RSS feed

Joke…Joke, kom eens hier….

Geplaatst op

Mijn dochter bracht vanmiddag een bezoek aan haar oma in het verzorgingshuis. Bij binnenkomst zag ze oma gezellig zitten naast Marie, samen zaten de dames hand in hand, hun hoofden dicht tegen elkaar aan.

Marie is een beetje onvoorspelbaar zo nu en dan, maar dat hoort bij haar vorm van dementie. De één heeft dat, de andere ( nog niet ). Marie zei tegen moeder, Joke, ik wil taart gaan eten met jou, en ik wil dat nu……kleed jij mij even aan en dan gaan we samen. Mijn moeder beseft nog wel dat zoiets echt niet mogelijk is, en probeert Marie tot rede te brengen . Moeder leidt haar af, spreekt haar liefdevol toe, waarop het lijkt dat Marie zich bij Joke’s besluit neerlegt.

Nog geen twee minuten later …Joke, help me eens met mijn kousen aan te trekken, ik wil taart gaan eten met jou, nu . Mijn dochter ziet dat oma emotioneel aan het worden is, ze wil de wens van haar lieve vriendin graag vervullen, maar beseft dat dat echt niet gaat. Mijn dochter probeert oma uit deze situatie te halen door haar even mee naar buiten te nemen, een blokje om.

Marie doet nogmaals een poging naar oma toe en roept ‘ Joke, ik wil dat je nu mijn broek en sokken komt aantrekken, ik wil taart met je gaan eten……!!

Dochter loodst oma met zachte hand de kamer uit, waar Marie mijn moeder nog na roept ; Joke je bent een klotewijf……. Moeder loopt terug naar Marie en streelt haar over haar haar, je bent lief, zegt moeder, ik kom zo weer bij je terug.

Moeder stopt Marie liefdevol in, en loopt met kleindochter mee de kamer uit, even buiten een luchtje scheppen en weer rustig worden.

Bij terug komst was Marie door de verzorgsters naar haar kamer gereden om ook tot rust te komen, anders raakt Marie volledig over haar toeren. Ook goed voor moeder. Kleindochter schoof oma aan op de naastgelegen afdelingen waar ze nog lekker even bij kon komen voordat het avondeten opgediend zou worden.

Moeder en Marie, twee goede vriendinnen, de verzorgsters vertelden dat moeder, zodra ze op is smorgens direct bij Marie gaat kijken…..en ik hoop dat moeder en Marie nog een hele tijd van elkaars gezelschap mogen genieten

Advertenties

Nou breekt mijn klomp…

Geplaatst op

Het is me er ééntje, die moeder van mij. Loop ik bij de supermarkt twee goede bekenden tegen het lijf die mij vertellen dat moeder zo gezellig praten kan over vroeger….nou breekt toch echt mijn klomp, wil je dat geloven ? Of ik nu een half uur of drie uur bij moeder zit, er komt werkelijk geen woord uit. Ik ben er inmiddels achter dat dementie een hele vreemde ziekte is, maar ik blijf van de ene in de andere verbazing vallen. Moeder verblijft inmiddels negen maanden in het verzorgingshuis, maar met mij heeft moeder in deze periode nauwelijks gesproken. Om eerlijk te zijn ga ik ook liever niet alleen op bezoek bij moeder en ga ik meestal met één van mijn dochters. Behalve bij mijn moeder, komt er ook bij de andere vijf bewoners geen woord uit. Moeder heeft het op die afdeling niet echt getroffen. Moeder is als enige van de zes patiënten nog mobiel genoeg om zelf naar het toilet te gaan, en ze scharrelt nog regelmatig naar de twee naastgelegen afdelingen om daar gezellig aan te schuiven.

Nou ja, gezellig….er wordt daar in ieder geval nog gesproken door de bewoners, al is het ook niet altijd goed te volgen. Maar dat geeft niks, de sfeer is er gezellig en warm. Ook de aankleding van de huiskamer naast die van moeder is een stuk gezelliger. Dochter en ik hebben het plan opgepakt om ook moeders huiskamer wat gezelliger te maken, maar dan nog wordt er door de bewoners niet gesproken onderling. We kijken het nog eventjes aan, want zolang moeder nog goed mobiel is en naar de andere afdeling kan lopen waar wel gezelligheid is, vooruit dan maar…….

