RSS feed

Mazzel oma…

Geplaatst op

oma5

Herken jij het ? Je krijgt foto’s toegestuurd via whatsapp je hoort dingen, je ziet dingen, maar krijgt erbij te horen dat je het niet op FB mag zetten. Dat betreft in mijn geval voornamelijk foto’s. Ik ben in het bezit van twee prachtige kleinzoons, en als ik zeg prachtig, dan bedoel ik ook prachtig. Ze delen veel met mij, nou ja, veel……maar ermee pronken dat mag ik niet. Neem de oudste, van kleins af aan ( hij is van 1997 ) slaat hij bijna geen weekend over om te komen slapen, nee, ik noem óók geen namen en geboortedatums, beloofd is beloofd. Op mijn bureau staat een foto, daar leert hij fietsen op zijn fietsje met zijwieltjes, nu vliegt hij om de paar weken naar zijn vriendin in Turkije. Maar de weekenden dat hij niet onderweg is komt hij nog steeds een nacht logeren. Is dat rijkdom of niet ? Daar staat wel tegenover dat zijn logeerkamer tegen het einde van het jaar leeg komt te staan. Kleinzoon vertrekt dan naar Turkije om daar te gaan studeren. Ik zal hem vreselijk gaan missen. Juist omdat het nooit anders is geweest alle jaren. Het gebeurt nu al dat hij naar zijn familie en vriendin vliegt en ik het zó stil vindt zonder hem . Maar ja, ook mijn kinderen vlogen ooit uit, en ja, daar had ik minder moete mee.

In zijn jongere jaren ( hij is van 2000 ) kwam jongste kleinzoon ook zeer regelmatig mee. Zodra vader of moeder ze had afgezet gingen de boys om beurten de douche in, pyama’s aan, en dan begon de pret. Iets lekkers eten, drinken, lol maken, spelletjes doen, of een  film in de cassetterecorder. De oudste keek in de woonkamer of op de logeerkamer naar een film naar keuze, en samen met de jongste was het met oma samen in bed Tom & Jerry  kijken, en hoe het kon weet ik niet meer, maar we bleven lachen, om steeds weer dezelfde film met de even droge grappen. Chips mee naar bed, en genieten maar. Sinds tante, die om de hoek woont bij ze, alleen is, een jaar of zes nu, is de jongste overgelopen naar zijn tante, want die is nu alleen, en heeft óók nog eens een hond. De komende vier jaar zal deze jongste knapperd niet het land uit gaan, eerst nog zijn studie afmaken, daarna zien we wel weer verder. Pas als vader en moeder verhuizen naar Turkije is er de kans dat hij meegaat, maar dat ligt nog in de toekomst. Wellicht vindt hij hier een vriendin, je weet het niet, de belangstelling voor meisjes is er al dus wie weet. Het hebben, en houden van mijn kleinzoons is mijn grootste geluk………

05d0535e33510cb56cebb2a35b42c236

 

 

De doos…

Geplaatst op

​De doos. Vandaag heb ik ‘m voor het eerst geopend. De gouden doos. De doos waarin ik zoveel foto’s van jou bewaar, foto’s van de tijd dat je in het ziekenhuis lag. Foto’s die ik zonder veel tranen niet kon bekijken. 
Vandaag dacht ik het aan te kunnen. 
Bovenop jouw foto’s ligt het paarse zakje dat bedoeld was om een beetje as van jou mee naar huis te mogen nemen…..het zakje is leeggebleven, je man wilde jou ” heel ” mee naar huis nemen…..

Ook vandaag is het nog niet de tijd, het lukt mij niet zonder tranen jouw foto’s te zien. 
Tijd zegt niks lieve Diaantje,  behalve tranen voel ik mij diep ongelukkig nu. 
Diep ongelukkig bij het zien van de foto waar ik je lekkere dikke blauwe sokken heb aangetrokken, ijskoud waren je voeten. Waarom werd mij niet verteld dat ijskoude voeten de dood aankondigd ?

Ze hebben het geweten, lieten mij mijn gang gaan. Er zijn fouten gemaakt, daarvan ben ik overtuigd. Dat speelt nog altijd in mijn hoofd maar kan ik niets bewijzen.
Tijd heelt niks ….gemis blijft, wordt alleen maar meer. Verdriet slijt ook niet, een groot deel van mijn hart is weggenomen door jouw dood lief kind van mij…..💔💔
Maar ik weet dat ik je terug zal zien, binnenkort, als Jezus Christus allen die gestorven zijn weer tot leven zal opwekken.

( Johannes 5 : 28 )

Traditie…

Geplaatst op

Stories
Mijn lieve kind ❤❤❤❤

Traditie….
Today
by Anne Van De Laar

Altijd stond er een boeketje bloemen bij jou op tafel, je lievelingsbloem was de tulp….
Waren er geen tulpen, omdat tulpen er niet altijd zijn, dan werden het vaak rozen of een gemengd boeketje, niet te groot, niet te hoog maar wel graag in je lievelingskleur oranje.
Toen je weggleed uit ons leven heb ik jouw traditie voortgezet…..een bloemetje voor jou, elke week, in jouw lievelingskleur……

Mama mist je zo……..gemis verdwijnt niet, verdriet ook niet. Huilen, boosheid, onmacht, niemand willen zien en met niemand willen praten………

” If you haven’t
buried a child
of your own…..
the best advice
you can give
someone is “
None !

Next….

Geplaatst op

Ik zeg de laatste tijd vaak tegen mijzelf  ” wat is het volgende waar we nu weer tegenaan gaan lopen “. Nou Diaantje ik zal het meteen zeggen, je zus staat op de wachtlijst voor een nieuwe heup !
Gisteren weer bij de orthopedisch arts geweest en ze stond er helemaal achter. Het is een vrouwelijke arts en ook nog eens heel aardig.
Er gaan nog wat afspraken en onderzoekjes aan vooraf maar na de operatie zal je zus weer kunnen huppelen als een hert.
Daar ga ik vanuit en dat had jij ook gedaan Di .
Waar ik mij wel zorgen over maak is het verzorgen en uitlaten van Guus. Je zus laat niet graag dingen aan anderen over en Guus is een lieve hond maar met een eigen wil. 
Jij en ik hadden daar onze handen niet voor omgedraaid , maar alleen lukt het mij niet.
Er breekt dus weer een spannende tijd aan Diaantje, maar daarna zal je zus hopelijk weer als nieuw zijn ……..en wat daarna weer volgt…..
we wachten het maar af .

