RSS feed

Rien…

Geplaatst op

Toen ik veertien maanden geleden mijn moeder aan de zorg van anderen moest overlaten, was één van de eerste vragen die ik stelde, wat doet die man hier in het verzorgingshuis. Die man heeft Alzheimer, was het antwoord.

Een keurig geklede en goed verzorgde man die welbespraakt en belezen was liep ook op de afdeling rond. In de daaropvolgende maanden leerde ik Rien kennen als een hele aardige man, die eigenlijk zelf ook niet begreep waarom hij in het verzorgingshuis woonde. Rien kreeg weinig bezoek, maar als je hem vroeg erbij te komen zitten deed hij dat graag. Vaak zat Rien, hoewel zijn gezichtsverlies steeds slechter werd, in zijn zelfgeschreven boek te lezen. Verhalen over zijn werk en de reizen die hij daarvoor in zijn leven gemaakt had kon hij ook keer op keer opnieuw zeer boeiend vertellen. Hij vond het ook geweldig als mijn dochters de honden meebrachten, gek was hij op dieren, toen zijn vrouw nog leefde waren er ook dieren in zijn leven geweest.

Mijn bonusdochter zocht Rien de laatste maanden regelmatig op. Ze las Rien voor, liet hem vertellen, en verwende hem met lekkere dingen zoals haring of paling, daar was Rien dol op. Vorige week nam ze Rien nog even mee naar buiten, even zitten op een bankje in de zon. Het is de laatste keer geweest dat Rien in de zon gezeten heeft.

Toen dochter en ik vanmiddag moeder bezochten hoorden wij dat het einde van Rien’s leven naderend was. Zijn dochter zat naast zijn bed. Alleen zij weet van de innerlijke strijd die haar vader de laatste drie maanden gestreden heeft. Ik heb afscheid genomen van Rien, en thuisgekomen heb ik zijn boeken besteld. Voor zover ik weet heeft Rien twee boeken geschreven. Rien blijft voor mij een hele bijzondere man, ik vind het een voorrecht hem te hebben gekend. Zijn boeken zullen mijn herinneringen aan deze bijzondere man in leven houden.

Advertenties

Waarheen…..

Geplaatst op

Afgelopen week kreeg ik het schokkende bericht dat over een kleine twee jaar mijn woning tegen de vlakte gaat. Zes flatgebouwen met een totaal van tweehonderd en veertig gezinnen worden gesloopt omdat aanpassen aan de wensen van deze tijd niet opweegt tegen de bouw van nieuwe appartementen op dezelfde plek. De flatgebouwen zijn opgeleverd in 1970, dus nog niet zo oud. Menige woning is ouder en nog goed te renoveren, maar helaas, de kogel is door de kerk. Waarheen, wanneer, waar moet je in betrekkelijk korte tijd tweehonderd en veertig gezinnen laten ? Mijn idee is dat veel bewoners het over zichzelf hebben afgeroepen. En maar klagen. Te gehorig, het tocht teveel, de doucheruimte is te klein. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het waren in de begin jaren negentig flats voor vijfenvijftig plussers geworden, maar sinds een aantal jaren is dat weer teruggedraaid.

Ik kan mij geen mooiere, fijnere woonplek bedenken dan waar ik nu woon. Een hele rustige wijk met uitzicht op de bossen. Tien minuten lopen en je bent in het bos. Zolang ik hier woon heb ik dezelfde buren, wat wil een mens nog meer. Het duurt nog een poosje, maar toch heb ik er al wakker van gelegen. Wat is nou twee jaar, tijd is niks als je ouder wordt. Ben je nog jong en bezig met huisje boompje beestje, dan zeg ik ja. Dan zit je er misschien niet zo mee in je maag als ik. Dan ben je misschien blij dat je van een flat naar een eengezinswoning kan verhuizen. Maar ook dié woningen liggen in mijn woonplaats niet voor het oprapen. Dinsdag en woensdagavond zijn er inloop avonden bij de woningbouwvereniging, het lijkt mij heel verstandig dat ik daar mijn licht eens op ga steken…..voor je het weet zijn we twee jaar verder……

