RSS feed

Merci…

Geplaatst op

Marie vierde op oudjaarsdag haar vierennegentigste verjaardag. Zelf bleef Marie volhardend roepen dat ze toch echt honderd werd die dag. De gasten en medebewoners vonden het allemaal prima. Het was Marie haar dag en ze genoot er duidelijk van. Vandaag was Marie niet precent in de gezamenlijke woonkamer. Het was stil op de afdeling en dat vond moeder ook. Het is stil en saai zei moeder, en dat beaamde ik van harte. Op mijn vraag waar Marie was, keek moeder de huiskamer eens rond…… ‘ ja, nu je het zegt, ik heb haar al een tijdje niet gezien, zei moeder. 

Toen ik het verzorgingshuis binnenkwam begreep ik direct dat Marie vandaag niet present zou zijn. Ik hoorde haar direct al roepen om haar vader en moeder. Om Marie geen overtollige prikkels te bezorgen blijft ze dan lekker op haar kamer waar ze televisie kijkt of een dutje doet. Moeder is graag samen met Marie, zonder Marie is ook moeder anders dan normaal. De klik met Marie was er vanaf moeders komst tot nu, bijna een jaar later al direct. Stilzwijgend of hand in hand, pratend in hun eigen wereld, kunnen de dames uren met elkaar doorbrengen.

Toen ik aanstalte maakte om huiswaarts te keren liep moeder voor mij uit regelrecht naar de kamer van Marie. Voor haar deur zwaaide ik naar Marie, maar moeder trok mij de kamer in waar ik door Marie met een gulle lach werd verwelkomt. Op het dressoir van Marie lag de aangebroken doos merci die moeder op Marie haar verjaardag was wezen brengen, moeder had de chocolade zelf ook gekregen maar dat maakt helemaal niets uit. Het gebaar is belangrijk, en de liefde voor elkaar.

Eenmaal buiten overvalt mij weer dat gevoel dat ik niet kan omschrijven…..triestigheid, neerslachtigheid, boosheid ook. Er komt een dag dat ik dit verzorgingshuis niet meer zal binnen lopen. Het besef dat het leven eindig is knijpt mij steeds vaker de keel dicht. Het leven is als een kaars……soms is een zuchtje wind genoeg…….

Blijf nog even

ga nog niet weg

laat mij nog niet alleen

ik wil er niet aan denken

dat jij er niet meer zal zijn…..

Advertenties

Tuttemerullen….

Geplaatst op

Ja, zo heet het curiosa winkeltje waar ik regelmatig kom echt. Je kunt er bijna je kont niet keren want het staat er bomvol leuke curiosa en andere rommeltjes. Mensen die van hun inboedel afwillen kunnen o.a.daar terecht, maar verwacht er geen meubelafdeling. De twee dames van Tuttemerullen slaan niet alles op in hun winkeltje. Het aanbod is dan ook zeer wisselend. Niet te vergelijken met Twiddus, de kringloopwinkel van Wolluk zal ik zeggen.

Toch wel eens in de twee weken bezoek ik met mijn dochter het winkeltje waarbij je door het geluid van een deurbel die ouder is dan ik, welkom wordt geheten. Ik ben gek op boeken dus daar wurm ik mij als eerste naar toe, en geloof het of niet, ik heb al bijzondere exemplaren mee naar huis mogen nemen voor een appel en een ei. Ik ga op de geur af, ik ruik als het ware waar ik zoeken moet. Deze week had ik weer beet, een mooi boekje met een oude geur, en ook nog dwars geschreven.  De titel ” Crisis en het wonder van de Liefde ‘. Het gaat over hoe om te gaan met verandering en tegenslag in elke levensfase, van je kinderjaren tot de fase dat je de dood onder ogen moet gaan zien. Het boekje beschrijft in negen fases hoe je in elke levensfase het beste van jezelf kunt presenteren. De eerste zeven fases lees ik misschien later nog,  als de tijd mij daarvoor gegeven wordt.

