RSS feed

Categorie archief: Life

Als de dag van gisteren… 3 Juli 1959…

Geplaatst op

Nee, dit is niet mijn geboortedag, maar het is wel een datum die onuitwisbare herinneringen oproept. Het is de trouwdatum van mijn moeders tweede huwelijk. Het is even geleden ja, ik was een tiener, en na al de jaren vergeet ik deze dag nooit meer. wij, mijn moeder, broertje en ik woonden in bij mijn opa en oma nadat mijn vader kort na de geboorte van mijn broertje met de noorderzon vertrokken was.  Het waren leuke jaren voor zover ik mij herinneren kan, en ik wist niet beter dan dat het altijd zo zou blijven.

Tot op een dag mijn moeder zei dat we zouden gaan verhuizen, weg bij opa en oma. Waarom, waarvoor, het zou mij later allemaal duidelijk worden.  Van de ene op de andere dag vertrokken wij naar ons nieuwe huis in Baardwijk, voor mijn gevoel verhuisden wij naar de andere kant van de wereld. Er werd geen afscheid genomen van opa en oma, ik vond het allemaal heel verwarrend. Ja, er stond wat meubilair, hoe dat er gekomen was…..voorbereid waren wij als kinderen niet. Jaren later zou ik horen waarom het vertrek zo plotseling was gegaan.

Moeder was door oma gedwongen te vertrekken. Via een contactadvertentie, géén idee dat dat toen ook al bestond, had oma mijn moeder aan de man geholpen. En wát voor een man. nog geen drie dagen na de verhuizing stond de engerd voor de deur, met in zijn kielzog drie kinderen van mij en mijn broer ’s leeftijd, twee meiden en een jongen. Het werd mij ook meteen duidelijk waarom er een knalgele jurk met grote zwarte bloemen aan de kast had gehangen, moeder had de jurk zelf gemaakt, maar nog niet eerder had een door haarzelf gemaakt kledingstuk te pronk gehangen. nog dezelfde week brak moeders grote dag aan, ons werd gezegd een uurtje lekker te spelen aan de grote ronde eettafel, moeder en de engerd zouden snel weer terug zijn met wat lekkers voor ons. Wat voor lekkers het was, en hoe ik die dag verder ben doorgekomen weet ik echt niet meer.  Wat ik wel weet was dat ik niet blij was, ik voelde mij verraden door mijn moeder, ik was naar het tweede plan verhuist. Ik kan ook niet duidelijk maken  hoe vreemd het was om van de ene op de andere dag naast je ‘ nieuwe ‘ zus te moeten slapen, ineens deel je het bed in de slaapkamer met iemand die je nog nooit eerder hebt ontmoet. Gelukkig was het van korte duur, het trio wenste niet naast één van ons te slapen, ze eisten een kamer voor drie op, wat betekende dat ik het bed moest delen met mijn broertje. Achteraf kan ik zeggen dat ik het aan heb zien komen, toen al, het moest een keer fout gaan. Dat voel je, al ben je nóg zo jong. De engerd en zijn kroost waren onmogelijke mensen, ze terroriseerden ons, mijn moeder, en alle vijf de buren waarmee wij één portiek deelden. Was goed werd besmeurd, banden stonden ineens leeg, schelden, ook tegen mijn moeder, en als de engerd thuis kwam van zijn werk zaten ze er bij als drie engeltjes. Ik heb mij héél vaak afgevraagd waarom moeder deze situatie bleef dulden, waarschijnlijk had ze geen keus. Toch kwam dat moment. moeder en ik zaten op een avond aan de ronde eettafel toen de engerd met veel kabaal binnen kwam. Scheldend, tierend begon hij te smijten met de tafel, deze kwam meerdere malen onze richting op, en nóg bleef moeder het aanzien. Toen moesten de stoelen het ontgelden, met de afgebroken stoelpoten begon de engerd op moeder en mij in te slaan. Ik ben toen zo overstuur geraakt, en zó gaan gillen dat moeder geen andere keus bleef dan te vertrekken. Ze trok mij aan de arm het huis uit, we donderden zo ongeveer door de snelheid van alle trappen in het portiek. Eenmaal buiten vlogen de stoelpoten via het balkon ons achterna terwijl de balkons zich vulden met nieuwsgierigen. Om de hoek zijn we even op adem gekomen, waarna wij direct doorliepen naar het huis waar mijn broer zich bevond. Hij was veilig daar, heeft niks meegekregen van rondvliegende tafelpoten en scheldpartijen. Ja, maar wat toen. Het eerste wat in moeder opkwam was het huis van de dominee. Hij opende de deur in zijn nachtgoed, en in de hal wachtten wij tot de man was aangekleed. Ik zie hem nog zitten , het telefoonboek werd na enige tijd opengeklapt en er werd gebeld. Het was al bijna ochtend toen er plots een taxi voor de deur stond die ons naar Eindhoven reed. Moeder en ik kregen een slaapplaats toegewezen in een opvanghuis van het Leger des Heils.  Ondertussen hield moeder contact met de dominee, er werd een tijdelijke opvang voor mij en mijn broertje geregeld in een opvanghuis voor jongeren, ook in Eindhoven. Ik heb daar ongeveer een jaar doorgebracht, mijn broertje had het geluk dat hij vaak kon verblijven bij de ouders van zijn vriend.  Na die tijd konden wij met zijn drieën terugkeren naar de vernielde flat. De gemeente had dat geregeld, mijn moeder werkte daar ook in die tijd.  Inmiddels zijn we een mensenlever verder, mijn moeder woont sinds twee jaar in een verzorgingshuis. Praten met haar lukt al jaren niet meer. Lang en vaak heb ik geprobeerd met haar over vroeger te praten, over mijn vader, familie, moeders verstandhouding met háár ouders, maar nooit liet moeder een woord los. Dit jaar wordt moeder eenennegentig. Ze was er vooral de laatste jaren voor ons, ze trok vooral erg naar mijn oudste dochter. Daar had / heeft ze een band mee waar ik erg jaloers op was. Moeder was geen moeder die liet voelen, merken , dat ze van je hield, nooit geen zoen, geen knuffel, nooit zeggen ik houd van je. Lange tijd heb ik dat niet kunnen accepteren, ik nam haar dat kwalijk en dat liet ik merken ook. Laat ik zeggen dat ik milder geworden ben, ik besef dat moeders leven ook ups en downs gekend heeft, en wellicht kon háár moeder ook geen liefde geven aan haar kinderen.  Ook is ouder worden herinneren, terug gaan in de tijd, koesteren wat je nog hebt en boosheid omzetten in vergeven en vergeten. ( … )  Helen Shapiro, die je weer even vijftien laat zijn, mijn eerste vriendje, die niet accepteerde dat ik niet terug wilde gaan in de tijd. Een weekend logeren bij mijn vroegere schooljuf in Krimpen aan de Ijssel, juffrouw Wouters. zij en haar man namen mij mee naar de bioscoop, als ik het mij goed herinner was het de film Mary Poppins  die toen net nieuw was. Hoe ouder je wordt, hoe meer herinneringen naar boven komen borrelen, koester ze, deel ze als je dat wil, en wil je dat niet, neem ze dan met je mee…….voor altijd.

