RSS feed

Mazzel oma…

Geplaatst op

oma5

Herken jij het ? Je krijgt foto’s toegestuurd via whatsapp je hoort dingen, je ziet dingen, maar krijgt erbij te horen dat je het niet op FB mag zetten. Dat betreft in mijn geval voornamelijk foto’s. Ik ben in het bezit van twee prachtige kleinzoons, en als ik zeg prachtig, dan bedoel ik ook prachtig. Ze delen veel met mij, nou ja, veel……maar ermee pronken dat mag ik niet. Neem de oudste, van kleins af aan ( hij is van 1997 ) slaat hij bijna geen weekend over om te komen slapen, nee, ik noem óók geen namen en geboortedatums, beloofd is beloofd. Op mijn bureau staat een foto, daar leert hij fietsen op zijn fietsje met zijwieltjes, nu vliegt hij om de paar weken naar zijn vriendin in Turkije. Maar de weekenden dat hij niet onderweg is komt hij nog steeds een nacht logeren. Is dat rijkdom of niet ? Daar staat wel tegenover dat zijn logeerkamer tegen het einde van het jaar leeg komt te staan. Kleinzoon vertrekt dan naar Turkije om daar te gaan studeren. Ik zal hem vreselijk gaan missen. Juist omdat het nooit anders is geweest alle jaren. Het gebeurt nu al dat hij naar zijn familie en vriendin vliegt en ik het zó stil vindt zonder hem . Maar ja, ook mijn kinderen vlogen ooit uit, en ja, daar had ik minder moete mee.

In zijn jongere jaren ( hij is van 2000 ) kwam jongste kleinzoon ook zeer regelmatig mee. Zodra vader of moeder ze had afgezet gingen de boys om beurten de douche in, pyama’s aan, en dan begon de pret. Iets lekkers eten, drinken, lol maken, spelletjes doen, of een  film in de cassetterecorder. De oudste keek in de woonkamer of op de logeerkamer naar een film naar keuze, en samen met de jongste was het met oma samen in bed Tom & Jerry  kijken, en hoe het kon weet ik niet meer, maar we bleven lachen, om steeds weer dezelfde film met de even droge grappen. Chips mee naar bed, en genieten maar. Sinds tante, die om de hoek woont bij ze, alleen is, een jaar of zes nu, is de jongste overgelopen naar zijn tante, want die is nu alleen, en heeft óók nog eens een hond. De komende vier jaar zal deze jongste knapperd niet het land uit gaan, eerst nog zijn studie afmaken, daarna zien we wel weer verder. Pas als vader en moeder verhuizen naar Turkije is er de kans dat hij meegaat, maar dat ligt nog in de toekomst. Wellicht vindt hij hier een vriendin, je weet het niet, de belangstelling voor meisjes is er al dus wie weet. Het hebben, en houden van mijn kleinzoons is mijn grootste geluk………

05d0535e33510cb56cebb2a35b42c236

 

 

10 september 2017.

Geplaatst op

Zondag 10 september 2017.
Ook op zondag voer ik de zwerfkatten, zoals elke andere dag. We hadden een afspraak om samen naar Breda te gaan, jij zou mij rond één uur ophalen.
Ik stond net mijn tas weer in te laden toen ik ‘ hé moeder ‘ hoorde roepen. 
‘ Ik dacht wel dat je hier zou zijn, dus ik dacht, ik ga ook even katjes kijken ‘… 

Ik zie je nog aan komen lopen, je lach van oor tot oor, je zag er zoals altijd uit om door een ringetje te halen, maar op de foto wilde je niet, je draaide je steeds om. En nee was nee bij jou, een duidelijke erfenis van je moeder en je zus. 
Facebook stuurde vandaag deze foto van jou als herinnering, 10 – 09 – 2017.
Een emotionele foto, juist omdat deze foto stiekem gemaakt is……..want je wilde niet op de foto. 

Dat ze ergens een mooi liedje zingen, 
dat jij ook nog hebt gekend. 
Het zijn van die hele kleine dingen, 
waardoor jij even bij me bent. 

( Martin Gijzemijter) 

The incredible dr v d Brink….

Geplaatst op

‘ Ik ben gewend dat jullie met z’n drietjes binnen komen met de honden’.
Dat zei dierenarts Dr. v d Brink toen je zus en ik vanmiddag binnen kwamen met Guusje.
Zo ging dat meestal ook, wij maakten een uitje van de jaarlijkse prikdag voor de honden, maar ook bij andere bezoekjes aan de dierenarts steunden wij elkaar. 
Natuurlijk hebben we over jou gesproken, hij neemt de tijd voor je, ook al zitten er nog twintig mensen in de wachtkamer. Herinneringen opgehaald aan jouw liefde voor Tika, aan jouw schaterlach, maar ook aan de dag dat je afscheid van je dierbare Tika moest nemen.
De dierenarts is een fijn mens, niet alleen voor de dieren, ook als mens is hij belangstellend naar de baasjes van zijn patiënten. 
Ik was ontroerd door het welgemeende medeleven dat de dierenarts deelde met ons….een praatje, herinneringen, medeleven, het deed ons goed…. 

Kappen ermee!

Geplaatst op

Het zat eraan te komen Diaantje, het kappen van de dode boom op het terrein van de zwerfkatten. Met man en macht kwamen zes mannen, nou ja, mannen, het terrein opgereden. Ik was net bezig de katten te voeren, en ja hoor, die vlogen dus alle kanten op.
Ik tref dat verdikkeme elke keer, en je kent me, dan kan ik m’n mond niet dichthouden.

De voorste jongeman sprak ik aan en ik vroeg hem rekening te houden met de schuilhokken van de katten. 
Nummer twee, die vlak achter de jonge man liep….. ‘ ik garandeer niks mevrouw, het gaat zoals het gaat ‘ zei het stuk sjaggerijn.
Ik dacht meteen ‘ ohh was Diana nu maar hier. Niet omdat ik niet weet wat te zeggen, maar omdat jij het altijd zo wist te brengen dat je én duidelijk én precies wist hoe je het moest brengen zodat de schuilhokken onbeschadigd zouden blijven.

Met je vlotte babbel en je wel of niet gemeende lach pakte jij iedereen in.
Daar was je een ster in, en eerlijk is eerlijk, je zus en ik hebben er heel vaak om gelachen, hoe jij alles en iedereen naar je hand wist te zetten…. dat kon jij maar alleen…… 

De erfgenaam…

Geplaatst op

Lieve Diaantje ik zat zojuist naar een programma te kijken, de erfgenaam heet het geloof ik, en toen ik het gebouw zag waar de erfgenaam werd opgenomen, herkende ik het direct, hier waren wij in november nog samen geweest, de kringloopwinkel in Tilburg. 