Fase acht…waardig ouder worden sla ik ook nog even over, want fase negen trok mij meteen aan,  ” De dood onder ogen zien’. Fase negen beschrijft hoe je voor te bereiden op je dood, leef bij de dag en het is nu de tijd om alles wat het leven je gegeven heeft op waarde te gaan schatten. Een belangrijk punt is jezelf en anderen te vergeven en los te laten wat alleen maar ballast is. Omdat je niet weet wanneer het je laatste dag zal zijn, moet je nu in het reine raken met mensen die je niet juist hebt behandeld.  Nou, dan moet ik mijn borst maar eens nat gaan maken want dan valt er nog wel wat recht te breien. De eerste stap heb ik vanmiddag gezet door mijn excuses aan te bieden aan een collega van mijn dochter. Nog niet zo heel lang geleden was ik tegen haar helemaal uit mijn plaat gegaan terwijl de schuldige mijn eigen dochter was. 

Het hele hoofdstuk hier uit de doeken doen lijkt mij geen goed idee, maar een paar adviezen uit dit hoofdstuk wil ik toch graag delen, of je er wat mee doet is aan jou……

” ga naar de begrafenis van iemand die je niet kent om gewend te raken aan de dood zonder persoonlijk gevoel van rouw.

“Ga naar een begraafplaats. Raak de poort aan en loop weer weg. Waarom? Omdat maar heel weinig mensen daarheen gaan en er weer levend vandaan komen! 

“Kies een van de gedichten in dit hoofdstuk waar je echt door geraakt bent en probeer dat elke dag voor jezelf te lezen…….

Bij deze…..

**********

Je zou graag het geheim van de dood willen weten. 

Maar hoe zul je dat vinden als je er niet naar zoekt in het hart van het leven?

De uil, die met zijn nachtogen blind is voor de dag,

kan het mysterie van het licht niet ontsluieren.

Als je werkelijk de geest van de dood wilt aanschouwen 

open dan je hart wijd voor het lichaam van het leven.

Want leven en dood zijn een,

net zoals de rivier en de zee een zijn.


( Kahlil Gibran )

Privé…..

Geplaatst op

Baal jij ook zo van mensen die je bellen met een privé nummer, vandaag was het weer zover, en mijn voornemen is niét meer op te nemen als er géén nummer in mijn scherm verschijnt. Afgelopen jaar heb ik diverse keren wél opgenomen maar daar stop ik nu mee. Je neemt de telefoon op ….spreek ik met mevrouw die en die…. en vervolgens proberen ze je lid te maken van een of andere teleprovider, electriciteits maatschappij of dat je misschien je donatie voor het één of ander wil verhogen. Nou ben ik niet het type dat braaf blijft luisteren tot zo’n riedel afgeratelt is, oh nee, ik druk direct de uitknop al in, maar toch, ik stoor mij heel erg aan dit soort telefoontjes.

Zo ook vandaag. Je moet opnemen zegt mijn weder helft, misschien heb je iets gewonnen in een loterij, of is er iemand die jou wil verrassen….Maar ik hou niet van verrassingen, ik verras liever een ander. Hij gaat verder ‘ misschien is het familie of een goede vriend’. Dat zou ook heel goed waar kunnen zijn, maar toch neem ik niet meer op. Familie die mij belt met een privé nummer is geen familie, en goede vrienden bellen mij ook niet met een privé nummer. Zo maak ik in de donkere uren ook mijn deur niet zomaar open, ik woon tenslotte zes hoog en je hoort genoeg verhalen dat mensen open doen en neergemept worden door één of andere idioot die denkt dat je een brandkast onder je bed hebt verstopt. Bel eerst maar beneden, dan hoor ik door de intercom wel wie je bent en of je welkom bent.

Het is jammer als ik vanavond niet in de prijzenpot van de postcodeloterij gevallen ben omdat ik de telefoon niet opgenomen heb. Als de buurvrouw die ook meespeelt in de loterij wél haar telefoon heeft opgenomen omdat ze in de prijzen gevallen is dan laat ik het hier alsnog weten.