Alles went…

Geplaatst op

….zegt men, maar ik ben het daarmee niet eens. Het went niet dat mijn moeder in een verzorgingshuis woont, het went niet dat mensen op jonge leeftijd sterven,het went niet dat er miljoenen mensen niet te eten hebben, het went niet dat het mishandelen van dieren ook in dit z.g beschaafde land hand over hand toeneemt. Het went niet. Ik ken genoeg mensen die bij de dag leven, wat de morgen brengt zien ze morgen wel weer. Ik kan zo niet denken, niet leven. Als ik wel zo zou kunnen denken was mijn leven stukken eenvoudiger en véél zorgelozer, maar dat heeft er nooit ingezeten.

Vandaag bezocht ik mijn moeder weer in het verzorgingshuis. Ik wijt het aan het redelijk vroege tijdstip dat er nog geen bezoek was voor de bewoners, dochter en ik kwamen binnen rond half twee. Drie van de zes bewoners verbleven nog op hun kamers, en van één van de bewoners stond het ontbijt nog op de tafel. Dochter en ik keken elkaar veelbetekenend aan. Voor hetzelfde geld had mijn moeder ook nog in haar bed kunnen liggen, ze houdt sinds enige maanden van uitslapen werd mij onlangs meegedeeld. Mijn moeder en uitslapen, als er iemand is die negenentachtig jaar nóóit aan uitslapen heeft gedaan dan is het wel mijn moeder. Ik weet niet wat ik hiervan denken moet. Zo weet ik dat één bewoonster, als zij té druk wordt, een hapje appelmoes krijgt met daarin een kalmeringstabletje. Daarna rijden de verzorgster de mevrouw naar haar kamer waar zij tv kan kijken of een dutje kan doen. Ook dát went niet voor mij, terwijl het misschien de enige juiste optie is.

Ondanks de gezellige versieringen in de grote woonkamer was het één en al ongezelligheid tijdens het bezoek. Moeder praat alleen als haar iets gevraagd wordt, de andere aanwezige bewoners hangen zo goed als levenloos in hun stoelen, en ik zeg het nóg maar een keer, het went nooit. Als niét een van mijn dochters mij zou vergezellen naar deze bezoeken dan denk ik dat moeder minder vaak bezoek zou krijgen, ik raak keer op keer weer geïrriteerd als ik het verzorgingshuis eenmaal binnen ben. Niet voor moeder, zij kan er niets aan doen tenslotte, het is het geheel, en hoe kan ik dat nou uitleggen zonder egoïstisch over te komen…….geloof mij mou maar op mijn woord, sommige dingen wennen nooit !

Oost west….

Geplaatst op

……thuis best, en dat is helemaal waar. Na zeven dagen in een ziekenhuisbed te hebben gelegen ben ik heel blij vanavond weer in mijn eigen bed te kunnen slapen. Er is goed voor mij gezorgd, en ik ben er ook niet voor niets geweest, maar eenmaal weer thuis waardeer je toch wat gezondheid is. Ja de griep, dat dacht ik. Ga toch maar even naar de dokter…..de kinderen bleven aanhouden. Vooruit, om jullie gerust te stellen zal ik gaan, maar niet van harte. Een uur later lag ik in het ziekenhuis met een zware longontsteking. Toen ik daar éénmaal lag gaf ik toe aan het ziek zijn, dáár kon ik ziek zijn, thuis niet, dat had ik mezelf nóóit toegestaan. Thuis was ik doorgegaan met alle gevolgen van dien.