Een nieuw programma op de tv waarin Ruben Nicolai op zoek gaat naar mensen die zonder dat ze het weten een erfenis tegemoet mogen zien. 
De man, de erfgenaam, werkte bij een kringloopwinkel in Tilburg. 
Wij zijn daar samen eens naar toe geweest om wat spullen te kopen voor iemand die zelf niet de middelen had om zijn huis in te richten. Voor een deel zijn wij daarin ook geslaagd, onderandere een zeer goede tv, wat dingen voor aan de muur. Huisraad, witgoed, je vindt er echt alles. 

Ook andere kringloopwinkels hebben wij samen bezocht, en je haalt er echt hele leuke dingen voor weinig. Wij hebben het huis (!!) met weinig heel leuk en gezellig ingericht. Eén van de laatste dingen die wij samen hebben gedaan………

De erfgenaam , werkzaam bij die kringloop mocht 13.000 euro in ontvangst nemen van zijn overleden oma. Dat zijn leuke dingen, dan is het leuk om te zien dat wij daar op het laatst ook nog samen geweest zijn.
Weer iets van herkenning, iets van ons samen….. en die kleine dingen zijn nu zo dierbaar voor mij… de dingen die wij samen deden……..

( vergeten op verzenden te klikken…sorry…..)

The Bionic Vet..

Geplaatst op

Vier uur kijken naar de bionic vet op RTL 5, voorlopige elke zondagavond. Ik weet zeker dat jij daar ook graag naar had gekeken, je had alleen wat vaker even de andere kant opgekeken dan ik. Want dat er aan dieren gesleuteld werd kon jij niet aanzien. Dat er mensen ontleed werden deed jou niks, weet je nog het programma van dokter Jan Garavaglia , beter bekend als “Dr. G”, 
patholoog anatoom, je vond het best een interessant programma en kon er goed naar kijken. Maar naar een operatie of bevalling bij dieren, dat vond je maar niks. Ik herinner mij nog een aflevering van dokter Pol die een koe hielp om te bevallen, er moest van alles bij aan te pas komen, kettingen, bevallings gereedschap, en jij had het niet meer. Als jij op dat moment in zijn buurt geweest was dan had je ‘m vermoord, het ging jou allemaal veel te langzaam. En dan zei je na een goede afloop’ gelukkig dat dokter Pol daar was ‘……. 

Het zijn veel programma’s waarbij mijn gedachten steeds naar jou gaan. Ook met muziek heb ik dat, of je nu muziek leuk vond of afschuwelijk, ik associeer heel veel dingen met jou. 
Vandaag is het ook de sterfdag van prinses Diana, drieëntwintig jaar geleden verongelukte zij bij een auto ongeluk in Parijs. Ik zie haar naam meer dan anders voorbij komen, op fb en op instagram, en ook Diana van Paul Anka heb ik al twee keer gehoord deze dag. 
Lang heb ik niet stilgestaan bij haar dood terwijl ik toch echt geschrokken was van haar overlijden, nog zo jong. Twee nog jonge kinderen liet zij achter. 

Elke dag kon ik oma worden die tijd, daar was ik meer mee bezig dan, hoe treurig ook, met prinses Diana. 
Twee dagen later werd je oudste neef geboren, ik weet dat nog als de dag van gisteren, een prachtige jongen, en dat is hij nog steeds. Volgende maand gaat hij verloven… zucht… ik zie me nog gaan, naar het consultatiebureau, naar de crèche, naar de kleuterschool en later de basisschool. 

Ja, ik heb van jou vaak moeten horen dat ik in jullie tijd nog erger was, je hebt mij er heel vaak mee geplaagd. Dan was het ‘ weet je nog ma, jij bracht ons nog naar school toen we al in klas zes zaten’, en je haalde ons ook op elke dag ‘. Ja, en of ik dat nog weet, jullie werden door mij nauwlettend in het oog gehouden, maar of jullie daar nou zo onder geleden hebben?? 

Het kost mij moeite de dagen door te komen lief Diaantje, het coronavirus werkt daar ook niet echt aan mee, ik ben voorzichtig, al merk ik dat bij anderen nou niet echt op. 
Fijn dat de dagen nu weer steeds korter worden, alles dicht en op slot. Ik probeer weer een boek te lezen, maar dat wil nog niet zo goed lukken. Het wordt nu ook minder vreemd om samen met de katten vroeg naar mijn slaapkamer te verkassen, alleen in de woonkamer zitten maakt me niet echt vrolijk, groot, stil, te veel licht….. 
Ja je kent me, hier zou jij niet van opkijken, jij zou gezegd hebben ‘ ma’ tje, doe waar je je goed bij voelt, schijt aan alles, want dat heb ik ook ‘. 
Ik praat tegen je hier op papier, ik wil je dichtbij mij hebben ook al weet ik dat jouw lichaam nergens meer is, en je mijn stem niet meer hoort…… 
Maar in mijn hart en in mijn gedachten ben je vierentwintig uur aanwezig, ik mis je zo verschrikkelijk lieve dochter……. 

Jouw lach.

Geplaatst op

‘ Je moet gewoon je gedachten verzetten, bezig zijn, bezig blijven’.
Ik geef het je te doen om steeds maar bezig te zijn en te blijven. Drie keer een kwartier op de hometrainer, op en neer naar de zwerfkatten, een klein beetje m’n huishouden doen. 

Tussendoor ben jij toch steeds in mijn gedachten, bezig zijn en bezig blijven helpt misschien goed bij anderen, maar niet bij mij. Je kwam vandaag in foto’s voorbij bij mijn katten verhaal, je was erbij toen Snuit werd opgehaald door Marije van zwerfkat Tilburg.

Je kwam ook in foto’s voorbij toen ik heel even een stukje op tv zag van het TLC programma say yes to the dress. 
Je lag in het ziekenhuisbed en je zus en ik hadden goede hoop dat het de goede kant met je op zou gaan. Je sprak met ons, lachte naar ons, ving flarden op van het tv programma waar je thuis ook graag naar keek. Gespreks flarden ving je op, het programma echt volgen dat lukte je niet. Je echtgenoot vond dat de tv uit moest, maar jij zei, ‘ nee, niet afzetten, ik vind het fijn om de stemmen te horen, het is herkenbaar’. 
Je hield een beker met drinken in je hand en lachte naar je zus en mij….. 

Op dat moment maakte ik een foto van je, ik zag het voor me dat het helemaal weer goed zou komen met je. 
Mijn hoop was van korte duur, maar de foto is mij zo dierbaar….ik heb de foto in veelvoud laten afdrukken, jouw laatste lach….ik deel de foto niet, ik houd ‘m voor mezelf……
Ja, je gedachten verzetten, probeer dat maar eens te doen als je kind je volledige gedachten vult,dag en nacht. 

