RSS feed

Categorie archief: Life

Huisje, boompje, Gijs…

Geplaatst op

Bijzonder dat je zus nog zo nu en dan een wandeling maakt met jouw man en de honden. Contact met een persoon waarmee je een groot verdriet deelt is zó belangrijk. 
Het delen van verdriet is zó belangrijk lieve Diaantje. En dat doe je met niemand beter dan met mensen die je dierbaar zijn en je verdriet delen.
Er zijn maar weinig dierbaren waarmee ik mijn verdriet nog deel, je zus, je broer en een lieve vriendin waarvan ik graag zou willen dat ze dichterbij mij woonde.
Ook ben ik benieuwd waar ik ga wonen, en wat zou ik beslist hebben over het nieuwe huis als jij nog hier geweest zou zijn. Mijn gedachten staan geen minuut stil, momenteel is mijn eenzaamheid groter dan ooit. Je zus was afgelopen week veel bij mij, en komende week ook nog.
Ik kan zo weinig zelf doen Diaantje, de twee corona injecties hebben mij echt géén  goed gedaan Di, en een booster komt mijn lichaam niet meer in, hoe anderen daar ook over denken. Het is mijn lichaam en ik ervaar het, een ander niet.
Nog niet eerder heb ik zoveel pijn gehad, en nog.
Dinsdag wéér naar de pijnkliniek in Breda, als ik met zoveel pijn verder moet leven dan………ja wat dan…..
Gijs voelt mij héél goed aan, hij komt steeds heel dicht bij mij zitten, volgt mij op de voet, zo lief, een dier voelt beter aan als een mens wanneer je troost nodig hebt. Het zal voor Gijs dadelijk ook niet meevallen om te verhuizen. 
We gaan het afwachten Diaantje, ik ben echt heel blij dat casade totaal niet moeilijk gedaan heeft over mijn onverwachte beslissing. Er zat al mooi behang op de muur, maar ja, het moest er toch ook weer af…….
Jij zou gezegd hebben ” ma toch, en er ook niet vanop gekeken hebben, als er iemand was die mij goed kende, dan was jij het wel ……maar je bent er niet meer, en daar kan ik maar héél moeilijk mee leven…..

Citaatje

Geplaatst op

Om de tekst van het plaatje goed te kunnen lezen moet je het even aantikken.

Ik las vandag in een nieuw boek dat elk jaar makkelijker gaat worden…..luister, er stond dat het eerste jaar een jaar is waarin je niet in de stemming bent om dingen uitbundig te vieren. Het tweede jaar zal het je makkelijker afgaan, want je beseft heel goed dat anderen van je verwachten dat je er af en toe toch weer enigszins vrolijk bij bent. Dus je doet vanaf het derde jaar weer overal een mee, want het ergste verdriet heeft nu niet altijd tranen meer……..
Weet je, ik denk dat er schrijvers / schrijfsters bestaan die hun wijsheid in boeken noteren, maar zelf nog nóóit in andermans schoenen hebben gestaan…….
Dit onderstaande stukje tekst is voor mij zoals het is…..daarom deel ik dit…..

Kort lontje…

Geplaatst op

” Nee, je mag zoveel niet zeggen, maar ik doe het toch “.
Gelijk dat mens dat een week of twee terug tegen me zei dat ik niet zo in mijn verdriet moet blijven hangen, ik heb haar meteen geblokkeerd. Ik vraag niet om reacties, ik schrijf voor mezelf en ja, je mág het lezen, maar je hoeft me niet te vertellen wat ik wel en niet mag.
Zo ken jij mij Diaantje, je vond soms ook dat het wel wat milder kon, maar soms lukt dat gewoon niet.
Dat ik niet ga verhuizen naar de bunker is een beslissing die ik puur voor mezelf heb genomen. De consequenties die daaraan verbonden zijn komen alleen op mijn bord terecht en moet ik accepteren. Maar ik zal nóóit zover mijn eigen regels overtreden dat ik er niet mee kan leven Diaantje.
Je kent het gezegde Diana, ” het leven is kort, maak er wat moois van “.
Voor jou was het leven véél te kort, en dat draagt heel zeker bij aan de manier hoe ik nu, op mijn ouwe dag, in het leven sta.

Jouw overlijden heeft mij zó veranderd, ik ben nu veranderd in een onvoorspelbaar mens. Ik doe niet meer wat ik absoluut niet wil doen. En dat geldt voor alles en iedereen. Géén idee hoelang ik hier nog mag rondlopen, maar als het klaar is, ook goed.
Géén booster meer voor mij, niet naar een huis waar ik moordneigingen krijg omdat de muren op me afkomen. Ik heb genoeg meegemaakt in mijn leven om de laatste jaren ook nog naar de wil van anderen te moeten leven.
Leven en laten leven Diaantje, weet je nog dat wij dat vaak tegen elkaar zeiden als we onderweg dingen zagen waarbij we onze wenkbrauwen optrekken ?
Het leven is kort Di, en dat besef je pas goed als je kind uit het leven wordt weggerukt, en je eigen dagen minder worden………

Ik ga je terugzien lief, dierbaar kind van mij…..spoedig….❤❤

Liefde….

Geplaatst op

Lieve Diaantje, je wordt zo gemist……❤❤❤❤❤
Johannes 5 : 28, 29.

Herinner mijn dochter…..met een hart ❤
of een woord, als het maar geen sterkte is.

Het verlies van je kind kom je never nóóit té boven. Ik voel haar aanwezigheid elke seconde in mijn leven, haar schaterlach, haar humor, haar positieve kijk op heel veel dingen, haar zorgzaamheid voor mij……niet te vergeten haar liefde voor dieren.
Herinner mijn dochter zoals ze was, liefde.
Diana was liefde ❤❤❤❤❤

2022

Geplaatst op

Ohh Diaantje, wat een dag, wat een stress, en wéér tranen op de gekste momenten. Dinsdag dan eindelijk naar de pijnkliniek. 
Tja lieve Diaantje, inmiddels zijn we in 2022 aangekomen. Net zo min als jij, deed niemand bij ons thuis aan het uitdelen van beste wensen. Nog steeds doen wij hier niet aan mee, waarom ook. Omdat het zo gezellig en zo vredelievend overkomt ? 
Lieve Diaantje, de plannen die wij samen in onze hoofden hadden toen bekend werd dat ik uit mijn huis zou moeten in verband met sloop  is van tafel. Definitief !

