RSS Feed

Categorie archief: Life

Lijkwade…

Geplaatst op

Soms doe je nieuwe ideeën op. Een doek in plaats van een kist. Om in begraven te worden bedoel ik dan.  De Dela kroniek lag gisteren in de brievenbus en eerlijk is eerlijk, ik ben een trouwe lezer. Verhalen over leven en dood zijn favoriet bij mij.  Ik vind het inderdaad geen prettig idee dat ik na mijn heengaan in een simpele, doodgewone (……) kist wordt opgeborgen. Dat was de mededeling onder een foto, wie een kist een naar idee vindt om in begraven te worden, kan ook kiezen voor een lijkwade, of een mand. Je vraagt je misschien af wie daar nu wakker van ligt, nou ik. Oke, ik krijg er niets van mee, maar toch. Ik hou er niet van om opgesloten te worden, dat is mijn hele leven al zo geweest. Toen mijn moeder hertrouwde met een kerel die drie etters van kinderen meebracht is deze fobie ontstaan. Normaal gesproken slaap je dan op een kamer met je nieuwe zussen, maar bij ons werkte dat zo niet. De drie nieuwe etters, twee meiden en een jongen, eisten hun eigen kamer op, en ik werd gedwongen samen met mijn broer een kamer ( lees bed ) te delen. 

Het was een huwelijk dat gelukkig niet jarenlang geduurd heeft, de nachtelijke ruzies hielden me ook nog eens vijf van de zeven nachten uit de slaap, terwijl mijn broer zich van deze jaren nauwelijks nog iets herinnert. Op zondag was er steevast de wekelijkse wandeling waaraan ik na twee keer weigerde mee te doen. Aan de kant van moeder mijn broer en ik, aan de kant van ‘ pa ‘ zijn drie ettertjes. Mijn broer hield het al snel voor gezien, en bracht de zondagmiddagen door bij een vriendje. Ik wilde ook niet meer meedoen aan die optocht, maar ik mocht onder geen beding naar een vriendinnetje. Ik mocht kiezen, of meegaan, of opgesloten worden op de slaapkamer tot de familie weer thuis kwam. Ik koos voor het opgesloten worden. ‘Pa’ draaide met veel poeha de deur in het slot, waarna hij door het zijraam triomfantelijk de sleutel toonde en in zijn broekzak stopte. 

Door het grote slaapkamerraam zag ik de stoet vertrekken. Zodra de stoet de hoek om was gooide ik het raam open om de frisse lucht in te ademen, en me toch een beetje vrij te voelen. Soms stond mijn vriendinnetje onder het raam om wat te kletsen en mijn opsluiting wat te veraangenamen. Naar beneden springen was geen optie, we woonden twee hoog, en aan de regenpijp terug de kamer weer in heb ik niet kunnen oefenen. Zodra de luidruchtige familie weer in aantocht was nam mijn vriendinnetje de kuierlatten, want ook het raam open was niet toegestaan, laat staan een praatje maken. 

Maar om op de lijkwade terug te komen, toch eens snel informeren of deze ook via mijn Dela verzekering verkrijgbaar is……want opgesloten in een kist, daar wil ik absoluut niet aan denken. 

Moeders tasje…

Geplaatst op

Annie, hou jij me tassie effe vast…..want die gozer wil met me dansen……..

Moeder danst allang niet meer, ik vraag mij af of ze dat ooit gedaan heeft. Maar haar tasje geeft moeder niet uit handen, haar tasje gaat zelfs mee naar de wc. Een paar weken geleden is uit moeders tasje een klein geldbedrag weggehaald. Sindsdien is moeder nog aletter op haar tasje. Moeder maakt het naar omstandigheden goed in haar nieuwe thuis. Daar ben ik blij mee, want in het begin zag het daar niet naar uit. Er wordt goed op moeder gelet en dat scheelt enorm in de zorgen die ik om haar had.

