RSS Feed

Mother, how are you today…

Geplaatst op

oude handen

 

Here is a note from your daughter. With me is everything ok……

Nee moeder, dat is niet helemaal waar. Het is niet zo ok als het lijkt. Toen ik je deze week bezocht overviel mij een gevoel van melancholie  toen ik je daar zo broos en breekbaar zag zitten. Een gevoel van schuld ook. Dat ik niet altijd de dochter geweest ben zoals jij gewenst had. Ik voel mij ook schuldig dat ik je te vaak alleen heb gelaten de laatste jaren. Ik had je vaker moeten bezoeken, zeker de laatste twee jaren. Toen ik besloten had dat jij niet langer alleen in je flat kon blijven wonen voelde dat als een opluchting, er zou voor je gezorgd gaan worden, ik hoopte dat je nooit meer zou vragen om een spuitje om je leven te beëindigen, maar dat viel allemaal heel erg tegen in de eerste weken. Jij was altijd die actieve moeder, oma, jij zorgde voor alles en iedereen, en zolang je dat doen kon was er geen vuiltje aan de lucht en maakte ik mij ook geen zorgen om je. Je fietste overal nog naar toe en redde het goed alleen.

De verandering kwam onverwacht, en snel. Ik begreep dat zolang je goed uit de voeten kon je zelfstandig wilde blijven wonen. Je werd boos op mij als ik het onderwerp bejaardenhuis ter sprake bracht, daarvan kon geen sprake zijn, ook niet toen je een val met je fiets maakte en daardoor twee maanden naar een zorgkamer doorverwezen werd. Maar toen je nóg vergeetachtiger werd en je nóg slechter voor jezelf ging zorgen was dat de druppel. Je stuurde de thuishulp regelmatig weg, of liet ze gewoon aan de deur staan. De doucheruimte zag je nog maar zelden aan de binnenkant, allemaal van die dingen die ik hoorde van de thuiszorg. Niks tegen mijn dochter zeggen……maar dat moest er toch een keer van komen.

Langer kon ik je hulpeloosheid niet aanzien, en gelukkig werd er snel aktie ondernomen door de huisarts. Bijna vier maanden ben je nu in je nieuwe thuis. Ik bezoek je zo vaak als ik kan, het is fijn om je blijde gezicht te zien bij binnenkomst. Je herkent me nog en hopelijk blijft dat zo. Gesprekken hebben wij allang niet meer, je kijkt me aan als ik tegen je praat, maar je begrijpt niks van al wat ik zeg. De verzorgsters kijken goed naar je, je eet beter, je vindt het gezelliger met z’n allen aan tafel. Je sluit je aan bij groepjes, of je daar nu bijhoort of niet en dat doet mij goed. Samen zittend in jullie stoelen reis je met medebewoonster Mary het hele land door, na iedere tien minuten roept Mary, kom op chauffeur, naar de volgende halte…….”

Ik bezoek je wat minder nu ik er tijdelijk een taak bij heb, maar voor jouw gevoel kom ik elke dag, en dat laat ik maar zo. Je bent blij met elk bezoek, zwaait mij en de kleindochters steevast elk bezoek uitbundig uit, tot we uit het zicht zijn. Soms komt een verzorgster je weghalen bij het raam, dan zie jij door je slechter wordende ogen niet dat wij allang de hoek om zijn. De tijd die ik nog met je heb mag wat mij betreft nog lang duren, over drie maanden word je negenentachtig. We hebben nog wat tijd samen door te brengen…..in te halen. Ik wil nog vaak tegen je zeggen dat ik dankbaar ben dat je mijn moeder bent, dat ik van je hou, hoe het in het verleden soms ook gegaan is………

Tot zondag, dan kom ik weer naar je toe……

Mary…en moeder.

Geplaatst op

Gezusterlijk zaten moeder en Mary naast elkaar aan tafel toen wij vanmiddag de gezamenlijke woonkamer binnen liepen, mijn dochter en ik.  Het was rustig op de afdeling, alleen mevrouw S kreeg later ook nog bezoek van een van haar dochters met haar partner. Zoals ik al eerder schreef schiet een bezoek aan moeder er de laatste drie weken een beetje bij in. Ik help mijn dochter met het opvoeden van haar pup, en daar gaat meer tijd inzitten dan wij beiden voorzien hadden. Moeder hoor ik niet klagen, voor haar gevoel ziet ze ons iedere dag.