In goed overleg met de de verhuurder krijg ik mijn status als voorrang sloopregeling terug, en kan ik uitkijken naar een huis waar de muren niet op me afkomen. 
We waren al aan de slag gegaan, met behangen, met het kopen van tapijt, het opmeten van de gordijnen………
Het was anders geweest als ik de woning eerder had mogen zien, een idee had kunnen krijgen van de afmetingen, de indelingen. ” Wel lekker dicht bij ons ma”, waren de reacties van je broer en zus. Dat was wel een goede reden geweest  al zeg ik het zelf. Maar nee, ik kan er niet tegen om het gevoel te hebben geen kant op te kunnen. 
Dat je moeder claustrofobisch is, is jullie kinderen, nooit ontgaan, géén auto met maar twee deuren, altijd kijken waar de nooduitgang is.

Ik ben blij dat ik deze beslissing genomen heb,
en dat de verhuurder mijn probleem serieus genomen heeft. 
Ik weet niet of het anders gelopen was als jij nog bij ons geweest was….ik denk dat jij wellicht ook tegen mij gezegd zou hebben ” ma-tje, het is leuk, alles nieuw, maar hier ga jij het niet redden, ik ken jou “……
En daarom weet ik zeker dat ik de juiste beslissing heb gemaakt. 

Lieve Diaantje, de tijd dat wij elkaar weer in de armen kunnen sluiten komt snel dichterbij……
Tot gauw mijn lieve, lieve Diaantje ❤❤

Één nachtje slapen…

Geplaatst op

lieve lieve Diaantje, als morgen mijn probleem wat ik heb, opgelost kan worden, en het ziekenhuis ook nog een goed bericht heeft,
dan hoor je morgen avond wat mama’s plannen zijn de komende tijd…….
Ik laat jou, én mezelf nog een dag in spanning, maar morgenavond kan ik het je hopelijk vertellen……

Lief kind van mij, er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk…het is moeilijk zonder jou, elke dag weer opnieuw, verder te moeten gaan…….
Heb nog een nachtje geduld allerliefst kind van mij………

Tegenvaller….

Geplaatst op

Diaantje Diaantje, wat een grote tegenvaller is mijn nieuwe huis.
Echt een huis voor twee bejaarde oudjes.
” Ja…maar je hebt een mooie grote badkamer, en je hebt een heerlijk groot balkon “….. ik moet dus maar blij zijn !
De woonkamer is zo klein dat ik mijn kont er amper in kan keren . Waar moet ik mijn waardevolle spullen laten, mijn herinneringen aan jou, mijn kleding en alle dingen die nodig zijn in een huishouden, zoals beddengoed, handdoeken, en al wat nog meer nodig is in een huishouden.
De helft van mijn inboedel kan naar de stort…….ik ben zeer teleurgesteld, heel verdrietig en ook boos. Ik hoor het nu van meer bewoners, dat ze een deel van hun spullen moeten opruimen omdat het wel erg klein is in verhouding met onze huidige woning.
Nergens geen kasten, geen vensterbanken.
Een stookhok waar je een slaapkamer van had kunnen maken.
Diaantje, ik blijf het treurig vinden. Ondertussen heb ik het behang er al twee keer afgetrokken omdat het niet naar mijn zin is en ik mijn draai niet kan vinden…..

Was jij maar hier Diaantje, ik mis je zo verschrikkelijk…..

Lockdown 2…

Geplaatst op

Diaantje Diaantje, en dan ineens is het zo ver.
Verhuizen. Steeds kon ik het voor mij uit schuiven, ohh, nog drie jaar, ohh, nog twee jaar…….tijd genoeg…..
Maar nu is het zo ver. Genoeg goede raad, daar ligt het niet aan, maar wat kan ik ermee, niks !
Van het begin af aan heb ik er tegenop gezien. Zoals altijd stelde jij mij gerust. Jij vond het, net als ik, helemaal niet leuk dat ik uit mijn vertrouwde omgeving weg moest. 
” Ach joh, dat is toch mooi, alles nieuw, ze mogen het mij aanbieden hoor ” . ” Ga jij naar de nieuwe flats verhuizen ? mazzelaar ……
Hoezo mazzelaar, dit is niet vrijwillig hoor, ik moet verhuizing, of ik wil of niet. 
Jij begreep het Diaantje, met jou kon ik erover praten.
” Laat toch kletsen ma, ik ga er samen met jou wat leuks van maken, wij doen toch altijd alles samen “………

Wij doen niks meer samen. En ik doe alleen ook zo goed als niks meer. Mijn huis staat op z’n kop Diaantje, omdat ik niet weet waar en hoe te beginnen, en eigenlijk ook omdat ik hier niet weg wil. Bijkomend probleem, de inrichting. Vanwege de lockdown zijn alle ” normale ” winkels weer eens gesloten door meneer Rutte en zijn gevolg.
Tja, hoe nu verder Diaantje,  je moeder is niet van het online shoppen, ik wil zien wat ik koop en vastpakken wat ik koop……
Dat wordt afvallen, want zonder inductie pannen wordt er niet gekookt, en zitten op houten kistjes.
Word vervolgd, laat ik daar dit keer maar mee afsluiten Diaantje,  ik zie het voor nu even niet meer zitten……

Ik hou zo intens veel van je, ik mis je zó heel erg…was jij maar hier…..
Mama…..🙏🏼❤🌷

Van missen krijg je het koud….

Geplaatst op

Te vaak lijken we ons denken los te hebben gekoppeld met ons lichaam. Maar we zijn een mens en onderdeel van mens zijn is het hebben van een lijf. Het is niet zo dat deze los van elkaar te krijgen zijn. Als we het hebben over thema’s als rouw en herinneren, dan lijkt daar vooral de aandacht voor het hoofd te zijn.” Maar zo is het bij lange na niet……
een boek over de fysieke gevolgen van rouw…

Vrijwel dagelijks kijk ik op het internet naar verse boeken over rouw, en ja hoor Diaantje, beet ! Dat lezen één van mijn tijdverdrijvers is weet jij als geen ander. Vaak lokte jij mij mee naar de read shop, of een andere  boekenshop, en dan zei je ” nou ma, zoek eens een mooi boek uit, want anders moet ik het voor je doen, waarna de hele shop je schaterlach kon horen.
Jij, je broer en je zus verrasten mij regelmatig met een mooi boek of schrijfspullen, want ook daar kan je mij héél blij mee maken.
Sinds jij niet meer bij ons bent heb ik, als ik het mij goed herinner, geen stap meer over de drempel van een boekenshop gezet, alle boeken online gekocht, ook dit boek.
Het boek gaat over fysieke klachten die mensen vaak krijgen na een overlijden, maar waar niet genoeg bij stil wordt gestaan. 
Pijn, stress, slapeloosheid……De afgelopen maanden heb ik vaak de huisarts bezocht, zonder goed resultaat…….

