RSS Feed

Words…

Geplaatst op

De sleutel is ingeleverd, een hoofdstuk is afgesloten. Moeder maakt het goed in haar nieuwe thuis. We hébben wat opgeruimd uit moeders huis, maar de klus is geklaard. Moeder en ik hebben nooit een moeder / dochter relatie gehad waar de vonken vanaf spatten. Mijn moeder was geen knuffel, spelletjes, voorlees en doe moeder. Ze was ook niet makkelijk blij te maken. Gaf je haar met moederdag of wanneer dan ook een cadeautje, dan kon je er donder op zeggen dat je het vroeger of later weer terug kreeg.

Er is een periode geweest waarin ik absoluut niet door één deur kon met mijn moeder. Ze bemoeide zich echt overal mee, wist alles beter en ze gaf mij het gevoel dat ik niets goed deed. Er is toen een staakt het vuren tussen ons geweest van zes weken. Die herinnering kwam weer naar boven tijdens het opruimen van moeders huis. Tussen de oorlogsromans en waargebeurde verhalen stonden de boekjes die ik lang geleden aan moeder had gegeven.

Het ontroerde mij de boekjes te zien staan, ze waren mij al die jaren niet opgevallen tussen haar boekenverzameling. Niemand heeft geweten van onze wapenstilstand. En er nu weer over praten met moeder heeft geen enkele zin. Ik kan haar niet meer vragen hoe zij die tijd heeft ervaren want moeders geheugen is ver op sloffen.

Ik geloof dat moeder het waardeert dat ik haar vaker bezoek dan voorheen. Ze herkent mij nog en toont haar blijdschap als ik binnen kom. Als ik haar zeg dat ze opgewekter en vrolijker is de laatste weken kijkt ze mij aan en zegt ‘ oh, vind jij dat, en vertelt ze dat ze toch wel blij is dat ze verhuisd is. Goed om te horen. Als ik weer huiswaarts ga loopt ze mee tot de lift, maar verder mee mag ze niet. Moeder moet op haar afdeling blijven. Waar kan ik zwaaien, vraagt moeder bij ieder afscheid, en ik dirigeer haar richting het raam. Maar ze gaat niet voordat ze haar drie zoenen gehad heeft, en bij het uitzwaaien gebruikt moeder beide armen.

Het betekent veel voor mij dat ik nu nog een goede tijd kan hebben met moeder. Het betekent ook veel voor mij dat moeder de boekjes altijd heeft bewaard en ik ze nu als een dierbare herinnering weer in mijn bezit heb.

Money ….

Geplaatst op

Gisteren was het er weer niet van gekomen om bij moeder langs te gaan. De tweede keer in drie weken dat een bezoekje er niet van is gekomen. Nou ja, moeder valt er niet over, ze weet veel niet meer te herinneren. Bij mijn binnenkomst zat moeder gezellig tussen haar medebewoners televisie te kijken en ik voelde mij eigenlijk een beetje schuldig dat ik haar kwam storen om het zo maar te noemen. Ik denk dat af en toe een dagje overslaan geen slecht idee is nu ik zie dat moeder in haar element is.

Om een uur of wat kwam de leidinggevende binnen en zij wilde mij toch even spreken. Dan denk je toch direct dat er iets is, maar ik had niks gemerkt aan moeder, dus zo heel erg kon het niet zijn. Ze vertelde in mijn moeders bijzijn dat moeder afgelopen nacht en ochtend erg onrustig en verdrietig geweest was, want moeder was die avond naar bed gegaan maar had gemerkt dat er iemand in haar kamer geweest was. En uit moeders portemonnee was geld verdwenen. Mijn moeder vraagt tijdens mijn bezoek vaak zes keer welke dag het is. Ze kan zich niet herinneren of ik gisteren wel of niet op bezoek geweest ben. Ze herinnert zich niet wat ze een half uur tevoren heeft gegeten. 

Maar dat er geld uit haar portemonnee verdwenen was wist moeder precies. Ik was verbaasd, want moeders woorden waren waar. Ik wist wat er in moeders portemonnee gezeten had en dat geld was verdwenen. Terwijl de leidinggevende het voorval vertelde kwam de herinnering weer naar boven bij moeder, ineens wist ze het weer, er was iemand in haar kamer geweest en haar geld was weg. Ze begon bij die herinnering weer onrustig te worden. Het was geen groot bedrag, moeder had het geld al sinds haar opname in haar tas die ze ook altijd aan haar rollator had hangen. Vrij snel zijn we, mijn dochter was er ook bij, met moeder op een ander opderwerp overgestapt waarna moeder er niet meer aan dacht.

