RSS feed

Categorie archief: Life

Geplaatst op

Stories

Mijn kind

Guus.

Shared by Anne Van De Laar on September 26, 2021

Nóg een Guusje, maar deze Guusje is een jonge man met een niet mis te verstane blaf.
Gisteren zijn je zus en ik op bezoek geweest bij je oom. Dat was lang geleden dat wij elkaar ontmoet hadden. De laatste keer was op de crematie van je oma, a.s december één jaar geleden. Het was heel fijn elkaar weer te zien, gezellige uren met elkaar doorgebracht. 
Dat er zo’n lange tijd tussen heeft gezeten had zo z’n oorzaken Diaantje. 
Twee keer ben ik flink ziek geweest van de corona, en je zus had het zeker ook niet makkelijk met haar werkgevers, en zo is het altijd wat. 

Dinsdag vertrekken je beide neven naar Turkije, maar dit keer zie ik de oudste volgend jaar weer terug, dat wordt dus een logeer kamer maken in mijn nieuwe huis.
Diaantje, ik begin er nu toch naar uit te kijken om hier weg te gaan, misschien is een andere omgeving beter voor mij nu jij hier niet meer bent. Als ik mijn deur uitstap is het eerste wat ik zie de flat waar jij hebt gewoond, en waar jij ook een hele verdrietige tijd hebt doorgemaakt. Avonden zaten we bij elkaar, ik trooste je waar ik maar kon……herinneringen zijn lang niet altijd om te koesteren, dat is een mooi gezegde, maar lang niet altijd waar.

Ik maak ook steeds meer chaos hier in dit huis, verplaatsen en toch maar weer terug zetten. Het staat overal zo onwijs vol dat ik het niet meer overzie. Ik kan zelf nog amper op de bank zitten want die maak ik ook steeds voller. Alles wat ik dicht bij mij wil hebben zet ik erbij. Nu je neef niet meer komt logeren in dit huis kan ik op die kamer beginnen met inpakken. Mijn voornemens zijn altijd goed, maar de uitvoering is een  ander verhaal. 

Er is gisteren niet over jou gesproken, daar heb ik het bij thuiskomst wel even moeilijk mee gehad. Gelukkig ging je zus niet meer mee naar binnen en was ik alleen…..
Dan kan ik mijn verdriet beter kwijt Diana. 
Jouw naam moet genoemd blijven. Altijd.
Je zus heeft er naderhand nog met mij over gesproken, en ik mag het mensen niet kwalijk nemen dat jouw naam niet genoemd wordt….

” There are some who 
bring a light so great to the world 
that even after they have gone 
the light remains. 

Herfst…..

Geplaatst op

Lieve Diaantje, de herfst is begonnen, ons favoriete seizoen. Rond deze tijd maakten wij plannen om de jacht naar onderandere herfst versieringen en kerstverlichting te starten. 
Wij begonnen bij de kringloopwinkels, daar vonden wij vaak nog de snoeren met kleine lampjes, die hadden onze voorkeur omdat de kleur van het licht goed uitkomt in onze vazen en lampen. 
Mijn balkon moet ook het jaar rond verlicht zijn, dat maakt de boel een stuk gezelliger.
Dit jaar ga ik alleen, en op haar vrije dag zal je zus ook wel meegaan. Ik wacht het af.
Kastanjes verzamelen voor je schoonzus, daar is ze de hele winter zoet mee. Samen genoten wij heel erg van het verkleuren van de bomen, het vallen van de bladeren………

De herfst maakt mij ook triest. Vlak voor je overlijden had je nog een paar mooie jassen gekocht, samen met mij.
Het doet mij verdriet dat ik je de jassen nóóit zal zien dragen, ik wist hoe jij je erop verheugde om ze te kunnen dragen. 
Ze hangen nu bij mij in de kast, en ik koester ze, zal er nóóit afstand van doen.
Als ik de jassen vasthoudt is alsof jij heel dicht bij mij bent, dan zie ik weer je blijheid en je enthousiasme bij de aankoop.

Weet je Diaantje, ik heb bij ieder seizoen wel herinneren aan de dingen die we dan deden, maar voor jou en voor mij sprongen de herfst en de winter eruit. Ik hoor het je nog zeggen,”kom op ma, ik zie daar een tafeltje vrij, jij ook warme chocolademelk met slagroom, ik neem er warme appeltaart bij, jij ook ?
Ik vond het een feest met jou om dingen te ondernemen, alles was leuk en gezellig, en ik mis deze dingen héél erg Diaantje, en ik mis jou méér dan ik met woorden zeggen kan…….

Wij….

Geplaatst op

Toch je zus maar gevraagd om voor mij een afspraak te maken bij de huisarts. Ik heb mezelf al zó vaak voorgenomen een afspraak te maken, maar steeds zag ik er van af. Omdat je zus nu zelf ook naar de huisarts moet ga ik maar beter samen met haar, want je kent mij hé Diaantje, óf ik bel alsnog weer af, óf ik bagatelliseer weer mijn klachten zodra ik daar zit.
Nee, het gaat niet echt goed met mij, het is voor je zus een opluchting dat er nu eindelijk een afspraak gepland staat.
Er komt weinig uit mijn handen Diaantje,  vol goede moed begin ik overal aan, maar ik maak niks af. Ik verschuil mij achter het excuus van de verplichte verhuizing die eraan komt. 
“November, zegt de ene bewoner, nee, december, zegt de andere, ze weten het allemaal zo goed, maar ik heb nog niks zwart op wit van Casade, ik wacht het wel af.

