RSS feed

Spoorloos…..

Geplaatst op

En weer was moeder spoorloos. Niet op haar eigen afdeling, ook niet bij de buren, maar weer op afdeling knotwilg. Moeder stelt het wel, ik voel mij dit keer niet schuldig dat ik mij een week niet heb laten zien. Moeder heeft mij niet gemist. Verzorgster Wilma liet foto’s zien waarop moeder poseert met een zwarte pruik, onherkenbaar, ik herkende mijn eigen moeder niet, maar het is mij duidelijk dat moeder niet elke dag stil in een hoekje zit te sippen. Omdat dochter en ik toch onze draai niet konden vinden tussen de bewoners van de afdeling knotwilg, namen wij moeder mee terug naar haar eigen afdeling waar Mary om haar vader en moeder zat te roepen. Toen wij met moeder in haar vizier kwamen riep Mary, ‘Joke, wie zijn dat, en bij de verbaasde blik van Mary na moeders antwoord schoot ik toch in de lach. ‘ Ohhh, is dat nou je dochter, zei Mary, en je kleindochter ‘……goh, die heb ik nog nooit gezien’……die lieve Mary…

Half deze week hoorde ik het bericht dat de vader van mijn kinderen ernstig ziek is. Ondank dat wij al jaren niet meer samen zijn komt zo’n bericht toch binnen. In ons geval was er geen vechtscheiding zoals vandaag de dag aan de orde is, er kwam geen jeugdzorg aan te pas en ik ben geen seconde bang geweest dat mijn ex de kinderen wat zou aandoen. De kinderen onderhielden geen contact met hun vader en dat was hun eigen vrije keuze. Noem het elkaar uit het oog verliezen, dat kan zo gaan in het leven. Heel af en toe zagen zij hun vader, maar dat stelde weinig voor. Toen mijn zoon deze week gebeld werd door zijn tante, een zus van vader, was de schrik dan ook groot. Ik kan niet goed onder woorden brengen hoe de stemming was toen alle drie de kinderen op de hoogte gebracht waren. Ongeloof is denk ik het beste te omschrijven.

Oudste dochter werd op haar werk op de hoogte gesteld, maar of dat nou zo’n goed plan geweest is, ik heb haar zelden zo sprakeloos en zo lang aan de telefoon gehad. Je valt terug op herinneringen, ontdekt dat het leven in sneltreinvaart voorbij gevlogen is. Dochter besloot vader te bellen en kreeg zijn vrouw aan de lijn. Huilend deelde zij aan mijn dochter mee dat ze heel blij was haar te horen, ze had gezocht, gezocht maar niet gevonden. Toen is tante op zoek gegaan en kwam al vrij snel uit bij mijn zoon die het slechte nieuws aan zijn zussen mocht overbrengen. Nog steeds is er ongeloof, waarom zijn er zoveel jaren zonder contact voorbij gegaan….daar is niet echt een goed antwoord op te geven. Alle leven is eindig, ook dat van je ouders.

Een ontmoeting is gepland……. ( wordt vervolgd )

Advertenties

Regrets….

Geplaatst op

let go

Ja, achteraf gezien zijn er veel dingen die ik anders had gedaan als ik toen had geweten wat ik nu weet. Toen is lang geleden, en gedane zaken nemen geen keer. Je krijgt geen kans om dingen over te doen of ongedaan te maken. Dat prentte mijn moeder er al vroeg in. Niet dat moeder gelovig was, helemaal niet, integendeel. Als kind herinner ik mij dat alleen met kerst de kerk bezocht werd, en dan ook nog omdat een van mijn tantes meezong in het koor. Toen ik ouder werd zijn haar woorden over hemel en hel mij wel bij gebleven, als je stout was ging je niet alleen in de zak van zwarte Piet mee naar Spanje, maar nog erger was het vooruitzicht van de hel als je niet goed zou leven, als je niet naar grote mensen luisteren zou.