Doorgaan met ademen……

Geplaatst op

Waarom ik nou zo’n hekel heb aan deze dagen…..ik had liever de boeken willen lezen die ik bij de kringloopwinkel gekocht heb….de stapel opgespaarde tijdschriften en kranten willen lezen…..en niet voor de zoveelste keer mijn katten angstig en bang door het huis  zien rennen waardoor ik meer in de donkere doucheruimte verblijf dan met mijn kont op de bank zit. Gisterenavond nog zitten kijken naar het programma over de powermamas in Zuid Afrika, waar in men vraagt om een donatie van vijf euro om een kind van voedsel te voorzien. Is het niet te erg voor woorden dat men moet vragen om geld voor voedsel terwijl overal ter wereld miljarden de lucht in worden geschoten…..

Zuip en vreetfestijnen zijn het voor velen, ik geneerde mij vandaag nog in de rij naar de kassa. Mens mens, of het niet op kan. Ik heb eens stiekem gegluurd in de karretjes volgeladen met alles wat een lichaam niet noodzakelijk nodig heeft. Laten we nog eens lekker brassen deze dagen, volgende week gaan we weer afvallen…sporten….of een gastric bypass aanvragen, want die krijg je tegenwoordig ook bij een volle spaarkaart lijkt het wel. En de premies voor de zorgkosten doen we gewoon weer een paar euro’s omhoog om al die magen weer te kunnen verkleinen. Ik doe hier al jaren niet meer aan mee, nooit gedaan ook als ik eerlijk ben. Evenmin als aan het ” de beste wensen gedoe, van mij geen kerstkaart of nieuwjaarswens, ik ga mijzelf niet voor joker zetten om al direct op 1 januari tot de conclusie te komen dat er geen vrede komt,  oorlogen gewoon doorgaan, kinderen sterven van de honger….en ziekte en dood iedere keer weer toeslaan. Weet je, ik wil het beste voor iedereen, voor mens en dier, maar ik heb niks met deze dagen. Ik denk aan mijn zwerfkatten, die niet weten waar ze het zoeken moeten, aan de mensen die mij dierbaar zijn. Aan mijn negenentachtig jarige demente moeder die elke dag verder achteruit gaat……

Niemand kan voorzien wat het komende jaar weer brengen zal…….maar dat het een beter jaar gaat worden kunnen wij echt allemaal op onze buik schrijven. Begin het nieuwe jaar niet met beste wensen, maar met het beste doen voor anderen, mensen en dieren…….dan maak je een klein beetje een betere wereld…..

voor iedereen……

Afscheid…

Geplaatst op


Begrijpen doe ik het steeds vaker niet…..waarom veel dingen het leven zo moeilijk maken. De dingen des levens, geboorte, dood en alles daartussen. Hoe ouder je wordt, hoe sneller de jaren voorbij gaan. Afgelopen week overleed mijn ex man, de vader van mijn kinderen. Nog maar kort geleden kwam er een telefoontje bij mijn zoon binnen waarin meegedeeld werd dat het slecht ging met zijn vader. Je verstijfd op zo’n moment, je voelt het bloed uit je lichaam wegtrekken. Na onze scheiding heb ik de kinderen vrij gelaten in hun beslissing hoe verder te gaan met hun vader. Er was geen sprake van een vechtscheiding, we bleven bevriend en samen met onze oudste dochter was ik aanwezig op zijn huwelijk met Maria. 

Jaren zijn voorbij gegaan terwijl we elkaar uit het oog verloren. In het begin werden nog bezoekjes over en weer afgelegd, maar naarmate de kinderen ouder werden kwam ook daar de klad in. Had het anders gekund…….ja dat had zeker anders gekund, maar het is anders gelopen. Snel na het bewuste telfoontje  volgde een bezoek aan vader door de oudste twee kinderen, jongste dochter was niet echt te porren voor een hernieuwde kennismaking, voor haar hoefde het niet meer. Vader was bijna onherkenbaar, hij zat buiten op een krukje een sigaret te roken. Toen wij voor zijn neus stonden herkende hij ons niet. Het was heel triest hem zo aan te treffen. Ik treed niet in details, dat is te pijnlijk. Er zijn herinneringen opgehaald, en vader toonde zijn blijdschap over de hernieuwde kennismaking. 