Als de dag van gisteren… 3 Juli 1959…

Advertenties

Be who you are…

Geplaatst op

Kijk ‘Once There Was A Love by Jose Feliciano…with Lyrics’ op YouTube

Geplaatst op

Het leugenbankje…en de ijsbollen…

Geplaatst op

ijstijd

Waalwijkers weten direct waarover ik het nu heb, het leugenbankje bij het Lido. Vroeger noemde men dit het leugenbankje, er zou niets dan onwaarheden verteld worden. Sinds enige tijd maak ook ik deel uit van het groepje fantasten die daar bij mooi weer dagelijks zitten te praten over de goede oude tijd, en nog héél véél meer. Ik zit daar niet mee te praten over de goede oude tijd, al moet ik zeggen, je hoort er nog eens iets, maar ik zit daar omdat mijn zoon en schoondochter daar elke warme dag staan met hun heerlijke ijs. Horentjes, bakje, sorbets, koud drinken, en voor de wandelaars met hond, een volle bak lekker koud water. Bovendien is het gezellig en je maakt nog eens wat mee. De afgelopen weken heb ik al wat ijsbollen in het zand zien rollen, ‘ hier, goed vasthouden, en ga daar maar even op dat bankje zitten, naast die mevrouw ‘. Voordat het kind goed en wel zit ligt de bol ijs in het zand, want kinderen bedenken niet dat de bol eraf kan kukelen. Direct gevolgd door gekrijs van het kind……mama, mijn ijsje is gevallen…… ‘ ik zei toch dat je het ijsje recht moest houden, en wat nu ? wat moet mama nu doen ? Mama hoeft niets te doen, als mijn zoon of schoondochter het in de gaten hebben komt er een nieuwe bol, maar dan wél in een bakje, want je hebt er kinderen bij die hun bollen blijvend laten rollen. ‘ Mevrouw, ik heb ook bakjes met lepeltjes ‘……nee, dat wil ze niet, ze wil een grote mensen ijsje ‘. Toch krijgt het kind bij de tweede of derde plofbal een bakje met een lepeltje van mijn zoon, tenslotte staat hij daar behalve voor zijn plezier, ook voor zijn inkomen.

