RSS feed

Jij bent oké, ik ben waardeloos…

Geplaatst op

Met alle liefde...... Daphne Roos Kingma

3acb62fda606b6032cf0ff148eb44aa9

14 Mei.

Er zijn nogal wat mensen die zich laten meeslepen door het hersenspinsel dat bij een ander alles perfect is, terwijl hun eigen leven een nachtmerrie is van verdriet, teleurstelling en abnormaliteiten. Als je eenmaal aan dat idee vastzit, is het nog maar een heel klein stapje tot je zover bent dat je om niets of niemand meer wat geeft.

( Ik ben zo ’n mens……vanavond las ik in één adem het boek, vijf jaar koningin Maxima uit .. jaloersheid is het niet, maar ik vind het zo oneerlijk verdeeld…….)

Als je in deze zinloze, onmenselijke situatie bent beland, moet je eens bedenken dat iedereen problemen heeft. Iedereen ondervindt zijn portie narigheid en als je de moeite zou nemen er anderen eens naar te vragen, zou je met je oren staan klapperen. Onthoud dat en ga, als je er de moed toe hebt, nog een stapje verder : de…

View original post 50 woorden meer

Advertenties

Vriendschap is een illusie…..

Geplaatst op

pexels-photo-210585.jpeg

Helemaal mee eens Henk Westbroek, de spijker op zijn kop. Volgende maand is het precies zes jaar dat mijn schoonzoon de kuierlatten nam omdat hij meende in een midlifecrises te zitten. Heden ten dagen duurt deze midlifecrises nog steeds voort. Lange tijd heb ik mij zorgen om mijn dochter gemaakt, maar die tijd ligt sinds enige maanden achter mij. Ook achter mijn dochter, ze staat haar mannetje wel is gebleken. En dat ik trots ben op haar vorderingen steek ik niet onder stoelen of banken .

Korte metten maken met mensen die misbruik maken van je goedheid én je vertrouwen. De laatste maanden verschillende keren de ( nog steeds ) echtgenoot verzocht onderhand eens stappen te ondernemen om een punt achter het huwelijk te zetten, maar meneer denkt zoek het maar uit, het bevalt mij goed zo. Aanpappen met de ex vriendinnen van mijn dochter, dagjes uit, samen televisie kijken, plannen maken enz enz, maar naar de advocaat stappen durft meneer niet. En wat blijkt, via zijn laatste vlam, ook inmiddels een ex vriendin van mijn dochter , want dochterlief heeft onmiddellijk na het ontdekken van deze walgelijke streek de vriendschap verbroken, ben ik gedoodverfd als de kapot maker van het huwelijk. Ik was té veel en té vaak aanwezig, bemoeide mij overal mee. Het laat mij volkomen koud wat er gekletst wordt, ik lig er niet meer wakker van nu ik zie hoe mijn dochter haar eigen boontjes dopt. Ze ligt er niet meer van wakker dat meneer aanpapt met haar z.g vriendinnen. Dochter, ik ben super trots op je, ga zo door en blijf van je afbijten, eens komen ze zichzelf wel tegen. Ga zo door, dat wilde ik tóch even op deze manier tegen je zeggen.

Liefs van je moeder

divider

 

My Heritage…

Geplaatst op

verloren-2

Ken je de site My Heritage ? Dat is een site waar je een stamboom kan maken, of personen zoeken die in jouw stamboom thuishoren. Vanmiddag kreeg ik een mailtje van ze met de mededeling dat mijn halfzus, Anna Maria Adriana van de Laar, geboren op 8 mei 1959 te Rotterdam, vandaag haar verjaardag viert. Misschien zou ik het leuk vinden om haar via de site te feliciteren. Nou, nee dus. Een aantal jaren ben ik zoekende geweest naar deze halfzus, ergens is er ook nog een halfbroer, maar dat heeft niets opgeleverd. Ik ben klaar met zoeken, ik wil er geen letter meer aan verspillen. Blijkbaar hebben deze twee zich ergens verstopt en willen niet gevonden worden, dat is hun goed recht.

Via deze site ben ik wel veel te weten gekomen over de uitgebreide familie die ik heb. Dat is leuk om te weten, maar verder heb je er ook niks aan. In de tijd dat ik geboren ben was het mode om te emigreren, veel van mijn familieleden hebben die overstap ook gemaakt, voornamelijk van vaders kant. Deze mensen zijn vreemden voor mij, en ik ben ook niet het soort vrouw dat contact gaat opnemen met bv spoorloos, of dat andere programma, met Robert ten Brink. Met de hele familie naar New Zeeland, Australie of Canada. Mij niet gezien. Maar omdat je nooit weet hoe een koe een haas vangt……onbekende halfzus in Rotterdam, bij deze een fijne verjaardag toegewenst. Mocht je dit lezen en de behoefte voelen contact met mij te zoeken, dan weet je de weg.

c6gfxfce.gif

Geduld……

Geplaatst op

images3ZB3LENB

….. Is een schone zaak. Ik heb mijn geduld verloren, voor veel dingen en dat geduld moet ik terug zien te vinden. Onder dat verlies van mij lijden mensen.  Maar voornamelijk man en dochters. Moeder is kortaf, snel gepikeerd, kan uren gaan zitten bokken. En nou ben ik wel zo dat ik voor alles een verklaring hebben wil, dus google had een goeie aan mij voor enige tijd. Het komt door dat ik ouder word, het komt door onverwerkte gebeurtenissen, doordat ik geen stenen uit mijn rugzak kan gooien. Ooit heb ik onderweg wel stenen uit mijn rugzak weggegooid, maar op de weg terug die ik nu ga, raap ik de stenen één voor één weer op en daar ligt mijn probleem volgens de psychologen van google, dus mijn rugzak is weer aardig gevuld.

