RSS feed

Categorie archief: Donker

Forever and Always…

Geplaatst op

Fernandes opgebaard362015 2edited

Luisterend naar Jan van Veen’s Candlelight heb ik de neiging om het volle bureau waar ik achter zit kort en klein te maaien. Maar misschien zou het ook voor mij goed zijn om een gedicht te schrijven over mijn katertje Fernandes die ik nu al weken moet missen. Het gekwijl over mislukte liefdes verhalen , uitgesproken door Jan met zijn zoete voice doet me bijna braken. Waar gaat het in hemelsnaam over. Pubers die via de radio hun liefdes breuken Nederlands kundig maken……..hoe oud zijn ze , zestien, zeventien, twintig misschien. Nog zittend in de schoolbanken denken ze dat na een mislukte relatie nooit meer gelukkig worden ……  ppffffff..   Nog een heel leven hebben ze voor zich.

Op 1 juni heb ik de beslissing genomen dat ik het beste moest doen voor Fernandes. Na alles geprobeerd en gedaan te hebben om hem een dierwaardig leven te kunnen bieden is mij dat helaas niet gelukt. Fernandes was in alles afhankelijk van mij. Voor zijn voeding, zijn drinken, dat kon hij zelf niet. Ook zelf op de kattenbak gaan deed hij niet, ik zag aankomen wanneer hij moest plassen, dan draaide hij in rap tempo rondjes. Zelden ging ik van huis, ik kon mijn jongetje niet te lang alleen thuis laten.  Soms hing hij bij mijn thuiskomst in een tafelpoot en wist niet hoe hij weer met vier pootjes op de grond terecht moest komen. Hij sliep elke nacht naast mij, dan werd hij rustig als ik dicht tegen hem aan ging liggen.

Anderhalf jaar heb ik dat volgehouden met liefde. Met de hoop dat het misschien toch nog goed kon komen. Maar het kwam niet goed, Fernandes bleek een hersenbeschadiging te hebben, die hij wellicht bij zijn geboorte al had. Bovendien was hij veel te vroeg door zijn moeder verlaten, misschien dat hij daarom ook niks geleerd heeft want hij leefde alleen op straat, zo klein als hij was.

Nog elke dag heb ik hier veel verdriet van, voel ik mij schuldig dat ik niets voor hem heb kunnen doen . Sinds deze week draag ik het hangertje met daarin zijn as en een klein medaillonnetje met zijn foto om mijn hals. Ik durfde het eerder niet te dragen omdat ik dat verraad vond tegenover Fernandes.  Ik heb de beslissing genomen hem te laten inslapen, in overleg met mijn dierenarts. Maar ik voel nog elke dag een groot verdriet, ik mis hem nog elke minuut van de dag, Fernandes was mijn kind, mijn kleine manneke en ik ben vaak woest op mijzelf omdat ik deze beslissing genomen heb.

Mijn hele leven heb ik dieren in huis gehad, ze zijn allemaal van ouderdom gestorven en daar had ik na korte tijd van verdriet vrede mee. Maar de dood van Fernandes kan ik maar niet accepteren. Ik sta ermee op en ga ermee naar bed……..hij heeft mijn leven zo erg veranderd. Voor altijd draag ik hem mee in mijn hart en zal ik zijn as om mijn hals altijd bij me dragen. Fernandes….. lief klein jongetje….voor altijd draag ik je met mij mee.  Vergeef me dat ik deze beslissing heb genomen, het leven was te zwaar voor jou, het was niet dierwaardig.  Forever ben je bij mij.

              ~~~~~~~~~~

Fernandes,

die laatste minuten samen

breken nog steeds mijn hart

een afscheid

zo zwaar.

Nog een laatste keer

in mijn armen

bewegingsloos.

Ik zal voor altijd

van je houden

en je met me meedragen

in mijn hart

tot mijn dood.