Vandaag rolden er geen bollen. wel was er een onbekende ‘ nieuwe ‘ gast op ons bankje. Ja ik noem het maar ons bankje, tenslotte zitten er bijna dagelijks dezelfde vijf mensen op dat bankje. Een gast ja, want ik zag haar nog niet eerder, ze was samen met haar man. Deze mevrouw had het hoogste woord. Nou ben ik niet het type dat mee lult met iedereen, laat maar praten, ik vind het allemaal wel best, ik luister alleen. Je krijgt een beetje een band met de vaste bezoekers van het bankje, en naast mij zat l., een man waar ik graag een praatje mee maak en een geintje mee maak. In zijn betere jaren was hij marktkoopman van beroep, en dat soort mensen ken je wel, de boel in de maling nemen is het liefste wat hij deed en nog steeds doet. Dan is er B, een aardige man die tot zijn pensioen in het internationaal transport heeft gewerkt, de hele wereld heeft hij gezien en zijn verhalen doen soms mijn oren klapperen. Maar zijn manier van vertellen doet mij de tranen over mijn rug lopen. Zo vertelde hij vanmiddag een verhaal……..ohhhhh vreselijk gelachen, maar niet geschikt om hier te delen. Dan is er J, die speelde in zijn jonge jaren in een band, ook hij vertelt de mooiste verhalen, soms in de herhaling, maar dat maakt allemaal niet uit.

En zo kom ik de laatste weken mijn middagen wel door, gezellig in de nabijheid van zoon en schoondochter, onder de beschutting van de hoge bomen, waar het beter uit te houden is dan zes hoog hier thuis. Je wilt niet weten hoe warm het hierbinnen op zes hoog is, echt afschuwelijk. Momenteel is het hierbinnen, ( 22:52 ) met de ventilator aan, 28 graden, en op de slaapkamers nóg warmer. De buren hebben alles van voor tot achter openstaan, maar dat gaat hier niet, dan ben ik binnen no time mijn twee poezenbeesten kwijt. Heb je ooit gezien dat een poes vóór de ventilator gaat liggen….nou ik niet, tot voor kort, allebei languit voor de ventilator, kun je nagaan hoe warm het hier is. Nog één keer temperaturen ver boven de dertig graden hoorde ik net op de tv, a.s dinsdag……..ik hoop dat het daarna écht afgelopen is met deze onaangename temperaturen, in de zomer is een graad of drieëntwintig meer dan genoeg ………genoeg genoeg……..voor mij.

ijsje_camilla_2016_gi_02

Ook Camilla is dol op ijs van Ijstijd……..

Tot HIER en niet verder…

Geplaatst op

tot_hier_en_niet_verder

Het klinkt allemaal mooi : tot hier en niet verder. Maar wat als iemand tóch verder gaat ? Wat als die grenzen doorbroken worden ? Door anderen of door jezelf ? Grenzen stellen is de enige gezonde manier om controle over je leven te krijgen.

Omdat je te meegaand bent wordt er als maar van alles van je verwacht. Je wilt voldoen aan de eisen van anderen en daardoor voldoe je niet aan die van jezelf. Jarenlang heb ik het gedaan, dansen naar de pijpen van anderen. In een druk gezin met drie opgroeiende kinderen had ik er ook nog een dagtaak aan om het anderen naar de zin te maken. Ik werd depressief, en begon slapeloze nachten te krijgen. De huisarts schreef mij antidepressiva en slaaptabletten voor. Het lukte mij toen inderdaad weer om in slaap te vallen, maar het voelde niet goed. De huisarts informeerde niet naar de reden van mijn depressiviteit, en stuurde mij na enige tijd door naar een psychiater. Ook dat heeft mij niet verder geholpen, ik ben inmiddels oma van volwassen kleinzoons, maar nog elke maand kan ik zonder problemen mijn medicijnen afhalen bij de apotheek. De laatste keer dat ik bij de psychiater op controle was, twintig jaar geleden, zei ze ‘ blijft u maar aan de medicijnen, ik zie geen noodzaak om u nog op controle te laten komen, ik geef aan de huisarts door dat u deze medicatie blijvend moet gebruiken ‘. En zo gaat het nog steeds.