Met jou zou mijn leven zo héél anders zijn gelopen, jij wist mij overal doorheen te slepen, mij weer moed in te praten als ik het weer eens niet zag zitten.” Kom op ma, ik kom je nu ophalen, dan gaan we samen ergens een bakkie doen, of wil je liever met de honden gaan wandelen?
Dat laatste deden wij samen vaak en graag.
Lopen gaat mij slecht af nu er neuropathie is vastgesteld. Maar er is meer niet goed met mij, dus goed dat je zus mee gaat.
Jij ging met klachten sneller naar de huisarts, en daarom kan ik mij er niet bij neerleggen dat de tijdelijke arts jou zo vaak met een kluitje in het riet heeft gestuurd.
Ik leg de schuld bij die arts, maar ook bij het ziekenhuis.” Nee, terugdraaien kan ik niks, en het oneens zijn met mij, dat mag, maar ik blijf bij mijn standpunt. 
Je was een altijd opgewekt kind, ja, je had je streken, kon ook bokken, maar mij neerleggen bij jouw overlijden kan ik niet…..nooit ! 
Jouw overlijden heeft van mij een ander mens gemaakt, ik mis je elke minuut van de dag én de nacht ……….
Mama……

Nachtje over slapen…

Geplaatst op

Het kan ineens zo donker en zwaar worden in mijn hoofd Diaantje. Zo donker en zwaar dat ik mijn hoofd niet meer rechtop kan houden. Dan speelt zich de hele film van jouw laatste dag weer continu af in mijn hoofd. Dat komt ineens opzetten, uit het niets.
Beelden die zulke sterke emoties oproepen dat de slaap ook niet echt mee werkt, en ik samen met Gijs maar kijk of er nog iets op de tv is. 
Licht verjaagt de beelden die mij zo’n verdriet doen, beelden die ik niet van mijn netvlies kan verwijderen. 
Ik heb hierover gesproken met mijn therapeut en deze stelde voor dat ik meer specialistische hulp nodig heb. Ik heb aangegeven dat ik daar nog even overna wil denken. Mijn halve leven ben ik van de ene naar de andere hulpverlener gegaan, eigenlijk wil ik dat niet meer.
Vaak ging jij met mij mee als ondersteuning, wat deden wij nu niet samen, alles toch ?
Nu moet ik het alleen doen Diaantje. 
Maar ik wil er nog even over nadenken, soms moet je dingen die moeilijk zijn in het leven zelf oplossen, er doorheen heet dat.
Ik wacht het volgende gesprek eerst maar af Diana, en daarna kan ik nog steeds kiezen.
Ik denk dat jij tegen mij zou zeggen ” gaan ma, je kan er altijd weer mee stoppen als je je er niet prettig bij voelt.

Je hebt heel vaak gelijk Diaantje, ik wacht het gesprek af, en dan kan ik nog beslissen wat ik ga doen…….

Klimmen.

Geplaatst op

Stories

Mijn kind

Klimmen….

Shared by Anne Van De Laar on September 7, 2021

Nergens heb ik zo’n hekel aan als aan de driemaandelijkse diabetes controle Diaantje. In september 2019 ging jij met mij mee, ik had al verschillende keren tegen je gezegd dat ik daar met lood in mijn schoenen heenga. 
” De volgende keer ga ik mee, ik wil weleens ervaren waarom jij daar met zoveel tegenzin naar toe gaat “.
Waarom het juist die keer goed uitpakte blijft mij verbazen. Het klikte tussen jou en de diabetesverpleegkundige, jij zag meteen dat zij ook een bril droeg van jouw favoriete merk. Mijn gewicht was goed, bloeddruk was goed, blijkbaar zat ik die keer goed in mijn vel.
” Nou, waarom zag je daar nou zo tegenop, vroeg je toen we weer buiten stonden, ik ga de volgende keer ook weer met je mee, dat spreken we af “.

Er is nooit meer een volgende keer gekomen, jij overleed vier maanden later….
Vanmorgen was het weer zover, ik ging zo laat mogelijk weg van huis en ik werd bij aankomst meteen binnen geroepen. 
” Uw bloeddruk is veel te hoog, uw suikerwaarden ook, en uw gewicht ook…….”
Ze keek me vragend aan……
Ik had moeite de tranen achter mijn ogen te verbergen. 
” Ik geef helemaal nergens meer om, er is nog maar weinig wat mij interesseert en waar ik nog blij van word”. 
Er viel een stilte, en ik voelde mijn tranen naar buiten komen. Beweegt u nog wel elke dag, wandelen….fietsen ?
” Ik doe niks, als het zo uitkomt zit ik een uur per dag buiten met mijn zoon of kleinzoon. 

” Ik ga overleggen met de huisarts of uw pijn medicatie nog wat verhoogd kan worden, zodat u ’s nachts niet wakker ligt en u misschien ook weer eens een wandeling kan gaan maken ‘.

” Ik denk dat Diana niet gewild zou hebben dat u zo verdrietig in het leven staat, het leven gaat verder, u moet gaan proberen weer uit het dal omhoog te klimmen………
“Ik maak meteen ook een afspraak voor u om een halfuurs bloeddrukmeting te doen, morgen tussen de middag…..tot dan.’

Zonder jou is het leven zwaar Diaantje, dat is niet uit te leggen, dat moet men eerst zelf ervaren hebben. Raadgeven is makkelijk, maar ik moet het wel doen…..

Hondenplons 2021

Geplaatst op

Een mooie dag en een vol zwembad met honden en hun baasjes. Jij had dit leuk gevonden voor je hondenmeisje Diaantje. Lekker pootje baden in het kindergedeelte, want  verder nat dan haar enkels, daar hield Tika niet echt van. De hond van je broer ook niet, dus die twee hadden het wel kunnen vinden met elkaar.
Toch zit ik ook daar met gemengde gevoelens, het is leuk om naar te kijken, al die blijheid en vrolijkheid, maar eenmaal weer thuis heb ik toch spijt dat ik gegaan ben. Ik pas op de tas van je zus en broer, maar ik vraag mij af wat ik er verder zit te doen.
Het is niet anders Diaantje,  ik ga er geen doekjes om winden, laat mij maar thuis met Gijs, daar voel ik mij het meest op m’n gemak. 
Zodra oudste kleinzoon dadelijk terug is naar huis in Turkije,  ga ik beginnen met inpakken voor de komende verhuizing. 
Er wordt zoveel gespeculeerd hier in de flat door de bewoners.  De één zegt december, de ander zegt in november sleutel overdracht. Als kleinzoon volgend jaar weer naar Nederland komt is de verhuizing voorbij en kan hij weer intrekken bij zijn babaanne, gezellig. 
Ik wil vooralsnog géén hulp, en daar geef ik verder geen uitleg over, maar jij zou het wel hebben geweten, jij kende mij als geen ander. Het heeft vooral met emoties te maken.