Ik kan mij nog goed herinneren dat op een avond vlak voor sinterklaas de deurbel ging. Een paar deuren voorbij het huis van mijn oma, waar wij bij in woonden, woonde een politieagent, meneer van Zon, en ik zal nooit vergeten hoe mijn hart tekeer ging toen juist hij in vol ornaat binnen stapte. Ik greep mijn moeders rokken vast maar ik moest eens goed luisteren, meneer de agent kwam voor mij. Niet voor mijn een jaar jongere broertje, maar speciaal voor mij. Van zijn preek kan ik mij niets meer herinneren, maar dat ik daarna nachten wakker gelegen heb is mij wel bijgebleven. Ik werd een angstig kind, was overal voor op mijn hoede, bang om ook maar iets verkeerd te doen.

De hel kwam weer in beeld toen ik mijn eerste vriendje kreeg, als protestants meisje kon ik geen vriendschap hebben met een katholieke jongen. En omdat ook zijn ouders er dezelfde mening op na hielden en druk op hun zoon uitoefende om onze vriendschap te verbieden, want ja, die hel op de achtergrond, liet het vriendje mij in de steek. Toen korte tijd na deze ervaring mijn moeder met een nieuwe ” vader ” voor ons op de proppen kwam heb ik mijn kont tegen de krib gegooid.  Die nieuwe vader wilde behalve vader ook mijn vriendje zijn als mijn moeder naar haar werk was.

Kort daarna ben ik als het ware uit huis gevlucht, het kon mij op dat moment niet meer schelen of ik wel of niet in de hel zou belanden. Ik heb spijt van te snel genomen beslissingen, ik heb oprecht spijt van dingen die ik in opwellingen gedaan heb. Ik heb God teleurgesteld,  mensen hebben mij teleurgesteld waardoor ik nog maar weinig vertrouwen in mensen over heb.  Toen ik zelf kinderen kreeg waren zij mijn leven, mijn alles, en dat is nog steeds zo. Ja, het is waar dat ik te beschermend ben, ook nu nog, maar gelukkig accepteren mijn kinderen mij zoals ik ben.

In 2005 dacht ik eindelijk de liefde gevonden te hebben, twee jaar was ik zo gelukkig als ik maar zijn kon, maar ook deze relatie eindigde omdat hij toch bij zijn vrouw bleef, voor zijn zekerheden en zijn kinderen als excuus gebruikte. Weer twee jaren dat ik de ene na de andere leugen en beloftes geloofd heb….. In de hel geloof ik allang niet meer, die heb ik hier op aarde al meegemaakt, ik geloof oprecht in de woorden in de bijbel, dat God al je zonden vergeven zal als je oprecht spijt hebt van de dingen waarvan je wist dat ze niet goed waren toen je ze deed……..ik heb oprecht spijt, van veel dingen die ik anders had moeten doen. Het leven gaat verder en je probeert geen fouten meer te maken, er zijn dingen die je moet accepteren en daarmee verder moet. Maar ik vertrouw op God, aan de finish zal ik pas ervaren of mijn spijt aanvaard wordt.

Amen.

Gullie jat katten…..’

Geplaatst op

16 November……

“Gullie jat katten’……met die woorden komt ze naar mij toe gelopen. Ik ken haar, regelmatig maakt ze een praatje met me, maar vandaag was ze niet te pruimen deze oude dame. “Ge kunt zegge wa ge wil…maar gullie jat hier katten, gaat ze nog een keer verder. Ik begin te protesteren, ze kent me verdorie toch al veel langer dan vandaag, maar ze gaat verder ‘ ik heb mee meensen geproat die het gezien hebben, en dr hee ok ene brief gehangen hier in ’t winkelcentrum……er worden poezen vermist ‘….en da doe de gij….
Ze is niet voor rede vatbaar en begint te vertellen dat er ergens bij een winkelcentrum ook een poes is meegenomen. Dat heb ik ook gezien gisteren in hart van Nederland.
Ik zeg tegen de vrouw dat ze mij toch wel langer en beter kent dan vandaag, maar ik lieg en ben stiekem en al mopperend loopt ze richting winkels….
Ik sta perplex, pak mijn tas op en loop richting autootje…..
Op de hoek zie ik een andere oude dame naar mij kijken, ik sta stil, klaar voor de aanval, en zie hoe ze naar mij toekomt. Mijn gezicht staat op storm, maar de dame zegt dat ze mij regelmatig bij de katten ziet staan. Ik weet dat u ze voert, zegt ze….al lange tijd….