Van Thea, een van de verzorgsters op moeders afdeling, hoorden wij dat moeder en Mary het wel stellen samen. Samen praten ze veel over vroeger, en dat gaat niet zoals wij praten over vroeger, maar in hun eigen belevingswereld. Het geeft helemaal niks dat beiden elkaar ook niet niet meer begrijpen. Moeder en Mary hebben beiden nog wel momenten van helderheid, die momenten duren maar heel kort maar zijn zo geweldig om mee te mogen maken. Toen de dochter van mevrouw S met haar vriendin binnenkwam zag ik de ogen van Mary direct die richting op gaan.

Mijn dochter liep de keuken in om de verzorgsters een handje te helpen met koffie en thee te zetten voor de patiënten en hun bezoek. Ook de schoondochter van mevrouw S kwam een handje helpen. Nu is de schoondochter van mevrouw S zeker geen vrouw die nauwelijks opvalt, dat had Mary ook dit keer weer in de gaten. Mary stoot mijn moeder aan en wijst naar de vrouw in de keuken. Zie jij dat….vraagt Mary aan mijn moeder. Moeder kijkt ook richting keuken en zegt tegen Mary, ja Mary, dat is mijn kleindochter, ze zet koffie en thee voor ons……Nee zegt Mary, en ze buigt zich naar mijn moeders oor. Die kont, zegt ze tegen mijn moeder, kijk eens naar die kont…..daar wil toch geen man tegenaan liggen……

En, ging Mary verder, die heeft een driepersoonsbed nodig want de voorkant is al net zo dik……….mijn moeder en Mary zijn beiden slechthorend dus mijn moeder verstaat Mary slecht en andersom, Mary heeft ook haar gehoorapparaat niet in vandaag. Omdat beide dames luid spraken vonden wij het toch wel genant worden en leidden de dames af van het onderwerp. Samen met de verzorgster die vandaag afscheid nam, en die ook maar moeilijk haar lach kon bedwingen, stelde mijn dochter voor een herinneringsfoto te maken voor beide dames op hun kamers.  Daarvoor waren ze direct te porren. Dochter gaat de foto’s laten afdrukken en inlijsten, zodat ze altijd weer terug kunnen kijken naar de verzorgster waar ze beiden zo dol op waren.

Toen mijn dochter en ik kort daarna afscheid wilden nemen was daar weer de Mary zoals wij haar kennen.  ” Gaan jullie weer, vroeg Mary, ok, ik pas wel op Joke ( dat is mijn moeder ) en weet je dat mijn moeder vandaag overleden is….ik mis haar. Maar ik kan niet naar haar toe, niemand wil mij geld voor de trein lenen…… De oude Mary zoals wij haar kennen. Mary is tweeennegentig, haar moeder leeft al jaren niet meer.  Maar binnenkort gaat ze samen met Joke haar moeder opzoeken………ik krijg tranen in mijn ogen. Dag moeder, tot gauw weer, en pas je een beetje op Mary…………

Moederdag…

Geplaatst op

Ze schiet er een beetje bij in de laatste twee weken, mijn moeder. Soms kan dat niet anders, maar ze wordt niet vergeten. Drie maal per week lopen we bij haar binnen, dus zo erg is het nu ook weer niet. Moeder heeft geen weet van dag of uur, als een dag wordt overgeslagen weet moeder dat niet.

Het was en is nog steeds druk met Guusje, opvoeden is een zware taak. Daarom tijdelijk wat minder tijd voor moeder. Moeders geheugen laat het steeds meer afweten. Wat ze bv om zes uur heeft gegeten weet ze om vijf over zes al niet meer. Op de afdeling van moeder komt Annie elke dag haar man bezoeken. Haar man zit in zijn stoel stilletjes naar buiten te kijken en praat nog maar weinig. Annie ontfermt zich regelmatig over moeder, ze kleuren samen, zingen samen of leggen een puzzeltje. Dat waardeer ik heel erg, want ik heb die gave niet. Annie heeft voor de zes bewoners van moeders afdeling altijd een hartelijk woord. Dat moet je maar kunnen want de meesten reageren amper.