Ik ben benieuwd hoe Gijs het gaat vinden in het nieuwe huis, wat zeker is dat Gijs meer ruimte gaat krijgen,  het balkon in het nieuwe huis is twee maal zo groot als hier. Nu is Gijs helemaal geen kat die graag buiten zit, liever ligt hij op bed in de zon…….lui wammes .
Maar wordt het vloerbedekking of een laminaatvloer, daar ben ik nog niet uit, dit in verband met Gijs. Hij wil nog weleens overgeven en dat blijft toch na grondig reinigen een beetje zichtbaar. 
Ik kom daar ook wel uit Diaantje,  ik ga alles doen met jouw advies in gedachten.
Ik zag afgelopen donderdag of vrijdag ,dat ben ik kwijt, je man nog bij het Lido. Ik was daar met je broer en zijn hond, en toen ik achterom keek zag ik je man staan met zijn hond. Diana, heeft hij zijn hond genoemd, voor mij best pijnlijk. Je man keurde mij geen blik waardig……ik weet hoe zeer dit ook jou zou doen als je hier weet van zou hebben. Er zijn veel dingen waarvan ik liever ook geen weet zou hebben, maar zo zit het leven niet in elkaar Diaantje. 

” Gaat het niet een klein beetje beter Anne ?”
Ik geef er niet eens antwoord op……..

Ik mis je héél erg Diaantje………


Prima !

Geplaatst op

Kleurrijk gekleed stapt ze de lift in, rose broek, wit jasje, mooi gekapt haar……
De liftdeur gaat dicht maar nog snel steekt ze haar hand tussen de liftdeur zodat deze weer opnieuw open gaat. 
” Hoe gaat het “?  ” Nou, prima hoor, zeg ik, en ik geef een hengst op de knop van de tussendeur.
” Ja, het leven gaat verder hoor, en als je alleen bent moet je er toch wat van maken “.
Dat alleen zijn slaat op haarzelf , en inmiddels ken ik deze begin zinnen. 
Ik loop door, je zus staat te wachten, ze gaat met mij mee naar de zwerfkatten, die wachten op hun ontbijt. Ook wil ik nog bloemen kopen voor naast jouw foto. 
Ik wil nog, ik moet nog, maar er komt weer niks van.
Ik ken je zus, zeggen dat ik rustig aan kan doen, maar ondertussen. 
Mijn autootje staat inmiddels bijna drie weken bij de garage, er kwam steeds wat tussen en toen de monteur het probleem had gevonden ging hij net met vakantie. 
Vanmiddag kan ik ‘m ophalen. 
Kan ik zelf weer elke morgen naar de zwerfkatten, want dat heeft al die tijd je zus gedaan, vóór ze naar haar werk ging.

Ik heb het jou beloofd, wat er ook zou gebeuren,  ik moest voor de zwerfkatten blijven zorgen. Wat nou de reden is geweest waarom ik jou dit moest beloven weet ik even niet meer, maar beloofd is beloofd, mijn beloften aan jou zal ik altijd blijven nakomen. 

De rozen naast jouw foto hangen er triest bij. Dat moeten nieuwe worden vanmiddag.
                                     

Nou Diaantje, ik kom net binnen met verse roosjes. Ik heb het moeten doen met Appie Heijn roosjes want zoals gezegd, bijna drie weken geen autootje. 
Op de valreep nog een leuke ontmoeting gehad met een jonge vrouw die jij en Lique kennen van wandelen met de honden. Dat spontane doet mij goed, en dat ik ook nog aan het woord kom in plaats van een gesprek vol goede ( goedbedoelde) adviezen aanhoren.
Mijn autootje doet het weer Diaantje,  dus morgen kan ik zelf weer naar de zwerfkatten. 

En ik blijf het tegen je zeggen, dat ik je heel erg mis mijn meisje

Lichtje…..

Geplaatst op

Ik heb er iedere avond moeite mee om het theelichtje bij jouw foto uit te blazen. Vaak wacht ik tot het theelichtje opgebrand is, pas daarna ga ik mijn bed opzoeken. Jouw foto moet verlicht zijn, als ik mijn hoofd naar links draai wil ik je lach kunnen zien. 
Dadelijk in mijn nieuwe huis krijgen jouw foto’s een speciaal plekje. Ook ga ik een collage maken van veel van jouw foto’s. 
Nu zitten al je foto’s nog in een speciale doos, ik heb nog steeds niet de moed om jouw foto’s  te sorteren, ik kan het gewoon nog niet. Al een paar keer eraan begonnen, maar steeds gaan de foto’s terug in de doos, té emotioneel. 

De bouw van de eerste drie flats vordert snel. Maar van het gespeculeer door verschillende bewoners krijg ik ook de kriebels. De één zegt dit, de ander dat. Natuurlijk zal het in etappes gaan, zesendertig bewoners kunnen niet allemaal tegelijk gebruik maken van de lift en het trappenhuis. 
Ik wacht het maar af. Er zijn bewoners bij die het huurcontract al getekend hebben i v m  
de tegemoetkoming van de verhuiskosten. 
Ik doe dat nog niet Diaantje, want als ik nu al het huurcontract teken zit ik eraan vast. Ik teken het huurcontracten als de overdracht zover is.