De verzorgsters van mijn moeder hebben haar heel goed opgevangen, echt een compliment waard. Ook deze dames waren erg geschrokken want dit hadden zij ook nog niet eerder meegemaakt. Maar zo zie je maar weer wat mensen elkaar aan kunnen doen. Het is zeer zeker niet door een medebewoner/ster weggenomen, dat is onmogelijk. Maar door wie dan wel, ook al zou moeder het gezien kunnen hebben, ze kan het zich niet herinneren. Ze herinnert ook geen gezichten van onbekenden.  Ik hoop dat deze ervaring geen nare gevolgen heeft voor moeder, maar ik weet zeker dat er prima verzorgsters daar zijn die moeder dag en nacht in de gaten zullen houden.

Turks duveltje…

Geplaatst op

Iedereen weet dat ik gekker ben op dieren, dan op mensen. Dat hoort niet zo te zijn, maar het is wel zo. Natuurlijk zijn er ook mensen waar ik dol op ben, maar je begrijpt vast wat ik bedoel. Zo heb ik sinds een maand of zeven een zwerfkatje in huis, door mijn zoon meegebracht uit Turkije.  Ik was al eigenaar van Gijs, een Hollandse kater uit een Hollands asiel. Mijn zoon gaat al jaren tijdens de vakanties naar Turkije, zijn vrouw is daar geboren, maar nog niet eerder was hij teruggekomen met een zwerfdier. Als hij in Turkije is voert en verzorgt hij wel alles wat op zijn pad komt, maar nog niet eerder kwam hij met een zwervertje terug. Afgelopen jaar dus wel, met twee zwervertjes nog wel. Een voor mij en een waar hij zelf voor wilde zorgen. 

Ik had de jongedame nog geen dag in huis en ik wist al hoe laat het was. Niks bescheiden en blij dat ze van de straat af was. Zo klein als ze was dirigeerde ze alles en iedereen. Omdat mijn zoon dacht dat de kleine prinses haar maatje wel zou missen, kwam zoonlief na twee dagen met zijn zwervertje op visite….maar groot was zijn verbazing toen mijn Milly zijn zwervertje totaal negeerde. Je had het gezicht van mijn schoondochter moeten zien, ook zij had niet verbaasder kunnen kijken. Inmiddels passen wij ons helemaal aan aan Milly, er is geen andere keuze. Ze is Gijs de baas, ze is een soort Hans Klok in het verdwijnen, en als wij de balkondeur open zetten moet je dubbele salto’s maken om haar voor een sprong van zes hoog naar beneden te behoeden. 

Er is een duidelijk verschil tussen een Hollandse en een Turkse kat, neem dat maar echt van mij aan. Overal klimt ze op, hangt ze aan, opent kastjes en laatjes, controleert of het behang nog goed vast zit, zwiept van gordijn naar gordijn….en dit is nog maar een kleine greep van haar vele talenten. Omdat ik de afgelopen drie weken erg druk was met veel dingen, ga ik soms vroeg naar bed, beetje tv kijken, boek lezen, gewoon even tijd voor mezelf, maar ook daar komt weinig van terecht. Ze weet ook dan mijn humeur danig te beïnvloeden door aan de stekkers te knabbelen, op mijn tablet te gaan zitten, te rommelen in mijn bakje met chips……of op de kattenbak te gaan zitten terwijl mijn ogen niet meer open willen blijven van de slaap…..

Inmiddels is de jonge dame moe geworden van zichzelf, en heeft Gijs zich op het zeteltje naast mijn bed geplant. De rust is voor even weder gekeerd……laten we samen even genieten van dit moment, zonder Turks duveltje.

Rust….

Geplaatst op

Moeder stelt het wel in het verzorgingshuis, de eerste week ging erg moeizaam, maar nu heeft ze haar draai wel gevonden. Vandaag bezocht ik haar weer en ik hoorde positieve berichten. Er woont daar ook een eenennegentig jarige vrouw waarmee moeder het goed vinden kan. Samen keuvelen ze over alles wat ze zich na twee minuten niet meer kunnen herinneren.