Oma & Mary…

Geplaatst op

Wat zijn we samen vaak naar oma Jopie geweest Diana. Vanmiddag zat ik wat overbodige dingen van mijn mobieltje te verwijderen toen ik een email tegenkwam uit 2018. In de bijlage zaten enkele foto’s van oma.
Toen oma verhuisde naar het verzorgingshuis werd ze vanaf de eerste dag dikke vrienden  met Mary die er al even woonde toen oma erbij kwam.
Oma en Mary, beiden dementerend maar wat begrepen ze elkaar goed. Maar allebei ook heel eigenwijs, wat de dames niet wilden dat deden ze ook niet. Oma was zorgzaam voor Mary. 
Mary riep vaak ” Joke, Joke waar ben je , kom eens even “. Jij moest oma erop attent maken dat Mary haar riep, want oma vergat vaak dat zij Joke was. Dan zaten de dames naast elkaar,  elkaars handen ineen, ontroerend om te zien. In de mail zat een foto waar Mary en oma samen de was aan het vouwen zijn.
De andere foto is een verhaal apart.  Toen Mary langere tijd aan bed gekluisterd was ging oma heel vaak naar Mary toe. Dan werd er wat gekeuveld tussen de dames en steevast gaf oma Mary een nachtzoen als zij ook naar bed ging.
De foto van oma en Mary is stiekem gemaakt door Kim, een van de verzorgende. Na een poos bij elkaar te hebben gezeten zijn oma en Mary in slaap gevallen met de handen nog in elkaar. Wij hebben veel leuke en grappige dingen mee mogen maken met oma en Mary, maar juist dit hebben wij life gemist Diaantje. 
Er zaten ook nog twee foto’s bij waarop oma aan het dansen is met een leuke jongeman en allebei een kerstmuts op.
Ik heb besloten om die foto’s later te plaatsen, bij een andere gelegenheid Di. 
Er is nog veel te delen tussen ons lieve Diaantje, ik mis je maar je bent geen seconde uit mijn gedachten ❤❤❤ 

Kummeligheden…

Geplaatst op

Vanmorgen werd ik wakker en had meteen de pest in Diaantje. Ik keek naar buiten en kreeg een heel onbestemd gevoel. Door de kale bomen zag ik mijn oude huis half afgebroken staan. Er zijn dagen dat ik op mijn knieën terug zou willen kruipen naar mijn oude huis. Niet elke dag ben ik blij met het huis waar ik nu woon. De buurt, de mensen, mijn inrichting….het wil maar niet echt lukken. 
Jij zei regelmatig tegen mij ” ma, doe toch niet zo kummelig , als ik weer eens moeilijk deed. Nu hoor ik dat ook regelmatig van je zus, dezelfde woorden.
” Ma, heb je nu echt zelf niet in de gaten hoe moeilijk je doet, en je moppert ook meer dan je ooit hebt gedaan.”

Als ik dan zoals nu alleen zit, dan bedenk ik mij dat jij en je zus vaak gelijk hadden en nog steeds hebben. 
Sinds ik hier woon is de frustratie toegenomen ondanks dat ik hier een fijne plek heb om te wonen. Maar ik besef ook  dat ik nóóit meer de moeder zal zijn die ik was toen jij nog bij ons was. 
Ik heb je zus beloofd dat ik deze week een afspraak zal maken met de huisarts omdat ik steeds vaker last heb van duizeligheid en niet op mijn benen kan blijven staan.
Ook als ik een stukje gelopen heb ben ik zo moe dat ik alleen met veel gepuf thuiskom.
Kummeligheden, ik geef het toe. Ik kan een drama maken over iets wat ik sinds mijn verhuizing niet meer terug kan vinden, over een lamp die nog steeds ontbreekt op mijn slaapkamer, om mijn bed dat te groot is voor mijn slaapkamer. 
Mijn zorgen om je zus die een nieuwe heup moet krijgen en zo kan ik nog wel even doorgaan……kummeligheden noemen jullie dat……ik noem het anders, frustratie 😩😖

Sp(r)ookje….

Geplaatst op

Weet je het nog Diaantje, onze nacht in het sprookjesbos van de Efteling ? Met het schrijven van een sprookje had ik een nacht in het sprookjesbos gewonnen voor vier personen. Het is al een hele poos geleden maar ik denk er nog  vaak aan terug. Wat werden we verwend en wat was het spannend. 
Ik weet niet wie er die nacht het hardst heeft gegild, volgens mij was dat toch je zus. Van jou herinner ik je schaterende lach. We sliepen in een piepklein huisje op de grond met ons vieren, een krakende deur en geluiden die ons uit de slaap hielden.
Het was zo leuk en spannend dat slapen er toch niet van had gekomen .
De wolf die op het raam bonsde en naar binnen kwam, je zus had het niet meer……

Een nachtwandeling door het pikdonkere bos waar plots van alles opdook vanachter een boom of uit de lucht. Een oud omaatje dat ineens aan kwam lopen, wat was dat genieten. 
De volgende dag mocht ik de Efteling openen en dat deed ik met jou samen en ook Roodkapje stond daar bij. Veel meer hebben wij die dag niet meer gedaan dan van het ene terras naar het andere gelopen. 
Op de foto draag je het horloge dat ik een paar maanden geleden van je man heb teruggekregen……het voelt nog steeds raar dat ik juist dat horloge heb teruggekregen maar helemaal nooit iets wat je de laatste dagen van je leven vaak droeg. Ik zou zo graag iets dragen wat voor jou bijzonder was, je had zoveel mooie dingen die wij samen gekocht hebben, voor je trouwdag en gewoon zomaar als je wat moois zag. 
Het leven kan zomaar plotseling een rare wending nemen mijn lieve Diaantje…..
Verdriet kan een mens erg veranderen. Voor mij blijft veel onbegrijpelijk maar ik moet ermee zien te leven Diaantje, hoe moeilijk ook. 💔

Frozen heart…

Geplaatst op

Kijk Diaantje, als je zus en ik hier samen bij elkaar zitten dan worden niet elke keer zware gesprekken gevoerd. Soms zitten we stilzwijgend bij elkaar en kijken we een beetje tv, laten samen Guus uit….

Het vreemde is dat ik steeds vaker denk dat ik geen sociale gevoelens meer heb.
Neem eergisteren, volgens mij gebeurde het in het programma van Jinek. 
Daar was een vrouw te gast die al jarenlang op zoek was naar haar moeder. Alles had ze in het werk gesteld om haar moeder te kunnen vinden en op de laatste dag van haar verblijf werd haar moeder gevonden. 
Ik zag tranen bij Jinek, bij mensen in de studio, maar mij deed het niets.
Ik heb dat steeds vaker, dat ik mij totaal  gevoelloos voel bij b.v aangrijpende gebeurtenissen, ik blijf er koud onder en dat maakt mij angstig. Wat is er mis met mij ?
Het vreemde is dat ik dat niet heb bij dieren. Wezens die afhankelijk zijn van de mens , de mens die in héél véél gevallen niet de verantwoordelijkheid neemt voor het dier wat het zijne is.