Gisteren werd ik bezocht door mijn bonusdochter. Eerder al stuurde zij mij het mooiste boeket bloemen dat ik in mijn leven gekregen heb……

Je moet het met eigen ogen gezien hebben, zó mooi. Breed lachend kwam ze mijn kamer binnen en het was behalve heel gezellig ook leerzaam in die zin dat mijn bonusdochter een bijzondere kijk heeft op dingen. Een vooruitziende kijk mag je het noemen. Één klein voorbeeldje. Toen ze hoorde dat ik in het ziekenhuis was opgenomen had ze een sprongetje in de lucht gemaakt, en Boven bedankt dat ik nu, al was het maar voor even, geen kant op zou kunnen. Het was nodig dat ik even pas op de plaats moest maken voor mijn eigen gezondheid én gemoedsrust. Later dacht ik over haar woorden na, ze legde uit waarom en waarvoor dingen gebeuren zoals ze gebeuren, en ja, ik geloofde haar toen ze zei dat dat mijn liggen in het ziekenhuis een bedoeling had. Ik ben er nog niet, volgens de longarts ben ik er tot april nog wel zoet mee, maar ik heb in deze zeven dagen wel geleerd dat ik ook op mezelf moet letten. Dat is mij door dit ziek zijn wel duidelijk geworden. Nu nog gaan toepassen en volhouden….

Bonusdochter Fiona

(wordt vervolgd )

In het begin…

Geplaatst op

….aten ze nog niet uit bakjes, kwamen ze niet in mijn buurt…..het eten wilden ze uit het wild, uit de lucht….

Ze waren met z’n vijven toen ik ze voor het eerst ontmoette. Men vertelde mij dat dit aantal katten eerst bestond uit het dubbele, een stuk of tien tot twaalf zwerfkatten die als kittens daar gedumpt waren. Wat ik weet heb ik alleen van horen zeggen. Door mensen die begaan waren met dit nest, zijn de dieren geneutraliseerd en weer op dezelfde plaats terug geplaatst. Ik heb het verhaal voor waar aangenomen, een betere versie heb ik nadien niet gehoord.

Geen idee meer waarom ik juist tóen persé bij de jumbo wezen moest, ik ben geen fan van de jumbo en ik woon ook niet in Kaatsheuvel. Fiona zal zeggen dat het zo geweest moet zijn, alles heeft een reden en een bedoeling, volgens deze lieve vriendin van mijn dochter. Het was ergens eind 2014 dat ik met een oude dame aan de praat raakte over de katten. Van een afstandje bekeek ik het schouwspel van de dame en de katten, en ik besloot even te gaan kijken, een praatje te maken. De oude dame vertelde mij dat ze af en toe de katten ging voeren, soms deden andere mensen dat ook, zei ze. Soms…..want het waren zwerfkatten en die moeten als het goed is in hun eigen onderhoud kunnen voorzien. Bovendien waren de omwonenden op zijn zachts gezegd helemaal niet blij met de gelegenheids voerders. Daarom ging de dame soms, en als anderen nou óók soms zouden voeren, dan kregen de diertjes tóch te eten. Soms veranderde vanaf dat gesprek in iedere dag. Boze woorden en ruzies ten spijt hebben de katten vanaf die dag elke dag hun eten en drinken gehad.

Misschien was ik op dat moment toch op de verkeerde tijd én plaats Fiona, want we zijn nu een paar jaartjes verder en ik begeef mij nog iedere dag naar Kaatsheuvel om daar de katten te voeren. Denk jij nog steeds dat het zo heeft moeten zijn Fiona ? Inmiddels zijn twee van de vijf katten overleden. Lapje en Siep.

….lapje…..

Suus leeft ook nog hoorde ik zojuist, maar die is overgelopen naar meneer Mol, die elke dag tegen de avond nog een lekker hapje gaat brengen. De stoutert. Snoet verblijft sinds een jaar bij stichting zwerfkat in Tilburg nadat hij zijn kop zo ongeveer verbrijzeld had door onder een motorkap te gaan zitten

….dit is Snoet, thuis bij zwerfkat Tilburg…..

