar een mediator gestapt. Ik wil deze manier van leven niet meer. Nu pas besef ik hoe goed ik het had toen ik nog vrij was, en gelukkig was in mijn mooie opgeruimde huis. Het moet niet zo zijn dat een vrouw moet zorgen voor een man, het hoort andersom te zijn. In tien jaar tijd is niet één sollicitatie de deur uitgegaan. Ik was huisvrouw, werkster, verpleegster, telefoniste, boekhoudster, taxi, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ondertussen kwam daar ook nog de zorg voor mijn dementerende moeder bij, maar nu is het klaar. Ik wil niet meer, ik kan niet meer, ik ben leeggezogen.

Omdat ik niet de vrouw ben die geen rekening houdt met de ander, manlief wil niet terug naar zijn vaderland, accepteer ik voorlopig nog zijn aanwezigheid, de mediator heeft beslist dat ik mijn as ex zes maanden de tijd moet geven om andere woonruimte te vinden. Ook ik kan nu niet verhuizen, mijn flat staat op de sloopurgentie van de woningbouwvereniging. Als ik nu verhuizen wil, wat toegestaan is, moet ik mijn as ex man mee laten verhuizen en dat wil ik niet. Er zit voorlopig niks anders op dan afwachten. Een bijkomend probleem is zijn verblijfsvergunning. Deze loopt af begin 2021 en wordt verlengd als wij nog getrouwd zijn of samen wonen, of als hij een baan heeft en in zijn eigen onderhoud kan voorzien. Hoe dan ook, ik zie het op deze manier somber voor hem in, maar mijn besluit staat vast, ik trek dit niet langer. Mijn energie is op, mijn gezellige huis verpietert ook momenteel. Het deert mij niet, ik ben een uitgerekt stuk elastiek….

Wordt er nog ergens een fotograaf gezocht, dan is dat wellicht iets voor mijn as ex. Hij fotografeert graag, en laat zich ook graag fotograveren. Foto’s, bestemd voor zijn moeder, maar bezoeken doet hij haar al vijf jaar niet…toch vreemd.

Het spreekwoord zegt, wie zijn gat verbrand moet ook op de blaren zitten, en ja, ook ik heb met regelmaat op mijn blaren gezeten, maar zoals gezegd heb ik niet het eeuwige leven en wil ik nog een paar relaxte jaren aan mijzelf geven. Elke dag kan je laatste dag zijn….ook voor mij.

Terug in de tijd…

Geplaatst op

forgotten

Veertien jaar geleden begon ik een blog op Blogger.  Ik zocht vandaag naar iets via google, en wat schetst mijn verbazing, ik kom de bewuste Blogger site tegen. Dan sta je toch even raar te kijken kan ik je zeggen. Met de site kan ik niets meer, ik kan niet inloggen om de site te verwijderen, hoe heb ik kunnen vergeten dat ergens nog een site van mij rondzweefde…….ik weet mijn wachtwoord niet meer en het emailadres waarmee ik veertien jaar geleden de site opende werkt ook niet meer. Iemand misschien een idee hoe de site te verwijderen is ?

Maar goed, ik was wel verrast om terug te lezen wat ik veertien jaar geleden opschreef, maar waarom ik er plots weer mee ophield is mij nu ook een raadsel. Wat ik nog wel weet is dat ik die tijd een redelijk blij mens was, ik zat goed in mijn vel en maakte leuke dingen mee, ik was die tijd vreselijk verliefd ook. Maar na twee geweldige jaren heb ik de keuze gemaakt te stoppen met deze relatie, ik kon het niet langer aan hem te moeten delen . Dik twee jaar ben ik aan het lijntje gehouden, hij vroeg mij om geduld te hebben zodat hij alles netjes met zijn vrouw af kon handelen. Ik geloofde hem op zijn woord. Toen ik na een dik jaar vroeg hoe de zaken ervoor stonden, kwam meneer met het volgende verhaal, zijn oudste dochter zou over enkele maanden gaan trouwen en hij wilde het hele gebeuren niet verpesten voor zijn dochter. Na het huwelijk van zijn dochter was er niets meer wat hem nog kon tegenhouden om zijn scheiding door te zetten. Op een gegeven moment begon hij te opperen dat onze relatie zo toch ook leuk en avontuurlijk was…..ik geloofde mijn oren niet. Ook zijn hoogbejaarde moeder zou het heel erg vinden als zijn huwelijk verbroken zou worden, misschien moesten we maar wachten tot zijn moeder er niet meer zou zijn.

