RSS feed

Tagarchief: moeder

Moeder…..

Geplaatst op

Inmiddels zijn we vier maanden verder. Ze is weer bijna de oude. Ik heb het over mijn vierentachtig jarige moeder. 2 Augustus viel ze met haar fiets tegen de grond. Zo op het eerste gezicht leek er weinig aan de hand, op blauwe plekken en afgeschaafde ellebogen en knieën na. Ze sliep slecht die nacht en kreeg steeds meer pijn. Toch maar naar de huisarts de volgende dag die haar na keek en pijnstillers voorschreef. Het leek allemaal mee te vallen en de pijn zou nog wel eens een week of zes kunnen aanhouden. Vier dagen later maar weer de huisarts gebeld omdat mijn moeder niet meer normaal kon lopen. Ze werd doorverwezen naar het ziekenhuis waar een foto gemaakt werd van haar rug en heup. Er werd niets bijzonders geconstateerd, men zag enkel een klein scheurtje in haar bekken, maar dat zou net zo goed een oud letsel kunnen zijn. Vooral in beweging blijven was het doktersadvies, want rust roest.
Er werd een rollator aangeschaft want lopen ging zelfstandig niet meer. Mijn moeder woont alleen en is aangewezen op de hulp van mij en mijn dochters. Na een maand was mijn moeder nog geen stap verder en ik besloot weer met de huisarts te praten. Thuiszorg werd ingeschakeld, maar mijn moeder kwam nog amper haar bed uit. Niet bewegen, niet eten en veel te weinig drinken. Naar het toilet kon ze niet alleen dus het was een dagtaak om haar te verzorgen. Via de huisarts werd moeder naar een zorgkamer verplaats die gelukkig beschikbaar was recht tegenover haar eigen woning. Zes weken zou ze daar verzorgd kunnen worden en dat was voor ons een opluchting, ze kon gebruik maken van 24/7 zorg per week. Indien nodig kon mijn moeder haar verblijf met nog zes weken verlengen. Wat later ook nodig bleek te zijn.
Moeder bleef echter gewicht verliezen, ze at en dronk nauwelijks. De zorginstelling nam contact op met de huisarts die de volgende dag langs zou komen. Er kwam een vervanger omdat de huisarts van mijn moeder op cursus was. Hij bekeek en betaste mijn moeder en verdween na het voorschrijven van weer andere pijnstillers. De volgende dag had mijn moeder een afspraak in het ziekenhuis waar ze per ambulance naar toe gebracht werd. Ze is er direct opgenomen met ernstige uitdrogings verschijnselen en een ernstige maaginfectie door het teveel slikken van medicijnen die ze dagelijks toegediend kreeg en maar een keer per week had mogen slikken. Ook in het ziekenhuis ging ze niet vooruit, en wij zagen het somber in, moeder verloor haar levenslust en het hoefde voor haar allemaal niet meer.
Ze kreeg pijn in haar been en kon daardoor niet goed slapen. Er werd een ct scan gepland om alles uit te sluiten. Inmiddels lag ze al bijna twee weken in het ziekenhuis. Het was vrijdag en moeder zou ’s avonds terug mogen naar de zorgkamer. Dan zou ze de uitslag van de ct scan wel horen via haar huisarts. Mijn broer en ik hadden die dag om drie uur een afspraak met de internist omdat moeder’s geheugen haar danig in de steek liet en zij ons niet kon vertellen wat er allemaal rondom haar afspeelde. Eindelijk, om zes uur verscheen de internist, moeders geduld was inmiddels ver te zoeken want ze wilde met ons mee naar huis ( zorgkamer ) Ja, ze mocht mee naar huis, maar men had die morgen op de ct scan een tumor waargenomen van ongeveer 7 cm……..en nu wilden de artsen nog een onderzoek doen, wat voor tumor, waar die precies zit, hoe die tumor te behandelen, dus het zou heel fijn zijn als mijn moeder op zondag weer in haar ziekenhuis bed zou liggen.
Het klinkt misschien heel arrogant of liefdeloos, maar ik heb absoluut geen schrik of paniek gevoeld bij de woorden van de internist. Op dat moment zei mijn gevoel dat het allemaal goed zou komen en dat kwam het ook.
Er werd nog een onderzoek gedaan en de tumor bleek goedaardig. De pijn in haar been werd mogelijk veroorzaakt door een zenuw die tegen de tumor aandrukt en de internist gaf mijn moeder de keuze er aan geopereerd te worden of niet, met de uitleg dat het niet zeker zou zijn dat de pijn daarna weg zou blijven.
Ik heb de beslissing genomen voor mijn moeder om ( nog ) niet voor een operatie te kiezen.
Mijn moeder verblijft nog steeds in de zorgkamer en het gaat goed met haar. Met de juiste medicijnen en zonder pijn is haar levenslust weer terug en maakt ze korte uitstapjes met haar rollator. Deze week is ze naar haar woning gewandeld, ze eet en drinkt en is weer enkele kilo’s aangekomen. Toen ik vanmiddag naar haar toe ging stond ze klaar om op bezoek te gaan bij haar buurvrouw, ik ben een stukje met haar meegelopen en omgedraaid toen ik zag dat ze een praatje maakte met een bewoner van haar flat. Ik zag weer de moeder die ze was vóór 2 augustus……..