Volgende week heb ik een afspraak bij een pijnkliniek……
Ik wacht het af Diaantje, maar zo kan ik niet verder…..ik mis je, en dat doet zó zeer…….

In de ban van…

Geplaatst op

Lieve Diaantje, het alles bij elkaar begint nu zijn tol te eisen. Ik kan niks meer, ik wil niks meer, ik heb geen idee hoe ik weer tot rust moet komen. Het overlijden van jou, van je oma, een relatiebreuk, nu weer verhuizen. 
Ik probeer wat orde op zaken te stellen, ik doe mijn best dingen voor de verhuizing goed te plannen, maar ik barst steeds in huilen uit. 
Ik ben er al die tijd vanuit gegaan dat wij samen een nieuw thuis voor mij zouden gaan maken, maar je bent er niet meer …..jij en ik verheugden ons er zo op. 

” Ma, geen stress, jouw droomhuis komt er “.
En ineens was je er niet meer…….en ik mis je iedere dag meer, er zijn geen dagen dat het beter gaat. Ik heb precies twee verhuisdozen ingepakt, toen kon ik niet meer verder.
Zitten en huilen, huilen om herinneringen die alleen speelden tussen jou en mij. Dozen vol papieren die jij mij had toevertrouwd na je verhuizing weer terug naar Waalwijk. 
We werden bijna buren, je kwam wonen in het flatgebouw naast het mijne.
Ik was daar zielsgelukkig mee, avonden was ik bij je, want je ging door een diep dal.

Toch brak er voor jou weer een betere tijd aan. Ik als moeder had zo mijn eigen gedachten hierover, maar een moeder is gelukkig als haar kind dat ook is. Ik kreeg niet altijd de juiste tekenen door, een volwassen kind moet je loslaten en haar eigen pad laten kiezen.
Toch bleef je zonder dat het jou opviel mijn kleine meisje……

Als een donderslag bij heldere hemel ging het mis met  je, een hersenbloeding. De eerste dagen gaven de artsen en verpleegkundigen hoop, het kon nog allemaal goed komen. 
Ik heb er zo’n spijt van dat ik mij heb laten wegsturen van jouw bed. Ik wist dat jij wilde dat ik bij je bleef,  ik ken de blik in je ogen, de manier waarop je mijn hand vasthield…….maar ik voelde dat ik niet langer gewenst was dan de toegestane bezoektijden.
Één persoon……de verpleging had er geen enkel probleem mee als ik ook bij je had gebleven, maar voor de goede vrede ging ik naar huis.
Er zijn zoveel dingen waar ik spijt van heb, jij, mijn kind was alles voor mij, het voelt zo oneerlijk,  en alles bij elkaar maakt dat ik heel erg worstel met dit leven…….
Lieve lieve Diaantje, ik mis je zo heel erg……

Vraag en antwoord….

Geplaatst op

Geloof me maar Diana, ik zie door de bomen het bos niet meer. Samen met je zus zou ik aan het opruimen van de berging beginnen maar dat viel ons toch nog knap tegen. 
Al vanaf de renovatie van mijn flat, in 2008, staan daar dozen die nadien niet meer geopend zijn.
Het is niet belangrijk om te delen wat ik allemaal tegen kwam, krantenknipsels, ik weet niet hoeveel ansichtkaarten van oma, kaarsjes in blik, boeken en nóg meer boeken……

Waar ik niet op voorbereid was waren de herinneringen aan jou, schoolrapporten, diploma’s, sollicitatie brieven, verwijzingen naar artsen, brieven naar instanties. 
Zo confronterend dat je zus en ik beiden zaten te huilen boven deze herinneringen.Toen je zus en ik weer boven waren kon je een speld horen vallen.
Allebei waren we er stil van. Zoals ik al zei Diaantje,  ik ga niet alles openbaar delen, maar ik heb nu toch wel enkele vragen waar ik graag een antwoord op wil, en jij weet nu vast aan wie ik de vragen stellen wil. Ik hoop hier een antwoord op te krijgen, voor mijn gemoedsrust, het verzoek is gedaan……

Ook vond ik brieven en kaarten, van mij naar jou, en eindelijk is meneer Egel ook weer boven water.
Lang heeft hij hier in huis gehangen, maar na de renovatie zag ik ‘m niet meer terug, is hij ook in de één of andere herinneringsdoos gesprongen….je maakte Meneer Egel toen je 5 jaar jong was……
Lieve lieve Diaantje,  ik hoop zo dat er antwoord komt op mijn vragen, er is sinds jouw overlijden zoveel gebeurd, een héél klein beetje meer rust in mijn hoofd is van harte welkom….

Ik mis je zo lief, dierbaar kind van mij……❤❤

Verhuizen…

Geplaatst op

Nou Diaantje, daar gaan we dan. Verhuizen!
Geen ‘ we ‘ , zoals ons voornemen was, maar 
‘ ik ‘ , zonder jou. Dat brengt emoties en tranen, ik zie als een berg op tegen deze verhuizing. 
Tranen vanmiddag ook bij je zus. Eén en al paniek. Je zus overziet het niet, en het is ook nog eens een moeilijke maand om te verhuizen, in verband met haar werk, de feestmaand, dan geven werkgevers je niet graag vrij.
Toch zal ik er het beste van moeten maken. 
Toen je zus en ik vanmiddag het tapijt en de gordijnen uitzochten, en daarvan de rekening onder ogen kregen dacht ik ja, jullie hebben gelijk, het is een rib uit je lijf, en dan heb je alleen dat nog maar……
Medebewoners hadden mij er al op attent gemaakt, maar ik dacht, het zal wel meevallen,  maar daar ben ik snel van teruggekomen lieve Diaantje. 
Ik woon in dit huis nu 24 jaar, in die tijd waren dingen voor een verhuizing redelijk betaalbaar, maar ik denk dat ik nu toch niet alle dingen die ik zou willen vervangen ook kan vervangen. 
Nou lieve Diaantje,  dan gaan de oude spullen gewoon weer mee naar het nieuwe huis……

Maar dat speciale plekje voor jou, dat gaat er komen, hoe dan ook lieve lieve Diaantje……
dat kan niemand mij uit mijn hoofd praten….
Ik houd je heel dicht bij mij, in mijn hart.
En ik geloof zeker dat het goed gaat komen. 