Ik weet van jou Diaantje, dat je op de rem trapte als er een eend met kuikens overstak.
Je verstond de kunst het achterop rijdende verkeer achter je te houden en het getoeter en de opgestoken middelvingers deden je niets.

Sinds jouw overlijden lijken mijn gevoelens veranderd. Ik ben niet mild meer maar ik weet niet hoe ik terug moet naar mijn vroegere ik……..boosheid en verdriet moeten een weg vinden, maar ik heb die weg nog niet gevonden…….


De drie bomen…

Geplaatst op

Samen waren wij dol op lezen, regelmatig kon je ons samen vinden in de Readshop of op een boekenmarkt. Als verrassing kreeg ik heel vaak van jou en van je broer en zus een mooi boek. Slim wisten jullie mij te ontfutselen welke boeken ik graag zou willen lezen. En niet alleen lezen, ik stal mijn verzameling ook graag uit.
Nu ik bijna de deur niet meer uitkom herlees ik af en toe een boek, en in een van mijn favoriete boeken kwam ik dit verhaaltje tegen, ik deel het graag hier…….

Gisteren was ik in het bos.
Op zoek naar drie bomen, drie bomen die ik gekend had.
Drie bomen die alle drie een tak hadden verloren. 
Drie bomen die daar alle drie op een andere manier mee omgegaan waren.
Gisteren. 

Vandaag heb ik ze gevonden.
De eerste boom was gaan rouwen  om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde te groeien: ” Dat kan ik niet, want ik mis een tak.”
De tweede boom was geschrokken van de pijn en had maar snel besloten om het verlies te vergeten.
De derde boom was ook geschrokken van de pijn.
Had gerouwd om het verlies. 
En het eerste voorjaar dat de zon hem uitnodigde te groeien had hij gezegd: ” Dit jaar niet.”
Maar de zon kwam het jaar daarop weer terug.
Nu zei de boom : ” Ja zon, verwarm mij opdat ik mijn wond kan verwarmen. 
Ziet u mijn wond heeft warmte nodig, opdat hij weet dat hij erbij hoort.”
En het derde jaar dat de zon  terugkwam sprak de boom : ” Ja zon, laat mij groeien want er is nog zoveel te groeien. “

Na wat zoeken vond ik de drie bomen, of eigenlijk twee. 
De eerste was klein gebleven. De plaats van de wond was duidelijk te zien, het was het hoogste punt van de boom.
De tweede boom was geen boom meer. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien. 
De van de wond moest ik zoeken. Achter een heleboel bladeren vond ik hem. 
De derde boom was het moeilijkst te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk was geworden. 
Maar gelukkig kon ik hem herkennen aan de dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht stond………..
 
                         (  Evert Landwaard  )

Manu Keirse …

Geplaatst op

​Ik was al eens eerder bij haar geweest, in 2019. De therapeute herkende mij meteen, ik haar niet. 
Een spontane vrouw, dat herkende ik na vijf minuten dan weer wel. Ik had mezelf vast voorgenomen om mijn tranen thuis te laten.
Het gesprek was verhelderend, ondanks dat de tranen toch weer meededen. Een volgende afspraak staat !

” Het was avond bij het meer en de lucht kleurde alsof zijn leven er vanaf hing. Er was overal paars en rose en geel en oranje, in woeste stille vegen. De mier en de vlinder keken ernaar alsof het de eerste keer ooit was. En eigenlijk was dat natuurlijk ook zo.
” Wat is rouw ? ” vroeg de mier. De vlinder keek naar de lucht. Hij schraapte zijn keel.
” Rouw is stilstaan bij de pijn die je voelt om iets dat er niet meer is ”  zei de vlinder.
” Rouw is het vieren van verdriet, aandacht voor iets dat je eigenlijk het liefst zou vergeten, maar dat gewoon te erg en te groot en te belangrijk is om zomaar te verstoppen. ” 
Hij stond op en vouwde zijn vleugels wijd open. De zon keek toe en hield zijn adem in. De lucht keek mee.
” Rouw is een periode waarin je jezelf helpt over iets heen te komen, door er helemaal in te gaan zitten. Op jouw manier. 

De mier dacht na. ” Kun je rouw fout doen?” Hij keek ongemakkelijk. De mier wist niet zeker of hij er geschikt voor was want hij had het nooit gedaan, en zo ja, of er dan iets zou gebeuren. Het leek hem eng.
” Oh nee” zei de vlinder, ” Oh nee zeg, ónmogelijk ! Jouw rouw is jouw rouw. Er zijn geen regels voor iets dat zó persoonlijk is. Het is jouw verwerking van jouw gevoel van verlies, en dat moet je dus op jouw manier doen. Rouw is niet als een dansje met bepaalde passen die voor iedereen hetzelfde zijn. Rouw is van jou .”

Hij ging weer zitten en keek de mier aan.  
” Rouw is van niemand anders dan degene die het voelt.”
De mier keek naar de grond. Hij had ineens behoefte aan rouw. Zomaar. Voor alles wat hij ooit  had weggestopt en toch altijd stiekem met hem meeliep, waarheen hij ook ging. Het moment was daar.
Hij keek naar de lucht, die op zijn manier rouwde. Het was misschien wel de mooiste rouw ooit.
Uitbundig, kleurrijk, prachtig. En heel, heel persoonlijk. 
Terwijl het voorzichtig donker werd, had de mier voor het eerst in zijn leven tijd voor rouw. Hij sloot zijn ogen en zuchtte diep.
Er was volkomen stilte……..

Buik vol tranen…

Geplaatst op

Vandaag voel ik tranen in mijn buik Diaantje, dat zal komen omdat ik de tranen in wil houden, het moet toch een keer beter gaan zou je denken……. maar ook vandaag weer niet. 😔😔
Ik maak mij zorgen om je zus. Vanmorgen belde je zus mij op en vroeg naar de naam van de orthopedist waar wij in december geweest zijn. Je zus kan op haar werk niet zo lang aan de telefoon blijven, maar ik vermoed dat ze niet lang meer wil wachten op een nieuwe heup. Ik begrijp al langere tijd niet waarom je zus maar door blijft lopen met deze pijn iedere dag. Ik zal het straks wel horen.
Gijsje is ook niet goed. Gisteren spuugde hij op drie plaatsen op de slaapkamer, vanmorgen in de woonkamer en nu ligt hij naast mij te slapen.