Ik ben opgegroeid zonder vader en met een moeder die er wel was, maar anders dan ik gewild had. Nou weet je als kind niet beter als je zo opgroeit, maar ik zeg je dat later toch alles naar de oppervlakte komt. Al vaker heb ik mijn frustraties hier op papier geuit en omdat dat mij helpt woede en verdriet los te laten is papier een geduldige luisteraar. ‘Je kunt het ook van je afschrijven en daarna verscheuren, werd weleens gezegd, maar dat werkt bij mij zo niet. Ik ben een verzamelaar, van leuke maar ook minder leuke dingen. Alles heeft een bedoeling, zou mijn bonusdochter Fiona zeggen, en dat is voor een groot deel waar. Ik leef met schuldgevoelens, heb ik het wel goed gedaan allemaal in dit leven, had ik dingen anders of juist niet moeten doen. Dat knaagt aan mij, maar er is geen weg meer terug. Een persoon die mij tien jaar geleden ernstig heeft geschaad met zijn mooie praatjes en beloftes zou ik graag nog eens terug willen zien om hem te vragen waarom, waarom maak je iemands leven opzettelijk kapot. Waarom deed je mij dit aan om daarna nooit meer iets van je te laten horen. Hartschelp 40 in Diemen.

Vanmiddag bezocht ik mijn moeder weer in het verzorgingshuis, ik ga daar liever niet alleen naar toe dus ik word meestal vergezeld door één van mijn dochters. Toen we voor het verzorgingshuis stopten zag dochterlief de bui alweer opstijgen. ‘Ma, zucht eens héél diep en adem daarna heel langzaam weer uit. Herhaal dat een paar keer , anders gaan we niet naar binnen…… zo gezegd zo gedaan. Ik wéét waarom ik moeite heb om naar dat verzorgingstehuis te gaan, maar ik zal dat nooit openlijk tegen vreemden uitspreken. Het verleden zit voor een groot deel wéér in die rugzak. Caroline, mijn toenmalige psychologe heeft mij destijds goed geholpen mijn rugzak lichter te maken, maar inmiddels is de rugzak toch weer te zwaar om te dragen. Ik weet het, iedereen maakt fouten, maar niet iedereen kan daar zomaar overheen stappen,en zo iemand ben ik.

Toen mijn ex man drie maanden geleden overleed kwam ook weer dat schuldgevoel opzetten, had het anders gelopen als ik meer / minder door de vingers had gezien toen die tijd. Misschien als ik kordater gehandeld had …… maar het blijft voor altijd verborgen, er is geen leven dat je over kan doen.  Het leven gaat verder en ik moet nogmaals grote stenen uit de rugzak zien te gooien, al weet ik nu nog niet hoe. Komt tijd komt raad……..laat ik dat maar hopen.

divider

 

 

 

Rien…

Geplaatst op

Toen ik veertien maanden geleden mijn moeder aan de zorg van anderen moest overlaten, was één van de eerste vragen die ik stelde, wat doet die man hier in het verzorgingshuis. Die man heeft Alzheimer, was het antwoord.

Een keurig geklede en goed verzorgde man die welbespraakt en belezen was liep ook op de afdeling rond. In de daaropvolgende maanden leerde ik Rien kennen als een hele aardige man, die eigenlijk zelf ook niet begreep waarom hij in het verzorgingshuis woonde. Rien kreeg weinig bezoek, maar als je hem vroeg erbij te komen zitten deed hij dat graag. Vaak zat Rien, hoewel zijn gezichtsverlies steeds slechter werd, in zijn zelfgeschreven boek te lezen. Verhalen over zijn werk en de reizen die hij daarvoor in zijn leven gemaakt had kon hij ook keer op keer opnieuw zeer boeiend vertellen. Hij vond het ook geweldig als mijn dochters de honden meebrachten, gek was hij op dieren, toen zijn vrouw nog leefde waren er ook dieren in zijn leven geweest.

Mijn bonusdochter zocht Rien de laatste maanden regelmatig op. Ze las Rien voor, liet hem vertellen, en verwende hem met lekkere dingen zoals haring of paling, daar was Rien dol op. Vorige week nam ze Rien nog even mee naar buiten, even zitten op een bankje in de zon. Het is de laatste keer geweest dat Rien in de zon gezeten heeft.

