RSS feed

Categorie archief: Mensen

Hoezo eigenwijs ?

Geplaatst op

oude handen

Mijn gedachten stonden de afgelopen week op afwezig. Wat tegen mij gezegd werd was ik na twee minuten weer vergeten. Ergens wel begrijpelijk al zeg ik het zelf, omdat ik steeds het plotseling overlijden van Bianca in mijn hoofd had. Maar de wereld draait toch weer door, ook voor mij. Ik voelde mij de afgelopen week zo’n beetje hetzelfde als mijn bejaarde moeder. Als ik haar ’s zondags bezoek, en het maakt niet uit of ik nu twee of vijf uur bij haar ben, ze praat geen woord. Het lijkt alsof alles langs haar heengaat. Voor een gedeelte zal dat ook wel zo zijn want haar gehoor is aan een kant heel slecht. Ze wil niet aan een gehoor apparaat, maar ze wil ook niks missen van wat er gezegd wordt.  En probeer het maar eens, een middag op luide toon tegen iemand praten die niks terug zegt.

Mijn man zegt steeds, ” je moet geduld hebben met oude mensen ‘………maar dat heb ik niet. Ik moet mijzelf al zo inhouden overal en tegen iedereen want ik ben een licht ontvlambaar persoon.  Dat is iets van de laatste jaren. Bijvoorbeeld, als mijn moeder na een half uur nog niks heeft gesproken ben ik in staat om op te staan en te gaan. Nee, ik zou geen goede zijn voor de thuiszorg. Gewoon omdat ik geen geduld heb met oude mensen en trouwens ook niet met jonge kinderen. Dat gejengel en dat gedrein wat die apen ten toon spreiden . Kinderen worden tegenwoordig niet meer opgevoed door hun ouders. s ‘Morgens worden ze naar de peuterspeelzaal gebracht waar ze tegen de avond weer worden opgehaald.  Eten, in bad en slapen, en de volgende dag idem dito. Is dat opvoeden?

Mijn moeder, zesentachtig jaar, zeer vergeetachtig, slecht horend maar o zo verdomd eigenwijs. ‘ Moeder, zou het niet veel beter én gezelliger voor je zijn om  naar een bejaardenhuis te verhuizen, je eigen kamer, je eigen spulletjes, als je wilt kun er ook eten en gezellig een praatje maken met medebewoners……………

Nee, wat denk ik wel, dat ze een oud wijf is? Denk ik dat zij op haar leeftijd al tussen al die oude mensen gaat zitten?  Dat ze niet voor zichzelf kan zorgen ? En nee, ze hoeft geen gezelschap, ik zit hier goed op mijn flatje negen hoog. Jullie komen toch op zondag, en als ik iets nodig heb bel ik jullie wel. Jullie zijn ik en mijn twee dochters. Mijn dochters zijn twee hardwerkende vrouwen die best dingen voor oma willen doen, maar niet vierentwintig uur paraat kunnen staan. En ik kan en wil het niet. Ik ben eens in een supermarkt aangesproken door een hele goede kennis, die zei dat ik mij schamen moest. ‘  Je moeder heeft ook zoveel voor jou gedaan, ze heeft je grootgebracht, voor je gezorgd toen je kind was ‘.

Zoals de moeders van nu willen dat zij de vrijheid moeten kunnen hebben om te werken en hun kinderen naar een opvang te brengen, wil ik de vrijheid hebben om niet voor mijn moeder te zorgen. Ik zie het al voor me….’ doe jij dit even, doe jij dat even, nee….dat moet zo niet, dat moet je zo doen’.  Ik heb een moeder die mij nog steeds ziet als een kind en alles beter weet.  Ik vind het heel erg jammer dat ze zo eigenwijs is en mijn daardoor toch met een probleem opzadelt.

Mijn hele leven ben ik betuttelt door mijn moeder en daar heb ik helemaal geen zin meer in.  Vind mij hard, harteloos en weet ik meer wat nog allemaal, maar ik blijf bij mijn standpunt.  Vanmorgen zat ik te wachten op een gesprek met een arts, en naast mij zat een bejaarde dame met een mobiele telefoon in haar handen een taxi te bestellen. Toestel met grote knoppen, simpel, maar ze deed het toch maar. Onafhankelijk zijn, iemand kunnen bellen als het nodig is maar nee……..niet mijn moeder. Ook een apparaat waarmee je iemand kunt oproepen, bijvoorbeeld als je gevallen bent wil ze niet.

Vooralsnog leg ik mij neer bij haar gesputter, maar ik kan niet beloven dat dat zo blijven kan ……….

 