Het gezelschap van Gijsje verzacht veel. Samen hebben wij veel gedeeld. Gijs was en is er altijd voor mij. Samen dicht tegen elkaar aan op de bank, samen in bed televisie kijken, samen in de keuken het eten maken, Gijs is héél belangrijk voor mij.

Maandag is ook niet mijn favoriete dag van de week Diaantje. Toen jij nog bij ons was vulden wij deze dag wel door het bos in te gaan met de honden maar dat is niet meer. Regende het op maandag dan gingen wij ook vaak op bezoek bij oma Jopie in het Koetshuis……

Morgen is het tien januari, de dag van je crematie. ” Niet aan denken, denk aan positieve dingen “. Ja, werkte dat maar zo.
Ik begrijp de goede bedoeling wel maar zo werkt het niet bij mij. 
Samen met Joke heb ik een uurtje bijbelstudie gedaan, een blik op de toekomst.
Een toekomst waarin ik jou weer terug ga zien mijn lieve Diaantje. Géén afscheid voor eeuwig, maar een vooruitzicht op jouw terugkeer op deze aarde. 
Ik kijk ernaar uit om weer samen met jou te zijn. Niets is meer hetzelfde sinds jij er niet meer bent Diaantje. 
Ik mis je, ik mis je elke dag meer…….
Mama ❤❤❤

Bonusdochter…

Geplaatst op

Drie jaar ben je niet meer bij ons mijn lieve Diaantje. Elke dag ben je bij me, in mijn hart en in mijn gedachten. Tijd heelt niets, helemaal niets.

In de brievenbus vandaag een pakketje met daarin een heleboel liefde, medeleven en warmte. Ik sta even stil bij de brievenbus met het pakje in mijn handen , gericht aan 
” mama Anne ‘…..
Ik weet meteen van wie het pakketje komt, van mijn bonusdochter Fiona. Terwijl ik naar boven loop beginnen mijn handen te trillen, dit is de eerste keer in drie jaar dat mij zoveel liefde, warmte en medeleven wordt gestuurd op de dag van jouw overlijden lieve Diaantje. 

” Lieve bonus mama Anne “……..
Ik begin weer te huilen. Ik sta stil en denk aan Fiona, dit is Fiona, denkend aan mij terwijl zij en haar man in oktober hun enige dochter hebben verloren. 
Fiona stuurt mij warmte en schrijft dat ik er niet alleen voor sta……

Lieve bonusdochter, weet je nog dat we een paar dagen voor Diana’s overlijden gezellig met ons vieren bij de Rooi pannen in Tilburg hebben zitten kletsen, ik herinner Diana’s lach nog als de dag van gisteren…..
Hoe konden wij toen weten dat allebei onze levens zo traumatisch zouden veranderen. 

Lieve Fiona, weet dat ik en Lique er ook zijn voor jullie, ook jullie staan er niet alleen voor, en dat jullie daar niet overin hoeven te zitten heb ik zeker gezien bij het afscheid van jullie dochter Sanne, nooit zal zij vergeten worden en jullie als ouders ook niet.

Ik vind het fijn dat jullie dichterbij zijn komen wonen en ik kom zeker gauw naar jullie toe…..
…..als de datum van Diana’s definitieve afscheid voorbij is…..
……nog steeds heb ik moeite met datums waar een herinnering aan vast zit. Mijzelf kennende zal dat nog wel blijven duren.

Lieve bonusdochter, je schrijft dat je Diana nooit zult vergeten, ik waardeer héél  erg dat je dit zegt……ook jullie lieve dochter zal nóóit worden vergeten……nóóit !

Geplaatst op
Lieve Diaantje, ik mis je zo 💔

Goede reis….

Geplaatst op

Gisteren met je zus naar Avri tuincentrum geweest. ” Kom op ma, je moet er eens uit “..
Omdat ik weet dat je zus wel elke dag in het tuincentrum kan vertoeven ben ik meegegaan. Maar eigenlijk zit ik het liefst thuis, in mijn hoekje voor het raam op de bank. Toen jij er nog was gingen we vaak met ons drieën, jij speurde in december de tuincentra af naar afgeprijsde kerstverlichting. Jouw huisje was het hele jaar door verlicht met kerstverlichting. 
In vazen, langs de spiegel, gedrapeerd langs de ronde bol bij het raam. Ik weet nog de laatste keer , je wilde nieuwe puntjes voor op de kast, maar waar we ook naar toe gingen, geen lichtpuntjes te krijgen. 
Ten einde raad dan maar naar de kringloop en daar vond je er nog twee. Het waren niet de mooiste maar je had nu tenminste reserve.
En wat denk je Diaantje, nu zie ik er zoveel dat ik er bij wijze van spreken mee plat gegooid kan worden…….

December is niet meer mijn favoriete maand zonder jou Diaantje, elke dag heeft een herinnering waar ik heel verdrietig van word. Ook januari is voor mij een moeilijke maand…..hopeloos, letterlijk en figuurlijk. 

Ik denk aan je neef die nu op Schiphol wacht op zijn vlucht naar zijn vrouw. Mijn hoofd is altijd wel ergens mee bezig en daar word ik doodmoe van Diaantje. Je zus met haar versleten heup en de pijn die ze daardoor dagelijks heeft. Je zus is een bikkel net zoals jij dat was. 

Het geluid op mijn telefoon…..ding dong…..
                           Gate open
          verwachte boarding over 13 minuten….


Goede reis lieve kleinzoon, ik ga je reis volgen.

Een lach en een traan….

Geplaatst op

Zaterdag 19 december 2019……


Het was gezellig druk in het centrum. Samen met je man zaten wij gezellig op het terras van de Cambreur. Bakje koffie met wat lekkers erbij. Er was van alles te doen in het overdekte winkelcentrum. Een soort van kerst- vrouw dolly Parton liep zingend op en neer door het centrum en als dolly bij ons voorbij liep zong jij luidkeels mee…..
We waren naar het centrum vertrokken omdat ik héél nodig een nieuwe b-h nodig had. Jij zou met mij naar Hunkemöller gaan en zoals je lachend zei ” ik smeer je wel een vangnet aan moeder”……

Je liet mij van van alles passen, van wulpse gevallen tot harnassen die ook mijn buik bedekten. Je bleef maar lachen en droeg het ene na het andere gevaarte aan. Twee keer was de verkoopster al langs geweest, of ze ons kon helpen…….” neeeee ik kom er wel uit met ons ma, ze wil ook alleen mij maar in de paskamer “……
Na een half uur brak het zweet mij uit, mijn rug was nat ondertussen, dus ik trek een beetje geïrriteerd mijn trui aan en ga de winkel in. Ik zeg, nog steeds een beetje geïrriteerd, kijk Diaan, dit soort model moet het worden in mijn maat “…….staat ze daar schaterlachend te roepen ‘ ohhhhhhhh maar zeg dat dan ma’tje ‘….dat kan ik toch niet ruiken…….lol lol lol  

Eindelijk, nadat Diana de betaling had gedaan 
( ik kreeg ze allebei van haar cadeau) konden we terug naar het tafeltje waar haar man nog steeds zat te wachten. 