Typisch…

Geplaatst op

Je was herkenbaar aan veel dingen. Aan je lach, je kleurrijke kapsels, je voorkeur voor zwarte kleding, je voorkeur voor, zoals jij het noemde, domme schoenen, maar ook aan je typische loopje.
Vaak werd je daarmee door je zus geplaagd, maar echt vervelend vond je dat niet, je lokte het vaak ook uit door dat loopje te benadrukken. 
Ja je had zo’n apart loopje, je zus zei dat je liep als een pinguin, en om eerlijk te zijn, de gelijkenis was er soms, alleen op de duur viel het niet meer op. 
Bij het zien van deze foto kon ik een glimlach niet onderdrukken, je deed het erom tijdens ons uitstapje naar kasteel Loevestijn.
‘ Ik ga vast, zei je, ik zie daar schaapjes en een enorme kastanjeboom’…… 
Ja, je deed het erom, maar ik kon dat wel waarderen, die zelfspot van jou. 
Zo werd je ook vaak geplaagd met je typische hamster tandjes, ook door je zus en door je echtgenoot.
Jouw mooie gebit was jouw trots, als m’n haar maar goed zit en mijn gebit straalt als een diamant, zo dacht jij daar over. 
Jouw voortanden stonden een ietsie pietsie in de vorm van de hamstertjes van de Albert Heijn reclame, en dat heb je geweten, ook al vond je dat ook best héél leuk om mee geplaagd te worden. 
Je kon er tegen, je vond het leuk, je was best een beetje trots op de dingen die bijzonder waren, ook je smaak voor domme schoenen zoals je zelf zei. 
Dom en duur, en dat laatste gaat mij ook door merg en been. 
Ik weet hoeveel ongedragen nieuwe schoenen en laarsjes er door jou zijn achtergelaten, en het doet mij pijn te weten dat dit alles terecht komt bij personen waarmee jij absoluut niets had, misschien ook wel op marktplaats. 
Het blijft triest dat de relatie tussen jouw man en mij op zo’n voor mij onbegrijpelijke manier is geëindigd. Ik ben blij dat jij van dit alles niets hebt geweten, ik weet hoe jij gereageerd zou hebben, jij hield helemaal niet van dit soort acties. 
Uitpraten en doorgaan, jij kon absoluut niet tegen dit soort spanningen. 
Je hebt dit niet geweten, en daar ben ik blij om lieve Diaantje……. 

Thuiskomen…

Geplaatst op

Thuiskomen is heel anders nu. Nog moeilijker. De eerste tijd kostte het mij heel veel moeite om de deur uit te gaan. Ik was bang om mensen tegen te komen, ik wilde niet praten, met niemand. Maar je moet nu eenmaal eten en drinken, en daarvoor moest ik toch de deur uit. Ik probeerde dat te doen op tijden dat ik weinig mensen tegen zou komen. Ook het voeren van de zwerfkatten verschoof ik, niet meer op de tijd die ik daarvoor altijd aanhield, maar wisselend…… 

Het thuiskomen wordt nog moeilijker. Geen whatsapp in de avond, ‘ ma-tje, ik neem een uur de telefoon niet op he, ik weet dat ik dat vaker zeg, maar voor de zekerheid zeg ik het nog een keertje’. 
‘ Komen jullie dadelijk een bakkie doen, maar je weet dat ik een uur naar Utopia kijk he, jullie mogen best eerder komen, maar ik moet wél even de serie zien’. 
Ja, natuurlijk wisten wij dat je alles af zou zeggen voor je lievelingsserie. 
Op deze dag een jaar geleden zaten we ook bij jou in de tuin, koffie met worstebrooikes, je was er dol op. Echte Brabantse gezelligheid. 

Het thuiskomen maakt mij nu nog vaker aan het huilen, geen appjes meer, geen belletje om op de koffie te komen. Je foto’s waarop je zo aanwezig bent zoals je was, die brede lach van oor tot oor, in mijn gedachten hoor ik hoe je lachte, schaterde moet ik eigenlijk zeggen, want als jij lachte schudde de grond onder je voeten. 
Het maakte jou niet uit waar en bij wie je was, je was wie je was, écht jezelf. 
Ik mis alles van jou, je lach, je humor, je flapuit uitspraken tegen het maakt niet uit wie. 
Ik kende je als geen ander, je kon met een lachend gezicht rake uitspraken doen terwijl degene tegen wie je sprak totaal niks doorhad. 

Elke nieuwe dag is er één verder van jou vandaan, maar elke nieuwe dag zit je dieper in mijn hart, ben je voelbaar dichtbij mij………..

Bad hairday.

Geplaatst op

Jarenlang bleef je hem trouw, je kapper in Barendrecht. Via een collega – tje van super de Boer waar je toen werkte als klantenservice medewerkster, kwam hij op jouw pad, of jij op het zijne, dat kan natuurlijk ook.
Je ging voor de gezelligheid met haar mee en besloot ter plekke in de stoel plaats te nemen. Met, en dat waren je eigen woorden, pornoblond geverfd en geknipt haar kwam je die middag thuis. Je vond hem geweldig, dat was nou de kapper waar je al jaren naar op zoek was. 
Zelfs toen je van Dordrecht weer naar Waalwijk terug verhuisde bleef je naar Barendrecht op en neer rijden. 
Dat veranderde toen je alleen kwam te staan. Je kreeg een andere baan, had veel minder vrije tijd, en vanaf toen begon je zelf te experimenteren met alle kleuren van de regenboog. En dat ging je goed af, je kreeg er plezier in.

Als ik naar je foto’s kijk bewonder ik steeds weer je durf, jij had nóóit een bad hairday, als je haar maar goed zit, is een gezegde wat zeker op jou van toepassing was………
Lieve lieve Diaantje, wat word je gemist, en niet alleen door je moeder… 

20 augustus 2015.

Geplaatst op
20 augustus 2015.

Deze foto heb jij gemaakt Diana. Dat jaar (2015) was de Winterdijk onze favoriete hondenuitlaat route.
Williams leefde die tijd nog en wij waren tot de ontdekking gekomen dat Williams, de hond van je zus, niet bepaald dol was op mannen. Tijdens een wandeling in het bos was hij op een voorbij fietsende man afgesprongen en dat was wel even een grote shock. De beste man had een winkelhaak in zijn jas, en was net als jij enorm geschrokken. ‘ Dat doet hij normaal nooit… ..echt niet ‘…… 
Nou was het daar een losloop gebied voor honden, en het fietspad lag een eindje verderop, maar toch, dit soort gein wil niemand. Sindsdien ging ik ook veel vaker met je mee, twee zien altijd meer dan één, ja toch….. 
Wij namen het zekere voor het onzekere als Williams ook met ons mee ging. Zodoende was augustus 2015 de Winterdijk de idiale plek voor ons, heel overzichtelijk, ruimte genoeg, en weinig mensen die daar met hun honden in het gras neersteken. 
Ik herinner me nog heel goed dat wij daar samen zaten met Tika en Williams, en van grote afstand zagen wij twee mannen met honden aan komen lopen, recht op ons af. Williams had sinds kort de reputatie dat mannen niet tot zijn beste vrienden behoorden, dus wij hielden daar rekening mee, altijd op onze hoede. 