Vaarwel…

Geplaatst op

Precies vijftien jaar geleden overleed prins Claus. Gisteren overleed de burgemeester van Amsterdam. Vandaag is overleden mijn buurvrouw waar ik twintig jaar naast heb mogen wonen. Vanavond om elf uur vertrekt het vliegtuig met haar dode lichaam naar Turkije, terug naar het land waar zij geboren is. Haar hoogbejaarde man en haar twee zoons en echtgenotes vliegen met haar mee.Rond het middaguur blies mijn buurvrouw haar laatste adem uit, een groot uur later werd zij door haar zoons en kleinzoons naar beneden gedragen, haar laatste gang over de galerij van het flatgebouw waar zij meer dan veertig jaar heeft gewoond. Toen dit flatgebouw in 1971 werd opgeleverd waren zij en haar man en kinderen de eerste bewoners. Toen haar kinderen niet meer thuiswoonden ging buurvrouw elke zomer voor een maand of vijf naar Turkije met haar man. 

Mijn buurvrouw heeft vier kinderen, een dochter is drie jaar geleden overleden, een zoon anderhalf jaar geleden, beiden gestorven aan DE ziekte. Het verlies van haar kinderen heeft haar geveld. Ondraaglijk verdriet, ik zag haar met de dag achteruit gaan. Vorig jaar kreeg mijn buurvrouw lichamelijke klachten, ze werd nog magerder en zwakker dan zij al was. Het begon met maagklachten, maar al snel werd duidelijk dat er toch meer aan de hand was. Haar echtgenoot, ruim in de tachtig, werd een beetje gespaard door de kinderen, maar ik ben ervan overtuigd dat hij wel wist wat er echt aan de hand was.

Toch vertrok het echtpaar begin van de zomer weer naar Turkije. Ik betwijfel of mijn buurvrouw besefte hoe ziek zij toen al was. Sivas is een dorp in Turkije waar de buren een huisje hebben, maar voorzieningen zijn daar heel weinig. In de winter word je daar bedolven onder de sneeuw, niet echt gunstig voor mijn buren, op hun leeftijd, en bovendien was mijn buurvrouw liever in Nederland waar haar twee zoons en hun gezin verbleven.

Begin september keerden de buren terug naar Nederland. Na hun terugkeer zag ik de buurvrouw nog maar zelden. Een van de zoons vertelde dat het niet goed ging met zijn moeder, het was om eerlijk te zijn een aflopende zaak. Dat bleek ook zo te zijn, regelmatig zagen wij de huisarts langslopen, er kwam twee maal daags zorg aan huis, en weer daarna werd een bed gebracht met alles erop en eraan voor buurvrouws verzorging.

Vanmiddag overleed de buurvrouw, meegestreden door het verlies van haar kinderen, uitgeput door DE ziekte die ook haar in zijn greep had gekregen. Nu is haar lichaam onderweg naar haar thuisland. Hoewel wij als buren elkaars deur niet platgelopen hebben, dat wilden wij beiden niet, waren wij er altijd voor elkaar. Ik zal haar missen…uit de grond van mijn hart. Vaarwel, kleine sterke krachtige buurvrouw……rust in vrede……

Schaapjes tellen…

Geplaatst op

Eens in de zoveel tijd heb ik dit, niet kunnen slapen omdat je lichaam nog niet tot rust gekomen is. Dan probeer ik wat te lezen, wat televisie te kijken, maar ook dat helpt dan niet. De afgelopen week heb ik weer niet alleen op Guusje gepast, maar ook mijn huis eens onderhanden genomen. Kasten opgeruimd, papieren uitgezocht die al jaren liggen te verstoffen en waar je niks meer mee doet omdat alles online gaat tegenwoordig. Zakken vol kleding weggedaan, ik droeg de kleren niet meer, maar omdat alles nog maar weinig gedragen was heb ik staan passen en zweten en kwam ik tot de conclusie dat ik A: gekrompen ben, B: mijn taille geen 60 cm in omvang meer is, en veel kledingstukken niet meer bij mijn leeftijd passen.

Maar er zijn zoveel dingen die je ongemerkt toch in je hoofd opslaat en die je uit je slaap kunnen houden. Dat kunnen ook de dagelijkse kleine dingen zijn, zoals me druk maken over de dochter die het maar niét leert voor zichzelf op te komen. De laatste weken is ze zó gestresst dat ze afgelopen week op haar werk in huilen uitbarste en daarop een aanval van hyperventilatie kreeg die dik een uur geduurd heeft. Dan begrijp ik niet waarom haar werkgever haar niet naar huis laat gaan, of nog beter, haar naar huis laat brengen, ik kan hier met mijn verstand niet bij. Trouwens, als ik het geweten had, dan had ik haar zelf op gaan halen, want dit gaat mij net iets te ver. Klaar staan voor je baas is prima, maar goed zorgen voor je personeel is even belangrijk.