Het was ons laatste uitje, de laatste keer dat ik je zó heb horen lachen….de nacht daarop werd je met spoed opgenomen in het ziekenhuis……

De b-h’ s liggen nog altijd nieuw in de verpakking in de kast…..ik denk ook dat ze daar blijven liggen…..een herinnering met een lach, maar ook met een traan…..tranen…..
Herinneringen doen mij nog altijd véél pijn en verdriet lieve Diaantje……tot ik je weer terug zal zien draag ik je in mijn hart overal mee…..

Geloof….

Geplaatst op

Heel mooi magazine gekregen van mijn Lique. Héél mooi, maar ik schrok van de prijs. Wat is alles duur tegenwoordig, echt niet meer normaal.
” Ma, niet zeuren over hoe duur het was, het is een cadeautje “. 
Ja dat is ook zo, niet zeuren moeder…..ik zeur inderdaad te veel de laatste maanden. Kan mijn frustratie niet kwijt, laat ik er maar vanuit gaan dat de hulp die ik ga krijgen mij ook werkelijk hulp gaat bieden.
Maar even terugkomend op het mooie magazine. Het is een uitgave van Plus en gaat over afscheid nemen van een dierbare. Onder mijn bed staat een doos vol met boeken en tijdschriften over de dood en doodgaan. Er staan troostende gedichten in, verhalen van mensen die een dierbare verloren hebben en hoe het hun is vergaan na een bepaalde tijd.

Het viel mij op dat een weduwnaar en een weduwe minder lang in hun verdriet bleven dan ouders die een kind verloren hebben. Sommigen pakten hun leven weer op met een nieuwe partner, sommigen gingen weer werken of reizen maken en er zijn zeker ook partners die hun verdriet niet te boven komen.

Ik vind troost door over mijn kind te praten, aan haar te denken, haar te herinneren met haar schaterende lach maar ook met haar eigengereidheid. Ook kon ze bokken als een echte bok, dan was nee nee en dat kon soms wekenlang duren.
Hoe zal het zijn als ik haar weer terug zal zien want daarvan ben ik overtuigd. Mijn kind wacht in het herinneringsgraf  ( Johannes 5 : 28 ) tot zij Jezus stem zal horen en weer tot aards leven zal worden opgewekt.
Ik geloof niet dat overledenen naar de hemel gaan ,dat is nooit God’s bedoeling geweest. 
” Stof ben je en tot stof zul je terugkeren. 
( Genesis 3 : 19 )
Mijn kind ga ik terugzien…..op deze aarde….


Lief leven….

Geplaatst op

Gestommel aan de voordeur…..je neef was thuis en je zus zou een avondje overslaan…….
Haar beste en enige vriendin sinds jaren zou een avondje komen. Ik besloot toch maar even te gaan kijken toen de deur zachtjes openging.
Het lachende gezicht van Fiona keek mij aan en ik wist me héél even geen raad met mijn gevoelens. In haar handen had ze een gouden envelop met eromheen een wit lint waar de tekst ” lief leven ” op gedrukt stond. Op het lint was een kleine kleurige kolibrie van glas vastgemaakt……in de kaart had ze een persoonlijke boodschap voor mij geschreven…….

Ik ken Fiona van kind afaan, als jong meisje kwam ze regelmatig bij ons thuis, en nog altijd zijn mijn Lique en Fiona vriendinnen.

Fiona is de moeder van Sanne, de jonge vrouw die landelijke bekendheid kreeg toen ze in oktober samen met haar zorgkind Hebe verongelukte. 

Héél even voelde ik mij ongemakkelijk, had ik misschien een huilende Fiona verwacht in plaats van een lachende ? Maar ik had al snel door dat ze omgeven was door verdriet. Herkenbaar……

Het verdriet zien van iemand die mij zo dierbaar is breekt opnieuw mijn hart. Natuurlijk wil ze praten over haar dochter en gelukkig heeft Fiona een lieve man en genoeg mensen om haar heen die een luisterend oor hebben. 
Het verdriet van Fiona is zo herkenbaar. Wéér een moeder die haar véél te jonge dochter heeft verloren, daar kom je nóóit meer overheen……ook al zegt men dat tijd alle wonden heelt. Niet de wond van een overleden kind……..

Theo….

Geplaatst op

Ach mijn lieve Diaantje, het liefst zou ik deze en komende maand overslaan, er kleven zoveel verdrietige herinneringen aan.
Gisteren naar de praktijk geweest voor de kwartaal controle voor mijn diabetes.
Er was niks goed. Helemaal niks !
Nee, ik ben de laatste maanden niet makkelijk in de omgang, ik zat nog maar net en daar kwamen de tranen weer. 
De diabetes controle verliep niet echt makkelijk, de verpleegkundige is streng tegen mij waardoor ik nog harder begin te snikken.
” Ik denk dat u nog midden in het rouwproces zit, en daarom begrijp ik niet dat u geen hulp zoekt”,
” U zegt op alles nee maar het is echt nodig dat u deskundige hulp zoekt om hier uit te komen en leert met het verlies van uw dochter te leven “.
Ik was zo van streek dat de rest van de controles opgeschoven werden naar maart.
” Het heeft weinig zin nu uw bloeddruk te meten, u zou uwzelf het beste helpen door professionele hulp te zoeken’…….
Ze blijft mij aankijken en zegt dat het haar spijt dat ze een beetje hard tegen mij was bij binnenkomst, ze doet al geruime tijd haar best om mij te helpen maar ik wijs alles af….

Helemaal waar is dat niet, ik heb vorig jaar op haar advies ook hulp van een psychologe aanvaard maar daar had ik geen klik mee. Als ik geen klik heb met iemand anders dan vertel ik daar niet het hemd van mijn lijf tegen. Én het moet gaan over het hier en nu, en niet over mijn jeugd !
” Een praatgroep misschien “?   Nee dat zeker niet, dus ik heb haar aanbod om te gaan praten met een hulpverlener aangenomen, de eerste afspraak is in januari…….toen ik de datum genoteerd had zei ze dat mijn verdriet wel kan begrijpen. Haar schoonzus heeft ook een kind verloren en heeft daar een boek over geschreven, twee zelfs, beide boeken staan in mijn boekenkast. 