Dat dit een van de laatste ontmoetingen zou zijn werd ons pijnlijk snel duidelijk. Ik liet het niet merken, maar ik voelde mij behalve verdrietig ook schuldig. Waarom had ik het contact laten verwateren, waarom heb ik de kinderen niet aangespoord het contact met hun vader te onderhouden. Het antwoord is eenvoudig, de kinderen gingen hun eigen weg en ja, het contact was er nog wel maar bloedde langzaam dood. In hun ogen was vader in gebreke gebleven vader te zijn zoals het hoort en daarin liet ik ze hun eigen keuze. Vader werkte en had daarnaast een nieuw gezin met nog jonge kinderen. Het leven ging verder, bij ons, en ook bij vader. 

 Een week na onze hernieuwde ontmoeting belde Maria dat vader in het ziekenhuis was opgenomen. We besloten de dag daarop naar het ziekenhuis te gaan, en tot mijn grote vreugde besloot ook jongste dochter dit keer mee te gaan. Ik kan niet uitleggen wat er door mij heenging toen vader en dochter elkaar na jaren weer zagen. Laat ik zeggen dat het een moeizame ontmoeting was die ondanks dat, vader en mij toch goed gedaan heeft. En door iedereen is er toch nog gelachen, maar ook gehuild, want vader daar zo te zien liggen komt wel even binnen. Maar vader wilde met ons mee naar beneden om met ons daar wat te drinken. In mijn ogen had vader een opleving door dat hij zijn kinderen om zich heen had alledrie. Toen we later die avond huiswaarts gingen hadden wij niet gedacht dat wij er de dag erna weer terug zouden zijn. 

Ik kon die avond niet in slaap komen, maar blijkbaar ben ik toch ingedommeld, want om kwart voor drie werd ik wakker van het doordringende geluid van de telefoon. Ik kreeg een huilende Maria aan de lijn die met horten en stoten tegen mij vertelde dat het niet goed ging met Pierre, ze wilde zo graag dat we weer zouden komen, kom morgen, zei ze, kom asjeblieft morgen…..

Samen met de twee oudste kinderen kinderen vrijdagmiddag weer naar het ziekenhuis waar vader naar mijn idee kalm in zijn bed lag. Zijn ademhaling ging moeilijk omdat zijn pacemaker stopgezet was. Vader was blij dat de kinderen er waren en vertelde nogmaals hoe fijn hij het vond ook de jongste dochter nog gezien te hebben. Die avond nog is vader overgebracht naar een hospice, hij was zo blij daar te zijn, daar zou hij nog wat kunnen genieten, van zijn sigaretje en een biertje. Het heeft helaas niet zo mogen zijn, in de vroege morgen van negen december was zijn stijd gestreden. Maria zei dat hij de rust om te sterven vond toen ook de jongste dochter aan zijn ziekbed was verschenen. Toen we zaterdagochtend arriveerden lag vader in zijn kamertje in het hospice. Een trieste aanblik, een herinnering die voor altijd op mijn netvlies zal staan.

Vandaag was het definitieve afscheid. Zijn vrouw en kinderen hadden gezorgd voor een waardig afscheid. Vader lag mooi opgebaard, omringd door bloemen en mensen die van hem houden. Ik was erg onder de indruk toen ik bij binnenkomst in de aula aan de wand de foto zag van de jonge Pierre waarop ik jarengeleden verliefd geworden was. Ik kon er mijn ogen niet vanaf houden, en zoete herinneringen van mooie en gelukkige dagen wisselden elkaar af. Wij waren gelukkig geweest samen……en het deed wat met mij toen ik hem daar zo stil zag liggen. Op een bepaalde manier verdwijnt de liefde nooit voor de man waarmee je samen kinderen hebt. Het is oprecht jammer dat er bij velen ook in de laatste levensdagen geen contact meer mogelijk is omdat een scheiding een breuk voor altijd heeft veroorzaakt. Doe elkaar dat niet aan, ik heb bijna vijfentwintig jaar met deze man lief, maar zeker ook leed gedeeld, maar geloof mij dat ik blij ben om hem in zijn laatste dagen nog meegemaakt te mogen hebben, ook voor onze kinderen. Dat meem je mee in je hart…..tot de dood.