Ik ontdooi……’ als ik voer heb, zegt ze, waar kan ik dat dan afgeven ?….
Ik vertel haar dat ik elke dag op een vaste tijd aanwezig ben, en wijs haar het plekje onder de struik…..
De dame ziet zichzelf blijkbaar nog niet onder het struikgewas duiken, en duikt in haar tas. Ze pakt uit haar portemonnee vijf euro en stopt die in mijn hand. Voor de poezen en voor jou, zegt ze’…….
Een samenloop van omstandigheden…..dit heeft zo moeten zijn, ik geloof dit met heel mijn hart……..

Praxis……

Geplaatst op

Het gaat winter worden. Gelukkig ben ik niet de enige persoon die voor zwerfkatten zorgt, maar ik wil toch nog een warme tip delen op deze pagina. Ga naar een bouwmarkt en koop daar een opbergbox die wordt gebruikt om bijvoorbeeld tuinkussens in op te bergen. ( ik heb gekozen voor dit model van Praxis ) Dit model is wind en weer bestendig.

Er kunnen met gemak drie katten in, maar als er maar één zwerfkat bij je rondloopt kun je volstaan met een kleiner model. De binnenkant van de kist beplak je met tempex, ook verkrijgbaar bij de bouwmarkt. Ook de bodem en de deksel beplakken, zorg dat het stevig vast zit. Maak met de vorm van bv een bord, een opening waar de kat doorheen kan. Niet te dicht bij de grond. Eventueel de kist nog met plastic beschermen, ik heb dat gedaan met komo huisvuilzakken, een stevig pak stro ( geen hooi ) erin en je hebt een fijne winterplek voor je zwerfkatten. Ik vernieuw het stro elke herfst zodat ze er weer een winter tegen kunnen.

Hierboven voorbeelden voor als je maar één zwerfkat in je buurt hebt. Regelmatig vragen mensen aan mij waarom ik de katten niet mee naar huis neem. Weet je, als dat zou kunnen had ik dat zeker gedaan. Maar katten die al jaren buiten leven neem je niet zomaar even mee. De katten die ik verzorg zitten al jaren op dezelfde plek, en ik ga er elke dag naar toe om te voeren. Ze zijn allen geneutraliseerd, dus meer dan ik nu verzorg worden het er niet. Het waren er vijf, nu nog twee en een half, omdat één van de drie niet altijd op komt dagen.

Ik zou zeggen, hebt u zwervers in uw buurt, zorg er dan asjeblieft goed voor. Succes.

Petities en zo…..

Geplaatst op

Geloof me, ik zit er helemaal doorheen. De koek is op. Het is moeilijk omgaan met mij momenteel. Kort lontje, voor bijna alles en bijna iedereen. Geen plezier en rust kunnen vinden in de dingen die ik doe. Al de hele maand oktober overweeg ik te stoppen met Facebook, al wat ik tegenkom is ellende. Petities tegen het stoppen van dierenleed vliegen me constant om de oren, en ja, ik wil dat het dierenleed liefst vandaag nog stopt, maar dat is een droom. De wereld wordt alleen maar slechter. Wat op de wereld rondloopt bedoel ik dan, want met de wereld is niks mis.

Ik weet dondersgoed waar de oorzaak zit, maar tot nu toe heb ik geen energie om actie tegen mijzelf te ondernemen. Het komt door een té lange periode van alleen maar geven, ja en amen zeggen, en niet duidelijk aangeven waar mijn grens ligt. Daarnaast heb ik zorgen om mijn dochter, op wiens bord iedereen denkt te kunnen gaan zitten schijten. Herkenbaar ja, ze heeft dat niet van een vreemde, toen ik haar leeftijd had was ik precies hetzelfde, met dit verschil dat ik hulp zocht en advies ook accepteerde. Terugvallen had ik ook, maar langzaam maar zeker boekte ik toch vooruitgang. Dat kwam voor sommige mensen wel eens hard aan, maar zo werkt het nu eenmaal.