Trouwens, elke keer als ik haar spreekkamer binnenkom denk ik aan de laatste keer dat jij mij vergezelde naar de controle…..je oog viel meteen op haar bril en ik weet nog heel goed dat je tegen haar zei ” dat is een montuur van Theo, dat is ook mijn favoriet”……dat spontane van jou Diaantje , dat lieve, dat hartelijke dat vergezeld mij bij alles en is er misschien wel de oorzaak van dat ik met gemengde gevoelens haar spreekkamer binnenga…….

( word vervolgd )

Theo….

Geplaatst op

Ach mijn lieve Diaantje, het liefst zou ik deze en komende maand overslaan, er kleven zoveel verdrietige herinneringen aan.
Gisteren naar de praktijk geweest voor de kwartaal controle voor mijn diabetes.
Er was niks goed. Helemaal niks !
Nee, ik ben de laatste maanden niet makkelijk in de omgang, ik zat nog maar net en daar kwamen de tranen weer. 
De diabetes controle verliep niet echt makkelijk, de verpleegkundige is streng tegen mij waardoor ik nog harder begin te snikken.
” Ik denk dat u nog midden in het rouwproces zit, en daarom begrijp ik niet dat u geen hulp zoekt”,
” U zegt op alles nee maar het is echt nodig dat u deskundige hulp zoekt om hier uit te komen en leert met het verlies van uw dochter te leven “.
Ik was zo van streek dat de rest van de controles opgeschoven werden naar maart.
” Het heeft weinig zin nu uw bloeddruk te meten, u zou uwzelf het beste helpen door professionele hulp te zoeken’…….
Ze blijft mij aankijken en zegt dat het haar spijt dat ze een beetje hard tegen mij was bij binnenkomst, ze doet al geruime tijd haar best om mij te helpen maar ik wijs alles af….

Helemaal waar is dat niet, ik heb vorig jaar op haar advies ook hulp van een psychologe aanvaard maar daar had ik geen klik mee. Als ik geen klik heb met iemand anders dan vertel ik daar niet het hemd van mijn lijf tegen. Én het moet gaan over het hier en nu, en niet over mijn jeugd !
” Een praatgroep misschien “?   Nee dat zeker niet, dus ik heb haar aanbod om te gaan praten met een hulpverlener aangenomen, de eerste afspraak is in januari…….toen ik de datum genoteerd had zei ze dat mijn verdriet wel kan begrijpen. Haar schoonzus heeft ook een kind verloren en heeft daar een boek over geschreven, twee zelfs, beide boeken staan in mijn boekenkast. 

Trouwens, elke keer als ik haar spreekkamer binnenkom denk ik aan de laatste keer dat jij mij vergezelde naar de controle…..je oog viel meteen op haar bril en ik weet nog heel goed dat je tegen haar zei ” dat is een montuur van Theo, dat is ook mijn favoriet”……dat spontane van jou Diaantje , dat lieve, dat hartelijke dat vergezeld mij bij alles en is er misschien wel de oorzaak van dat ik met gemengde gevoelens haar spreekkamer binnenga…….

( word vervolgd )

Stukje lezen ?

Geplaatst op

Zelf ben ik nooit geabonneerd geweest op één of ander tijdschrift. Jij wel hé Diaantje, je gaf me regelmatig door jou gelezen tijdschriften mee.
Misschien kocht je ze los, dat weet ik niet. Wat ik wel weet is dat je elke maand de ” Linda ” kocht, je vond daar spannende verhalen instaan. ( ….. ) Meestal gingen de Linda’s door naar je zus. 
Sinds kort krijg ik weer de Margriet via je zus. Je zus krijgt dit blad ook weer via……..
Het komt er gewoon niet van om eens rustig even een stukje te lezen, ik kan mijn gedachten er niet bijhouden.

In een hoek van de kamer staat een mand met tijdschriften die ik elk jaar van je zus krijg. De kerst en nieuwjaarsedities van Margriet en Libelle. In het verleden heb ik weleens tegen je zus gezegd dat ik de verhalen erin en de voorkanten van de speciale uitgaven zo mooi vind. Vanaf toen kreeg ik elk jaar de speciale uitgaven van je zus. Vaak staan er sneeuwtaferelen op de voorpagina’s, of dieren in de sneeuw. Daar doet je zus mij een groot plezier  mee en die verzamel ik dus ook. In de mand ja !
Vanaf december 2019 liggen de bladen nog ongelezen in de mand. 

Een paar dagen voor eind 2019 werd jij met spoed opgenomen in het ziekenhuis en kwam je niet meer thuis, eind 2020 overleed je oma, eind 2021 zat mijn hoofd vol met stress over de komende verhuizing.

Wat gaat het komende jaar mij brengen. Zal ik nog tot april, mei in de kou moeten zitten….mijn kast nog minder kunnen vullen met etenswaren, niet elke dag kunnen douchen ?
Ja Diaantje, dit is de realiteit van nu. De realiteit van jou te moeten missen. Jij had mij hier doorheen getrokken met je humor, je gekke ideeën…..ik hoor het je al zeggen, ” kom op ma, trek je jas aan, we gaan lekker een koude neus halen buiten’, en meer van die grappen. En dan die schaterlach erachteraan die je tot in Den Bosch kon horen……..
Ja wat kon jij mij opvrolijken door mij alleen maar met een gek gezicht mij aan te kijken.
En weet je nog die keer bij de tandarts, ik kon mijn mond niet bewegen en niet opendoen en jij en je zus begonnen in de behandelkamer al zo te lachen dat de tandarts jullie buiten wilde zetten, hij was pissig op jullie. Maar jij was de aansteker zoals bij alles. Je flapte er alles uit. 
Ach Diaantje, ik herinner mij nog zoveel voorvallen waarbij jij mij en je zus een natte broek bezorgde van het lachen……..

Ik mis je zo lief Diaantje………..💔❤❤

Van het gas af…

Geplaatst op

Het is koud Diaantje. Ja ik hou van de herfst én de winter,maar niet in mijn huiskamer. Een beetje gas terug zegt de overheid. Dit alles heb jij niet mee gemaakt Diaantje. Het begon met corona, mondkapjes, inentingen, de avondklok en lockdowns overal. 
Gesloten grenzen en nog héél véél meer.
En nu rijzen de prijzen van de levensmiddelen en de energieprijzen de pan uit.
Daar zit ik nu in mijn nieuwe huis in de kou.
Dat ik eigenwijs ben daar weet jij echt alles van, jij kent mij als geen ander dus de verwarming blijft uit ! Nou uit, twee uurtjes begin van de avond de verwarming aan maar meer gaat dat niet worden.
Eerst maar eens afwachten of de prijzen nog verder gaan stijgen……wie weet ?