Zondag is het moederdag, maar het zal moeder wel ontgaan. Dat geeft niet, die dag wordt gezellig gemaakt voor de bewoners en de familie door het verzorgingshuis. Daar zal moeder fijn van genieten want de gezelligheid weet ze goed op te zoeken en er aan mee te doen. Omdat moeder vooral in het verleden leeft ga ik een foto van mijn broer en mij inlijsten en op moeders kamer een leuk plekje geven. Voor moederdag, al ontgaat haar het hele moederdag gedoe.

Nog één week samen met mijn dochter Guusje opvoeden, daarna is haar vakantie voorbij en is dochter toe aan wéér vakantie, want geloof mij, je hebt er een dagtaak aan. Vakantie is om tot rust te komen van een jaar hard werken. Voorlopig blijf ik ook na dochters vakantie nog bijspringen, dat doe je gewoon voor je kind. Ik hoop dat de werkgever van mijn dochter in het najaar nog wat vakantiedagen wil inplannen, zodat ze toch nog op een relaxte manier van wat extra échte vakantie kan genieten…….je mag hierop reageren hoor werkgever. Want het is toch zo dat dochterlief ook áltijd voor jullie klaarstaat…….niet dan ?

Guusje….

Geplaatst op

​. Toen Williams afgelopen januari overleed viel mijn dochter in een diep gat. Vier jaar en 17 dagen heeft ze lief en leed met hem gedeeld, hij was haar alles. Hij kwam via via in haar leven als vijfjarige rottweiler reu. Toen Williams in haar leven kwam was kort daarvoor Karzan overleden, ook een rottweiler, die door het dementeren van zijn baas in het asiel terecht gekomen was. Grote honden zijn favoriet bij mijn kinderen, kleinere honden zijn ook leuk, maar die zijn meer voor oudere mensen……. 😉   Na het overlijden van Williams waren de raadgevingen niet van de lucht. ” Neem toch een pup, daar heb je veel langer plezier van, en die kun je helemaal naar jouw hand zetten “.  Ondanks dat mijn dochters voorkeur uitging naar weer een hond die ergens afwachtend op een thuis zat te wachten, het liefst wel een rottweiler, is het dit keer toch een pup geworden. Dank zij Rottweiler fokster Peggy Martens van Rottweiler kennel van Brixenburg in Heijningen. Van deze fokster kwam ook haar dierbare hond Williams.

Inmiddels is het jonge ding twee weken kind in huis. Vervroegd vakantie opgenomen, want je kiest niet voor een pup om haar bij thuiskomst meteen in een bench te zetten en zelf gewoon aan het werk te gaan. Zo’n pup moet wennen aan haar nieuwe baasje en aan haar nieuwe thuis. Dat lukt heel goed, al zeg ik het zelf. Nog een week te gaan voordat dochter weer aan het werk moet. Maar vakantie kan ik deze weken niet noemen, het is eerder hard werken. Zindelijk maken is een dagtaak, en daarnaast ook het opvoeden want een pup moet alles nog leren, en afleren. En ik mag aan dit alles deelnemen, mazzelaar die ik ben. Alleen ben ik een iets andere opvoeder dan dochterlief.  De afgelopen twee weken zijn er elke dag nog mensen ” op kraamvisite ” geweest, iets wat ik liever nu nog niet had gezien. Omdat je met zindelijk maken en opvoeden je handen al volgenoeg hebt. Ik had liever gezien dat mensen enkele weken later gekomen waren. Ik zal de laatste week extra op letten omdat ik niet wil dat mijn dochter er aan het einde van de dag totaal afgebrand bijzit zoals nu elke dag het geval was. Dat wil ik niet .

Komende week geen kraamvisite,  wie wil komen moet dat maar doen als mijn dochter eraan toe is, en dan nog niet in de avonduren voorlopig. Mijn dochter werkt, en de avonden zijn voor haar en Guusje.  Wat mij betreft wordt Guusje ook geen allemans vriend, wij willen dat het een goed opgevoede beschermhond wordt voor thuis, voor Lique . Guusje zal, net als haar van Brixenburg neef Williams, er op de eerste plaats voor Lique zijn. Als moeder zal ik Lique helpen met de opvoeding van Guusje, want wij beiden willen dat Guusje een heel goed en lang leven gaat krijgen.