‘ Die lopen wel om als ze Williams zien, zei jij nog’. ( Williams… 60 kilo hond) 
Maar nee, ze kwamen recht op ons afgelopen. ‘ Doe ze maar aan de lijn, want ik geef geen garantie dat jullie hier heel voorbij kunnen lopen’. Ahh vrouwke, geen paniek, zei de langste man van de twee tegen je, ze spelen graag en goed met andere honden ‘. 
Het water klotste onder mijn oksels, hoe dichter ze bij kwamen hoe benauwder ik het kreeg. Niet voor de honden, maar voor de mannen. 
‘ Zelf weten, zei jij nog, ik heb je gewaarschuwd ‘. Nee, niks aan de hand, het zijn wel pitbull’ s, maar het zijn nog pubers ‘. 
Ons probleem was ook niet de honden, ons probleem waren de twee mannen…..laat ik het er maar op houden dat ze met hun eigenwijze gedrag nog goed zijn weggekomen, want jij en ik kenden ook de andere kant van onze Willem 🙂 

Toen ik deze foto onder ogen kreeg voelde ik direct de spanning van toen weer opkomen. 
De spanning, maar ook het gemis. Het gevoel wat verschillende keren op een dag opdoemt is aan niemand uit te leggen……..

Katten gedrag deel 2

Geplaatst op

De krabpaal is er gekomen, en wat voor één. Milly logeert nog bij je zus, ze stelt het voor zover ik de verhalen van je zus hoor prima.
Ze eet goed, drinkt goed, en speurt de hele bovenverdieping af. Natuurlijk ga ik elke dag even bij haar kijken, en ik heb niet de indruk dat ze staat te springen om met mij mee terug naar huis te gaan.
Inmiddels heeft ze ook de zolder ontdekt. Gisteren kwam ze de zoldertrap af met haar snuit vol spinrag. Ook krioelt ze er stevig op los met je zus. Dus ik sta in tweestrijd, wat te doen. 
Gijs is inmiddels weer de saaie kat die hij altijd al was, de nieuwe krabpaal doet hem helemaal niks, hij ruikt er nog niet eens aan. Van dat geld had ik veel andere leuke dingen kunnen doen, een nieuwe wasmachine of zoiets, of een nieuwe matras voor mijn rugklachten. Je moet keuzes maken in het leven Diaantje, en dat heb ik gedaan, met als resultaat dat het nu een leuke maar onnodige decoratie in de woonkamer geworden is. 

Maar wat nu te doen…Milly terughalen en nog een poging wagen. Wat zou jij gedaan hebben Diana, samen kwamen wij hier altijd wel uit. 
Als Milly went aan de hond van je zus, dan zie ik het heel plezant in voor Milly. Guusje en Milly zijn twee donderstralen bij elkaar, maar uiteindelijk verwacht ik daar wel goed resultaat van. Je zus laat haar tuin dan zo afmaken dat Milly niet weg kan. En dan zal ze een fijn leven krijgen. 
Ik mis jouw advies Diaantje, heel erg. 
Misschien krijg ik advies van anderen, van mensen die hier meelezen……
Links luie Gijs, rechts Milly en je zus… 

Ik mis je meer en meer lief kind……

De Bios..

Geplaatst op

Jouw favoriete uitstapje was naar de bioscoop, ik vertelde het hier al eerder. Je hebt heel wat films gezien, en ja, het liefst direct nadat de film op het witte doek verschenen was.
Je was zo verzot op een avondje film dat het voor jou ook totaal geen probleem was om er alleen heen te gaan. Popcorn en cola…… 
Tussen jouw foto’s kwam oa deze vandaag voorbij, en het doet mij heel veel om jou zo te zien genieten. Het doet mij zoveel pijn dat de dromen die jij had nooit meer in vervulling zullen gaan. 
Sinds korte tijd zat je goed in je vel, je straalde dat ook uit, je was zeker van jezelf. Je had plannen die je graag wilde waarmaken. Plannen die moesten wachten, want je hondenkind Tika ging vóór alles. Geen denken aan dat jouw Tika, al was het maar voor één dag, niet onder jouw hoede zou zijn. Als het echt niet anders kon mochten je zus en ik je maatje uitlaten. Maar een nachtje logeren bij je zus, of bij mij, was ondenkbaar. 
Toch nog onverwacht overleed Tika in mei, maar je had vanzelfsprekend tijd nodig om dat grote verlies te verwerken. Samen trokken wij veel met elkaar op, en je keek heel erg uit naar je vakantie met kerst en oud en nieuw. 
Kerst en oudjaar bracht je door in het ziekenhuis……. 

Het is gebleven bij plannen maken, en daar heb ik heel veel moeite mee…..

Katten gedrag..

Geplaatst op

Alles tegelijk Diaantje. Mijn emoties heb ik niet meer in de hand, en dat heeft ook te maken met de hoge temperaturen van de afgelopen tijd.
‘ Helemaal geen lontje meer hebben ‘ zei je zus vanmiddag. En dat klopt. Om alles huilen, boos worden, niet of veel te weinig slapen door de warmte. 

Je oma die steeds minder eet en drinkt, ja, de verzorgsters doen hun best, maar we willen haar niet meer dwingen. Ze wil steeds vroeger haar bed in, soms ligt ze om vier uur al op één oor. De verzorging probeert je oma op te houden tot na de maaltijd, haar nog wat te laten eten en drinken, maar dan vraagt ze of ze asjeblieft naar bed mag……’ ik hoef geen eten, ik ben moe. 

Toen ik vanmorgen opstond was ik ook weer meteen agent tussen Gijs en Milly. Bij de gedachte aan weer een week scheidsrechter spelen heb ik je zus geraadpleegd. Dit duurt al twee weken nu, en om Gijs wat tot rust te laten komen logeert Milly nu drie nachten bij je zus.
Niet alleen Gijs moet even op adem komen, ik ook. Twee weken de katten uit elkaar halen is niet te doen daar ga je aan onderdoor. 48 uur gescheiden houden, dat heb ik gedaan, langer zelfs. Hier heeft het niet gewerkt helaas. 
Ik heb aan een kattengedrag deskundige gedacht, maar een consult kost minimaal 175 € per uur, en vier consults worden aangeraden. 
Nog een tip die ik las op een kattensite, een goede, stevige, grote krabpaal kopen die én hoog is én genoeg speel en verstopruimte heeft, en sterk is. 
Ik ga voor dat laatste, morgen met mijn dochter naar de groothandel. Ik wil mijn Milly heel graag terug. De logeer partij is maar voor een paar dagen, even een beetje afstand en tot rust komen vind ik voor Gijs heel belangrijk. 
Dat had jij mij ook aangeraden Diana, jij was van ‘ een dier heb je niet voor even, maar voor de rest van het dier z’n leven. En daar ben ik het helemaal mee eens. 
We gaan ervoor lieve Diaantje, die keuze zou jij ook gemaakt hebben….. 