Dat moeder goed op haar plek is geeft een beetje rust. Een beetje ja, want ik heb ook grote zorgen om één van mijn zwerfkatten. Vorige week dinsdag is hij gewond geraakt toen hij onder een motorkap is gaan zitten waarna de auto werd gestart. Ik werd direct gebeld, maar de kat was gevlucht. De eerste dagen liet de kat zich niet zien. Toen ik hem na twee dagen van een afstand zag schrok ik me wezenloos, hij zag er vreselijk uit, alsof zijn neus en bekje eraf geslagen waren. Ik had niet verwacht dat de kat vandaag de dag nog in leven zou zijn.

Een week lang heb ik geprobeerd de kat te vangen, samen met mijn zoon. Maar de kat kwam niet in mijn buurt…..tot vanmorgen. Vóór dat dit ongeluk gebeurde was ik zover dat twee van de vier katten zich door mij lieten aaien, deze kat was er één van. Na het ongeluk kwamen de andere katten wel eten, maar zodra ik in hun buurt kwam waren ze foetsie. Tot vanmorgen. Geen mens zo blij maar ook aangeslagen bij het close-up zien van de gewonde kat. Blij dat hij weer naar mij toe kwam, aangeslagen door de aanblik van zijn verwondingen. 

Er is hoop nu de kat weer naar mij toe komt, ik was de hoop aan het verliezen na deze afschuwelijke week. Drie maal daags ging ik kijken…..maar de kat liet zich nauwelijks zien. Vanmorgen kwam de kat voor het eerst na zijn ongeluk weer naar mij toe. Ik hoop dat ik hem spoedig vangen kan en mee kan nemen naar de dierenarts. Een vangkooi, die er ook even heeft gestaan, haalde niks uit. De enige manier is dat de kat zo dicht bij mij komt dat ik hem met één beweging pakken kan. Het móet lukken, dit diertje móet geholpen worden. Duimen mensen…..duimen alsjeblieft…..

Weer thuis….

Geplaatst op


Gisteren een keer niet naar moeder geweest, maar ze had mij ook niet gemist. Toen ik tegen haar zei dat ik gisteren niet geweest was omdat ik té druk met de poezen was, zei moeder ‘ jawel hoor, je bent wel geweest, je komt toch iedere dag ….! Ik voelde mij direct niet meer schuldig. Toen ik vanmiddag binnen kwam stond moeder de was op te vouwen, samen met nog een bewoonster. Het stapeltje was van moeder zag er net zo strak uit als ik gewend was van haar. Een grote glimlach verscheen, bij moeder én bij mij.

Deze week mocht moeder ook een keer mee naar de bank. Er moest nog wat afgehandeld worden dat moeder toch écht zelf moest afwikkelen, persoonlijk. Bureaucratie ten top. Moeder begreep niets van alles wat er gezegd werd, en met duw en trekwerk hielpen wij moeder in en uit de auto. Helaas moet moeder deze handeling nog een keer ondergaan want wat bleek, moeders id kaart was verlopen. Gelukkig zijn de ambtenaren van de gemeente wél zo attent om naar moeder toe te komen, dank daarvoor gemeente Waalwijk. En de id kaart voor moeder mag door één van ons worden opgehaald. Bravo !

Dus moeder mag nog een keertje mee de komende week. Tegen heug en meug en met duwen en trekken. Wat zijn we attent voor de oudere generatie, het maakt niet uit hoe je er komt, áls je maar komt. En of moeder het verhaal nu wel of niet begrijpt, dat zal de bank worst wezen, als moeder maar in eigen persoon haar handtekening plaatst. Als moeder zich net zo goed en vrolijk voelt als vandaag zal het die ene keer ook wel weer goedkomen. De afgelopen keer dat we van het uitstapje terug kwamen zei moeder bij het betreden van het verzorgingshuis ‘ zo…ik ben blij dat ik weer thuis ben”. En zó wil ik het heel graag horen. 