Weet je nog dat wij tweeën ook niet konden wachten op het vallen van de bladeren, de steeds korter wordende dagen, jouw zoektocht naar sfeerlichtjes voor in je huis, je tuin en de lichtpuntjes voor op je kast want je kon je niet genoeg reserve hebben……
Samen in het bos kastanjes rapen, nu zou  ik dat niet meer doen, het is voedsel voor de dieren en daar had jij mee ingestemd als dieren vriendin, dat weet ik zeker Diaantje. 

Waar ik zeker trouw aan blijf zijn mijn rozen voor jou ,mijn berichtjes aan jou, lichtpuntjes bij je foto omdat ik dicht bij je wil zijn ook al kan ik je niet meer fysiek knuffelen……

Jij keek elke winter weer uit naar de eerste sneeuw, dan vertrokken we met de honden naar de bossen en vermaakten ons als kleine kinderen……..ik mis je lachende blijdschap, je kon nog zo blij zijn als een kind……..

Je zus viel hier vanavond binnen met de woorden ” ohhhh ma, lekker, rode kool “.
Ik weet dat Diaantje dat elke donderdag bij jou kwam eten met haar man, en dat je dat nu heel erg mist “……..

Door tegen je te praten, blijf je voor mijn gevoel héél dicht bij mij en zijn wij altijd samen mijn lieve lieve dochter Diana, je bent en blijft altijd van mij, je liefhebbende moeder……..

Gas terug nemen….

Geplaatst op

Het is koud Diaantje. Ja ik hou van de herfst én de winter,maar niet in mijn huiskamer. Een beetje gas terug zegt de overheid. Dit alles heb jij niet mee gemaakt Diaantje. Het begon met corona, mondkapjes, inentingen, de avondklok en lockdowns overal. 
Gesloten grenzen en nog héél véél meer.
En nu rijzen de prijzen van de levensmiddelen en de energieprijzen de pan uit.
Daar zit ik nu in mijn nieuwe huis in de kou.
Dat ik eigenwijs ben daar weet jij echt alles van, jij kent mij als geen ander dus de verwarming blijft uit ! Nou uit, twee uurtjes begin van de avond de verwarming aan maar meer gaat dat niet worden.
Eerst maar eens afwachten of de prijzen nog verder gaan stijgen……wie weet ?

Weet je nog dat wij tweeën ook niet konden wachten op het vallen van de bladeren, de steeds korter wordende dagen, jouw zoektocht naar sfeerlichtjes voor in je huis, je tuin en de lichtpuntjes voor op je kast want je kon je niet genoeg reserve hebben……
Samen in het bos kastanjes rapen, nu zou  ik dat niet meer doen, het is voedsel voor de dieren en daar had jij mee ingestemd als dieren vriendin, dat weet ik zeker Diaantje. 

Waar ik zeker trouw aan blijf zijn mijn rozen voor jou ,mijn berichtjes aan jou, lichtpuntjes bij je foto omdat ik dicht bij je wil zijn ook al kan ik je niet meer fysiek knuffelen……

Jij keek elke winter weer uit naar de eerste sneeuw, dan vertrokken we met de honden naar de bossen en vermaakten ons als kleine kinderen……..ik mis je lachende blijdschap, je kon nog zo blij zijn als een kind……..

Je zus viel hier vanavond binnen met de woorden ” ohhhh ma, lekker, rode kool “.
Ik weet dat Diaantje dat elke donderdag bij jou kwam eten met haar man, en dat je dat nu heel erg mist “……..

Door tegen je te praten, blijf je voor mijn gevoel héél dicht bij mij en zijn wij altijd samen mijn lieve lieve dochter Diana, je bent en blijft altijd van mij, je liefhebbende moeder……..

1953….

Geplaatst op

Totdat jij er niet meer was dacht ik eigenlijk niet zo vaak aan de dood Diaantje. Het was de ver van mijn bed show.
Nu denk ik vrijwel dagelijks aan de dood. Het lijkt alsof ik het aantrek. In tijdschriften, op sociaal media, het gaat steeds vaker over de dood. 
Eergisteren was ik samen met je zus bij je oom, mijn enige broer. Het was een leuke en lekkere dag, je oom had gekookt, er was appeltaart met slagroom waar je zus gek op is, ja, het was een fijne dag.
Je zus had buiten mij om afgesproken. ” Zo, zei ze, dat staat vast want ik ken je, er komt anders weer niets van.
Jij kende mij al langer zo Diaantje en je zus begint mij nu ook te kennen. 

Sinds jouw en oma’s overlijden zien wij elkaar vaker, en dat wil ik graag zo houden Diaantje. Er is een tijd geweest dat wij elkaar sporadisch zagen, soms nog weleens bij oma in het verzorgingshuis, maar oma is er ook niet meer. Oma overleed elf maanden na jou.

Oma was geen familiemens, er waren lange tijd genoeg ooms en tantes om naar toe te gaan, maar oma had er niets mee. Oma had geen behoefte aan familie bezoekjes . ” Nee, we gaan nergens op bezoek en hier hoeft ook niemand op bezoek te komen “. Zo was je oma.
Soms denk ik dat oma dat doorgegeven heeft aan mij, ik ben ook niet van bezoekjes afleggen en jullie alledrie ook niet.

Sinds jij er niet meer bent sta ik véél meer stil bij onze sterfelijkheid. Het leven kan zomaar ophouden voor mij, voor ons allemaal. Het risico is ook veel groter naarmate we ouder worden. 
Daarom wil ik de tijd dat wij hier nog zijn verbonden blijven met elkaar. 
In het bijbelboek spreuken hoofdstuk 9 :11 / 17 staat dat niemand zijn of haar tijd weet. Tijd en toeval treft ons allen, je wordt niet van tevoren door God ingelicht wanneer jouw dag aanstaande is…..en dat is maar goed ook.

Ik mis je zo lieve Diaantje 😘😘

Sterrenhemel…

Geplaatst op

Als de slaap uitblijft en de nacht lang duurt, dan is sterren kijken een optie. Weet je nog Diaantje dat we samen uren voor het raam stonden om sterrenbeelden te zoeken ?
Wij woonden toen nog in Zanddonk en vanuit jouw slaapkamer speurden wij om beurten de sterrenhemel af. Op marktplaats had ik een sterrenkijker op de kop getikt en om beurten tuurden wij de ruimte in.
Ach mijn lieve Diaantje, memorys, je moet ze koesteren zeggen ze. Dat doe ik ook maar ik zit nog midden in mijn verdriet dat zomaar ineens kan opduiken.
Dat begrijpen veel mensen niet. Ik kan mijn laatste dagen met jou niet loslaten, ik zie je pogingen om met je zus en mij te praten, je stak je duim naar ons op als het tijd was om te gaan. Ik had zo graag bij je gebleven, je vast willen houden, dag en nacht…..
Er is zoveel wat ik niet hier wil delen, niet  kán delen, maar juist de laatste dagen van jouw leven kan ik niet loslaten, maken mij keer op keer spontaan aan het huilen. 