Ik heb hem nog dezelfde week figuurlijk het mes op zijn keel gezet, zó laat ik niet langer met mij sollen . Voor mij was het over en uit, hoe erg ik dat ook vond. Kapot ben ik ervan geweest, ik viel kilo’s af. Uit pure frustratie heb ik zijn vrouw op de hoogte gesteld, elke keer moest ik aanhoren dat de relatie met zijn vrouw totaal niets meer voorstelde, ik heb haar dat nog even extra onder haar aandacht gebracht. Zo’n bitch ben ik dan ook wel weer. Ik heb geen idee hoe het hem nu vergaat. Op FB zie ik soms een foto van zijn vrouw met de inmiddels drie kleinkinderen, zijn dochter met de kinderen, maar opa is nooit ook maar ergens te zien. Ik hoop dat hij zich niet meer durft te vertonen, want als je zó een vrouw behandeld ben je geen knip voor je neus waard.

In die tijd begon ik Blogger, tot diep in de nacht zat ik achter mijn pc te schrijven, te lezen om tegen de ochtend doodmoe mijn bed op te zoeken. Dat heeft mij wel geholpen om door die moeilijke tijd door te komen. En zo zijn er veertien jaren voorbij gegleden, jaren waarin ik nog heel vaak aan hem denk, voor mij was hij die ene, die hele bijzondere man, maar blijkbaar was ik voor hem niets anders dan leuk tijdverdrijf. Ondank alles hoop ik dat het hem goed gaat, en dat hij geniet van zijn kleinkinderen…..

 

 

 

Dom……een beetje maar……

Geplaatst op

Petities ondertekenen, als ik ze voorbij zie komen onderteken ik ze, maar ik betwijfel of het werkelijk helpt. Ik weet nog dat ik als jonge moeder wekelijks met een kraampje op markten stond voor Greenpeace. Inmiddels ben ik oma, en er is nog niets verbetert betreffende de jaarlijkse zeehonden jacht in oa Canada. Ook al jaren blijven de petities tegen het yulin feest in Azië voorbij komen, er gebeurt niets, elk jaar wéér dezelfde trieste beelden die voorbij komen. Twee dagen na het ondertekenen van de petities krijg je een telefoontje, of je ook donateur wil worden. Ook als je niet je telefoon nummer invult weet men je te vinden. Ik geef , ik doneer, ik ondersteun diverse stichtingen, én ik zorg elke dag voor zwerfkatten……ergens moet ik een grens trekken omdat het gewoon op is. Normaal gesproken neem ik de telefoon niet op als het een privé nummer is, maar na de derde keer binnen één uur nam ik toch maar op, het voelde dringend. De stem van een man, hij bedankte mij voor het ondertekenen van een petitie tegen het stierenvechten, het soort stierenvechten waarbij stieren geblinddoekte paarden moeten doden…… Of ik ook een maandelijkse donatie zou kunnen missen. Ik heb zijn verhaal niet afgeluisterd, er zijn van die dagen dat ik enkel moordneigingen voel voor alles en iedereen die dieren mishandeld, moordneigingen tegen de idioten die hun hond naast de fiets laten lopen bij deze temperaturen, idioten die hun hond in de hete auto laten zitten,de idioten die vrachtwagens vol dieren besturen, de idioten die hun huisdier op een heet balkon neerleggen, de idioten die hun dier afdanken omdat ze tijd voor zichzelf willen hebben, na een scheiding bijvoorbeeld. De idioten die een vak ( ? ) als slager hebben gekozen, de idioten die denken dat ze moeten offeren omdat ze niet geloven in het offer van Jezus Christus. Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dit wilde ik toch écht even kwijt. Je hart luchten is soms nodig, dan krijg je weer plek om de positieve dingen een plekje te geven. Doe iets goeds vandaag, voer ook eens zwerfdieren, zet water neer voor de vogels, en kijk om je heen, onderneem actie als je iets ziet wat niet kan. Spreek mensen aan op hun domme gedrag, mocht dat nodig zijn……..