Toen dochter en ik vanmiddag moeder bezochten hoorden wij dat het einde van Rien’s leven naderend was. Zijn dochter zat naast zijn bed. Alleen zij weet van de innerlijke strijd die haar vader de laatste drie maanden gestreden heeft. Ik heb afscheid genomen van Rien, en thuisgekomen heb ik zijn boeken besteld. Voor zover ik weet heeft Rien twee boeken geschreven. Rien blijft voor mij een hele bijzondere man, ik vind het een voorrecht hem te hebben gekend. Zijn boeken zullen mijn herinneringen aan deze bijzondere man in leven houden.

Waarheen…..

Geplaatst op

Afgelopen week kreeg ik het schokkende bericht dat over een kleine twee jaar mijn woning tegen de vlakte gaat. Zes flatgebouwen met een totaal van tweehonderd en veertig gezinnen worden gesloopt omdat aanpassen aan de wensen van deze tijd niet opweegt tegen de bouw van nieuwe appartementen op dezelfde plek. De flatgebouwen zijn opgeleverd in 1970, dus nog niet zo oud. Menige woning is ouder en nog goed te renoveren, maar helaas, de kogel is door de kerk. Waarheen, wanneer, waar moet je in betrekkelijk korte tijd tweehonderd en veertig gezinnen laten ? Mijn idee is dat veel bewoners het over zichzelf hebben afgeroepen. En maar klagen. Te gehorig, het tocht teveel, de doucheruimte is te klein. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Het waren in de begin jaren negentig flats voor vijfenvijftig plussers geworden, maar sinds een aantal jaren is dat weer teruggedraaid.

Ik kan mij geen mooiere, fijnere woonplek bedenken dan waar ik nu woon. Een hele rustige wijk met uitzicht op de bossen. Tien minuten lopen en je bent in het bos. Zolang ik hier woon heb ik dezelfde buren, wat wil een mens nog meer. Het duurt nog een poosje, maar toch heb ik er al wakker van gelegen. Wat is nou twee jaar, tijd is niks als je ouder wordt. Ben je nog jong en bezig met huisje boompje beestje, dan zeg ik ja. Dan zit je er misschien niet zo mee in je maag als ik. Dan ben je misschien blij dat je van een flat naar een eengezinswoning kan verhuizen. Maar ook dié woningen liggen in mijn woonplaats niet voor het oprapen. Dinsdag en woensdagavond zijn er inloop avonden bij de woningbouwvereniging, het lijkt mij heel verstandig dat ik daar mijn licht eens op ga steken…..voor je het weet zijn we twee jaar verder……

Alles went…

Geplaatst op

….zegt men, maar ik ben het daarmee niet eens. Het went niet dat mijn moeder in een verzorgingshuis woont, het went niet dat mensen op jonge leeftijd sterven,het went niet dat er miljoenen mensen niet te eten hebben, het went niet dat het mishandelen van dieren ook in dit z.g beschaafde land hand over hand toeneemt. Het went niet. Ik ken genoeg mensen die bij de dag leven, wat de morgen brengt zien ze morgen wel weer. Ik kan zo niet denken, niet leven. Als ik wel zo zou kunnen denken was mijn leven stukken eenvoudiger en véél zorgelozer, maar dat heeft er nooit ingezeten.

Vandaag bezocht ik mijn moeder weer in het verzorgingshuis. Ik wijt het aan het redelijk vroege tijdstip dat er nog geen bezoek was voor de bewoners, dochter en ik kwamen binnen rond half twee. Drie van de zes bewoners verbleven nog op hun kamers, en van één van de bewoners stond het ontbijt nog op de tafel. Dochter en ik keken elkaar veelbetekenend aan. Voor hetzelfde geld had mijn moeder ook nog in haar bed kunnen liggen, ze houdt sinds enige maanden van uitslapen werd mij onlangs meegedeeld. Mijn moeder en uitslapen, als er iemand is die negenentachtig jaar nóóit aan uitslapen heeft gedaan dan is het wel mijn moeder. Ik weet niet wat ik hiervan denken moet. Zo weet ik dat één bewoonster, als zij té druk wordt, een hapje appelmoes krijgt met daarin een kalmeringstabletje. Daarna rijden de verzorgster de mevrouw naar haar kamer waar zij tv kan kijken of een dutje kan doen. Ook dát went niet voor mij, terwijl het misschien de enige juiste optie is.

Ondanks de gezellige versieringen in de grote woonkamer was het één en al ongezelligheid tijdens het bezoek. Moeder praat alleen als haar iets gevraagd wordt, de andere aanwezige bewoners hangen zo goed als levenloos in hun stoelen, en ik zeg het nóg maar een keer, het went nooit. Als niét een van mijn dochters mij zou vergezellen naar deze bezoeken dan denk ik dat moeder minder vaak bezoek zou krijgen, ik raak keer op keer weer geïrriteerd als ik het verzorgingshuis eenmaal binnen ben. Niet voor moeder, zij kan er niets aan doen tenslotte, het is het geheel, en hoe kan ik dat nou uitleggen zonder egoïstisch over te komen…….geloof mij mou maar op mijn woord, sommige dingen wennen nooit !