Dikke, dikke knuffel mijn lieve kind, je zit voor altijd in mijn hart………


Eens komt die dag…..

Geplaatst op

Héél vreemd Diaantje, en moeilijk uit te leggen. Al enkele weken voelt het alsof ik van steen ben. Gevoelloos. Emotieloos. Doelloos.
Ik schrijf en verwijder, ik lees maar sla het boek na twee hoofdstukken weer dicht, wat heb ik gelezen, ik herinner het mij niet meer……
Boodschappen doen en thuiskomen met niks, omdat ik in de supermarkt opnieuw verplicht wordt om met zo’n idioot lapje papier voor m’n gezicht rond te lopen. Ik trek dat niet meer, ik verlaat de winkel, hopelijk morgen in een betere stemming.

” Nou ma toch, zal ik eens even voor je stofzuigen……het ziet er niet uit hier , zegt je zus bij binnenkomst. ” Nou, als je alleen de woonkamer zou willen stofzuigen ben ik al blij ‘.
Het is waar, ik gooi er met de pet naar, al mijn energie is op. Als excuus gebruik ik dat ik toch binnenkort ga verhuizen. En het hoeft toch niet spic en span gesloopt te worden zeker ?
Als de woningbouwvereniging ermee instemt neem ik alleen mee wat dierbaar is voor mij, en dan mag de rest allemaal gesloopt worden. Maar ik verwacht niet daar toestemming voor te krijgen. Dan heb ik nog een optie Diaantje, ik gooi wat overbodig is direct van zes hoog naar beneden, hoef ik ook niet te sjouwen. Ik vraag je zus beneden te gaan staan om uit te kijken dat er geen mensen beneden lopen, en hoppa, geen til en sjouw werk.
Jij was hiervoor zeker te porren geweest, maar je zus……die zal zeggen huur maar een boedelbak.

Diaantje, het is mij afgelopen weken niet gelukt om zonder tranen ook maar één letter te typen. Het gemis van jou doet mij steeds meer pijn, niks geen scherpe randjes die eraf gaan, het voelt meer als een boormachine die mijn hart eruit boort……
Ik kan zwetend wakker worden en je voor me zien, al die slangen aan je lichaam, je blonde haren nat op je voorhoofd…….dan herinner ik mij ook de blik van de arts, die meelevend was, maar als een blad aan een boom veranderde toen wij geen toestemming gaven voor transplantatie. Dan komt er van slapen niets meer, dan blijven enkel tranen en koffie, en wachten tot het weer licht wordt ……

Ik hou van je lief kind, meer dan ik met woorden kan zeggen, meer dan ik kan schrijven….véél en véél meer……
Mama



Eens komt de dag…..

Geplaatst op

Héél vreemd Diaantje, en moeilijk uit te leggen. Al enkele weken voelt het alsof ik van steen ben. Gevoelloos. Emotieloos. Doelloos.
Ik schrijf en verwijder, ik lees maar sla het boek na twee hoofdstukken weer dicht, wat heb ik gelezen, ik herinner het mij niet meer……
Boodschappen doen en thuiskomen met niks, omdat ik in de supermarkt opnieuw verplicht wordt om met zo’n idioot lapje papier voor m’n gezicht rond te lopen. Ik trek dat niet meer, ik verlaat de winkel, hopelijk morgen in een betere stemming.

” Nou ma toch, zal ik eens even voor je stofzuigen……het ziet er niet uit hier , zegt je zus bij binnenkomst. ” Nou, als je alleen de woonkamer zou willen stofzuigen ben ik al blij ‘.
Het is waar, ik gooi er met de pet naar, al mijn energie is op. Als excuus gebruik ik dat ik toch binnenkort ga verhuizen. En het hoeft toch niet spic en span gesloopt te worden zeker ? 
Als de woningbouwvereniging ermee instemt neem ik alleen mee wat dierbaar is voor mij, en dan mag de rest allemaal gesloopt worden. Maar ik verwacht niet daar toestemming voor te krijgen. Dan heb ik nog een optie Diaantje, ik gooi wat overbodig is direct van zes hoog naar beneden, hoef ik ook niet te sjouwen. Ik vraag je zus beneden te gaan staan om uit te kijken dat er geen mensen beneden lopen, en hoppa, geen til en sjouw werk.
Jij was hiervoor zeker te porren geweest, maar je zus……die zal zeggen huur maar een boedelbak. 

Diaantje, het is mij afgelopen weken niet gelukt om zonder tranen ook maar één letter te typen. Het gemis van jou doet mij steeds meer pijn, niks geen scherpe randjes die eraf gaan, het voelt meer als een boormachine die mijn hart eruit boort……
Ik kan zwetend wakker worden en je voor me zien, al die slangen aan je lichaam, je blonde haren nat op je voorhoofd…….dan herinner ik mij ook de blik van de arts, die meelevend was, maar als een blad aan een boom veranderde toen wij geen toestemming gaven voor transplantatie. Dan komt er van slapen niets meer, dan blijven enkel tranen en koffie, en wachten tot het weer licht wordt ……

Ik hou van je lief kind, meer dan ik met woorden kan zeggen, meer dan ik kan schrijven….véél en véél meer……
Mama 


Elize….