Driebanden…..of toch vier……

Geplaatst op

  • Ooit, in een heel ver verleden was hij wereldkampioen driebanden. Tegenwoordig is de overbuurman van mijn dochter kampioen vierbanden. Niet meer van het biljarten, maar van het autootje wisselen. Met zijn overjarige jeep doet hij niets anders dan stuivertje wisselen met de buren. Meneer de overjarige biljartbal heeft een jeep die hij liefs 24/7 pal voor zijn raam geparkeerd ziet. En weet je wat nou het mooie van alles is, meneer heeft een eigen parkeerplaats pal naast zijn deur, net als de andere bewoners aan zijn kant van de straat. Maar om de ” asociale kant” van de straat geen parkeerplaats te gunnen houden de tweekappers ook de parkeerplaatsen op de straat in gebruik.   Hoe zielig kun je zijn vraag ik mij af. Mijn dochter maakt zich hierover regelmatig kwaad, en zij niet alleen. Ook de ” asociale ” kant van de straat kan zijn bloed wel drinken als ik zo eens een praatje met ze maak. Er worden onderling grappen gemaakt over zijn gezichtsvermogen. Deze vergeten wereldkampioen heeft lang geleden een ongeluk gehad waaraan meneer aan één oog nog maar 10 % zicht overhield. Zegt een buurman tegen mij, juist omdat hij maar met één oog ziet, wil hij zijn auto niet uit zijn zicht verliezen…..een ander zegt dat hij met één oog niet kan achteruit kan inparkeren in zijn eigen garage…….
  •                          Tja, zulke grappen kun je verwachten als je je gedraagt als de kampioen van lang geleden.  Toen mijn dochter vanavond gebeld werd voor een calamiteit, iets van misschien een twintig minuten, was haar parkeerplek bij haar terugkeer ingenomen door de verzuurde oudkampioen. Om deze plaats te kunnen innemen moest de auto, sorry, jeep, een meter worden verplaatst. Ook als meneer en mevrouw op vakantie gaan huren ze iemand die tijdens hun vakantie hun parkeerplaats wil bezetten.  Toen wij, met de buurvrouw van twee deuren verder, onlangs zijn gestuntel van achter onze gordijnen weer eens mochten aanzien, zei de buurvrouw, ik en mijn man zien dat dit al járen zo gaat, we lachen er tegenwoordig maar om, en ontlopen hem en haar zo veel mogelijk. Een goede raad, die ik ook vaak aan mijn dochter geef. Deze vergeten kampioen en zijn vrouw hebben niet eens in de gaten dat ze bij de ” asociale kant ” aardig over de tong gaan, en lachend van achter de gordijnen worden  gadegeslaan.

Vakantie…?

Geplaatst op

                                         

Zo ervaar ik het niet…..vakantie. Het is zwaar werk als je een pup van zeven weken in huis krijgt. Zeker als je er alleen voorstaat zoals mijn dochter. Natuurlijk is dat haar eigen keuze, weken heeft ze naar deze tijd uitgekeken, maar een puppy is geen ding dat je in huis plaats en zichzelf wel zindelijk maakt. Mijn dochter hoor ik ook niet klagen, maar ik vind het wel jammer om haar zo moe te zien. Dag vakantie waar ze zo hard aan toe was. Als je kiest voor een puppy dan kun je niet zeggen” op 14 augustus wil ik een puppy want dan heb ik vakantie “, zo werkt het naar mijn idee niet. Mijn dochter heeft haar vakantie nu gepland voor haar puppy, maar vakantie kan ik het zeker niet noemen. 

Veel mensen die een pup aanschaffen doen dat vaak samen met hun partner zodat ze de opvoeding samen kunnen delen. Maar als je partner de benen neemt sta je er mooi alleen voor. Zeker als je ook moet werken voor de kost, je huishouden moet doen, en je collega’s niet echt flexibel zijn. Ieder voor zich en God voor ons allen. Gelukkig ben ik er ook nog om mijn dochter zoveel mogelijk te helpen. In januari j.l overleed haar dierbare hond, hij was nog maar acht jaar oud. Zoveel verdriet, geen zin om naar huis te gaan waar ze niet meer met een natte snuit en een zwaaiende staart begroet werd. 