Fijne dag allemaal.

Als de dag van gisteren… 3 Juli 1959…

Geplaatst op

Nee, dit is niet mijn geboortedag, maar het is wel een datum die onuitwisbare herinneringen oproept. Het is de trouwdatum van mijn moeders tweede huwelijk. Het is even geleden ja, ik was een tiener, en na al de jaren vergeet ik deze dag nooit meer. Wij, mijn moeder, broertje en ik woonden in bij mijn opa en oma nadat mijn vader kort na de geboorte van mijn broertje met de noorderzon vertrokken was.  Het waren leuke jaren voor zover ik mij herinneren kan, en ik wist niet beter dan dat het altijd zo zou blijven.

Tot op een dag mijn moeder zei dat we zouden gaan verhuizen, weg bij opa en oma. Waarom, waarvoor, het zou mij later allemaal duidelijk worden.  Van de ene op de andere dag vertrokken wij naar ons nieuwe huis in Baardwijk, voor mijn gevoel verhuisden wij naar de andere kant van de wereld. Er werd geen afscheid genomen van opa en oma, ik vond het allemaal heel verwarrend. Ja, er stond al wat meubilair, hoe dat er gekomen was…..voorbereid waren wij als kinderen niet. Jaren later zou ik horen waarom het vertrek zo plotseling was gegaan.