Ik voel mij moe en uitgeput, moe van het zorgen, en uitgeput van het overal alleen voor staan. De kans dat ik stop met Facebook is momenteel groot, ik trek het gewoon niet meer. Ik wil mezelf weer eens vertroetelen, boeken lezen, oordopjes in en naar muziek luisteren. Maar ik wil ook dat mijn dochter meer voor zichzelf gaat opkomen, dat zou al een groot verschil maken. Zij moet eens stoppen met een klaagmuur te zijn voor mensen, zij zit zelf nog volop in de sores en daar houden bepaalde personen totaal geen rekening mee, die beginnen haar evenzo vrolijk om half zes in de ochtend al te appen omdat ze zelf al uitgeslapen zijn, en mijn dochter is óók géén mediater, en dat wil ik toch hier even kwijt. Ik ben moeder en wil dit alles nu even kwijt, ik heb er genoeg van en wil mijn oude leventje weer terug !! Dus als jij / jullie je aangesproken voelen, dan heb ik dat in ieder geval al bereikt.

Avondje uit….

Geplaatst op

Om tien voor zeven zouden mijn dochter en ik moeder ophalen om naar een avond te gaan waar door een orkest en een zangroep musicalliedjes opgevoerd zouden worden. We waren een beetje aan de late kant omdat dochter moest werken tot zes uur, maar er was een goed plekje voor ons gereserveerd.  Medebewoner Rien zou ook met ons meerijden. 

Eenmaal zittend in de auto begint moeder….wie is die man die met ons meerijdt, waar gaan we naar toe, nemen jullie mij mee uit….en waarom zit die man ook in de auto. Ik zeg, moeder, die man is Rien, die bij jou op de afdeling woont. Nou, ik ken hem niet hoor, gaat ze verder. Ik praat er overheen en vraagt of ze zich verheugt op de muziekavond. Moeder haalt haar schouders op…..ze zal het wel zien zegt ze.

We werden bij aankomst verwelkomt door Wilma en mevrouw de Peffer, twee lieve dames die meer dan hun best doen voor de ouderen van afdeling Knotwilg. De man van mevrouw de Peffer is ook bewoner van het verzorgingshuis,  vanzelfsprekend is zij dan ook meer dan wij aanwezig op de afdeling en helpt ook mee met de andere bewoners. 

De avond begon, en na enige tijd vroeg ik moeder hoe zij het vond. Moeder keek me veelbetekenend aan……ik stelde dezelfde vraag aan Rien en hij vond het wel leuk zei hij. Na een half uurtje stootte moeder mij aan, waarom zit die man naast jou, vroeg moeder, wie is dat……weer even later, tot hoelang duurt dit hier?  Ik vraag moeder of ze het nog steeds leuk vind. Ik heb niet gezegd dat ik het leuk vind, zei moeder, dat maak jij ervan…….

Ik voel mij een beetje opgelaten, jullie hadden dit niet voor mij hoeven regelen hoor, gaat moeder verder, ik zit niet zo lekker ook op deze stoel, het lijkt wel een keukenstoel van mijn opoe.  En ik moet moeder gelijk geven, ook ik zit hard en ongemakkelijk,  en we zitten pal tegen elkaar aan. Toen een begeleidster even naast moeder kwam zitten om te vragen of ze genoot van de avond zei moeder, het is niet onaardig, maar voor mij had het niet gehoeven. 

Misschien is het haar leeftijd, 89. Moeder is het liefst thuis op haar afdeling, uitstapjes hoeven niet meer voor moeder, ze voelt zich op haar gemak thuis waar ze de afdelingen gaat bezoeken,  en ze is graag samen met Marie……ik zag dan ook dat moeder blij was om weer thuis te zijn……..en eerlijk is eerlijk, wij ook. !

Jij alleen….

Geplaatst op

Misschien ben je fysiek niet meer bij me,

maar eigenlijk ben je helemaal niet weg.

Je zal altijd bij me zijn in gedachten,

en in alle dingen die ik zeg.

Dat noem je onlosmakelijk verbonden.

Zoals twee mensen die bij elkaar horen…

maar de strijd met elkaar om het geluk hebben verloren.

Maar onvoorwaardelijke liefde behoeft geen relatie,

het is een zekerheid.

Alleen voor diegenen die op de liefde zijn voorbereid,

dus ook al ben je niet meer samen met elkaar,

en lijkt de liefde heel ver bij je vandaan.

Weet dan als geen ander

dat echte liefde altijd zal blijven bestaan.