Tot HIER en niet verder, dat had de huisarts jaren geleden tegen mij moeten zeggen, maar je ging in die tijd niet in tegen een uitspraak van je huisarts. Grenzen aangeven, mijn moeder heeft mij dat nooit geleerd. Altijd luisteren naar, en opvolgen wat volwassen mensen tot je zeggen. Mijn leven lang heb ik dat gedaan. Mijn moeder verblijft nu anderhalf jaar in een verzorgingshuis, maar op de achtergrond hoor ik nog steeds haar stem…..het vermanende vingertje……dat draag ik de rest van mijn leven met mij mee.

Grenzen aangeven, of juist NIET, het is erfelijk. Ik heb een dochter die ook geen NEE kan zeggen, ook al maakt zij het keer op keer subtiel duidelijk……het dringt niet door. Hij ligt open voor mijn neus, een Libelle van begin dit jaar waarin een artikel staat dat gaat over grenzen aangeven. Ondanks haar drukke baan denken mensen dat dochterlief overal tijd en zin in heeft. Nou begrijp ik van één kant wel , dat als je al dertig jaar bij dezelfde werkgever werkt, mensen je een beetje zien als ‘eigen ‘, maar toch is dat niet zo. Geboortekaartjes, overlijdensberichten, uitnodigingen voor feestjes, daar zijn toch grenzen aan ? of ben ik nou een zeikerd ? ‘Kom je na je werk / voor je werk nog even een bakske doen ‘ , zoals ze in Brabant zeggen, kom op zeg, je hebt toch ook nog een eigen leven. Dochterlief heeft werk genoeg, daarnaast nog een pup om op te voeden, een demente oma om naar om te kijken. Begrijpen mensen nou echt niet dat na een volle week werken je tijd voor jezelf nodig hebt, NEE, dat gaat er niet in, want je bent toch ook vaak vrij ?? Dan ben je verdorie blij dat je tijd voor jezelf hebt, voor je huishouden, voor dingen die in ieder huishouden gedaan moeten worden, en ontspanning, je bent niet in de wieg gelegd om anderen te vermaken. Ik geef één voorbeeld hoe het fout kan gaan, en dit is nog één van mijn mildere uitbarstingen. Elk weekend, ik had nog jonge kinderen, dus slaap was voor mij belangrijk, kwam een bevriend echtpaar op zaterdagavond een bakske doen, het was prima als het daarbij gebleven was, maar iedere zaterdagavond werd het later, om half vijf maakten ze nog geen aanstalten om te vertrekken…….. een biertje nog ? een wijntje ? jaaaaaa, we gaan zo……nog ééntje dan, dan gaan we………..tot het moment kwam dat ik de wijnfles beetpakte en over haar kleding uitgoot, en hem de flessen bier naar zijn hoofd slingerde, met daarbij de nodige sterke taal. Ik heb hem bij zijn colbertje gepakt en naar de deur geschopt, en zover had het niet hoeven komen als hun oren hadden gewerkt. De vriendschap was over en uit, is ook nooit meer goed gekomen. Waarom niet getreurd.

Dochter, neem een voorbeeld aan mij voordat jij ook nog een aantal jaren aan de antidepressiva hangt, laat de deurbel eens vaker rinkelen, net als je telefoon, je whatsapp, en zeg eens gewoon keihard NEE zonder verdere uitleg.

Ga jij over je grenzen ? Waarschijnlijk wel als je op onderstaande vragen voornamelijk ja antwoordt……..

1 Heb jij het gevoel dat je constant in dienst staat van anderen ?

2 Geef jij zoveel dat je aan het einde van de dag op bent ?

3 Heb je vaak een slecht gevoel bij dingen die je doet voor anderen ? ( irritatie )

4 Bepalen anderen wie jij bent ?

5 Voelt het soms ( vaak ) alsof anderen profiteren van jou ?

6 Vind je het moeilijk anderen iets te weigeren ?

7 Zet jij jezelf meestal op de laatste plaats ?

8 Voel jij je schuldig als je iets weigert ?

276d4ff857f3670d348bdea979dd7796

GEEF JE GRENZEN AAN…….START VANDAAG !!!!!

Moeder…

Geplaatst op

present from Linda

Ja, het bleef even stil aan deze kant over moeder. Er was de laatste weken ook weinig opbeurends mee te delen. Moeder wordt volgende maand negentig, maar een aantal weken leek moeder met haar gedrag op een opstandige puber. Met lood in mijn schoenen brachten mijn dochters en ik moeizame bezoekjes. Moeder zat erbij alsof we vreemden waren, mopperde op bijna iedereen en dat ging maar zo door.  Het was de leiding gelukkig ook  niet onopgemerkt gebleven en men besloot de arts in te schakelen.