Geplaatst op

Het lijkt steeds sneller te gaan Diaantje. Je zus stuurde vanmiddag een foto van mijn nieuwe flat, in een mum van tijd is de reling geplaatst aan de voorkant. Dat is weer een heel ander gezicht, meer áf ! De parkeerplaatsen aan mijn kant van de flat liggen er ook al, het schiet nu echt op Diaantje. 
Je oom kwam vandaag even een bakkie doen, eerst zijn hondje Guusje naar de kapper gebracht, daarna gezellig op de koffie geweest hier. 
We moeten elkaar eens vaker gaan ontmoeten, na jouw overlijden en daarna oma’s overlijden, hebben wij elkaar weinig gezien. Dat lag vooral aan mij, heel mijn leven stond stil, ik wilde niks, ik kon nergens meer energie voor opbrengen.
Nog steeds heb ik dagen dat ik mij het liefst verstop in een hutje op de hei, want dat jij er niet meer bent heeft mijn hele leven veranderd. Mijn humeur kan ineens omslaan, zelfs tijdens een gesprek met iemand die het goed met mij voor heeft, maar een lompe opmerking maakt.

Je oom had verhuisdozen meegebracht, het inpakken kan beginnen. Maar ik heb nog géén idee waar ik moet beginnen Diaantje. Je oom kwam binnen, keek eens rond,en zei toen ” ik snap dat je nog een aantal verhuisdozen méér nodig hebt”……en ja, wie bij mij binnen valt denkt meteen ” ohh my goodness” , dat wordt nog een klus hier. In de vierentwintig jaar dat ik hier woon heb ik schatten verzameld. Schatten voor mij dan, begrijp me niet verkeerd. 
En je oom bracht ook nog een schat voor mij mee. Elize. Elize Schaap.Ik weet niet of jij veel van Elize hebt meegekregen Diaantje, maar het is een typje waarmee je erg kan lachen. Op een schitterende manier doet zij mensen na, vooral de koningin en Nikkie Plessen zijn mijn twee favorieten. 
Maar wat mijn verhuizing betreft Diaantje, ik heb er steeds meer vertrouwen in dat het goed gaat komen.
Ik ga je nu voorstellen aan Elize, het schaap dat je oom geschilderd heeft, en een mooi plekje gaat krijgen in ons nieuwe huis. Ons huis ja, want ik verzeker je dat jouw stempel gedrukt zal worden in ons huis !!!!


Koekblik….

Geplaatst op

Wat hebben we veel en vaak gelachen Diaan. Nu ik deze foto weer terug zie herinner ik mij al de mooie momenten weer. Jij, ik en Tika op stap in dit zwarte koektrommeltje. Jij hebt koektrommeltjes gehad in alle soorten en maten, en dit was er één van.
Je schafte ze aan als er nog minstens één jaar keuring op zat, en warempel je reed er vaak nog lange tijd mee. Mooi hoefden de trommels niet te zijn, als Tika maar mee kon.
Je hebt gereden in een wit trommeltje, een blauw, een groen, en als ik mij goed herinner ook nog een rood trommeltje. 
Ik vroeg aan je broer of hij zich nog herinneren kon wat voor koektrommeltje je vader voor je kocht toen je net een dag je rijbewijs had. Je broer kon zich een citroën herinneren, en een bruine kadet. Wat voor karretjes het waren maakt nu ook niets meer uit, al deze gedachten gingen door mijn hoofd bij het zien van dit fotootje,  ik zie ons nog zitten met Tika op de achterbank…….

Herinneringen die naar de achtergrond waren verdwenen komen zo toch weer hard binnen. Want het is niet alleen het autootje, het roept meer dan dat weer naar boven.
Nu de dagen korter zijn maak ik er misbruik van om vroeg naar bed te gaan, de kat naast me, de televisie aan en dan komen toch meer herinneringen boven door iets wat ik zie op tv, of iets wat ik lees.
Rouwen is levenslang. Jouw verliezen is het zwaarste wat mij in dit leven is overkomen.
Jij bent voor mij onvervangbaar, je was zo welkom en nu ben je weg…..
” Tot morgen ma’ tje, je zei het met je ogen en je glimlach……je stak je duim naar mij op, en ik naar jou…….
Twee dagen later was er enkel stilte…….en stil zal het voor altijd blijven zonder jou……

Emails @

Geplaatst op

@ Een appje van je zus gisteravond, of haar mails wel aankwamen bij mij ,want haar mobiel deed soms zo raar. Ik zei haar dat ik even zou kijken, en toen ik mijn email opende zag ik een hele rits emails van je zus. Terwijl ik de eerste email opende zag ik nog meer emails binnen komen. 
” Weet je wat ik aan het doen ben, ik ben op mijn oude laptops aan het kijken of daar nog foto’s van ons Diaan op staan,  en wat denk je “……
” En weet je ma, ik heb boven nog een oude laptop staan,die zal ik ook nog eens uitpluizen voordat ik ‘m weggooi, want je kent mij hé, ik vergeet dat soort dingen.

Ik voelde m’n tranen opkomen bij het openen van de mails. Verdrietig en blij zijn tegelijk. Herinneringen die ergens verstopt zaten maar mij meteen weer terug brengen naar toen. De foto die ik vanmiddag deelde is genomen bij oma Jopie. 
Nog geen teken dat we ons toen zorgen maakten om een dementerende oma, dat zou oma nóóit overkomen…….
Toch overkwam het oma enkele jaren nadat deze foto is genomen. 

Ik heb vandaag keer op keer je foto’s bekeken Diaantje, en er zijn zeker foto’s bij die emoties oproepen. Momenten waarop we samen waren, samen een gekke bui hadden, wij samen in de schoonmaakkast bij je toenmalig werkgever. Ik weet nog dat ik geen geluid mocht maken, maar wie kon haar lach niet inhouden waardoor we binnen notime werden betrapt……jij ja……
Alles ga ik niet delen, maar af en toe zal ik een foto delen, ter nagedachtenis aan een schat van een dochter, een dierbare zus en tante, en de liefste hondenmoeder die Tika wensen kon……

Ik mis je zo heel erg Diaantje, mijn leven is voorgoed veranderd…….