Tja, en zo loopt het soms zo uit de hand dat je met jezelf in de knoop komt en tot laat in de kleine uurtjes nóg wakker ligt. Schaapjes tellen helpt bij mij allang niet meer, van mij afschrijven wel en dat heb ik hierbij dan weer gedaan. Ik ga nog een poging wagen, Gijs de kat is er weer gezellig bij komen liggen en dat tevreden gesnor van dit lekkere beest brengt rust zo dicht naast me. Voor diegenen die ook nog wakker liggen, probeer weer te gaan slapen, zorgen vergeten…..en morgen gezond weer op, welterusten.

Vakantie…

Geplaatst op

Eindelijk, na zeven weken vakantie komt mijn kleinzoon morgen weer thuis. Om direct daarna weer te vertrekken naar zijn stage adres in het mooie Valkenburg aan de Geul.

Tijdens zijn lange afwezigheid is hij twintig jaar geworden. Ook dat nog ja, alles gaat gewoon door ook al is hij niet hier. En als je gewend bent dat kleinzoon ieder weekend komt slapen, is dat toch wel even wennen. Maar goed, zo gaat het in het leven, en hij is verliefd óók nog. Ook dat is leuk om mee te mogen maken.

Toch blijf je als oma zeer betrokken bij je kleinkinderen, dat hoor ik van veel oma’s. Het is dus niet raar dat ik dadelijk de Schiphol app weer installeer zodat ik hem van minuut tot minuut kan volgen tot zijn aankomst op Schiphol morgenavond.

Ik ken Valkenburg aan de Geul, het is er heel erg mooi, maar of kleinzoon er net zo van gaat genieten als zijn oma is nog maar zeer de vraag. Net als zijn moeder houdt hij van de drukte van een grote stad, zijn stage duurt maar vijf maanden en wie weet gaat hij de rust en het prachtige glooiende landschap toch waarderen. Zijn kamer hier is in orde en hij weet dat hij altijd welkom is, wanneer en hoe laat het ook is. Lieve kleinzoon, slaap vannacht nog lekker in je moeders thuisland, en voor morgen wens ik je een goede en behouden reis toe.

Verzamelen…

Geplaatst op

Vraag aan een willekeurig persoon wat hij verzamelt, en je weet het antwoord,’ geld. Acht van de tien keer hoor ik deze reactie. Ik begon al vroeg met verzamelen, plaatjes en foto’s uit tijdschriften. Geld voor een écht plakboek was er niet, dus werd het plakken in een soort telefoonboek wat mijn moeder voor mij meebracht van haar werk. Ik spaarde alles van ons koningshuis en van andere koningshuizen voor zover dat mogelijk was. Favoriet was in die tijd Farah Diba. Het sprookje van de sjah en Soraya was voorbij en toen verscheen zij, Farah Diba.

Erg veel te verzamelen was er niet in die tijd, maar dat heb ik ingehaald toen ik ietsje ouder werd. Al zeg ik het zelf, ik had een leuke verzameling.

Helaas, toen mijn moeder ging scheiden is door mijn surrogaat vader álles van mij door hem weggegooid. Werkelijk alles, van foto’s tot en met schoolrapporten, van kleding tot en met poëzie boekjes. Met niks werden mijn moeder, broer en ik midden in de nacht op straat gezet.

Later, toen ik trouwde, kinderen kreeg ben ik weer met mate dingen gaan verzamelen die ik leuk vond. Ik begon weer in de tijd dat lady Diana met Charles trouwde, en tot ver na haar overlijden bleef ik verzamelen. Kort na Diana’s dood ben ik met mijn dochter naar Londen geweest om souvenirs over de prinses te kopen.

Ook een bijzondere foto heb ik van Farah Diba toegestuurd gekregen, zij heeft de foto voor mij gesigneerd. Die foto is voor mij toch een goede herinnering.