Je weet niet wat mij nog aangeboden wordt, ik zou, als mij die kans nog vóór het tekenen van het huurcontract geboden wordt op een huis met drie slaapkamers die kans overwegen.
Maar mijn zoon en dochter zien hun moeder liever op loopafstand, dicht bij hun….ook belangrijk. 
Maar zeker is dat het ons huis gaat worden Diaantje. 
Wat wij samen in gedachten hadden gaat het worden, en niks anders Diaantje. 
Ik zie op nu al regelmatig leuke tweedehands kastjes, boeken kastjes die ik graag zou willen aanschaffen,  maar waar sla ik het op.

Ik ga me met je zus oriënteren, maar de indeling doe ik echt zelf, want de belangrijkste plek in mijn nieuwe huis wordt voor jou ……….. 

Mama ❤❤

Mijn hart…..

Geplaatst op

​En als ik dan weer alleen ben, dan valt toch weer die blok beton op mijn borst. De dag doorgebracht met je zus, wat wij vaker doen nu je zus een andere baan heeft. 
Samen vinden we het moeilijk om alleen te zijn, we kunnen onze draai steeds vaker niet vinden, en dat uit zich bij ons beiden in lichamelijke klachten. 
Maar dat schijnt normaal te zijn als ik de rouw lectuur erop nalees. 
Het heeft zeker ook te maken met de dingen en mensen om ons heen. 
Jij bent , ook al ben je niet meer bij ons, héél erg aanwezig bij ons. Wat we zeggen en doen, doen we met jou in onze gedachten, je bent en blijft heel dicht bij ons. 
Mijn verdriet is de halsstarrigheid van jouw man om mij te verwijderen uit zijn leven, en daardoor ook jou . Ik kijk dagelijks naar je foto’s,  maar ik heb geen enkel aandenken aan jou……niets…..
Ik kan daar geen vrede mee hebben, het doet mij zoveel verdriet. 
” Je broer ziet het anders, ma, laat gaan, laat los, denk er niet meer aan, vergeet het…..

Dat kan ik niet, ik voel me zo aan de kant gezet zonder reden en zonder uitleg, deze behandeling door jouw man is het afscheiden van een dochter van haar moeder. Hij weet héél goed dat jij dit nóóit geaccepteerd zou hebben…….
” Laat het rusten…..dat kan ik niet, jij bent mijn kind, en ïk verdien het niet om door jouw man zo behandeld te worden……
Ik ben je moeder, waaraan heb ik het verdiend om zo aan de zijlijn te worden gezet…….

Ik mis je , je bent en blijft mijn kind, mijn leven….

Geplaatst op

Moeder was er altijd…..

Wegwezen…

Geplaatst op
( foto Airpro Recing Team )

Vanuit mijn ooghoek had ik haar al gezien. Ze stond bij de bananen en daar moest ik ook zijn. Treuzelen dan maar bij de tomaten tot de weg naar de bananen vrij is. Daarna verder naar de brood afdeling, naar het kattenvoer en dan rapido naar mijn fiets. Bij de servicebalie koop ik snel postzegels en zakken voor plasticafval. 
Ik vraag mijzelf ook weleens af waarom ik mensen blijf ontlopen, maar dat kan ik niet uitleggen……..denk ik…..of toch wel ?
Met ferme pas loop ik naar buiten, en wie staat daar naast mijn fiets. Gelukkig staat ze te praten, maar zodra ze mij ziet breekt ze het gesprek met de andere vrouw af.
” Hallo, hoe is het, lekker weer vandaag, dat werd wel weer eens tijd, het is nu nat genoeg geweest haha.” Zeg, jij moet toch ook gaan verhuizen hé, weet je al wanneer ? ” En in welke van de drie flats kom jij te wonen…..ook in de laatste ? ” Een vriendin van me heeft voor de derde flat gekozen, ze wil niet zo vlak bij de straat zitten, dat geraas van auto’s ‘……

” Hoe gaat het met je dochter, ik zie haar niet meer in het bos met de hond ‘
Welke dochter, vraag ik terwijl de mevrouw een hap lucht neemt. ” De kleinste, met die dunne hond haha, ja je andere dochter kom ik nog regelmatig tegen met haar hond ‘…….

Wie nu nóg niet begrijpen kan waarom ik mensen ontloop, mag daar even op z’n gemak overna gaan denken…….

Met z’n drieën…

Geplaatst op
Kleinzoon en Guusje

Kleinzoon kwam slapen bij zijn oma, net als voordat hij naar Turkije verhuisde, drie jaar geleden. Zo vertrouwd Diana, alsof hij nooit weggeweest is. Ik denk dat ik het ook dit keer weer moeilijk ga hebben als hij eind september weer terug naar Turkije gaat. De jongste ga ik ook een paar maanden missen, hij gaat een paar maanden met zijn broer mee. Ja, zo gaat dat als ze volwassen zijn Diana. Als het ze maar goed gaat, en als ze maar gezond en gelukkig zijn. Dan ben ik het ook.

Ja, het was gisteren fijn om met de beneden buurvrouw te praten over jou, een luisterend  oor is zo belangrijk. 
” Goed bezig, ik ben trots op je “. Dat zijn aanmoedigende en oprecht goed bedoelde woorden, maar ik kan niet beloven dat ik mij iedere dag zo kan opstellen. Toen kleinzoon eind van de middag naar huis ging voelde ik mij net zo verdrietig als op de dag dat hij verhuisde naar Turkije. 
En nu gaat zijn broer ook nog mee voor een paar maanden, maar het is ze zo gegund. De afgelopen weken was ik erg blij dat beide boys hier waren. Bosbranden, enorme wateroverlast…temperaturen boven de 45°……

Mijn gevoelens en mijn stemmingen zijn zo wisselend lieve Diaantje, nu jij er niet meer bent voel en beleef ik alles anders, veel emotioneler, ik dacht dat ik beetje bij beetje sterker werd, maar dat is niet zo. Het voelt alsof alles stilstaat en elke dag hetzelfde is.
Sinds de dag dat we jou moesten missen staat mijn leven stil. Drie setje kleding, wassen en weer dragen, wassen en weer dragen……