Tot vorig jaar september werden aan moeder medicijnen voorgeschreven, maar omdat het na verloop van tijd weer beter met moeder ging, werden de medicijnen afgebouwd. Achteraf gezien geen beste keuze, maar hiep hiep hoera moeder slikt weer haar medicijnen. Ze is weer vrolijker, vertoont minder irritatie en er kan weer een lach af als we bij haar binnen lopen. Wat nog wel gebleven is, is haar eigengereidheid. Wil ze niet douchen, dan vertikt ze dat, wil ze niet op een normale manier gewekt worden, ook dan kan ze nogal  geïrriteerd uit haar slof schieten. We gaan er maar vanuit dat dit ook overgaand is, geduldig afwachten.

Donderdag was de jaarlijkse bbq, mijn broer heeft zich voor dit evenement ‘opgeofferd ‘ en daar ben ik hem dankbaar voor. Er zijn leuke uitjes geweest met de groep, en nog iets bijzonders, moeder is weer mee wezen fietsen. Ja ja, ze heeft dit één keer eerder gedaan en dat was haar zo slecht bevallen, dit doe ik écht nóóit meer waren moeders woorden. Toch is ze vorige week weer op de fiets gestapt. Moeder heeft uitjes gemaakt naar een pannenkoekenhuis, ze is wezen lunchen met de hele groep, een uitstapje naar Bosch en Duin, en ook vertoeft moeder graag op één van de andere twee afdelingen, daar eet ze regelmatig mee, zit stilletje te genieten van haar advocaatje met slagroom . Wij zijn allemaal blij met deze vooruitgang, in de eerste plaats voor moeder, maar toch stiekem ook een beetje voor onszelf.

 

Mazzel oma…

Geplaatst op

oma5

Herken jij het ? Je krijgt foto’s toegestuurd via whatsapp je hoort dingen, je ziet dingen, maar krijgt erbij te horen dat je het niet op FB mag zetten. Dat betreft in mijn geval voornamelijk foto’s. Ik ben in het bezit van twee prachtige kleinzoons, en als ik zeg prachtig, dan bedoel ik ook prachtig. Ze delen veel met mij, nou ja, veel……maar ermee pronken dat mag ik niet. Neem de oudste, van kleins af aan ( hij is van 1997 ) slaat hij bijna geen weekend over om te komen slapen, nee, ik noem óók geen namen en geboortedatums, beloofd is beloofd. Op mijn bureau staat een foto, daar leert hij fietsen op zijn fietsje met zijwieltjes, nu vliegt hij om de paar weken naar zijn vriendin in Turkije. Maar de weekenden dat hij niet onderweg is komt hij nog steeds een nacht logeren. Is dat rijkdom of niet ? Daar staat wel tegenover dat zijn logeerkamer tegen het einde van het jaar leeg komt te staan. Kleinzoon vertrekt dan naar Turkije om daar te gaan studeren. Ik zal hem vreselijk gaan missen. Juist omdat het nooit anders is geweest alle jaren. Het gebeurt nu al dat hij naar zijn familie en vriendin vliegt en ik het zó stil vindt zonder hem . Maar ja, ook mijn kinderen vlogen ooit uit, en ja, daar had ik minder moete mee.

In zijn jongere jaren ( hij is van 2000 ) kwam jongste kleinzoon ook zeer regelmatig mee. Zodra vader of moeder ze had afgezet gingen de boys om beurten de douche in, pyama’s aan, en dan begon de pret. Iets lekkers eten, drinken, lol maken, spelletjes doen, of een  film in de cassetterecorder. De oudste keek in de woonkamer of op de logeerkamer naar een film naar keuze, en samen met de jongste was het met oma samen in bed Tom & Jerry  kijken, en hoe het kon weet ik niet meer, maar we bleven lachen, om steeds weer dezelfde film met de even droge grappen. Chips mee naar bed, en genieten maar. Sinds tante, die om de hoek woont bij ze, alleen is, een jaar of zes nu, is de jongste overgelopen naar zijn tante, want die is nu alleen, en heeft óók nog eens een hond. De komende vier jaar zal deze jongste knapperd niet het land uit gaan, eerst nog zijn studie afmaken, daarna zien we wel weer verder. Pas als vader en moeder verhuizen naar Turkije is er de kans dat hij meegaat, maar dat ligt nog in de toekomst. Wellicht vindt hij hier een vriendin, je weet het niet, de belangstelling voor meisjes is er al dus wie weet. Het hebben, en houden van mijn kleinzoons is mijn grootste geluk………

05d0535e33510cb56cebb2a35b42c236