Elkaar…

Geplaatst op

Stories

Mijn kind

Shared by Anne Van De Laar on October 18, 2021

Ik kan ineens héél verdrietig worden om de gemiste dagen met jou Diaantje. Dagen dat je genoten zou hebben van het pak sneeuw waar jij je iedere winter weer erg op verheugde. De herfst, kastanjes rapen. Ik dacht daar aan omdat het nu de tijd is om weer met tassen vol thuis te komen. Maar ik heb de energie er niet meer voor. 
Iemand vroeg laatst aan je zus of zij het niet erg vindt dat ik het zo vaak over jou heb. Als ik bijvoorbeeld schrijf dat wij vaak samen leuke dingen deden. Dat het door mijn schrijven soms lijkt alsof je zus en ik nooit wat leuks deden samen. 
Natuurlijk deed ik met je zus ook leuke dingen, maar jullie waren in interesses allebei verschillend. Jij deed graag shoppen, op een terrasje zitten, de bossen in met de honden.
Je zus vindt rondhangen in het tuincentrum véél leuker. Ze popelt bijna elke vrije dag om te gaan, lekker verstoppertje spelen tussen de planten. Dat moet kunnen vind ik.

Mijn verdriet is meer aanwezig, ik vind dat jij zoveel mist, ik kan niet accepteren dat je er ineens niet meer was. Ik heb er veel moeite mee dat men ons steeds weer hoop gaf. 
Ik kan niet accepteren dat men ons op de dag dat je stierf ook nog hoop gaf……” gaan jullie lekker een paar uurtjes naar huis, en als jullie straks terugkomen gaan we Diana wakker maken “…….
We waren misschien een half uurtje thuis toen het ziekenhuis ons belde dat het niet goed met je ging, dat het toch beter was als we terug zouden komen……
Ik voelde de grond onder mijn voeten verdwijnen,  ik wist het, ik voelde het de dag daarvoor al. 
Je had ijskoude voeten Diana, en je tong kwam steeds verder naar buiten, ik had je in mij armen willen nemen, je mijn warmte geven, maar dat mocht allemaal niet.
Ik vroeg aan de verpleger, waarom zijn Diana’s voeten zo steenkoud, maar een duidelijk antwoord kwam daar niet op. Ik ben naar beneden gegaan en heb in de shop de dikste sokken gekocht die er waren…….
De volgende dag werd mij duidelijk waarom jouw voeten zo koud waren……..en weken later, thuis, ben ik dingen op gaan zoeken……

Ik heb er héél véél moeite mee lieve Diaantje, om elke dag weer door te gaan, je had nog hier bij ons moeten zijn, je had nog een leven voor je……een leven wat ik nog graag lang met je had gedeeld……..
Ik mis je zo heel erg lief kind van mij..

Strijd…

Geplaatst op

Ach Diaantje,  wat is het leven leeg zonder jou, aan niemand is uit te leggen hoe anders het leven is na het verlies van jou.
” Ja, ik begrijp het” ik snap je” ….. maar hoe kan iemand begrijpen en snappen wat het verlies van een kind voor de moeder betekent als je niet voor hetzelfde vuur gestaan hebt. 

Ik begin mij weer terug te trekken in mezelf Diaantje. Zo was ik gisteren met je zus op pad om een nieuwe jas te kopen, maar ik ben er niet in geslaagd. Vol goede moed ga ik van huis, maar al snel voel ik de bui alweer hangen, was ik maar thuis gebleven. Ik zag mezelf in de winkel ramen. Dat ben ik niet, en dat werd nog duidelijker toen ik mezelf zag in de grote spiegels van de winkels. Was ik dat, die vrouw met die versleten legging, met die vormloze trui, dat vest waar iedere hond die ik tegenkom met plezier in gaat hangen, die veel te korte sokken en de laarsjes die hun beste tijd ook wel hebben gehad. Ja, die vrouw was ik. Doelloos rondgelopen met z’n tweeën. Echt, niets ten nadele van je zus, maar met jou was winkelen een feestje. Jij had mij in deze kleding niet meegenomen. ” Ma asjeblieft, ga naar boven en trek wat fatsoenlijks aan, zo neem ik je niet mee”. 
Je zus is heel anders, hangt liever rond in het tuincentrum of rommelt wat in haar tuin. Het maakt je zus ook niet uit wat ik aan heb, zelf neemt ze het ook niet zo nauw in haar vrije tijd. Naar haar werk is een ander verhaal.

Ik ga je steeds meer missen, dat jij er niet meer bent heeft steeds meer z’n weerslag op mijn leven. Ik weet niet meer hoe ik moet lachen, hoe ik moet slapen, de normale dingen in het leven zijn voor mij niet meer normaal. Ik geniet niet meer van dingen die samen met jou wél leuk en normaal waren……

              
                           Every day
                           without you
                            is an 
                            uphill battle


Lichtpuntjes….

Geplaatst op

Ieder jaar keek je ernaar uit, lichtpuntjes. Weet je nog Diaantje dat wij in 2019 stad en land afgezocht hebben, nergens waren ze te koop. Uiteindelijk vond je er nog twee bij de kringloop, maar echt jouw smaak waren ze niet. ‘Gaan we toch volgend jaar weer op zoek’,zei je luchtig, maar je baalde als een stekker. En volgend jaar kwam nooit meer…
Gisteren was ik met je zus in het tuincentrum, ze moest nodig een paar nieuwe planten hebben. Ja, je kent je zus hé, zet haar maar een dag tussen de planten en je hebt er geen kind aan.
Ondertussen liep ik rond op de kerstafdeling, op zoek naar mooie, bijzondere spulletjes voor in mijn nieuwe huis. Nee, geen kerstspullen,  maar op de kerstafdeling zijn juist dan mooie dingen te koop voor je huis.
Lampen, schilderijen, kastjes en vazen. Mooie kleedjes, ik ga daar zeker wat van aanschaffen.  
Toen je zus en ik het tuincentrum binnen kwamen stonden wij beiden met de tranen in onze ogen. Lichtpuntjes, daar stonden ze, in alle kleuren en maten. Daar stonden wij, zonder jou. Wat hadden wij graag jou bij ons willen hebben, wat hadden wij graag genoten van jouw uitbundigheid en blijdschap. 