Gastvrij….

Geplaatst op

Zijn wij gastvrij ?

Typisch mijn moeder. Eens in de zoveel tijd moet haar diepvries leeg, zo ook vandaag. Verse patatten met snacks die nodig op moeten. Aangekomen bij mijn moeder heeft ze vier en een halve aardappel geschild, ze denkt dat het meer dan genoeg is voor vier volwassenen. Nou daarmee vul ik mijn holle kies. Ze staat in de keuken te wapperen met haar armen en kan het niet overzien. Mijn dochter en ik kijken elkaar eens aan zo van ‘ laat ons nou niet gaan mopperen ‘, moeder is tenslotte geen jonge blom meer, maar een vrouw van bijna vierentachtig. We slaan aan het schillen en bakken en moeder dirigeert hoe het allemaal moet, of juist niet.

Als de telefoon overgaat horen we moeder druk praten, en aan de andere kant van de lijn is het zeker geen familielid of bekende, want moeder spreekt ineens twee talen, ABN en plat Brabants door elkaar . Wij horen haar zeggen dat ze wel even gaat kijken ….  Terwijl wij nog wat orders toegesproken krijgen grist ze haar sleutels van tafel en loopt de galerij over. Geen idee waar ze heengaat , maar na enkele seconden komt ze weer binnen. Ze loopt direct door naar de telefoon en we horen haar zeggen dat zijn scootmobiel er staat.  De persoon aan de andere kant van de lijn is blijkbaar nog niet gerust gesteld want weer pakt moeder haar sleutels en loopt nogmaals de galerij over om twee minuten later binnen te komen met een wildvreemde man. Ze wijst de man de telefoon en we proberen te volgen waarover het gaat. Nee alles is goed met hem, nee hij was ook niet uit bed gevallen en ook de telefoon deed gewoon zijn werk, hij had hem alleen niet gehoord. Het bleek zijn zus te zijn die al enkele uren probeerde haar broer te bellen maar geen gehoor kreeg. In het telefoonboek was ze op zoek gegaan naar een medebewoner van de flat waar haar broer woont en laat dat nou mijn moeder zijn.