Blijft over van de vijf Snuit, die nog elke dag trouw op zijn hapje komt aangerend. Toch zal het stil worden binnenkort op dat plekje in Kaatsheuvel, want Snuit mag zijn oude dag óók gaan slijten bij zwerfkat Tilburg. Ik hoop dat het mij gaat lukken om Snuit nog vóór carnaval te vangen,want carnaval in Kaatsheuvel wil je niet meer mee maken als alleenstaande kater.

Wish me luck…..

Siep….

Geplaatst op

Sinds mijn thuiskomst vanmiddag vertonen mijn twee huiskatten bijzonder gedrag. Gijs, die toch echt geen kroelkat is, is niet bij me weg te slaan. En Milly, mijn klein Turks slopertje is ook de hele avond al onwijs rustig. Normaal maakt mevrouwtje binnen no time een bende van de hele kamer, maar nu heb ik haar nog niet één keer tot de orde hoeven roepen.

Ze voelden dat er iets met mij aan de hand was, en dat klopt. Mijn gevoel over de plotselinge dood van Siep zit heel hoog, er klopt iets niet.Op de foto van 22 Januari, hierboven, gaat het naar omstandigheden nog goed met Siep. Maar de afgelopen week zag ik hem veranderen, ook bij Snuit zag ik verandering, niet in zijn eetgedrag, dat bleef goed, maar ook Snuit zag ik dunner worden. De eerste paar dagen at Siep weinig maar dat kan een keer gebeuren. Een haarbal die dwarszit, een koudje van het natte koude buitenleven van de laatste weken……..

Het bleef slecht gaan met Siep, twee dagen at hij zeg maar niets, daarna een dag snuffelen aan het eten, en de dag erna zag ik Siep niet meer. Het voelde voor mij niet goed, maar omdat Suus in het begin ook weleens een dagje wegbleef dacht ik, geen paniek, morgen is hij er wel weer. Maar ook de volgende dag geen Siep. Ik polste meneer Mol, die tegen de avond altijd nog even naar de katten gaat, en ook hij had Siep al even niet gezien.

Vanmiddag werd ik zó onrustig dat ik besloot mijn dochter Diana te vragen om toch maar over het hek te klimmen en te kijken of Siep in één van de schuilhokjes zou kunnen liggen. Rondom het terrein had ik al een paar maal gelopen, maar dan zie je niets onder de struiken. Dus dochter over het hek en daar vond zij Siep….overleden. Omdat Siep alle jaren dat ik de katten voerde de mooiste, gezondste en sterkste van de katten was vond ik het toch vreemd dat Siep ineens dun werd en kort daarna is overleden.

Omdat ook Snuit dunner wordt heb ik toch een héél naar gevoel hierbij. Zonder er met elkaar erover te hebben gesproken denken wij beiden, dochter en ik, dat de katten misschien vergiftigd zijn. Er gebeurden vreemde dingen op het terrein de laatste weken. Er werden plastic boxen met inhoud neergezet en weer verzet, later die week was de boel vernield, er stond een plastic zak met rotzooi, allemaal heel vreemd.

Maar de verlossing voor Snuit is nabij. Hij mag de rest van zijn leven slijten bij stichting Zwerfkat in Tilburg. Daar verblijft ook zijn broer Snoet die bijna een jaar geleden daar ook onderdak gekregen heeft na een ernstig ongeluk onder een motorkap.

Vanmiddag heb ik Snuit in de mand gehad, maar hij wist te ontsnappen. Nu hoop ik dat Snuit toch weer naar mij toe durft te komen, zodat hij na zoveel jaren als zwerfkat te hebben geleefd, herenigd kan worden met zijn broer.

Ik hoop dat het mij morgen al gaat lukken, zo niet dan rust ik niet voor ik hem in de mand heb zitten. Om zijn broer vorig jaar in de mand te krijgen ben ik tien dagen in de weer geweest. Hij was zwaargewond dus ik begreep zijn angst…..maar het is gelukt en bij zwerfkat Tilburg is hij opgeknapt en hij heeft het daar prima naar zijn zin.