Vandaag de dag verzamel ik pennen met reclameteksten. Zoveel als mijn buurman er heeft ga ik niet verzamelen. Buurman liet mij vandaag een groot deel van zijn pennen verzameling zien…..ik sloeg stijl achterover….méér dan 40.000 pennen, een kamer helemaal propvol. Om ook zo te gaan verzamelen heb ik geen plek, en ook geen tijd, ik spaar in veel kleinere mate. Van deze buurman kreeg ik vanmiddag een doos aparte pennen waar ik heel verguld mee ben.

Misschien hebt u nog reclame pennen ergens in een vergeten laatje liggen, denkt u dan aan mij….ik zal daar zéér blij mee zijn. Binnenland, buitenland, alle pennen maken mij blij.

De verzendkosten vergoed ik natuurlijk. Misschien…komt u nog ergens wat pennen tegen, je weet het soms niet. Bij deze…..héél graag.

Bijwerken…

Geplaatst op

Dat is schrikken, zie ik dat mijn site niet meer up to date is. Het was mij nog niet eerder opgevallen dat sommige fotos niet meer zichtbaar zijn. Werk aan de winkel dus, want het moet wel blijven kloppen allemaal. Proberen tijd te maken tussen al mijn andere bezigheden, ik ben nog steeds een bezige bij. Ja, ik ben nog steeds pyppy oppas van Guusje, de hond van mijn dochter, maar het gaat allemaal de goede kant op. Meer vrije tijd komt in zicht in dit geval. Bezoekjes aan moeder, die het ook nodig heeft. Afgelopen week is haar rechteroog gelaserd en dat deed dit keer behoorlijk pijn. Dan heb ik zo met haar te doen. In de wachtruimte wordt haar oog gedruppeld. Waarvoor is dat, vraagt moeder, wat doen we hier. Ik leg weer uit dat we bij de oogarts zijn, en dat de oogarts d.m.v een leserbehandeling de druk achter haar oog wil verhelpen. Moeder ziet met haar rechteroog nog nauwelijk iets. Maar voordat de oogarts moeder aan haar staar kan gaan behandelen moest eerst de druk weggenomen worden achter haar ogen. Ik heb echt met haar te doen,en voel me soms schuldig dat ik ingestemd heb met deze behandeling. Moeder vond het erg irritant dat ze niet goed meer kon zien, en omdat ze dat meerdere keren bleef zeggen heb ik in overleg een afspraak bij de oogarts gemaakt. Na deze twee behandelingen kan de staar bij moeder verholpen worden waarna ze weer goed zien kan. Ook wil ik een afspraak maken voor een gehoorapparaat. Moeder kan nog heel weinig horen, en kan geen gesprek meer volgen. Ik wil dat moeder haar tijd in het verzorgingshuis prettig moet kunnen doorbrengen, ik wil dat zij kan meepraten met ons, maar ook met de mensen in haar woongroep. Ik ga daar dus ook snel werk van maken. Ik wil dat moeder mee kan praten, weer goed kan zien, ook al zegt moeder dat het op haar leeftijd niet meer zo nodig hoeft. Ik ken mijn moeder, het gedokter is nu vervelend voor haar, maar als het achter de rug is zal moeder het allemaal als veel prettiger ervaren. Daarnaast heb ik mijn dagelijkse rit naar mijn zwerfkatten, die ook willen eten en de klok van binnen voelen. Ze staan te wachten als het tijd is en rennen naar mij toe als ze mij horen aankomen. Een van de drie is er niet elke dag, maar als ze er is, en ik zie haar in goede conditie, dan is mijn dag ook weer goed. En zo heeft iedereen zijn / haar bezigheden. Ik ga tussendoor ook nog graag naar tweedehands winkeltjes om mijn boeken verzameling uit te breiden. En dan hoop dat ik komende winter tijd kan vinden om eens een boek te lezen. Maar voor die tijd wil ik ook nog mijn huis onderhanden nemen, ook dat is er de afgelopen maanden flink bij in geschoten. Het gaat trouwens heel goed met de zwerfkat die ik in maart gered heb van de dood. Hij zal blijvend bij stichting Zwerfkat in Tilburg blijven omdat hij door zijn ongeluk niet meer terug kan naar de plaats waar hij met de anderen leefde. Maar daar ben ik alleen maar blij mee, alle zwerfkatten zouden niet op straat moeten leven. Maar zolang mensen hun verantwoordelijkheid niet nemen voor hun dieren zal dit trieste probleem blijven voortduren. Maar ik ga beginnen het vervelende horen en zien probleem van mijn moeder snel te verhelpen. Zodat haar verblijf in het verzorgingshuis een stuk aangenamer voor haar zal worden.