Afgelopen week was het moeders beurt om mee te mogen fietsen. Samen met een aantal vrijwilligers mogen de ouderen gaan fietsen of wandelen. Het leek erop dat moeder er veel zin in had, maar dat bleek achteraf verkeerd gedacht door mij. Toen ik diezelfde avond moeder bezocht kreeg ik te horen dat moeder er niets aan gevonden had. De manier waarop moeder het aan mij meedeelde maakte mij aan het lachen, ze was zo verbouwereerd dat ik bleef lachen om haar fietsavontuur. Ik kon mij er geen voorstelling van maken totdat ik enkele foto’s toegestuurd kreeg. Moeder in de duo fiets met in haar hand haar onafscheidelijke tasje, ik heb er erg om moeten lachen, maar moeder niet. Ze maakt liever uitstapjes naar andere afdelingen, schuift aan daar waar het gezellig is en laat zich het gebak wat eigenlijk niet voor moeder is gereserveerd goed smaken. Ook tijdens de maaltijden schuift moeder regelmatig aan bij een van de andere groepen omdat ze haar eigen groep maar saai vindt. Die mensen praten niet, zegt moeder, die liggen de hele dag maar te slapen……

Een beetje gelijk heeft moeder wel. De oudjes dommelen vaak weg, hangend in hun stoel, voor de tv of tijdens een bezoekje……” kijk , en moeder stoot mij aan…….daar gaat er weer eentje. Ik moet lachen maar laat het niet merken. Ik slaap nooit overdag, zegt moeder, dat heb ik nooit gekund. Tot dochter en ik twee dagen geleden nog onverwacht bij moeder langs gingen op een avond. Ze was weer niet op haar eigen afdeling. Een verzorgster wenkte ons met een vinger tegen haar lippen…..sssttttt……en wees naar de afdeling naast die van moeder. Daar lag moeder in een stoel te slapen. Het was geen diepe slaap, want toen ze ons hoorde lachen zei ze direct  ‘ nee ik sliep niet hoor…..ik slaap nooit in een stoel. Nee moeder, je krijgt in alles gelijk van ons, je slaapt nooit overdag, en al helmaal niet in een stoel. Wij zijn blij dat je zo goed op je plaats bent daar.

Χάος….

Geplaatst op

http://www.franklinterhorst.nl/inhoud.html

Ja, ik geloof in de bijbel, ik geloof in het woord van God. Dus geloof ik ook in het einde der tijden. Al zoekende kwam ik bovenstaande link tegen.  Ik dring niemand op de link aan te klikken en zich met mij te verbazen…..maar vijf voor twaalf is het allang niet meer.

Afscheid…

Geplaatst op

 

 

Nog een kleine twintig minuten, dan landt hij weer op Nederlandse bodem, mijn kleinzoon. Gelukkig voor mij, voor hem minder leuk want zijn hart blijft in Turkije, het land waar zijn moeders wortels liggen. Het liefst zou hij in Turkije blijven, en over niet al te lange tijd gaat hij daar ook studeren en wonen. Het laatste schooljaar nog hier afmaken en dan voor onbepaalde tijd naar het land van zijn dromen. Misschien wel voor altijd,  want hij is Turks in hart en nieren.

Kleinzoon is inmiddels veilig geland.( 18:30 ) Het valt nog niet mee om wat je mee wil delen ongestoord te kunnen typen met twee appende dochters. Appen is makkelijk en soms ook handig, maar ik ben niet van de generatie die bij alles wat ik doe de mobiel bij de hand moet hebben.

Maar daar had ik het niet over, ik had het over mijn oudste kleinzoon die nog twintig minuten moest vliegen toen dochterlief begon te appen. Morgen begint kleinzoon aan twee keer vijf maanden stage, vijf maanden in Nederland, en waarschijnlijk daarna vijf maanden in Spanje. Ik hou mijn hart vast, niet omdat kleinzoon niet zelfstandig genoeg is, het zal hem zeker gaan lukken, maar ik had hem graag in mijn buurt willen houden. Ik heb ook mijn kinderen graag in mijn buurt, en ja, misschien lijkt dat egoïstisch.