( wordt vervolgd ) 

Scheurkalender.

Geplaatst op

Rouwkalender om te verscheuren.
Een lief cadeautje van mijn dochter. Nou vind ik persoonlijk niet dat alles wat geschreven wordt over hoe je met rouw moet omgaan even tactvol is. Niet ieder mens is hetzelfde, en bovendien maakt het ook nog een groot verschil wie je aan de dood verloren hebt. 

De afgelopen maanden heb ik geprobeerd troost te zoeken in het geschreven woord, en op één staat bij mij nog steeds Rouw op je dak, geschreven door Jos Brink. Geen treurig geleuter, maar to the point. Ja, ik ben een boekenwurm, maar ik schaf niet zomaar ieder boek aan. Vaak ga ik op de titel af, dat is een eerste indruk. 
Ook het boek geschreven door Marc de Hond lag bij mij al snel in de brievenbus. Aangrijpend, ik wist al voor zijn overlijden dat ik zijn boek moest hebben, en in één adem heb ik het uitgelezen. 

Troost haal ik uit boeken, dat werkt voor mij het beste, hoewel ik het niet altijd met het gegeven advies eens ben, maar voor anderen werkt zo’n advies wellicht wel. ( oefeningen doen bv ) 
Helend dagboek, geschreven door Marlies van Son kreeg ik als tip mee van mijn diabetes verpleegkundige, en daaruit heb ik ook troost gehaald, er is ruimte in het boek om je eigen verdriet neer te pennen en ook dat werkt helend voor mij. 

Om terug te komen op de rouwkalender om verscheuren, misschien is de kalender gemaakt om je aan het lachen te maken, maar mensen die rouwen moet je niet proberen aan het lachen te maken, dat werkt averechts. 
Als je kind overleden is zoek je troost, wil je over haar praten al is het honderd keer hetzelfde verhaal. Maar mensen hopen dat je verdriet na een week weer over is want ze willen niet steeds je verhalen horen.
Er zijn ook mensen die als je ze tegen het lijf loopt bij de appie, op afstand al roepen ‘ ik zie dat het beter gaat met je’ wat fijn voor je’…..
Daarom kies ik voor het geschreven woord, en als je een goed troost boek voor mij weet…… graag….. 

Haar stem, haar lach..

Geplaatst op

Haar stem, haar lach, en dat typische loopje….. 
Zorg dat je nóóit het contact verliest met je kinderen…… 
Misschien zeg je nu ‘ het lag niet aan ons’…… 
Blijf contact zoeken…..want eens is het te laat….. 

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=999182676940937&id=100005476413287

Datums.

Geplaatst op
  • Nee, ik zei het al eerder, ik ben niet van datums onthouden, maar Facebook is dat soms, helaas wel.
  • Vandaag zou je zes jaar getrouwd geweest zijn, bedankt Facebook dat je mij hieraan herinnert. Op mijn kalender staan géén verjaardagen, géén huwelijksjubilea of wat voor feestelijkheden dan ook. Op mijn kalender staan enkel afspraken. 
  • Ik herinner mij de tijd na het onverwachte aanzoek, je had er lang op moeten wachten, zo lang dat je interesse steeds minder werd. ‘Graag of niet “, was je reactie als ik weer eens vroeg hoe de zaken ervoor stonden. Want ik wist dat jij geen voorstandster was van ongetrouwd samenwonen, maar om te trouwen moet je wel met z’n tweeën zijn. 
  • Maar toen het onverwachte aanzoek er kwam werd het een haastklus. Ineens ging alles in sneltreinvaart, zo snel dat het gezin van je broer niet bij de huwelijksvoltrekking aanwezig kon zijn, zij verbleven die tijd in Turkije. 
  • Jij wilde een echte bruidsjurk, je man wilde een speciale datum. Ook dat nog, een speciale datum. Het werd 02-07-2014, vandaag zes jaar geleden. Herinneringen maken mij verdrietig, zeker nu. Ik herinner mij hoe je straalde die dag, ik herinner mij hoe mooi je eruitzag die dag, ik herinner mij hoe wij samen in de weer geweest zijn om voor jou de perfecte jurk met bijbehorende accessoires naar jouw wens te creëren…… 
  • Mijn hart breekt, herinneringen zijn als zweepslagen. Dat is één van de redenen dat ik mijn kalender alleen maar gebruik voor afspraken…….. 

Hoe gaat het…?

Shared by Anne Van De Laar on July 1, 2020

  • Weet je nog Diana, dat jij je middelvinger tegen hem opstak, en dat hij jou en je zus graag plaagde, je zus nog steeds trouwens, maar je zus geeft hem weinig kans meer om te plagen. 
  • Vanmiddag kreeg ik een telefoontje dat eigenlijk voor je zus bestemd was, maar aangezien je zus veel… read more

Shared by Anne Van De Laar on June 30, 2020Dank je wel buurvrouw Roos, het steunt mij dat je met mij meeleeft om Diana te blijven herinneren.
Liefs  

View all stories

  • ANNE VAN DE LAAR
  • annevdlaar@live.nl

Workaholic.