Terwijl we daar rondkeken was onze stemming enigszins veranderd, hoe, dat is niet makkelijk uit te leggen. Bedrukt, anders, je oma kwam ook nog ter sprake. We herinnerden ons dat jaren geleden oma aan jou bijzondere figuurtjes gegeven had die oma vroeger in de kerstboom had hangen. Oma deed al jaren niet meer aan kerst, maar de figuurtjes had oma altijd bewaard in het originele vloeipapier en doosjes.
Omdat het een aandenken aan mijn moeder is vroeg je zus aan jouw man of wij ( ik ) ze terug konden krijgen.
Het botte, korte antwoord was ‘ nee ‘, en direct daarop volgde de vraag of je zus wel besefte hoe moeilijk hij het had’………

Je zus en ik hebben hier zitten huilen, hoe kan iemand zo harteloos zijn tegen de moeder en zus van zijn overleden vrouw.
Jij wist dat ook Diana,  je hebt het vaak héél  moeilijk gehad met zijn gedrag. Je hebt daar vaak met mij over gepraat, ik weet meer dan dat hij denkt dat ik weet. Hij vergeet alleen dat er nóóit iemand tussen de band van een moeder en een dochter komt. Ook tussen jou en mij niet, ik houd mijn geheimen bij mij.
Niet voor niets is mij geen enkel aandenken aan jou geschonken, geen armbandje, geen halssnoer, om over een beetje as van jou voor in een sieraad maar helemaalte zwijgen,  helemaal niks !
Hier moet ik mee leven, zijn jaloersheid op mij maakt van hem een eenzame en botte man die alle contacten van zich afstoot.
Ik draai er niet langer omheen Diaantje,  ook jij weet hoe zijn karakter is, we hebben er vaak over gesproken, ik weet ook dat jij hier geen sympathie voor op kan brengen.

Ik mis je heel erg Diaantje, steeds meer,maar weet dat er een dag komt dat we elkaar weer zullen zien……
Ma’ tje ❤


Ontroerend…

Geplaatst op

Lieve mevrouw van de Laar. 

U kent mij niet…. Ik heb jaren geleden met uw dochter Diana gewerkt bij Super de Boer in Dordrecht. Ook buiten werktijd gingen wij graag met elkaar om. Na haar verhuizing bleven wij facebookvriendjes. Een paar jaar geleden ben ik gestopt met Facebook, ik was er even helemaal klaar mee. Na 2 jaar het toch weer opgepakt. Het leukste van Facebook vind ik toch wel die herinneringen. Dus vannacht na 12 uur kon ik weer nieuwe herinneringen bekijken.  Ik had er 1 van 5 jaar geleden. Wij hadden toen een opvang voor zwerfkittens en ik plaatste een über schattige foto van een kittentje. Ik keek bij de reacties en zag een reactie van Diana. Ohh diaan dacht ik! Hoe zou het met haar gaan en klikte op haar profiel. Daar ik kreeg ik een grote schok te zien. “Ter nagedachtenis van Diana”  Wattttt???? Ik kon het niet geloven. Ben gaan lezen…. Lezen en nog eens lezen. Ik heb er niet van geslapen en het enige wat ik nu kan doen is u een berichtje sturen. 

Ik heb Diana meer dan 20 jaar geleden leren kennen toen ik bij Super de Boer kwam werken. We hadden een klik. En wat hebben we veel gelachen. Gisteravond kwamen gelijk alle verhalen los en alles tegen mijn man verteld. Haar oude autootje met wielklem, hoe ze van ons allemaal pennen jatten (ze had in dr hal gewoon een pot staan met al ONZE pennen). We zijn een keer naar Rotterdam geweest om iets te gaan drinken in “de bar”, een televisieprogramma wat op dat moment hot was op tv. Lieve mevrouw van de Laar,   Ik wens u enorm veel sterkte met dit enorme verlies. Haar schaterlach zal ik altijd onthouden. In december ben ik mijn lieve mamma verloren…. Ik durf te geloven dat ze elkaar boven tegen komen en dat ze elkaar net zo lief en leuk vinden als ik hun. ❤

Onwerkelijk en onbegrijpelijk…Ben er nog steeds stil van…Wat een gemis moet dit zijn….Ik zal eens in de vergaderzaal hier kijken (ik werk er nog steeds), daar hangen veel oude foto’sLieve groet, Marlies     

                        ÷÷÷÷÷÷÷

Lieve Marlies,  met dit onverwachte en lieve bericht heb je mij en Diana’s zus heel erg ontroerd, een onverwachts geschenk ,een hele dierbare herinnering aan onze lieve dochter en zus. Ik plaats jouw bericht in mijn memorie album omdat het een dierbare herinnering is voor ons…….dank lieve Marlies.

Geplaatst op

Stories

Mijn kind

Guus.

Shared by Anne Van De Laar on September 26, 2021

Nóg een Guusje, maar deze Guusje is een jonge man met een niet mis te verstane blaf.
Gisteren zijn je zus en ik op bezoek geweest bij je oom. Dat was lang geleden dat wij elkaar ontmoet hadden. De laatste keer was op de crematie van je oma, a.s december één jaar geleden. Het was heel fijn elkaar weer te zien, gezellige uren met elkaar doorgebracht. 
Dat er zo’n lange tijd tussen heeft gezeten had zo z’n oorzaken Diaantje. 
Twee keer ben ik flink ziek geweest van de corona, en je zus had het zeker ook niet makkelijk met haar werkgevers, en zo is het altijd wat. 

Dinsdag vertrekken je beide neven naar Turkije, maar dit keer zie ik de oudste volgend jaar weer terug, dat wordt dus een logeer kamer maken in mijn nieuwe huis.
Diaantje, ik begin er nu toch naar uit te kijken om hier weg te gaan, misschien is een andere omgeving beter voor mij nu jij hier niet meer bent. Als ik mijn deur uitstap is het eerste wat ik zie de flat waar jij hebt gewoond, en waar jij ook een hele verdrietige tijd hebt doorgemaakt. Avonden zaten we bij elkaar, ik trooste je waar ik maar kon……herinneringen zijn lang niet altijd om te koesteren, dat is een mooi gezegde, maar lang niet altijd waar.

Ik maak ook steeds meer chaos hier in dit huis, verplaatsen en toch maar weer terug zetten. Het staat overal zo onwijs vol dat ik het niet meer overzie. Ik kan zelf nog amper op de bank zitten want die maak ik ook steeds voller. Alles wat ik dicht bij mij wil hebben zet ik erbij. Nu je neef niet meer komt logeren in dit huis kan ik op die kamer beginnen met inpakken. Mijn voornemens zijn altijd goed, maar de uitvoering is een  ander verhaal. 