Je zus is een grote steun voor mij, ondanks dat ze momenteel te veel werkt omdat ze te weinig personeel heeft, en de helft van haar personeel niet weet wat werken is.
Samen praten, samen eten, samen een wandeling met Guusje…….samen zijn wij één,  één met jou, Diaantje…………

Bankje

Geplaatst op

Hoe eenzaam kun je zijn. Héél eenzaam, neem dat maar van mij aan Diaantje.  
Ik zit nu even buiten op het bankje bij de speeltoestellen waar ik vroeger vaak zat met de kleinzoons. Omringd door duiven en kraaien, kinderen zie ik hier nog maar zelden. De kinderen van toen zijn inmiddels geen kinderen meer en zijn vertrokken uit deze flats. De meeste bewoners zijn oudjes, net als ik.
Ik woon hier inmiddels meer dan twintig jaar, je oudste neef werd geboren een maand nadat ik hier kwam wonen. Reken maar uit …..

Thea kwam net even aanlopen, je weet wel, van Bandit, echt blij is ze ook niet in het Lohmanpark zei ze. Wel ruimte genoeg, maar niet echt blij met de medebewoners. 
Daar weten wij alles van hé Diaantje, oma Jopie heeft er ook haar halve leven gewoond.
Volgende week zou je oma drieënnegentig zijn geworden als ze ’s nachts niet uit bed zou zijn gevallen. Die nacht was men vergeten het alarmsysteem naast oma’s bed aan te zetten. Hoe onoplettend kan je zijn……wie weet hoelang oma op de grond heeft gelegen, de waarheid zullen we nooit te weten komen.

” Ze wenkt met haar hand, kom een kopje koffie drinken, ik vind het zo zielig zoals je daar zit op dat bankje”……..

Het heeft me goed gedaan. Ik heb over jou kunnen praten, en over onze toekomstige verhuizing. Er is door ons ook nog gelachen ……
Ik neem niet snel een uitnodiging aan, maar dit keer heb ik er een goed gevoel aan overgehouden. 


Toekomst…

Geplaatst op
Samen met je neefje.

Ik probeer mensen te ontlopen, maar dat lukt niet altijd. Op weg naar Appie Heijn stapte de buurvrouw van je zus uit de auto. Ze vroeg aan mij ‘ hoe gaat het ‘, en dat is heel lief en attent, maar omdat het mij al enkele dagen niet goed gaat komen de tranen snel naar buiten.
Thuisgekomen pak ik de stofzuiger op, maar ik zet ‘m ook meteen weer terug, misschien morgen, of overmorgen…..geen energie.
Ik heb mij geabonneerd op Deezer, een radio station waar ik mijn eigen muziek kan uitzoeken en afspelen, muziek die op dit moment het beste bij mijn stemming past.
Sinds jij er niet meer bent, ben ik ook niet meer wie ik was vóór de tijd dat jij nog bij ons was…..

Ik bekijk keer op keer je foto’s en het kijken naar jou ontroerd me ook keer op keer weer.
De manier waarop je lachte, het duimpje, je onderuitkijkende blik…..
Een foto van lang geleden, samen met je neef die over twaalf dagen alweer vierentwintig jaar wordt. Waar is de tijd gebleven, je leven bestond toen nog uit toekomst…..
Er gaan ook foto’s door mijn handen waarbij ik boosheid voel. De stem van de neuroloog die van toon veranderde toen wij aangaven niet in te stemmen met doneren van jouw organen. Wat dat betreft voelen je zus en ik heel goed stemmingen van mensen aan. Toen ik mijn vermoeden deelde met je zus, zei zij ook direct dat ze de stemmingswisseling van de arts direct had ongemerkt. Toen je zus en ik haar een half jaar later nog een keer spraken hing de stemming van de avond van jouw overlijden nog steeds in de lucht.
‘ Welnee, dat heb je je maar verbeeld, dat laten deze mensen niet merken ‘. Nou, dan vergissen mensen zich toch erg Diaantje.

Ik vind het heel moeilijk om door te gaan zonder jou Diaantje. Er spelen dingen mee waarover ik niet openlijk kan schrijven, dingen die jij zeker nooit zou accepteren, ik kende jou als geen ander……..en jij mij lief kind van mij….

Ik mis je zo …..

Inpakken en wegwezen…

Geplaatst op

” Zeg, waarom ga je niet vast inpakken, dat doen wij ook “. Elke keer als we bij de Albert Heijn komen en er zijn lege bananen dozen, dan nemen we die mee. Thuis inpakken en bij de rest zetten “……….
Ik krijg regelmatig goed bedoelde raad Diana, maar ik wil nog helemaal niet inpakken. Wat moet ik inpakken, en waar moet ik alles laten. Deze mensen hebben wellicht ruimte genoeg, maar ik niet, en wat ga ik doen in een bijna leeg huis. Gezellig is anders. Niet dat het nu zo gezellig is, maar dat is een ander verhaal. 
Jij zou het ook zeker geen goed plan gevonden hebben, ‘ komt wel goed ma ‘ zou jij hebben gezegd, aanpakker die je was.

Het is somber weer Diaantje, maar ik hou daar wel van, nog even en dan wordt het weer herfst. Zonder jou kastanjes gaan rapen, dat deden wij samen graag, wie het eerst de tas vol had, en dat was jij natuurlijk …..
Ik heb zoveel herinneringen met jou lieve Di. 
Samen op zaterdagmiddag naar Arendshof in Dongen, of naar de Helftheuvel in Den Bosch. 
Samen praten over van alles en nog wat, samen deelden wij lief en leed…….

Ze zeggen dat het verdriet minder wordt, ze zeggen dat de scherpe randjes eraf gaan, ze zeggen dat er een dag komt dat je weer kan lachen zonder je schuldig te voelen……

Ze zeggen alleen niet wanneer die dag komt….