Geplaatst op

Twee vrije dagen doorgebracht met je zus. Wonder boven wonder, het komt zelden voor dat je zus niet werkt in het weekend, het is of de zaterdag, of de zondag, maar twee dagen aan elkaar vrij is een unicum. Ja, ik heb het gemeld bij het Brabants Dagblad….. 
Veel gepraat over jou, over de voorbije maanden, over de mensen om ons heen, of juist niet, en nog veel meer. Je zus heeft altijd gedacht dat jij en ik een andere band met elkaar hadden dan zij in gedachten had. Ook je broer had diezelfde gedachten. Tijd om te praten is zo belangrijk, je kunt dingen niet in een paar losse momenten delen met elkaar. Tijd met en voor elkaar! 
Jij en ik hebben veel gepraat samen, we hadden tijd daarvoor tijdens onze wandelingen met de honden, maar ook op ons zaterdag middag uitje, samen met een latte macchiato op een terrasje. Vaak gingen wij naar de Helfheuvel in den Bosch, of naar Dongen, Arendshof, mensen kijken was favoriet bij ons. Als we eenmaal zaten kwamen de onderwerpen vanzelf. Er zijn gesprekken tussen ons geweest die niet voor derden bestemd waren, via watsapp onderandere. Wie staat er bij stil dat het leven in enkele seconden op z’n kop kan staan en je dingen niet meer ongedaan kan maken. Daar hoort geen misbruik van gemaakt te worden, maar jammer genoeg is dit wel gebeurt. Ik vind dat van geen respect getuigen voor jou. Dat was onderandere één van de onderwerpen die je zus en ik besproken hebben, en ook hebben wij foto’s van jou gedeeld, omdat ook een telefoon niet te vertrouwen is. Ik vertelde aan je zus van die keer dat wij samen in de spreekkamer zaten bij dokter Andries,  ( het was toen nog heel gewoon dat de dokter zat ze roken) maar dat de dokter een gebroken sigaret aanstak, wij wezen hem daarop, maar hij rookte gewoon door met die gebroken sigaret. Even later viel de onderste helft van de sigaret eraf, en de dokter zei ‘ ohh, da was zeker en vast geen juiste sigaret ‘…… 
Wij lagen krom van het lachen, maar uiteindelijk kon ook de dokter erom lachen….. 
Herinneringen zijn goed om te delen, ik ben nog niet in de stemming om dit elke dag te doen, maar deze twee dagen hebben ook je zus en mij nog dichter bij elkaar gebracht, en met jou. 
Lieve vrolijke, hartelijke en zorgzame dochter, ik mis je zo verschrikkelijk veel……….

11 augustus 2008

Geplaatst op

Vandaag zou je allertrouwste maatje twaalf jaar zijn geworden. Tika.
Vanaf de dag dat zij in jouw leven kwam heb je alles voor haar opgegeven. Géén vakanties, geen weekendjes weg, jij wilde niet dat Tika langer dan een paar uren op een dag alleen was.
Het ging zover dat je je werktijden aan paste aan Tika, en dat was te prijzen, dat zouden veel meer mensen moeten doen, of anders geen hond in huis nemen. Waar Tika was, daar was jij, en andersom ook. 
Vorig jaar mei is Tika toch nog vrij onverwacht overleden. Ja, ze begon te sukkelen, maar Tika bleef een vrolijk en blij dier.
Je moest een moeilijke beslissing nemen, en dat deed je. 
Tika bleef bij je, ze kreeg een mooi plekje thuis, omringd door hartjes en lichtjes. 
Samen zijn we veel opgetrokken met elkaar na de dood van Tika. Troost zoeken bij elkaar. 
Troost zoeken, ik weet niet waar, ik weet niet bij wie….
Zeven maanden na het overlijden van Tika heb ik ook onverwacht afscheid van jou moeten nemen.
Ik begrijp niet waar ouders de kracht vandaan halen om verder te gaan na het overlijden van een kind. Het gat waarin je valt is zo diep, en zo steil, op eigen kracht kom je daar niet uit. 
Als je als ouders samen bent kan je elkaar helpen om uit die diepe put te komen, al hoor je ook regelmatig dat een koppel het samen niet red na zo’n dramatisch verlies. Dat ouders het verlies niet samen kunnen verwerken. 
Ik geloof dat direct. 
Ook bij mij wordt het verlies van jou zwaarder elke dag, de huilbuien volgen elkaar sneller op dan de eerste weken, de boosheid neemt toe en ik sluit mij nóg meer af van de buitenwereld. 
Als het avond wordt komt de rust een beetje terug in mijn wereldje, stilte, afgesloten van de wereld om mij heen. 
Gordijnen dicht, de kat naast mij die mij troost door zijn stille aanwezigheid. 
De televisie, boeken, mijn slaapkamer is mijn schuilkelder waar ik de rust en de stilte vind om met jou samen te zijn. 
Ik mis je meer en meer lieve Diana……hoe hard kan dit leven zijn. 

Tropisch..

Geplaatst op

Ja, jij wist het ook, ons ma krijg je niet mee in een auto met maar twee deuren. Ik kan mij ook niet herinneren dat jij en je zus gereden hebben in een auto met maar twee deuren. Ja, dat witte fiatje van jou, dat had als ik mij goed herinner maar twee deuren. Toch reden jij en ik er heel vaak mee naar het Lido om daar met de honden te spelen en te wandelen. Het zal de minimale afstand zijn geweest dat ik toch bij je instapte. 


Door de tropische temperaturen van de afgelopen dagen wordt het advies gegeven ramen en deuren dicht te houden zodat de warmte buitenshuis blijft. Ja ja, zie je het al voor je Diana. 
Niks dicht bij mij, dan maar te warm binnen. 
Even heb ik op de galerij van mijn flat gezeten, daar waait het lekker maar het is er vreselijk saai. Bomen hoger dan de flat ontnemen mij het uitzicht. Ja, het zijn prachtige bomen, ik heb er heel erg van genoten altijd. Maar mensen, ik onderandere, veranderen. Dat vond ik altijd onzin als mensen dat tegen mij zeiden, maar toch is het waar, ik ondervind het nu zelf ook. 


Samen zijn we vaak weggeweest, en ondanks dat je in een vierdeurs auto reed, was je echtgenoot altijd zo galant om mij naast jou te laten plaatsnemen. 
Zo was hij dan wel weer! 
Niks op slot, en altijd frisse lucht in huis, ook al is het warme lucht van een graad of vijfendertig. Het was afzien de afgelopen week en de pret duurt nog een dag of vier langer, minimaal. 
Ja, ik ben claustrofobisch, altijd al geweest, maar alles is toegenomen sinds jij er niet meer bent. Slapen zonder licht aan is er ook niet meer bij. 
Jij had er vast iets op gevonden om deze tropische dagen door te komen, jij wist je altijd wel te vermaken. Waar wij één van de laatste keren nog over gesproken hebben was jouw angst voor water, en daar heb ik mij lang over verbaasd. Je kon zwemmen, anders had je nooit je zwemdiploma’s gehaald, maar inderdaad, zwemmen deed je nooit. En jou kennende hadden deze tropische temperaturen je ook niet van gedachten doen wisselen. Net als bij je moeder was jouw ja ja, en nee bleef nee. Daar waren wij allebei niet zo geliefd om. 


Ach Diaantje, wat heeft jouw overlijden veel veranderd in ons leven, in mijn leven. ‘ Het leven gaat verder ‘, ik hoor het vaker dan me lief is. 
Ik houd een dagboek bij, nee niet deze berichten op deze site, maar kleine lieve en ook verdrietige dingen die ik alleen voor ons tweeën schrijf. 
Als ik straks dezelfde weg afleg als jij gaat dat dagboek met mij mee …. 
Maar ik moet nog een poos hierblijven, zoals kortgeleden nog tegen mij gezegd is, en ik zal mijn uiterste best daarvoor doen lieve dochter….. 