Moeder was door oma gedwongen te vertrekken. Via een contactadvertentie, géén idee dat dat toen ook al bestond, had oma mijn moeder aan de man geholpen. En wát voor een man. Nog geen drie dagen na de verhuizing stond de engerd voor de deur, met in zijn kielzog drie kinderen van mij en mijn broer ’s leeftijd, twee meiden en een jongen. Het werd mij ook meteen duidelijk waarom er een knalgele jurk met grote zwarte bloemen aan de kast had gehangen, moeder had de jurk zelf gemaakt, maar nog niet eerder had een door haarzelf gemaakt kledingstuk te pronk gehangen. Nog dezelfde week brak moeders grote dag aan, ons werd gezegd een uurtje lekker te spelen aan de grote ronde eettafel, moeder en de engerd zouden snel weer terug zijn met wat lekkers voor ons. Wat voor lekkers het was, en hoe ik die dag verder ben doorgekomen weet ik echt niet meer.  Wat ik wel weet was dat ik niet blij was, ik voelde mij verraden door mijn moeder, ik was naar het tweede plan verhuist. Ik kan ook niet duidelijk maken  hoe vreemd het was om van de ene op de andere dag naast je ‘ nieuwe ‘ zus te moeten slapen, ineens deel je het bed in de slaapkamer met iemand die je nog nooit eerder hebt ontmoet. Gelukkig was het van korte duur, het trio wenste niet naast één van ons te slapen, ze eisten een kamer voor drie op, wat betekende dat ik het bed moest delen met mijn broertje. Achteraf kan ik zeggen dat ik het aan heb zien komen, toen al, het moest een keer fout gaan. Dat voel je, al ben je nóg zo jong. De engerd en zijn kroost waren onmogelijke mensen, ze terroriseerden ons, mijn moeder, en alle vijf de buren waarmee wij één portiek deelden. Wasgoed werd besmeurd, banden stonden ineens leeg, schelden, ook tegen mijn moeder, en als de engerd thuis kwam van zijn werk zaten ze er bij als drie engeltjes. Ik heb mij héél vaak afgevraagd waarom moeder deze situatie bleef dulden, waarschijnlijk had ze geen keus. Toch kwam dat moment. moeder en ik zaten op een avond aan de ronde eettafel toen de engerd met veel kabaal binnen kwam. Scheldend, tierend begon hij te smijten met de tafel, deze kwam meerdere malen onze richting op, en nóg bleef moeder het aanzien. Toen moesten de stoelen het ontgelden, met de afgebroken stoelpoten begon de engerd op moeder en mij in te slaan. Ik ben toen zo overstuur geraakt, en zó gaan gillen dat moeder geen andere keus bleef dan te vertrekken. Ze trok mij aan de arm het huis uit, we donderden zo ongeveer door de snelheid van alle trappen in het portiek. Eenmaal buiten vlogen de stoelpoten via het balkon ons achterna terwijl de balkons zich vulden met nieuwsgierigen. Om de hoek zijn we even op adem gekomen, waarna wij direct doorliepen naar het huis waar mijn broer zich bevond. Hij was veilig daar, heeft niks meegekregen van rondvliegende tafelpoten en scheldpartijen. Ja, maar wat toen. Het eerste wat in moeder opkwam was het huis van de dominee. Hij opende de deur in zijn nachtgoed, en in de hal wachtten wij tot de man was aangekleed. Ik zie hem nog zitten , het telefoonboek werd na enige tijd opengeklapt en er werd gebeld. Het was al bijna ochtend toen er plots een taxi voor de deur stond die ons naar Eindhoven reed. Moeder en ik kregen een slaapplaats toegewezen in een opvanghuis van het Leger des Heils.  Ondertussen hield moeder contact met de dominee, er werd een tijdelijke opvang voor mij en mijn broertje geregeld in een opvanghuis voor jongeren, ook in Eindhoven. Ik heb daar ongeveer een jaar doorgebracht, mijn broertje had het geluk dat hij vaak kon verblijven bij de ouders van zijn vriend.  Na die tijd konden wij met zijn drieën terugkeren naar de vernielde flat. De gemeente had dat geregeld, mijn moeder werkte daar ook in die tijd.  Inmiddels zijn we een mensenlever verder, mijn moeder woont sinds twee jaar in een verzorgingshuis. Praten met haar lukt al jaren niet meer. Lang en vaak heb ik geprobeerd met haar over vroeger te praten, over mijn vader, familie, moeders verstandhouding met háár ouders, maar nooit liet moeder een woord los. Dit jaar wordt moeder eenennegentig. Ze was er vooral de laatste jaren voor ons, ze trok vooral erg naar mijn oudste dochter. Daar had / heeft ze een band mee waar ik erg jaloers op was. Moeder was geen moeder die liet voelen, merken , dat ze van je hield, nooit geen zoen, geen knuffel, nooit zeggen ik houd van je. Lange tijd heb ik dat niet kunnen accepteren, ik nam haar dat kwalijk en dat liet ik merken ook. Laat ik zeggen dat ik milder geworden ben, ik besef dat moeders leven ook ups en downs gekend heeft, en wellicht kon háár moeder ook geen liefde geven aan haar kinderen.  Ook is ouder worden herinneren, terug gaan in de tijd, koesteren wat je nog hebt en boosheid omzetten in vergeven en vergeten. ( … )  Helen Shapiro, die je weer even vijftien laat zijn, mijn eerste vriendje, die niet accepteerde dat ik niet terug wilde gaan in de tijd. Een weekend logeren bij mijn vroegere schooljuf in Krimpen aan de Ijssel, juffrouw Wouters. Zij en haar man namen mij mee naar de bioscoop, als ik het mij goed herinner was het de film Mary Poppins  die toen net nieuw was. Hoe ouder je wordt, hoe meer herinneringen naar boven komen borrelen, koester ze, deel ze als je dat wil, en wil je dat niet, neem ze dan met je mee…….voor altijd.

Als de dag van gisteren… 3 Juli 1959…

Be who you are…

Geplaatst op

Kijk ‘Once There Was A Love by Jose Feliciano…with Lyrics’ op YouTube

Geplaatst op