Er is gisteren niet over jou gesproken, daar heb ik het bij thuiskomst wel even moeilijk mee gehad. Gelukkig ging je zus niet meer mee naar binnen en was ik alleen…..
Dan kan ik mijn verdriet beter kwijt Diana. 
Jouw naam moet genoemd blijven. Altijd.
Je zus heeft er naderhand nog met mij over gesproken, en ik mag het mensen niet kwalijk nemen dat jouw naam niet genoemd wordt….

” There are some who 
bring a light so great to the world 
that even after they have gone 
the light remains. 

Herfst…..

Geplaatst op

Lieve Diaantje, de herfst is begonnen, ons favoriete seizoen. Rond deze tijd maakten wij plannen om de jacht naar onderandere herfst versieringen en kerstverlichting te starten. 
Wij begonnen bij de kringloopwinkels, daar vonden wij vaak nog de snoeren met kleine lampjes, die hadden onze voorkeur omdat de kleur van het licht goed uitkomt in onze vazen en lampen. 
Mijn balkon moet ook het jaar rond verlicht zijn, dat maakt de boel een stuk gezelliger.
Dit jaar ga ik alleen, en op haar vrije dag zal je zus ook wel meegaan. Ik wacht het af.
Kastanjes verzamelen voor je schoonzus, daar is ze de hele winter zoet mee. Samen genoten wij heel erg van het verkleuren van de bomen, het vallen van de bladeren………

De herfst maakt mij ook triest. Vlak voor je overlijden had je nog een paar mooie jassen gekocht, samen met mij.
Het doet mij verdriet dat ik je de jassen nóóit zal zien dragen, ik wist hoe jij je erop verheugde om ze te kunnen dragen. 
Ze hangen nu bij mij in de kast, en ik koester ze, zal er nóóit afstand van doen.
Als ik de jassen vasthoudt is alsof jij heel dicht bij mij bent, dan zie ik weer je blijheid en je enthousiasme bij de aankoop.

Weet je Diaantje, ik heb bij ieder seizoen wel herinneren aan de dingen die we dan deden, maar voor jou en voor mij sprongen de herfst en de winter eruit. Ik hoor het je nog zeggen,”kom op ma, ik zie daar een tafeltje vrij, jij ook warme chocolademelk met slagroom, ik neem er warme appeltaart bij, jij ook ?
Ik vond het een feest met jou om dingen te ondernemen, alles was leuk en gezellig, en ik mis deze dingen héél erg Diaantje, en ik mis jou méér dan ik met woorden zeggen kan…….

Wij….

Geplaatst op

Toch je zus maar gevraagd om voor mij een afspraak te maken bij de huisarts. Ik heb mezelf al zó vaak voorgenomen een afspraak te maken, maar steeds zag ik er van af. Omdat je zus nu zelf ook naar de huisarts moet ga ik maar beter samen met haar, want je kent mij hé Diaantje, óf ik bel alsnog weer af, óf ik bagatelliseer weer mijn klachten zodra ik daar zit.
Nee, het gaat niet echt goed met mij, het is voor je zus een opluchting dat er nu eindelijk een afspraak gepland staat.
Er komt weinig uit mijn handen Diaantje,  vol goede moed begin ik overal aan, maar ik maak niks af. Ik verschuil mij achter het excuus van de verplichte verhuizing die eraan komt. 
“November, zegt de ene bewoner, nee, december, zegt de andere, ze weten het allemaal zo goed, maar ik heb nog niks zwart op wit van Casade, ik wacht het wel af.

Met jou zou mijn leven zo héél anders zijn gelopen, jij wist mij overal doorheen te slepen, mij weer moed in te praten als ik het weer eens niet zag zitten.” Kom op ma, ik kom je nu ophalen, dan gaan we samen ergens een bakkie doen, of wil je liever met de honden gaan wandelen?
Dat laatste deden wij samen vaak en graag.
Lopen gaat mij slecht af nu er neuropathie is vastgesteld. Maar er is meer niet goed met mij, dus goed dat je zus mee gaat.
Jij ging met klachten sneller naar de huisarts, en daarom kan ik mij er niet bij neerleggen dat de tijdelijke arts jou zo vaak met een kluitje in het riet heeft gestuurd.
Ik leg de schuld bij die arts, maar ook bij het ziekenhuis.” Nee, terugdraaien kan ik niks, en het oneens zijn met mij, dat mag, maar ik blijf bij mijn standpunt. 
Je was een altijd opgewekt kind, ja, je had je streken, kon ook bokken, maar mij neerleggen bij jouw overlijden kan ik niet…..nooit ! 
Jouw overlijden heeft van mij een ander mens gemaakt, ik mis je elke minuut van de dag én de nacht ……….
Mama……

Nachtje over slapen…

Geplaatst op

Het kan ineens zo donker en zwaar worden in mijn hoofd Diaantje. Zo donker en zwaar dat ik mijn hoofd niet meer rechtop kan houden. Dan speelt zich de hele film van jouw laatste dag weer continu af in mijn hoofd. Dat komt ineens opzetten, uit het niets.
Beelden die zulke sterke emoties oproepen dat de slaap ook niet echt mee werkt, en ik samen met Gijs maar kijk of er nog iets op de tv is. 
Licht verjaagt de beelden die mij zo’n verdriet doen, beelden die ik niet van mijn netvlies kan verwijderen. 
Ik heb hierover gesproken met mijn therapeut en deze stelde voor dat ik meer specialistische hulp nodig heb. Ik heb aangegeven dat ik daar nog even overna wil denken. Mijn halve leven ben ik van de ene naar de andere hulpverlener gegaan, eigenlijk wil ik dat niet meer.
Vaak ging jij met mij mee als ondersteuning, wat deden wij nu niet samen, alles toch ?
Nu moet ik het alleen doen Diaantje. 
Maar ik wil er nog even over nadenken, soms moet je dingen die moeilijk zijn in het leven zelf oplossen, er doorheen heet dat.
Ik wacht het volgende gesprek eerst maar af Diana, en daarna kan ik nog steeds kiezen.
Ik denk dat jij tegen mij zou zeggen ” gaan ma, je kan er altijd weer mee stoppen als je je er niet prettig bij voelt.

Je hebt heel vaak gelijk Diaantje, ik wacht het gesprek af, en dan kan ik nog beslissen wat ik ga doen…….