Grafspreuken…

Geplaatst op

Regelmatig kijk ik naar mooie spreuken op pinterest. Als ik mijn gedachten wil stoppen en even nergens aan wil denken zoek ik mooie spreuken op, Diana.
Zo ook vandaag, ik typte het woord spreuken in en tot mijn verbazing kwam ik allerlei foto’s van bekende Nederlanders tegen. Van hun graven wel te verstaan. Is dat vreemd of niet ? Ik wist helemaal niet dat Kitty Courbois overleden was.
Ik wist ook niet dat Kitty Janssen overleden was.
Ach lieve Diaantje,  ik ben maar snel weer verder gegaan.
Samen bezochten wij de jaarlijkse lichtjesavond op de plaatselijke begraafplaats, ik herinner mij nog heel goed onze laatste keer, niet wetende wat er boven ons hoofd zou hangen twee maanden later…….

Je zei toen nog ” wat worden er veel mensen vergeten, moet je kijken ma, graven met het mos dik erop, weggezakte stenen ……
” Ik wil zéker niet in de grond worden gestopt, en
al helemaal niet in een kist “. Ik vroeg toen nog gekscherend aan je of je dat ook had vastgelegd. ” Zeg ma, dat kan altijd nog, ik ben voorlopig nog niet van plan om te gaan……..

Niemand kan in de toekomst kijken. Samen met je man zou je gaan vliegen, voor jou de eerste keer. Jij en ik zouden naar de bruiloft gaan van je neef die in Turkije woont……….
Jij was toe aan rust, dat kon zelfs een slechtziende nog constateren. Je man wilde ook snel weer een hond in huis, maar dat wilde jij nog een poosje uitstellen, je zag jezelf niet weer 24/7 naast je werk voor een hond zorgen, even tijd nu voor jou, voor Diaantje. 
Het is er niet meer van gekomen, plotseling werd je onverwacht uit het leven weggehaald. 

Nóg steeds weet ik geen raad met mijn leven zonder jou. Huilen, schrijven, afleiding zoeken. Ik kan mij nergens op concentreren, mijn hoofd slaat niks op en houdt niks vast…….

Ik mis je, altijd draag ik je bij mij……
in mijn hart……. ❤❤❤


Kleinzoon…..

Geplaatst op

Ach lieve Diaantje, ik heb er steeds vaker zó genoeg van. Thuis komen in een leeg huis dat steeds rommeliger wordt omdat ik de energie nergens meer voor op kan brengen. 
Vanmiddag heb ik bij je neef gezeten op het bankje bij de ijsbaan. Samen wat praten over de dingen die hij met mij wil delen. Hij kijkt uit naar zijn vakantie, nog een paar weekjes dan gaat hij voor een paar maanden naar zijn broer in Turkije. Hij zegt moe te zijn, en dat geloof ik meteen. Het is niet niks als je elke dag naar school in Breda moet, stage lopen, en ook nog in de groei bent, ja lach maar, ik bedoel niet zijn lengte, daar is niks mis mee, groei naar volwassenheid bedoel ik. 
Ik gun het hem van harte Diaantje. En als ik dan zo naast mijn kleinzoon zit, komen ook jouw laatste dagen met een knal weer naar boven. Ook jij was moe, lusteloos, ik zag het aan jou, ik zie het nu ook aan mijn kleinzoon. 

Een mededeling van Casade in de brievenbus. Verwacht wordt dat de eerste flats eind december worden opgeleverd, eind mei 2022 moet iedereen uit de oude woning zijn.
Hoe ik het allemaal ga aanpakken weet ik nog niet Diaantje, ik zie het allemaal nog wel. 
De bouw ligt nu een paar weken stil, het is bouwvakvakantie. 

Steeds vaker kijk ik naar je foto’s, ik kan vaak niet aanvaarden dat jij er niet meer bent, het blijft onwerkelijk, onaanvaardbaar. Het maakt me behalve verdrietig ook steeds vaker boos. Dat ik dan heel onredelijk kan zijn dat weet ik, maar die boosheid en dat verdriet moeten een uitweg hebben, dan helpt een poosje buiten op een bankje met mijn kleinzoon het beste, ik kan het heel goed met ‘m vinden……..

Tasje…

Geplaatst op

 Er staan op de logeerkamer nog wat  spulletjes die je zus Lique onlangs heeft meegekregen van haar zwager, jouw man. Kleding, waarin ik jou absoluut niet herken, kerstspullen die je hebt gekregen van je werkgever die tijd, Woonwereld.
 Daar kan ons ma vast wel wat mee’, was jouw gedachte, en ja, daar kan ik zeker wel wat mee. Vazen vol lichtjes, een balkon vol lichtjes, zomer én winter. Maar vandaag sloeg bij het terugzetten van de spulletjes mijn hart drie keer over.
Oudste kleinzoon stond gisterenavond voor de deur, hij kwam gezellig een nachtje slapen. Nou vind ik dat erg leuk en gezellig, dan is het weer als vanouds, toen hij nog wat jonger was en ieder weekend kwam logeren. Maar kleinzoon is al dik twee jaar naar Turkije verhuisd, logeren was er niet meer bij, maar nu verblijft hij drie maanden hier in Nederland bij zijn ouders, en vind ik het reuze gezellig dat hij weer komt logeren.

Omdat ik jouw spulletjes voor een groot deel op de logeerkamer heb staan moest ik het een en ander even verplaatsen. Wat je zus heeft gekregen van jouw man zijn spulletjes die hij absoluut niet meer in huis wilde hebben. 
Fotoalbums uit jouw tijd in Dordrecht,  foto’s van je twee neven, foto’s van je vakanties in Frankrijk. Spullen waarvan ik de herkomst niet weet, maar die ik absoluut niet weg doe omdat jij er waarde aan hechtte. 
Ik had het zwarte tasje al gezien, op één van de foto’s in Frankrijk hangt het om je schouder.