Bitter.

Geplaatst op

Het zijn de kleine, eenvoudige dingen die zo hartverscheurend bij mij binnenkomen. Een herinnering op fb waarbij ik dan jouw reactie terug zie.
Twee jaar geleden, bij de Smikkel buiten op een bankje een frietje eten. Ik weet het nog precies bij het zien van deze foto. Jij kwam daar ook graag, je hield wel van lekker smikkelen.
Het kost mij véél moeite niet de hele dag mijn tranen te laten gaan, ‘ je moet door ‘ zeggen mensen dan ook nog. 
Ik moet helemaal niks. 

Het overkomt mij vanuit het niets, de tranen, de boosheid en het ongeloof dat wij samen nooit meer leuke dingen kunnen doen. Nóóit meer naar mensen kijken op een terrasje, nóóit meer samen op stap, niks…. nóóit meer samen. 
Ik kan niet aanvaarden dat dit jou en mij is overkomen. 
Jij en ik waren blij met de kleine dingen, samen een latte macchiato drinken, en ook samen een frietje eten op een bankje. 

Weet je nog dat wij afgelopen herfst bijna dagelijks het bos ingingen om voor je schoonzusje tamme kastanjes te rapen, het was vaak een wedstrijd tussen ons wie de meeste en grootste kastanjes in de plastic tas had. Ik hoor nog je stem ‘ ma’ tje, hierheen, hier liggen echte joekels’, en tegelijkertijd moesten we ook Guusje nog in de gaten houden. En weer is het dadelijk herfst…..maar nu anders. 

Ja Diaantje, je kind verliezen is het ergste wat een moeder kan overkomen, als je man of je vrouw overlijdt en je bent nog jong, dan krijg je vaak een tweede kans in je leven, er komt weer liefde en vreugde in je leven, natuurlijk blijft er dan een litteken achter, maar je mag weer liefhebben en blij zijn. 

‘ Wees blij dat je nog twee kinderen en kleinkinderen hebt, je staat er in ieder geval niet alleen voor ‘….. 
‘ Ik wel, ik ben zo eenzaam sinds mijn man is overleden, mijn kinderen zie ik niet vaak, soms op zondag. Gelukkig woont mijn zus hier vlakbij, maar ja, ook zij kan de leegte die ik voel niet opvullen, en zij heeft haar man nog wel ‘…….het is verschrikkelijk als je zo oud moet worden, niet dan?’…….geen mens die de boodschappen voor mij boven brengt, alleen aan tafel zitten met mijn bordje, sinds mijne man er niet meer is heb ik zeven kilo ingeleverd ‘. 

Het zit niet in mijn karakter om te denken ‘ bekijk het maar, ik loop door, maar kijk niet raar op als ik op een dag een moord bega Diaantje…. 
Ik ga proberen wat tv te kijken, misschien maakt mij dat rustiger. 
Lief, mooi, geinig en soms ook ondeugend kind van mij, ik mis je heelheel erg….. 

Waar of niet waar…

Geplaatst op

Nee, ik werk niet mee aan een interview waarin alle namen, datums en gezinssituatie’s worden veranderd.


Linda.nl had mij gevraagd voor een interview in de rubriek ‘ mijn verdriet’.
Het interview ging telefonisch, en voor plaatsing zou het interview naar mij toegemaild worden, ik kon dan altijd nog wat dingen aanpassen. 
Vantevoren was mij gezegd dat vanwege privecy redenen de namen veranderd zouden worden, en daar kon ik mee instemmen. Maar niet in het veranderen van datums en het veranderen van gezinssituatie’s. 
Ik ben geen 68 jaar, en ik heb ook geen twee zoons en twee dochters, waarvan jij Diana, de oudste zou moeten zijn. 
Ik was een beetje geschokt, dus zo gaat het als je meewerkt aan een interview. 


Het interview op zich was prettig verlopen, een hele aardige en begripvolle jonge vrouw nam mij het interview af, maar mijn kijk op verhalen in tijdschriften of via rubrieken op internet neem ik voortaan toch maar met meer korrels zout. 
Als ik mijn oprechte verdriet om jou moet faken dan zie ik daar vanaf. De waarheid wil ik niet verdoezelen door in een andere gezinssituatie te stappen zodat sommige figuren gespaard blijven van zijn of haar rotstreken……. 
Nee, zo zit ik niet in elkaar, en bovendien….. ik heb mijn eigen site’s op WordPress ook nog, ik hoef van mijn hart geen moordkuil te maken.

Memories

Geplaatst op

Vandaag lag in de brievenbus de nieuwe vergroting van één van jouw foto’s Diana. Mooie foto van een lachende dochter, precies zoals je was. Ondeugende blik in je ogen, maar ook zo lief.


Facebook trakteerde ook weer met herinnerings foto’s, en dat zijn welkome cadeautjes.
Foto’s uit 2016. Het gezin van je broer was met vakantie naar Turkije, en ik zorgde drie keer per dag voor hun katten, toen hadden ze er twee, maar bij hun thuiskomst van deze vakantie kwamen er twee kleine zwervertjes mee terug uit Turkije. Eén voor mij, en een voor het gezin van je broer. 


Als ik bij je broer de katten ging verzorgen kwam je er af en toe ook gezellig even bijzitten, dat vond ik zo leuk en gezellig. 
Hier zit je op je gemakje op de grond bij de poezen, beetje spelen, beetje aaien, gezellig met mij samen een bakkie doen of wat anders drinken. 


Twee weken later kwam het gezin van je broer thuis met nog twee piepkleine zwervertjes. Mijn Milly, en Pamuk, die bij je broer ging wonen. 
Het zijn beiden mooie dieren geworden.
Diana, het is hier momenteel boven de dertig graden, jij hield daar in je jongere jaren enorn van, maar ineens had je daar ook tabac van. Ik zie je nog zitten, het zweet liep van je voorhoofd af, en de douche had bij enorme hitte een trouwe klant aan je. 