Amen.

Bonken en toeteren…

Geplaatst op

De meeste lezers van mijn blogs weten dat ik al enkele jaren voor zwerfkatten zorg. Toen ik daarmee begon waren het vijf zwerfkatten, inmiddels zijn het er nog drie als de rood-witte poes ook komt eten, ze laat het regelmatig afweten. Tja bonken en toeteren, waarom die titel. Afgelopen februari dit jaar werd ik vroeg is de avond gebeld door de moeder van een van de bewoners in de straat waar ik dagelijks voor de katten zorg. Of ik direct wilde komen want een van mijn zwerfkatten was zwaar gewond geraakt door onder een motorkap van een auto te gaan zitten. Omdat mijn zwerfkatten nergens geen onderdak hebben zoeken zij de warmte van een warme auto op. Ik doe al drie jaar mijn best om een slaap /schuilhok te mogen plaatsen maar ik krijg geen toestemming, en ook de overburen werken eerder tegen dan mee.

Toen ik aankwam op de plek waar het gebeurd was stonden twee mensen mij op te wachten. Tja, de kat was in paniek weg gerend en was nergens meer te zien. Ze toonden mij de auto en het plasje bloed wat vlakbij de auto lag. Het was die avond erg koud en de buren wilden weer snel naar binnen, ze konden verder toch niets voor mij doen….zeiden ze. Met mijn dochter, die met mij naar de onheilsplek gekomen was hebben we gezocht in hoeken en gaten, in bosjes en struiken, maar een kat in nood maakt rare sprongen. Het ongeval gebeurde 21 februari en het heeft tot 4 maart geduurd dat ik de kat eindelijk kon vangen.

Elke dag stond ik uren met mijn zoon of dochter bij de plek waar ik dagelijks de katten voer. Ook in de avonden gingen wij posten. De eerste dagen zagen we hem niet, de andere twee kwamen wel eten. Als hij maar niet ergens dood lag te gaan…..het was zenuwslopend. Na enkele dagen dachten wij hem in de verte te zien, en normaal gesproken zou hij met de andere twee naar ons toe moeten komen zoals hij iedere dag deed. Na een paar dagen liet hij zich zien, zij het van grote afstand. Maar ik pakte de hoop en de moed weer op en bleef vaker komen dan normaal. Om een lang verhaal iets korter te maken……het was op zaterdag 2 maart dat ik wist dat dit niet langer zo kon duren. Ze kwam al een dag of wat heel dicht in mijn buurt en nu móest het gebeuren, de kat zou het anders niet overleven.

De avond daarvoor had ik een mand gekocht met deksel en ik had al een heel plan in mijn hoofd…..maar of dat ook ging lukken. De dierenambulance stond er ook, die was gebeld maar daar wilde ik absoluut niet mee samenwerken. Van mij mochten zij vertrekken. Als ik de kat éénmaal in mijn mand zou hebben ging hij mee met Marije van Zwerfkat Tilburg, zij had mij als enige al die tijd gesteund. Terwijl de andere twee katten zaten te eten kwam ook de zwaargewonde kat dichterbij. Mijn hart klopte in mijn keel, ik móest hem nu pakken. Omdat de katten mij kennen vroeg ik om een beetje ruimte in de hoop dat de kat door de spijlen van het terrein naar het voer zou komen, mijn dochter zat klaar met de rieten mand. Voorzichtig zette hij één pootje door het hek, daarna heel aarzelend pootje nummer twee, en dat was mijn moment. In één greep pakte ik hem vast en zette hem in de mand. Mijn dochter bleef op de mand zitten tot dat Marije gearriveerd was. Ik belde haar en ze was meteen in haar auto gesprongen.