Geef ze de ruimte om hun vleugels uit te slaan. Maar makkelijk is dat niet, zeker niet in de tijd waarin wij nu leven. In mijn jeugd zag je vooral leuke dingen op de televisie, nu gaat er geen dag voorbij zonder moord en doodslag, de vreselijke hongersnood in het andere deel van de wereld. Het bloed en de ellende spatten van de beeldbuis af. En dan zijn er veel mensen die tegen je zeggen, maak je niet druk, alles komt goed…..

Geloof je het zelf nog?  Nou ik niet. Hoe ik de toekomst zie, en hoe ik daarover denk ga ik niet delen want om mijn visie wordt niet gevraagd. Zalig zijn zij die bij de dag kunnen leven, maar mij lukt dat niet……..

Uren van spanning zitten er weer op…….kleinzoon is veilig geland, en daar dank ik God voor. Ik hoop en bid dat er bij ieder afscheid, van wie dan ook, er weer een gelukkig weerzien mag zijn, waar dat afscheid en het weerzien dan ook zijn mag……

Breekbaar…

Geplaatst op

Vanmiddag zat ik tegenover moeder aan een tafeltje bij de Hema. Het uitgestelde uitstapje naar de bank moest er toch een keer van komen. Moeder keek naar buiten, zag de zon en trok direct haar jas aan. Net als drie weken geleden was het weer een hele klus om moeder in de auto te krijgen. Dochter en ik besloten ter plekke dat dit de laatste keer zou zijn dat moeder al deze moeite moest doen om waar en waarvoor dan ook, in eigen persoon te moeten verschijnen.

Na het bezoek aan de bank wilde moeder wel even de benen strekken, en gelukkig was de Hema dicht genoeg bij en was die afstand precies lang genoeg om haar benen te strekken. Koffie met appeltaart en slagroom. Gezellig een halfuurtje gezeten, moeder zat op haar gemak, maar herkende niks van haar omgeving. Tot ze plotseling achter ons de echtgenote van een medebewoner herkende. Omdat wij net wilden vertrekken stapte moeder op de vrouw af en begroette haar hartelijk. Ik zie je vanavond weer Joke, zei de vrouw, want dan kom ik nog even mijn man bezoeken……fijn, zei moeder, tot later dan.

Terwijl we terug sukkelden naar de auto zei moeder ineens tegen mij, ” wie was dat nou, die vrouw die zojuist tegen mij sprak?….. en ik vertelde haar wie de vrouw was die moeder zo hartelijk had begroet. Daar kan ik mij niks van herinneren, ging moeder verder, ik heb haar nog niet eerder gezien…..            Ik liet het verder rusten en hielp moeder met veel moeite weer in de auto. Thuis aangekomen, moeder was blij er weer te zijn, herkende ze Mary, een medebewoonster van moeders afdeling waarmee ze het goed vinden kan.

Terwijl ik moeder uit haar jas hielp begon ze te praten over Mary. Ze zou haar dadelijk even gaan opzoeken, zei moeder. Mary kon verhalen vertellen waar moeder geen touw aan kon vastknopen, maar Mary en zij waren graag in elkaars gezelschap. Plots hield moeder mij staande, keek mij aan en vroeg ‘ praat ik ook weleens over dingen die nergens op slaan, ik hoop het niet, zei moeder, want dan moet je het mij wel zeggen hoor “.

Nog geen twee minuten later wist moeder niet meer dat ze met ons naar de bank was geweest, wist moeder niet meer dat we even gezellig koffie gedronken hadden bij de Hema. Ook toen ik vroeg of ik haar gezellig even naast Mary zou willen zetten zei moeder, ” Mary.?…ik ken geen Mary…..        De tranen sprongen in mijn ogen, ik had zo verschrikkelijk met moeder te doen, zoals ze daar stond, klein en o zo breekbaar en toch zo blij met deze uurtjes met ons.  Telkens bij het afscheid wil moeder mee de lift in, ons uitlaten…..maar ze moet op haar afdeling blijven. Ik wijs naar links naar het raam en zeg haar dat ze ons daar kan uitzwaaien. Na de zoenen op haar wangen loopt moeder naar het raam, en zwaait met twee armen tot wij niet meer te zien zijn………dag moeder, tot morgen, dan kom ik weer…..