Nog niet eerder heb ik het tasje van dichtbij bekeken. Vandaag deed ik dat wel.
Het was steeds te emotioneel, en dat is het met meer dingen nog steeds.
Ik bekeek het tasje eens goed, opende de ritssluiting, en ik zag twee briefjes van tien euro zitten…….
Ik kende je geheim, je verstopte als dat zo uitkwam geld in kleding, in fotolijstjes. Als je wat extra kreeg van je werk of van je oma…..

Ik heb er weer tranen om gelaten, kleinzoon was juist naar huis vertrokken en de spullen moesten weer worden teruggezet…….
Er staan nog verschillende dozen en tassen die van jou afkomstig zijn, het zijn spulletjes die je man de deur uit wou hebben, maar voor mij is alles wat door jouw handen geweest is meer dan waardevol…….

Dag dag…..

Geplaatst op

Nóg een mislukte dag. Geloof mij maar, ik kom met al mijn geluid overal bovenuit, en nog helpt het voor geen meter. 
Waarom moest ik mijn kind verliezen, ik kan het gewoon niet accepteren. Rondom mij zie ik blije mensen, zingende en springende mensen, koffers inladende mensen, mensen die denken dat ze overal voor gevrijwaard zijn nu ze twee keer gevaccineerd zijn……Ik voel me leeg, zó heel erg leeg zonder mijn kind. 
Behoefte aan een praatje ? Nee, ook niet nee. Gelukkig was ze eerder aan de beurt dan ik, en kon ik ongezien doorlopen. Tussen de schappen door zag ik haar nog rondkijken, ik wil niet praten, ik wil niks, ik wil met rust gelaten worden. 
De naweeën van het corona virus doen er ook nog een schep bovenop. Alleen al het bed opmaken doet me weer m’n bed induiken. 
Ik doe helemaal niks maar toch druipt het water van mijn gezicht bij alle kleine dingen die ik doen moet, het eten zweeft ook niet vanzelf mijn mond in bijvoorbeeld. 

” Je moet een beetje afleiding zoeken, kom eens een keer een bakkie doen, en als je na tien minuten weer weg wilt dan begrijp ik dat, …….
Nee, dat begrijp je niet, je kunt je niet verplaatsen in mijn situatie.  
Misschien denk je dat het nu onderhand maar eens over moet zijn, als jij vrolijk bent moet ik dat dan ook maar zijn……
Ik ga mijn gordijnen sluiten, de deur in het slot, de douche in en ik ben onvindbaar de rest van deze dag………


Zo’n dag als vandaag…..

Geplaatst op

Zo’n dag als vandaag, zo’n dag dat je van ellende alles bij elkaar wilt schreeuwen, zo’n dag dat mijn tranen niet te stoppen zijn. Zo’n dag is het vandaag weer……wat ik doen moet doe ik, maar vraag me niet hoe Diaantje, het blijft niet te accepteren dat jij er niet meer bent. Ik stopte vanmorgen bij mijn nieuwe huis in aanbouw, het is zo verschrikkelijk dubbel, ik zou met jou daar een paleisje van gaan maken, maar toen ik zo stilstond en de boel eens gade sloeg, dacht ik dat het me ook niets uit maakt als de boel vandaag nog in elkaar stort…….
Voor mijn gevoel is mijn leven opgehouden toen jij voorgoed je ogen sloot.
Ja, ik weet het……maar verdriet en boosheid is door die ene aanmoedigende zin niet van tafel te vegen.

Vooralsnog gaat het leven verder en sleep ik de rugzak die vol zit met verdriet en boosheid nog iedere dag met me mee. Een groot stuk verleden zit ook te vervelen in die rugzak en op dagen zoals vandaag zou ik die rugzak direct de plomp in willen gooien, maar zo werkt het helaas niet.
Je zus is vaak de klos, maar ze weet ook dat het niet voor haar bedoeld is, en gelukkig kan ze er ook nog weleens om lachen. Maar ik kan gelukkig ook lachen om haar….” ma toch, doe je nog weleens wat in huis, ik zie een meter stof op je tafeltje “…….
Ja, ik doe af en toe nog wel iets, maar niet veel, momenteel vind ik alles best lieve Di……

Ik mis je, steeds meer…..


Ik red mij wel…

Geplaatst op

Ahh mijn lieve Diaantje, hoe dichter mijn verhuizing nabij komt, hoe meer ik er tegenop zie. De buitenkant daar kan ik wel mee leven, maar ik zie zo op tegen de oppervlakte van het huis, zo klein, ik moet om daar te gaan wonen van zoveel dierbare spulletjes afscheid gaan nemen, echt, dat breekt mijn hart.
Soms denk ik ach, ik hoef er geen eeuwigheid meer te wonen, maar het is zo heel anders dan mijn huidige huis. Minder ruimte, een slaapkamer minder, alleen een groot raam aan de balkon kant …..en twee niet zo grote ramen in de slaapkamers. Geen vensterbanken hoorde ik vandaag omdat er een schuifpui is naar het balkon…..

Was jij nog maar hier Diana, ik mis je zo verschrikkelijk. Samen redden wij ons overal uit, jij was mijn steun en toeverlaat.
Samen steunden wij elkaar door dik en dun, ik kon mijn verhaal kwijt bij jou, en jij bij mij.
Het klinkt nog altijd in mijn oren…..” maa-tje, nog niet gaan stressen, ik ben er voor je, geloof me, paniek is niet nodig, je hebt mij, niet vergeten “………

Ik heb je niet meer, geheel onverwachts ging je uit mijn / ons leven. Als mensen aan mij vragen of het weer een beetje gaat , is mijn antwoord heel vaak ” ja hoor, ik red me wel “.
Ik red me helemaal niet , ik ben jou kwijt en mijn verdriet binnen de vier muren van mijn huis is groot. Ik leef nog voor je broer en zus, voor mijn kleinzoons, voor mijn schoondochter.