Toen de man uitgesproken was met zijn zus bedankte hij mijn moeder hartelijk, verontschuldigde zich en wierp daarna een blik in de keuken waar wij druk aan het bakken waren. ‘ Ohh sorry, jullie zijn ook nog aan het eten, wat vervelend ‘  en hij verontschuldigde zich nogmaals. Mijn echtgenoot, een zeer gastvrije man van Turkse komaf maakte direct van de gelegenheid gebruik om de man een stoel aan te bieden en te eten te vragen. Dat sloeg de man vriendelijk af, maar je had het gezicht van mijn moeder moeten zien.  Ze zeggen weleens ‘ als blikken konden doden ‘………nou dan was mijn man er nu niet meer geweest.  Dat Nederlanders niet gastvrij zijn , daar is hij inmiddels al wel achter, maar van zijn schoonmoeder had hij dit zeker niet verwacht. Hij wist dan ook niet wat hem overkwam toen mijn moeder in haar platste Brabants meedeelde dat hij dit in het vervolg niet meer moest doen . Op weg naar huis had ik nog wel het een en ander uit te leggen want mijn man, de schat, begreep er helemaal niks van. Het zit in zijn aard om zelfs de collectanten die aan de deur komen te eten te vragen en ook ik ben daar niet altijd blij mee. Ik begrijp hem, zijn cultuur is heel anders dan de onze. Te eten vraag je alleen familie en goede vrienden, en dan ook nog enkel en alleen op uitnodiging. Daarom hebben we samen besloten dat ik de deur openmaak bij ons thuis, ik kook graag, ben ook gastvrij, maar ik wil echt niet met elke collectant of energie leverancier aan de maaltijd of koffie zitten……..is dat nou zo vreemd ?

Boos.

Geplaatst op
Zaterdag 28 april 2007
Heel jammer, maar ik doe het niet, mijn muziek zachter zetten. Een geïrriteerde benedenbuurman druipt af. Meestal groet hij nog…nu niet. Met een knal gooi ik de deur dicht. Weet je hoe laat het is…..net tien uur geweest in de ochtend.’ Het dreunt zo aan mijn hoofd, ik kan er soms niet tegen’ …….nou jammer dan , ik draai muziek en ben niet van plan die zacht te zetten. Zo hard kan mijn muziek ook niet eens, als je weet hoeveel watt mijn boxjes zijn dan lig je dubbel. Het is weer zo’n rotsmoesje om aan mijn deur te komen zeuren. Klaag ik ook, als ik hem ’s morgens om acht uur al zwaar beneveld in de lift tegenkom ……klaag ik ook elke keer als hij die smerige BBQ van hem weer eens aansteekt recht onder mijn balkon, waardoor ik alle ramen en deuren kan gaan sluiten……..klaag ik als hij op de vreemdste momenten komt vragen of hij even mijn fiets mag lenen en ik dan helemaal naar beneden moet, zijn naar drank stinkende adem op kan snuiven omdat hij blijkbaar denkt dat ik doof ben, en daardoor zo ongeveer met zijn gezicht in mijn oor praat ?? Sommige mensen kunnen je hele dag bederven alleen maar door hun hun gezicht te laten zien. Mijn moeder…….ook net de deur uit. Ik ben geïrriteert, want ik zie haar al minimaal twee keer op een dag, plus de nodige telefoontjes die ze met me pleegt, over zaken die ook nergens op slaan. Ach, het is een mens van bijna tachtig. ( 84  in 2012 ) Gedoog het maar, want misschien is ze er niet lang meer…..zeggen mensen die zelf geen moeder hebben die twee keer per dag bij je naar binnen loopt, en minimaal anderhalf uur per keer aan tafel zwijgend haar senseo drinkt. Verkeerde moment, verkeerde tijd, ik zeg dus dat ik nu koffie zet of niet meer, want ze geeft aan zometeen nog een keer terug te komen. ‘ Nou nou, je hebt praatjes tegenwoordig ,’ is haar reactie op mijn mededeling……….. Ook zo kan je dag beginnen blijkbaar. Mijn dag wel te verstaan. Jammer voor de buurman naar wiens salsa-muziek ik tot drie uur ’s nachts lig te luisteren, wiens stank van de BBQ ik mag opsnuiven tot laat in de avond. Ik weet ineens niet meer zo zeker of ik vorderingen maak……..of ik met sprongen vooruit ga………..of het moet zijn dat dit soort reactie’s ook behoren tot mijn vooruitgang. Daar ga ik maar vanuit……..niemand is immers volmaakt……..ik ook niet !
( Nu ik terug lees schaam ik me dat ik toen zó dacht over mijn moeder,  ik ben wat milder anno 2012, maakt dat het een beetje goed ? ) )