Eindelijk op weg naar de dierenarts. Hij heeft heel erg afgezien, gebroken kaak, onder en boven,bijna alle tanden eruit, neus en stukjes huid verbrand, maar de dierenarts van dierenkliniek Den Herd in Tilburg heeft Snoet, zo was hij inmiddels gedoopt, er helemaal bovenop gekregen, samen met Marije en Lisette van Zwerfkat Tilburg. Snoet verblijft nu voorgoed bij Zwerfkat, hij kan zonder tanden geen prooien meer vangen en is dus de rest van zijn leven in de kost bij Zwerkat Tilburg, waar hij nu samen met lotgenoten in de buitenren verblijft. Er staat een paar blogs terug mijn eerste verhaal over Snoet, toen wist ik nog niet hoe alles af zou gaan lopen. De titel van dat blog is Rust, voor wie het eens lezen wil.

Bonken en toeteren…..doe dat met je auto als het koud is, gevroren heeft, of heeft gesneewd…..zeg het ook tegen anderen, je redt hiet katten levens mee……BONK en TOETER……..doen!!

Spoorloos…..

Geplaatst op

En weer was moeder spoorloos. Niet op haar eigen afdeling, ook niet bij de buren, maar weer op afdeling knotwilg. Moeder stelt het wel, ik voel mij dit keer niet schuldig dat ik mij een week niet heb laten zien. Moeder heeft mij niet gemist. Verzorgster Wilma liet foto’s zien waarop moeder poseert met een zwarte pruik, onherkenbaar, ik herkende mijn eigen moeder niet, maar het is mij duidelijk dat moeder niet elke dag stil in een hoekje zit te sippen. Omdat dochter en ik toch onze draai niet konden vinden tussen de bewoners van de afdeling knotwilg, namen wij moeder mee terug naar haar eigen afdeling waar Mary om haar vader en moeder zat te roepen. Toen wij met moeder in haar vizier kwamen riep Mary, ‘Joke, wie zijn dat, en bij de verbaasde blik van Mary na moeders antwoord schoot ik toch in de lach. ‘ Ohhh, is dat nou je dochter, zei Mary, en je kleindochter ‘……goh, die heb ik nog nooit gezien’……die lieve Mary…

Half deze week hoorde ik het bericht dat de vader van mijn kinderen ernstig ziek is. Ondank dat wij al jaren niet meer samen zijn komt zo’n bericht toch binnen. In ons geval was er geen vechtscheiding zoals vandaag de dag aan de orde is, er kwam geen jeugdzorg aan te pas en ik ben geen seconde bang geweest dat mijn ex de kinderen wat zou aandoen. De kinderen onderhielden geen contact met hun vader en dat was hun eigen vrije keuze. Noem het elkaar uit het oog verliezen, dat kan zo gaan in het leven. Heel af en toe zagen zij hun vader, maar dat stelde weinig voor. Toen mijn zoon deze week gebeld werd door zijn tante, een zus van vader, was de schrik dan ook groot. Ik kan niet goed onder woorden brengen hoe de stemming was toen alle drie de kinderen op de hoogte gebracht waren. Ongeloof is denk ik het beste te omschrijven.

Oudste dochter werd op haar werk op de hoogte gesteld, maar of dat nou zo’n goed plan geweest is, ik heb haar zelden zo sprakeloos en zo lang aan de telefoon gehad. Je valt terug op herinneringen, ontdekt dat het leven in sneltreinvaart voorbij gevlogen is. Dochter besloot vader te bellen en kreeg zijn vrouw aan de lijn. Huilend deelde zij aan mijn dochter mee dat ze heel blij was haar te horen, ze had gezocht, gezocht maar niet gevonden. Toen is tante op zoek gegaan en kwam al vrij snel uit bij mijn zoon die het slechte nieuws aan zijn zussen mocht overbrengen. Nog steeds is er ongeloof, waarom zijn er zoveel jaren zonder contact voorbij gegaan….daar is niet echt een goed antwoord op te geven. Alle leven is eindig, ook dat van je ouders.

Een ontmoeting is gepland……. ( wordt vervolgd )