Collega’s wisten mijn dochter al snel over te halen om zo nu en dan eens voor hun te werken, feestjes, opa ziek, kind ziek, ik heb geen oppas voor mijn kind, mijn vrouw moet onverwacht overwerken en ga zo maar door, mijn dochter komt wel, ook al weet ze dat er misbruik van haar gemaakt wordt. Jij hebt geen kinderen, geen hond, jij hoeft voor niemand thuis te blijven…….  Jullie gaan aardig op jullie neus kijken waarde collega’s, de zo gewenste puppy gaat op de eerste plaats komen en dat zal zo blijven. De eerste week zit er bijna op, nog twee weken te gaan waarin zij haar puppy zoveel mogelijk wil leren en laten wennen aan haar nieuwe omgeving. Dat gaat goedkomen, want dochterlief weet dat ze op mij kan rekenen, in elke situatie, en altijd! 

Lijkwade…

Geplaatst op

Soms doe je nieuwe ideeën op. Een doek in plaats van een kist. Om in begraven te worden bedoel ik dan.  De Dela kroniek lag gisteren in de brievenbus en eerlijk is eerlijk, ik ben een trouwe lezer. Verhalen over leven en dood zijn favoriet bij mij.  Ik vind het inderdaad geen prettig idee dat ik na mijn heengaan in een simpele, doodgewone (……) kist wordt opgeborgen. Dat was de mededeling onder een foto, wie een kist een naar idee vindt om in begraven te worden, kan ook kiezen voor een lijkwade, of een mand. Je vraagt je misschien af wie daar nu wakker van ligt, nou ik. Oke, ik krijg er niets van mee, maar toch. Ik hou er niet van om opgesloten te worden, dat is mijn hele leven al zo geweest. Toen mijn moeder hertrouwde met een kerel die drie etters van kinderen meebracht is deze fobie ontstaan. Normaal gesproken slaap je dan op een kamer met je nieuwe zussen, maar bij ons werkte dat zo niet. De drie nieuwe etters, twee meiden en een jongen, eisten hun eigen kamer op, en ik werd gedwongen samen met mijn broer een kamer ( lees bed ) te delen. 

Het was een huwelijk dat gelukkig niet jarenlang geduurd heeft, de nachtelijke ruzies hielden me ook nog eens vijf van de zeven nachten uit de slaap, terwijl mijn broer zich van deze jaren nauwelijks nog iets herinnert. Op zondag was er steevast de wekelijkse wandeling waaraan ik na twee keer weigerde mee te doen. Aan de kant van moeder mijn broer en ik, aan de kant van ‘ pa ‘ zijn drie ettertjes. Mijn broer hield het al snel voor gezien, en bracht de zondagmiddagen door bij een vriendje. Ik wilde ook niet meer meedoen aan die optocht, maar ik mocht onder geen beding naar een vriendinnetje. Ik mocht kiezen, of meegaan, of opgesloten worden op de slaapkamer tot de familie weer thuis kwam. Ik koos voor het opgesloten worden. ‘Pa’ draaide met veel poeha de deur in het slot, waarna hij door het zijraam triomfantelijk de sleutel toonde en in zijn broekzak stopte. 

Door het grote slaapkamerraam zag ik de stoet vertrekken. Zodra de stoet de hoek om was gooide ik het raam open om de frisse lucht in te ademen, en me toch een beetje vrij te voelen. Soms stond mijn vriendinnetje onder het raam om wat te kletsen en mijn opsluiting wat te veraangenamen. Naar beneden springen was geen optie, we woonden twee hoog, en aan de regenpijp terug de kamer weer in heb ik niet kunnen oefenen. Zodra de luidruchtige familie weer in aantocht was nam mijn vriendinnetje de kuierlatten, want ook het raam open was niet toegestaan, laat staan een praatje maken. 

Maar om op de lijkwade terug te komen, toch eens snel informeren of deze ook via mijn Dela verzekering verkrijgbaar is……want opgesloten in een kist, daar wil ik absoluut niet aan denken.