R.I.P

kleine engel.

 ~~~~~~

Fernandes - Juule 234dited

Sometimes……..I want to ask……

Geplaatst op

sometimes 22

” Why hasn’t God already been done with them? Is God out to lunch or what? ‘
Deze vraag las ik zojuist onder een foto op FB. In een van mijn laatste blogjes haalde ik een soortgelijke vraag aan, ” God where are you ‘? was de reactie onder een foto waar jongelui bezig waren een dier te mishandelen.
Ook ik ben geneigd aan God te vragen wanneer Hij nu eindelijk eens komt, hij heeft het toch beloofd …en waarom moeten wij hierop zo lang wachten ? Maar ik vraag het God niet. Mij is geleerd niets anders te vragen dan mijn dagelijks brood en het vergeven van mijn zonden. Aan het laatste heb ik een dagtaak, ik maak nogal wat fouten de laatste maanden. Vooral in mijn hoofd bega ik de ene zonde na de andere, ik verwens zelfs mensen naar de hel, en dat terwijl ik helemaal niet in een hel geloof. En als er wel een hel zou bestaan dan zaten wij daar nu met z’n allen middenin.
Ja toch, of wil jij mij vertellen dat jij je prettig voelt op deze aardkloot. Vergeleken bij wat mensen elkaar en de dieren aandoen zijn mijn zonden een lachertje.
Misschien denk je na wat ik nu ga zeggen ‘ daar heb je haar weer met haar vroeger ‘, maar toen ik kind was werd de deur niet drie keer in het slot gedraaid, was ik niet bang dat een van mijn klasgenootjes een mes of ander wapen bij zich had om een woordenwisseling te beslechten. Als ik nu met een van mijn dochters de hond uitlaat kijk ik zes keer achterom wie of wat er achter ons aankomt. Ga ik naar de supermarkt dan houd ik mijn tas zo dicht tegen mij aan dat anderen misschien denken dat ik een miljoen erin heb zitten.
En nog zoiets, ik woon vlak bij een scholengemeenschap. Kinderen komen met de fiets naar school, en daar is niks mis mee. Maar wat mij wel opvalt is dit, ik zie soms kinderen lopen met hun fiets of scooter aan de hand, lekke band, dus lopen naar huis, alleen. Kan gebeuren, maar dat ging in mijn tijd zo niet, je liet de ander niet alleen naar huis lopen, nee, je ging samen en bracht het vriendje of vriendinnetje tot aan zijn huis. Moest je wat verder dan belde je ergens aan om even de fietspomp te lenen, en het mooie was, dat als de band direct weer leegliep, de mensen aan de deur de band wel gauw even voor je plakte. Moet je nu eens om komen.
Maar daar begon ik mijn schrijfsel niet mee, ik dwaal af…..van God, want daarmee begon ik.
De wereld is rot zeggen mensen, en  daar ben ik het niet mee eens. De wereld is niet rot, maar de meeste mensen die erop leven zijn dat wel. Ik begrijp dan ook heel goed dat mensen aan God vragen ” where are you ?……… Angst regeert, dreigingen komen steeds dichterbij, zonder moeite slachten mensen elkaar af.
God, ik weet en vertrouw dat U Uw Zoon op de juiste tijd op het wereld toneel zal laat verschijnen.
Ook ik kijk daarnaar uit, mens en dier hebben genoeg geleden……..Amen.

Zwart – Wit

Geplaatst op

 

regennnnnn

 

Het zat er aan te komen. Ik voel het aan alles maar ik kan het niet tegenhouden. Zomerdepressie.  Maar het is nog maar net winter zou je denken. Waarom maak je je nu al druk ? Dat weet ik ook niet, zover ik mij kan herinneren heb ik mijn leven lang al last van zomerdepressies. O ja, ik heb er genoeg over gelezen want hoe kan iemand nou een zomer depressie hebben ?  Het kan, artikelen genoeg om je hierin te verdiepen . Bijvoorbeeld dit  ” Een deel van de zomerdepressies hebben een biologische oorzaak, maar het merendeel is te wijten aan seizoensgebonden factoren. Wie regelmatig last heeft van zomerdepressies, kan beter zijn voorzorgen treffen. “…….

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.  Zodra de kortste dag is aangebroken komt mijn lichaam in verzet. Figuurlijk en geestelijk probeer ik het verlengen van  de dagen tegen te gaan. Mijn hoofd is er elke dag mee bezig. Zo ook vandaag, het was kort na vijf uur nog een beetje licht en ik voelde dat opkomende onderbuik gevoel weer opkomen zoals elk jaar vlak na nieuwjaar. Zie ik tot overmaat van ramp ook nog een vakantieprogramma op de televisie, waar je de komende maanden weer mee overspoeld wordt. Afschuwelijk !  In een van de artikelen word je aangeraden een dokter of een therapeut te raadplegen, iets wat mij heel vreemd in de oren klinkt. Wat kan die persoon voor mij doen…..

‘ Vang de eerste schokken op door eventuele bepalende gebeurtenissen beter te plannen’.  Wat valt er te plannen, ik ontkom er gewoon niet aan dat het tot eind juni elke dag langer licht blijft. En daarna moet je ook nog een hele poos wachten tot je weer lekker vroeg de gordijnen kunt dichtdoen, de kaarsjes aansteken, je dikke winterjas  aan kan trekken.

Nee, de infopagina die ik net gelezen heb is niet aan mij besteed. De pagina suggereert ook dat mensen met een zomerdepressie onzeker kunnen zijn over hun lichaam.  Dat er ook mensen zijn die zich hullen in zelfmedelijden, of dat moeders opzien om zes weken elke dag voor hun kinderen te moeten zorgen. Voor mij geldt dit niet want als kind had ik al stress als de lange warme dagen weer in aantocht waren.  Ik heb er geen verklaring voor maar ik zou heel graag willen dat ik deze depressie niet had. Dat ik kon genieten van het groen van de lente, de geur van de bloemen en bomen in de zomer, maar echt, ik haat het.

Tijdens het tikken van dit stukje trillen mijn handen, rommelen mijn darmen, kijk ik elke minuut even naar buiten of het nog donker blijft……….

Laat u niet afschrikken door sceptische commentaren wanneer u zegt dat u aan een zomerdepressie lijdt. Een depressie is nu eenmaal een depressie,  volgens de infopagina die ik zojuist gelezen heb.

Ik loop niet te koop met deze depressie, ik heb alleen te doen met diegenen die de komende maanden heel dicht bij mij staan. Ik weet zeker dat zij, samen met mij, met smart uitkijken naar de herfst van 2015.