Testament…

Geplaatst op

Laat ik nu altijd gedacht hebben dat als je geen dik saldo op je spaarrekening hebt staan, je ook geen testament achter hoeft te laten. Ik heb geen vette spaarrekening, ook geen eigen huis, dus geld en goederen heb ik niet te vergeven. Wat ik achterlaat is een huis vol geheimen, verstopt op plekjes die alleen ik weet. Als ik geen testament achterlaat zullen mijn geheimen geheimen blijven en waarschijnlijk in de kringloopwinkel terecht komen. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. 

Gisteren was ik weer even in een kringloopwinkel.  Zo eens in de maand wil ik daar even kijken. Dan ga ik op zoek naar schatten die mensen naar de kringloop gebracht hebben. Verborgen in boeken, verstopt achter fotolijstjes….maar ook boeken zonder verborgen schatten neem ik vaak mee naar huis. Bijzondere boeken wel te verstaan. Ik ben geen mens voor doktersromannetjes en flutverhalen. Ik was in de kringloopwinkel met mijn dochter en zij kent mijn voorliefde voor  boeken, glas en kaarsen. Wij keken elkaar regelmatig aan, een blik van verstandhouding. Ze glimlacht als er weer een schat in mijn mandje verdwijnt. 

Wat ik thuis aan schatten verzameld heb weten mijn kinderen nou net nog niet. Dat zijn mijn geheimen, en van sommigen zullen ze nog raar opkijken. Een boek, gekregen van iemand die ik nog altijd een heel warm hart toedraag, daarin een aan mij opgedragen gedicht dat mij nog steeds ontroerd. Maar zij zullen het moeten zoeken……ik hoop dat ze mijn hele verzameling geheimen zullen vinden voordat ze naar de kringloopwinkel gebracht worden…….

Zin of onzin…

Geplaatst op

​​

Wat is de zin van bloggen. Voor mij is dat mijn hart luchten. Heel lang deelde ik alles alleen met mijzelf, in een schrift of iets dergelijks. In die tijd was ik nog goudeerlijk, dat is sinds ik tablet-blog niet meer zo. Wel geprobeerd hoor, maar ik bleef deleten. Omdat ik mijn blogs online zette ja. Dat had ik niet hoeven doen nee.

Toen ik lang geleden dagelijks in de knoop lag met mijzelf, begon ik op advies van mijn toenmalige psychologe alles van mij af te schrijven. Er zat mij veel dwars in die tijd dus er was genoeg te schrijven. Bij ieder bezoek aan de psychologe had ik het genoegen mijn eigen ellende te mogen voorlezen. 

Wat ben ik vaak geschrokken van mijn schrijfsels, ik schaamde mij om mijn eigen ellende te mogen voorlezen. Dat het zo met mij gesteld was had ik niet gedacht, ik vond dat ik wel heel openhartig was. Er was maar een persoon met wie ik mijn ellende deelde, maar toch.

Ik ben blijven schrijven, ook toen bezoeken aan de psychologe niet meer nodig waren. De schrijfsels liggen goed verstopt ergens in huis. Ik ben eraan gehecht, het is een stukje van mijn leven. In de tijd dat ik naar de psychologe ging had ik nog geen pc, ik wilde ook helemaal geen pc, ook al vond de psychologe zo’n ding een verrijking voor mijn eenzaamheid. Ik kon de hele wereld ontdekken en binnenhalen…..

Dank zij mijn broer kwam de pc er. De verrijking en de ontdekkingen ook. Maar er zijn ook dagen bij dat ik de pc het raam uit zou willen gooien. De wereld binnen handbereik komt mij bij lange na niet altijd gelegen. Ik mis vaak de eenzaamheid waar ik toen zoveel moeite mee had. Ik mis de kracht van mijn pen waarmee ik de waarheid beschreef en daarna de opluchting voelde…….maar het meest mis ik de eerlijkheid van mijzelf….