Het verdriet dat er is nadat je bloedeigen kind overleden is, is onvoorstelbaar groot. Het verlies van je ouders is anders, net zo anders als het verdriet om een gestorven echtgenoot of echtgenote, vaak vinden deze mensen nog nieuw geluk in hun leven…….
Mensen praten ineens anders tegen je als je zegt dat het wel gaat, ze gaan dan ook makkelijker weer opgelucht verder, niet wetende dat thuis tussen de vier muren van je huis jij nog lang niet over de dood van je geliefde kind heen bent……

Kijk niet raar op als ik alsnog kies voor een andere, grotere woning. Wat dat betreft ben ik net zo onvoorspelbaar als het weer……ook daar wist jij alles van lieve Diana ….❤❤


Gijs.

Geplaatst op

Als ik samen ben met je zus gaat het me beter af….zeggen dat het wel goed gaat, maar alleen is het toch iets anders. Dan voel ik toch dat ik sta te jokken en probeer ik van onderwerp te veranderen. Niet omdat ik niet over jou wil praten, maar omdat ik niet in tranen wil uitbarsten in het bijzijn van mensen.

Thuis met mijn kat Gijs, dat gaat mij het beste af, ik praat tegen Gijs, hij praat op zijn manier terug, volgt me waar ik ga. Gijs kent mij beter dan iedereen. 
Jij was ook gek met Gijs Diana, maar Gijs is niet zo gesteld op andere mensen. Gijs is mijn maatje, al mijn verdriet kan ik delen met Gijs, hij kijkt me dan aan alsof hij zeggen wil ” ik snap je ” . Samen kijken wij naar jouw foto’s, samen maken wij eten in de keuken, samen gaan wij slapen of kijken eerst nog een beetje naar de televisie……

Jouw Tika gaf jou ook veel liefde en dat was wederzijds. Niks deed jij zonder Tika, ze was echt jouw kind. Niemand behalve Walter en je zus mochten haar uitlaten, bij niemand anders dan bij je zus mocht ze bij hoge uitzondering een paar uur blijven. Over een nachtje niet thuis slapen viel niet te discussieren, laat staan een week of wat met vakantie gaan.
Je zou zo heel graag eens willen vliegen, maar daarover viel niet te praten zolang Tika in je leven was.
Het doet mij zo vreselijk veel verdriet dat ook deze wens van jou niet meer heeft kunnen uitkomen. In mei 2019 overleed Tika nog vrij onverwacht. Ik zag je veranderen, je was moe en lusteloos. Zoveel en zovaak ik kon probeerde ik je op te monteren. Samen naar de bossen met de hond van je zus, samen op een terrasje zitten, met z’n vieren in de vakantie bij jou in de tuin koffie met worstebroodjes eten…….

Je had nu de kans om te gaan vliegen, maar het plan kwam niet van de grond, je was er nog niet aan toe.
Het is er helaas ook niet meer van gekomen, als ik daar nu aan terug denk voelt de steen op mijn maag nog zwaarder. Ik heb zovaak tegen je gezegd dat je veel meer aan jezelf moest denken maar dat kon jij niet, evenmin als je zus dat kan.

Het is zo onwerkelijk lieve Diaantje. Opstaan met het besef dat ik je weer niet zie, weer niet hoor, weer geen appjes, weer dat opgestoken duimpje niet zien, weer geen groet zoals jij dat zo lief deed.
” Nou ma- tje, ik heur oe nog wel, dag lekker wefke van me “…….we appen nog “………

Wat rest is een gebroken moederhart…….


Geboortedag….

Geplaatst op

2 Juli 2014….

Geplaatst op

Zo trots dat Diana op 2 Juli 2014 je vrouw werd….

Zo verdrietig toen je op 4 Januari 2020 zo onverwacht van haar afscheid moest nemen…

Jouw vrouw, mijn lieve dochter……

Weet dat mijn gedachten altijd bij jullie zijn,……

Home alone…..

Geplaatst op

Ohh Diaantje toch, als jij mij had kunnen zien zitten, dan had je gezegd dat ik aan een vijfkamerwoning nog niet genoeg zou hebben. Maar helaas, daar kom ik niet voor in aanmerking. Wel jammer, want nu moet ik afstand doen van veel dingen. Maar al moet ik dingen in de woonkamer opstapelen, waar ik geen afstand van wil doen gaat mee, en dat is nogal wat.
” Ma toch, zei je zus gisteren, er komt steeds meer op de bank te liggen, kan er nog meer bij ‘..
Er kan nog meer bij ja, maar dat hoeft niet, het is wel prettig om dingen die ik vaak gebruik bij de hand te hebben. Bij mij zijn alle stoelen bezet door rommeltjes, pluche beesten, de kat, en ook mijn boeken. De boekenkasten zijn vol dus dan maar improviseren. Het maakt nu toch niet meer uit, de verhuizing komt in zicht…….

Ik denk dat ik vaker langs mijn nieuwe huis moet gaan fietsen, de buitenkant oogt erg aantrekkelijk, maar van de binnenkant heb ik nog geen enkel idee. Je zal het toch meemaken dat ik dadelijk alsnog kies voor een ander huis…
Dat kan en mag tot het huurcontract getekend is. Ik ken mezelf, dus kijk maar nergens van op mijn lieve Diaantje.
Mijn leven is zo veranderd na jouw overlijden, ik heb over de spiegels in mijn huis doeken gehangen, het lijkt of er per dag meer kreukels bijkomen en mijn mondhoeken elke dag verder naar beneden gaan hangen.

Had Eva maar van die goudreinet afgebleven, dan waren wij nog steeds samen geweest, en was de wereld nog steeds een paradijs geweest…….maar de mens denkt zelf de wereld te kunnen regeren, zie over de hele wereld het resultaat.
Ik kijk vol verlangen uit naar het moment dat ik jou weer stevig knuffelen kan…….