Gisteren waren je zus en weer even bij je oma op bezoek, maar oma droeg een dik vest, en ze vond het waaien. Maar Diana, ze is tijdens ons bezoek niet in slaap gevallen, wat een wonder is. 
Mijn slaap wil weer niet komen, en dan vind ik het fijn om even met jou te praten. In mijn hoofd en mijn hart ben je altijd bij mij, ik neem je overal met mij mee, ook naar de supermarkt ja, dan bekijken we samen wat we gaan eten. In mijn gedachten praten we samen heel wat af. 
Gisteren heeft je neef Ediz bij mij gelogeerd en dat vond ik bijzonder leuk. Dat mag hij gerust vaker doen, maar jongens van twintig logeren niet vaak meer bij hun oma….. 
Het is moeilijk zonder jou Diana, de tranen komen vaak op momenten dat ik je het liefst heel dicht bij mij zou willen hebben, of als ik zou willen appen met je, of als ik besef dat er weer geen rood autootje voor de deur stopt om mij op te halen……. 
Ik mis je, ik mis je heel erg lieve Di… 
Dikke kus van mama xxxxxxxxxx

04 – 08 – 2019

Geplaatst op

Het kan geen toeval zijn, een jaar geleden droeg je ook je favoriete jurk met witte opdruk. De mijne hangt nog nieuw in de kast, en blijft daar ook. 
Bij de dagelijkse herinneringen van FB kreeg ik vandaag deze drie foto’s van jou in de bioscoop. Op 4 augustus was je samen met je zus naar de bioscoop.
Ik herinner mij nog dat we samen eerst Guusje hadden uitgelaten, want je zus zou direct na haar werk met je meegaan naar de bioscoop, jij had daar je vaste plek, en niet op die plek kunnen zitten accepteerde jij niet. 
Om vijf uur stond je bij je zus voor de deur, maar nog geen zus te bekennen. 
Het werd tien over vijf, kwart over vijf, je begon je zus te appen, ‘ als je nu niet rap hier bent dan ben ik weg’…….
Half zes, nog geen zus te bekennen. 
‘ Ma, zeg maar tegen Lique dat ze het bekijkt, ik ben weg, Lique weet heel goed dat ik altijd op tijd vertrek, ze weet ook waar ik altijd wil zitten’.
En daar ging je, je stoof de hoek om, ook mij verbouwereerd achterlatend. 
Nog geen vijf minuten later kwamen jullie allebei de hoek weer omgereden. 
‘ Stap in Lique, want je hebt mazzel dat ik nog omgedraaid ben toen ik je aan zag komen op de Groenewoudlaan’..…..
Een uur of wat later kreeg ik deze foto’s van je zus toegestuurd, daar zat je in een lege bioscoop, popcorn en cola naast je, het feest kon beginnen. Daar  zat je, triomfantelijk op de voor jezelf gereserveerde stoel helemaal achterin.

Ik kan het weer niet droog houden, een jaar geleden was je nog bij ons, wist niemand dat enkele maanden later ons leven voorgoed zou veranderen.
Mijn leven is voorgoed veranderd, niets zal ooit nog hetzelfde zijn, ik zal al nooit meer dezelfde zijn….. 

…een plek onder de zon…

Geplaatst op

Was jij nog hier geweest, dan had ik direct positief gereageerd op de grote bovenwoning die de woningbouw – vereniging vandaag vrij geeft, het is altijd mijn wens geweest om in het centrum te wonen. Drie slaapkamers, een groot balkon, géén open keuken.
Een huis naar mijn zin. Maar het ontbreekt mij aan energie, het ontbreekt mij aan vreugde, het ontbreekt mij aan heel veel dingen. 
Met jou samen had ik geen seconde getwijfeld, jij en ik hadden er iets moois van gemaakt, en jouw enthousiasme had mij zeker over de streep getrokken. 
Ik weet nog heel goed dat wij het vaak hadden over deze woning…. zeker toen ik in 2018 de mededeling kreeg dat binnen afzienbare tijd mijn huidige woning gesloopt zou worden. 
‘ Waar zou jij nou echt heel graag willen wonen ma’ tje? ‘dat heb je mij regelmatig gevraagd toen het bericht van de sloop eenmaal goed tot mij doorgedrongen was.
Ik word niet op straat gezet, wij als bewoners hebben twee keuzes aangeboden gekregen, terug naar de plek waar ik nu woon, maar dan moet ik tijdelijk naar een andere woning toe, of verhuizen naar de plek waar nu de andere drie flats gesloopt worden, en de nieuwe flats straks herrijzen. 
Maar ik kan ook reageren op een geheel andere woning, tot en met Tilburg aan toe. Maar dat gaat het ‘m niet worden, dat wees jij ook direct van de hand.
Als jij nog bij mij was geweest had ik nog vandaag de keuze gemaakt om naar het centrum te verhuizen…… 
Het ontbreekt mij aan zoveel dingen Diaantje, er is nog geen energie om een stoel op te pakken. Hopelijk heb ik die energie wel als ik hier echt weg moet. 
Ik reed net met je zus langs het huis, maar eenmaal weer terug op mijn vertrouwde plek, zet ik het verhuizen toch helemaal uit mijn hoofd. Niet meer aan denken……nog een tijd op mijn vertrouwde plek blijven, dat lijkt mij voorlopig fysiek en emotioneel de beste optie voor mij…… 

Ogen…

Geplaatst op

Vandaag vond ik een moeilijke dag lieve Diana. Weer een poging gedaan om je foto’s te sorteren, dat is gedeeltelijk gelukt, dwz ik heb precies één foto in een lijstje geplaatst. Ook lag er weer een mapje foto’s in de brievenbus. Ik bestel jouw foto’s bij Albelli, ik ben tevreden over de service die zij geven, en ze zijn snel en niet duur.


Graag wil ik een vergroting laten maken bij een foto winkel, ik merk dat de foto die ik nu vergroot ingelijst heb staan en hangen, mij steeds confronteert met het uitdelen van je herinnerings prentje na jouw afscheid.
Ik wil deze foto van jou vervangen door een foto waarop je breed lacht, een foto die spontaan gemaakt is, waar je op staat zoals je echt was. Die schaterlach, je spontaniteit moet erook op te zien zijn. Je ogen die konden spreken, ik wist wat je bedoelde door je manier van kijken. Wij samen konden praten via onze ogen. Dit wil ik zien in één foto, en die foto’s heb ik gelukkig.


Morgen wil ik ook Ria bellen voor een afspraak, de laatste keer dat ik onze kapster bezocht was de dag voor jouw afscheid. Ik weet hoe belangrijk het voor jou was om op tijd naar de kapper te gaan, je haren moesten goed zitten. Je moest elke ochtend al vroeg op, maar je stond exta vroeg op om ook je haren in model te brengen.
Vaak gingen wij samen tegelijk naar Ria, en als we dan beiden klaar waren moest je direct daarna naar huis om het model aan jouw wensen aan te passen, zelfs om eerst snel even een half brood te gaan halen bij de bakker was not done… 
‘ Nee ma, zo ga ik niet de straat op, geen denken aan’.
Pas als je een paar plukjes rechtop of juist plat gestreken had was je er klaar voor, Ria wist dat, ze kende je….
Jij zou mij allang eerder mee naar Ria hebben genomen, vijf weken was de limiet voor jou. 
Ik ga Ria morgen bellen, misschien heb ik het bezoek aan haar ook wel op de lange baan geschoven omdat ik nóóit zonder jou naar de kapper ging….
Naar de fotograaf, en een afspraak maken met Ria, wish me luck Diana….