RSS feed

Categorie archief: Grenzenloos

Roddels en speculatie

Geplaatst op

‘ Zo, da’s toevallig dat ik je hier tref ‘. Pontificaal stalt ze haar fiets en gaat voor me staan.  Ik zou jou eens wat willen vragen, en ze blijft me vragend aankijken.  Kom maar op zeg ik haar, en dan steekt ze van wal. ‘ Ik vraag me al een hele tijd af, die man die steeds bij jou is, is dat je vriend’?  Even twijfel ik, ze overvalt me. Maar veel bedenktijd krijg ik niet want daar komt de volgende vraag….. is je vriend, of wat het dan ook van je mag zijn, een buitenlander, een Turk, een Marokkaan of uit welk land komt hij? Nog voordat ik mijn mond kan opendoen gaat ze verder, ‘ er doen zoveel verhalen de ronde over jou hier in het appartement dat ik nu wel eens wil weten hoe de vork in de steel zit’.

Ik voel dat ze een beetje opstandig is, dat het haar al enige tijd dwars zit dat ze niet weet wie ze wel of niet kan geloven.  Zoiets voel je aan. Regelmatig kom ik haar tegen omdat we een gezamenlijke bergingsingang hebben, en meer dan hallo, lekker weer of andere klassieke praat komt er niet uit. Ook niet van mijn kant, want ik houd niet van contacten die verder gaan dan ‘dag, mooi weer hé, koud vandaag hé? ‘ Voor je het weet zit je vast aan een dagelijks terugkerend koffiebezoek en dat is helemaal niks voor mij.

Ik haal een keer diep adem en voordat ik uitgeademd ben zegt ze ‘ ja, het zou ook nog kunnen dat je een vakantiescharrel ergens opgedaan had en ik vroeg mij af of je die zomaar mee kan nemen zonder problemen. Want ik zag afgelopen week een programma op de televisie en bij die koppels ging het niet van een leien dakje ‘. Blijkbaar had ze zich verdiept in allerlei zaken en zag ze nu haar kans schoon om mij aan te spreken op mijn gedrag, tenminste, zo voelde ik het na haar laatste woorden.  Ik zuchtte eens diep en zei haar dat ik het erg waarderen kon dat ze niet in het geroddel was blijven hangen en mij op de vrouw af vroeg wie die man nou was die ze vaak in mijn gezelschap zag.

Het was een lange weg, en zeker geen gemakkelijke weg. ‘ Die man’ is nu bijna drie jaar mijn echtgenoot en samen zijn we heel gelukkig. Bloed, zweet én veel tranen heeft het gekost om eindelijk samen te kunnen zijn. Emotioneel en financieel zijn we door diepe dalen gegaan maar nooit hebben we de moed laten zakken.

We hebben even gepraat, de vrouw en ik. Haar naam weet ik niet ook al wonen wij al meer dan tien jaar in hetzelfde appartement.Haar huisnummer weet ik ook niet. Ik heb haar ervan overtuigd dat je als buitenlander inderdaad niet zomaar Nederland binnenkomt, want dat zat haar hoog. Achteraf gezien kan ik het erg waarderen dat ze op mij afgestapt is met haar vragen. Want ook al gaat het niemand wat aan hoe en met wie ik leef, rechtstreeks vragen schept meer duidelijkheid dan onderling speculeren en roddelen.