Ik maak mij zorgen om je zus. Ze werkt zich een slag in de rondte voor een salaris waarvoor menigeen de middelvinger zou opsteken. Werk dat haar behoorlijk wat lichamelijke klachten oplevert.  Als ik zo nu en dan eens binnenloop staat ze te sjouwen als een bouwvakker…….
Al geruime tijd heeft ze veel pijn en loopt daardoor ook moeilijk. Eindelijk maandag naar de huisarts. O wee als deze haar niet serieus neemt……
Echt Diaantje, ik blijf er bij dat alle slechte gebeurtenissen van de laatste twaalf jaar zich opgestapeld hebben, onverwerkt zijn gebleven en jouw overlijden daar een hele grote schep bovenop heeft gestapeld. 
Je zus en ik staan alleen in ons verdriet om jou, maar beiden zijn wij niet zo dat we iedereen maar aanklampen met onze sores, het gaat altijd goed met ons, tot we ons huis binnengaan en de deur in het slot draaien, ons afsluiten voor alles en iedereen.

Werken moet om te kunnen leven en in je onderhoud te kunnen voorzien. Maar er zijn héél véél zaken waarmee ik moeite heb hier in Nederland. 
Je zus staat altijd voor mij klaar en voorzover ik kan sta ik ook klaar voor haar…..
Je zus heeft niet ” jouw ballen ” als je begrijpt wat ik bedoel. Wat jij niet wilde dat deed je ook niet, geen denken aan. Jij gaf je mening ook niet met een omweg maar eerlijk en duidelijk. 

Gelukkig is je zus maandag patiënt nummer één. Ik hoop dat ze op haar strepen staat en voor zichzelf opkomt……🙏🏼🙏🏼

Eindje fietsen?

Geplaatst op
Gijs

Wat duren de dagen lang als je de deur niet meer uitkomt Diaantje. Ik wil wel maar het gaat niet. Blijven proberen, maar dat is niet makkelijk. Ik heb zo te doen met je zus die zich een slag in de rondte werkt en daarnaast ook nog met mij opgescheept zit.
Niet kunnen slapen en vechten tegen mijn tranen. Ik heb de energie niet om naar de overkant te lopen om een brief te posten.
Ik heb mezelf altijd een sterke vrouw gevonden, dat vond jij ook Diaantje, ons ma kon alles, maar dat is echt verledentijd. 

” Toch maar een fiets aanschaffen ” dan kan je zo binnendoor naar de Albert Heijn ‘. Ja, de fiets is er gekomen, maar ook die staat stil, ik durf het niet.
Ik tril van top tot teen zodra ik de fiets zie.
Ja Diaantje ik heb deskundige hulp nodig anders kom ik niet uit dit dal. Ja ik heb twee keer hulp gehad maar ook weer stopgezet. Telkens op de klok kijken, vragen stellen die er helemaal niet toe deden, knikken en met een pen op de tafel tikken, telefoontjes tussendoor……ik werd er nóg gestoorder van……

Mijn enige gezelschap is kater Gijs en ik ben heel blij met zijn gezelschap. Hij is nóg aanhankeler geworden nadat ik terug kwam van de bruiloft van je neef. Gijs was nog niet eerder vier dagen zonder mij geweest. Oh ja, er is goed voor hem gezorgd maar Gijs is vreemde mensen niet gewend. Hij volgt mij overal in huis, heeft zijn eigen plekje voor het raam op zijn eigen kattenstoel.
Gisteren speelde RKC tegen AZ, nou dan heb ik geen kat aan hem, kijken naar al die drukte vindt hij geweldig, ik ook want het geeft een paar  uur wat afleiding Diaantje.  Jij zou dit ook geweldig hebben gevonden, en ook die herinnering is erg moeilijk, dat ik niks meer met je kan delen lieverd.

Hoe ik door deze periode heen moet komen weet ik nog niet Diaantje…..komt tijd komt raad , ik laat het maar over mij heenkomen.
Ik mis je zo heel erg lieve Diaantje ❤❤❤

Jaartje ouder….

Geplaatst op

Afgelopen week werd ik vierenzeventig, alweer een jaar waarvan ik blij ben dat het voorbij is.
Ik heb wat minder geschreven de laatste tijd Diaantje, minder gedeeld, maar jij was geen seconde minder in mijn hart en mijn gedachten. 
Het was een heel vreemd en eenzaam jaar, alweer !  

Verhuisd, mijn draai niet kunnen vinden, en ik bemerk nu dat ik mijn draai nog steeds niet heb gevonden. Het leek goed te gaan, maar ik voel dat ik nu weer een paar stappen terug ben gegaan. 
Het verdriet is in alle hevigheid weer terug, huilen doe ik hier thuis, ik kom nog nauwelijks buiten. 
Ik sluit mij af voor iedereen, bewust. Ik doe de deur voor niemand open, tenzij je je van te voren aankondigt.

De kaart van mijn schoonzoon waarin hij schreef géén contact meer met mij te willen hebben heeft er ook ingehakt. Omdat ik het niet bebrijp Diana.
Wat voor onvergeeflijks heb ik hem aangedaan ?
De wereld is zo anders toen jij er nog was Diana. 
We waren redelijk onbezorgd tot de corona pandemie opstak. Nog steeds gaan mijn gedachten terug naar begin 2020, de uitbraak van corona. Jij was eind 2019 al een poos doodmoe, je hoestte al weken en had meer hoofdpijnen dan anders……..achteraf heb ik nog steeds mijn twijfels over de aanpak van de huisarts.

Ik heb even niet mijn gedachten gedeeld. Ik hield ze voor mijzelf in de beslotenheid van mijn huis.
Ik heb veel gehuild, én nog gebeurt dat dagelijks. 
Ik zit niet iedere avond gezellig in de met kaarsjes verlichte huiskamer. De energiekosten beperken dat de verwarming mijn woonkamer behaaglijk maakt dus mijn verwarming blijft nog altijd uit .
Vroeg naar bed om het een beetje aangenaam te krijgen. Nederland is Nederland niet meer Diana. 
Misschien had jij er anders op gereageerd als ik, jij liet je nooit voor één gat vangen …….

Natuurlijk ga ik weer delen met je Diaantje, maar alles was me even te veel, er gebeurde te veel , ook en vooral in mijn hoofd…….
Maar uit mijn hart en mijn gedachten ben je nóóit lieve, lieve Diaantje, knuffelkind van mij ❤❤❤…….. ik mis je meer en meer……..