Duimen…..doen jullie dat voor Snuit ?

( wordt vervolgd )

Opgeknapte Snoet bij stichting Zwerfkat Tilburg.

Meneer de Bult…

Geplaatst op

uwwwly2tbvy

Het is op zijn minst vijfendertig jaar geleden, maar vergeten zal ik het nooit. Vanmiddag stond ik te wachten op mijn dochter, precies voor zijn deur.

Die deur was ooit van hem, maar de goede man is al jaren overleden. Het huis is nog altijd wit, daar moet het in ieder geval voor doorgaan. De plantenbak die aan de voorgevel gemetseld is staat er kleurloos bij. Dat was wel anders toen meneer Schilders en zijn vrouw er nog woonden. De woonkamer was in die tijd omgetoverd tot een piepklein winkeltje, alles stond hutje mudje op elkaar maar de meeste woningen hadden toen nog geen woonkamers ter groote van een half voetbalveld. Meneer en mevrouw Schilders waren vriendelijke mensen. Op de eerste verdieping van hun huis kon je ook terecht voor een was, knip en watergolfbeurt, want mevrouw Schilders was ook kapster. Ik heb nooit van haar kwaliteiten gebruik gemaakt. De meeste klanten kwamen als een replika van onze vroegere koningin Juliana weer naar buiten, maar dat zag ik toen nog niet zo zitten.

Meneer Schilders was een man met het hart op de tong. Als je er enkel kwam als je ergens om verlegen zat, dan kreeg je dat ook onverpakt te horen. De stoppen kapot, of geen Omo meer in huis, snel even naar het winkeltje van……..juist ja, meneer de Bult, zo werd de beste man in de hele buurt genoemd omdat hij op zijn rug een bult meedroeg. Omdat bijna iedereen naar meneer de Bult ging als er nood aan de man of in het huis was, werden kinderen snel even naar meneer de Bult gestuurd. Ze werden zeker op het hart gedrukt om vooral zijn bijnaam niet te noemen. ” Niet per ongeluk meneer de Bult zeggen hoor, denk eraan, anders krijg je geen boodschap mee naar huis. Meestal ging het goed. Behalve die ene keer.

Ik had nog niet zo lang een nieuwe buurvrouw, ja jij Margot, en meneer Schilders zou bij jouw thuis bij uitzondering een bestelling komen thuisbezorgen. Omdat je die tijd een baby in huis had, maar toch snel een boodschap moest doen vroeg je mijn dochter Lique, toen een jaar of acht ongeveer, heel even op te passen en de deur open te doen voor meneer Schilders, dan kon het bestelde toch binnen gebracht worden. Zo gezegd, zo gedaan en Lique wachtte meneer Schilders op. Niet veel later was je weer terug, meneer Schilders was geweest maar had geen bestelling voor je achtergelaten. Je vroeg aan Lique waarom meneer Schilders de bestelling weer mee terug genomen had. Het huilen stond Lique nader dan het lachen, want ze had op zijn bellen de deur geopend en gevraagd ” bent u meneer de Bult ………komt u de bestelling brengen ?

Meneer Schilders was zo boos geworden dat hij accuut de bestelling weer had meegenomen. Lique was totaal verbouwereerd achter gebleven, zich van geen kwaad bewust. ” Je had toch niet gezegd dat meneer de Bult niet zijn naam was, jullie noemen hem ook altijd zo . Meneer Schilders had nog gezegd dat haar ouders zich moesten schamen nou, dat hebben wij ook gedaan, gierend van het lachen hebben wij Lique uitgelegd waarom meneer de Bult zo genoemd werd. Ik heb het niet meer in mijn hoofd gehaald om nog ooit in het winkeltje wat te kopen, of Margot nog ooit een poging gedaan heeft weet ik niet.

Lieve Margot, ik weet dat je soms mijn berichten leest……..herinner jij je deze hachelijke situatie nog…….heb je er nadien nog weleens wat gekocht ? Ik hoor het graag van je .

*************