Sometimes……..I want to ask……

Geplaatst op

sometimes 22

” Why hasn’t God already been done with them? Is God out to lunch or what? ‘
Deze vraag las ik zojuist onder een foto op FB. In een van mijn laatste blogjes haalde ik een soortgelijke vraag aan, ” God where are you ‘? was de reactie onder een foto waar jongelui bezig waren een dier te mishandelen.
Ook ik ben geneigd aan God te vragen wanneer Hij nu eindelijk eens komt, hij heeft het toch beloofd …en waarom moeten wij hierop zo lang wachten ? Maar ik vraag het God niet. Mij is geleerd niets anders te vragen dan mijn dagelijks brood en het vergeven van mijn zonden. Aan het laatste heb ik een dagtaak, ik maak nogal wat fouten de laatste maanden. Vooral in mijn hoofd bega ik de ene zonde na de andere, ik verwens zelfs mensen naar de hel, en dat terwijl ik helemaal niet in een hel geloof. En als er wel een hel zou bestaan dan zaten wij daar nu met z’n allen middenin.
Ja toch, of wil jij mij vertellen dat jij je prettig voelt op deze aardkloot. Vergeleken bij wat mensen elkaar en de dieren aandoen zijn mijn zonden een lachertje.
Misschien denk je na wat ik nu ga zeggen ‘ daar heb je haar weer met haar vroeger ‘, maar toen ik kind was werd de deur niet drie keer in het slot gedraaid, was ik niet bang dat een van mijn klasgenootjes een mes of ander wapen bij zich had om een woordenwisseling te beslechten. Als ik nu met een van mijn dochters de hond uitlaat kijk ik zes keer achterom wie of wat er achter ons aankomt. Ga ik naar de supermarkt dan houd ik mijn tas zo dicht tegen mij aan dat anderen misschien denken dat ik een miljoen erin heb zitten.
En nog zoiets, ik woon vlak bij een scholengemeenschap. Kinderen komen met de fiets naar school, en daar is niks mis mee. Maar wat mij wel opvalt is dit, ik zie soms kinderen lopen met hun fiets of scooter aan de hand, lekke band, dus lopen naar huis, alleen. Kan gebeuren, maar dat ging in mijn tijd zo niet, je liet de ander niet alleen naar huis lopen, nee, je ging samen en bracht het vriendje of vriendinnetje tot aan zijn huis. Moest je wat verder dan belde je ergens aan om even de fietspomp te lenen, en het mooie was, dat als de band direct weer leegliep, de mensen aan de deur de band wel gauw even voor je plakte. Moet je nu eens om komen.
Maar daar begon ik mijn schrijfsel niet mee, ik dwaal af…..van God, want daarmee begon ik.
De wereld is rot zeggen mensen, en  daar ben ik het niet mee eens. De wereld is niet rot, maar de meeste mensen die erop leven zijn dat wel. Ik begrijp dan ook heel goed dat mensen aan God vragen ” where are you ?……… Angst regeert, dreigingen komen steeds dichterbij, zonder moeite slachten mensen elkaar af.
God, ik weet en vertrouw dat U Uw Zoon op de juiste tijd op het wereld toneel zal laat verschijnen.
Ook ik kijk daarnaar uit, mens en dier hebben genoeg geleden……..Amen.

Zwart – Wit

Geplaatst op

 

regennnnnn

 

Het zat er aan te komen. Ik voel het aan alles maar ik kan het niet tegenhouden. Zomerdepressie.  Maar het is nog maar net winter zou je denken. Waarom maak je je nu al druk ? Dat weet ik ook niet, zover ik mij kan herinneren heb ik mijn leven lang al last van zomerdepressies. O ja, ik heb er genoeg over gelezen want hoe kan iemand nou een zomer depressie hebben ?  Het kan, artikelen genoeg om je hierin te verdiepen . Bijvoorbeeld dit  ” Een deel van de zomerdepressies hebben een biologische oorzaak, maar het merendeel is te wijten aan seizoensgebonden factoren. Wie regelmatig last heeft van zomerdepressies, kan beter zijn voorzorgen treffen. “…….

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.  Zodra de kortste dag is aangebroken komt mijn lichaam in verzet. Figuurlijk en geestelijk probeer ik het verlengen van  de dagen tegen te gaan. Mijn hoofd is er elke dag mee bezig. Zo ook vandaag, het was kort na vijf uur nog een beetje licht en ik voelde dat opkomende onderbuik gevoel weer opkomen zoals elk jaar vlak na nieuwjaar. Zie ik tot overmaat van ramp ook nog een vakantieprogramma op de televisie, waar je de komende maanden weer mee overspoeld wordt. Afschuwelijk !  In een van de artikelen word je aangeraden een dokter of een therapeut te raadplegen, iets wat mij heel vreemd in de oren klinkt. Wat kan die persoon voor mij doen…..

‘ Vang de eerste schokken op door eventuele bepalende gebeurtenissen beter te plannen’.  Wat valt er te plannen, ik ontkom er gewoon niet aan dat het tot eind juni elke dag langer licht blijft. En daarna moet je ook nog een hele poos wachten tot je weer lekker vroeg de gordijnen kunt dichtdoen, de kaarsjes aansteken, je dikke winterjas  aan kan trekken.

Nee, de infopagina die ik net gelezen heb is niet aan mij besteed. De pagina suggereert ook dat mensen met een zomerdepressie onzeker kunnen zijn over hun lichaam.  Dat er ook mensen zijn die zich hullen in zelfmedelijden, of dat moeders opzien om zes weken elke dag voor hun kinderen te moeten zorgen. Voor mij geldt dit niet want als kind had ik al stress als de lange warme dagen weer in aantocht waren.  Ik heb er geen verklaring voor maar ik zou heel graag willen dat ik deze depressie niet had. Dat ik kon genieten van het groen van de lente, de geur van de bloemen en bomen in de zomer, maar echt, ik haat het.

Tijdens het tikken van dit stukje trillen mijn handen, rommelen mijn darmen, kijk ik elke minuut even naar buiten of het nog donker blijft……….

Laat u niet afschrikken door sceptische commentaren wanneer u zegt dat u aan een zomerdepressie lijdt. Een depressie is nu eenmaal een depressie,  volgens de infopagina die ik zojuist gelezen heb.

Ik loop niet te koop met deze depressie, ik heb alleen te doen met diegenen die de komende maanden heel dicht bij mij staan. Ik weet zeker dat zij, samen met mij, met smart uitkijken naar de herfst van 2015.