Mixed feelings…

Geplaatst op

           ​

Ben ik dan toch een voorbeeld van een grote mond maar een klein hartje…..ik begin erin te geloven. Moeder is koud tien dagen in het verzorgingshuis en het vreet nu al aan mij. Ja ik weet het, ik vond dat moeder niet snel genoeg verhuizen kon. Haar geheugen ging in rap tempo achteruit en haar gezondheid ook. Moeder huilend aantreffen in bed of liggend op de bank deed mij zeer. Haar eenzaamheid deed mij evenveel pijn als haarzelf. Moeder in huis nemen is nooit een optie geweest, die wens had moeder zelf ook niet. Een half jaar geleden ging het plotseling snel bergafwaarts met moeder. Ondanks haar tegensputtering toch een aanvraag voor een opname in een verzorgingshuis ingediend september vorig jaar. Toen ik begin januari eens informeerde waneer ik een reactie verwachten kon wist men bij het CIZ nergens van. Er was geen aanvraag ingediend werd mij verteld. Ondertussen was de huisarts al diverse keren door mij bij moeder geroepen die op haar beurt de thuiszorg inschakelde. Moeders geheugen was in een half jaar tijd zo achteruit gegaan dat ik besloot toch mijn stem maar weer eens te laten horen. Ik kon het niet meer verdragen om moeder huilend aan te treffen met de dreiging dat zij van het balkon naar beneden zou springen. Moeder wilde een spuitje, ze had het helemaal gehad met haar leven.

Vanaf het moment dat ik informeerde naar het verzoek wat ik in september had ingediend ging het snel. Mijn aanvraag was ergens blijven liggen en ik aanvaarde duizend excuses. Men kwam met moeder praten, voor zover dat mogelijk was, en de noodzaak was duidelijk. De eerste de beste plaats die vrij kwam zou voor moeder zijn. 

De afgelopen tien dagen heb ik moeder negen dagen bezocht. Het ging heel moeizaam de eerste dagen. Elke dag vroeg moeder waar ze nu eigenlijk was, gevolgd door de vraag wanneer ze weer naar haar eigen huis mag.

Moeders eigen huis is niet meer bewoonbaar, er staat niet veel meer in het huis. Er komen na bijna dertig jaar nieuwe bewoners in.    Vandaag trof ik moeder opgeruimd aan. Ook hoorde ik vandaag dat ze blij is waar ze nu is, dat vertelde moeder tegen de buurvrouw van mijn dochter, wier vader op de afdeling naast mijn moeder woont. Pak van mijn hart om dit te horen. Bij het afscheid zwaait moeder mij steeds enthousiaster uit, en wil ze een afscheidskus. Ik ben blij met de lach die moeder mij geeft voordat de liftdeur zich sluit……en de arm die naar mij zwaait tot ik de hoek om ben…..

Even wennen 2…

Geplaatst op

Mij is vandaag verteld dat wennen lang duren kan. Er komt een tijd van opstandigheid, gevolgd door acceptatie, maar voor sommigen komt de gewenning nooit. Sommige ouderen blijven de rest van hun verblijf opstandig. Het is pas dag vier van moeders opname in het zorgtehuis, dus ik mag nog helemaal niets zeggen en zeker niet klagen. Toch valt het mij zwaar, zwaarder dan dan ik verwacht had. Moeder begroet ons hartelijk, maar als we ook maar even binnen zijn begint moeder…..ze wil een spuitje, fluistert ze in mijn oor. Ze vindt aan het leven niets meer aan. Ook vindt moeder dat ze na achtentachtig jaar zelf moet mogen beslissen of ze nog door wil gaan of niet. En moeder vindt dat haar lichamelijke kwalen voldoende zijn om die wens ingewilligd te zien worden.

Ik had zo graag gezien dat moeder hier nog een fijne tijd tegemoet zou gaan, tussen de mensen, verzorging waar nodig, maar ik moet het nog afwachten allemaal. De verzorging in het verzorgingshuis is super, ze doen er alles aan om moeder een thuis gevoel te geven en haar op te vrolijken. Als moeder me elke keer verwelkomt met haar doodswens word ik daar zeker niet vrolijk van. Laten we ervan uit gaan dat het bij sommige ouderen inderdaad lang duurt, de gewenning. Later deze middag kreeg moeder een heerlijk advocaatje met flink wat slagroom en daar genoot moeder van. Ik heb mij voorgenomen om de tijd dat moeder er nog is deze zo leuk mogelijk voor haar te maken.