RSS feed

Mazzel oma…

Geplaatst op

oma5

Herken jij het ? Je krijgt foto’s toegestuurd via whatsapp je hoort dingen, je ziet dingen, maar krijgt erbij te horen dat je het niet op FB mag zetten. Dat betreft in mijn geval voornamelijk foto’s. Ik ben in het bezit van twee prachtige kleinzoons, en als ik zeg prachtig, dan bedoel ik ook prachtig. Ze delen veel met mij, nou ja, veel……maar ermee pronken dat mag ik niet. Neem de oudste, van kleins af aan ( hij is van 1997 ) slaat hij bijna geen weekend over om te komen slapen, nee, ik noem óók geen namen en geboortedatums, beloofd is beloofd. Op mijn bureau staat een foto, daar leert hij fietsen op zijn fietsje met zijwieltjes, nu vliegt hij om de paar weken naar zijn vriendin in Turkije. Maar de weekenden dat hij niet onderweg is komt hij nog steeds een nacht logeren. Is dat rijkdom of niet ? Daar staat wel tegenover dat zijn logeerkamer tegen het einde van het jaar leeg komt te staan. Kleinzoon vertrekt dan naar Turkije om daar te gaan studeren. Ik zal hem vreselijk gaan missen. Juist omdat het nooit anders is geweest alle jaren. Het gebeurt nu al dat hij naar zijn familie en vriendin vliegt en ik het zó stil vindt zonder hem . Maar ja, ook mijn kinderen vlogen ooit uit, en ja, daar had ik minder moete mee.

In zijn jongere jaren ( hij is van 2000 ) kwam jongste kleinzoon ook zeer regelmatig mee. Zodra vader of moeder ze had afgezet gingen de boys om beurten de douche in, pyama’s aan, en dan begon de pret. Iets lekkers eten, drinken, lol maken, spelletjes doen, of een  film in de cassetterecorder. De oudste keek in de woonkamer of op de logeerkamer naar een film naar keuze, en samen met de jongste was het met oma samen in bed Tom & Jerry  kijken, en hoe het kon weet ik niet meer, maar we bleven lachen, om steeds weer dezelfde film met de even droge grappen. Chips mee naar bed, en genieten maar. Sinds tante, die om de hoek woont bij ze, alleen is, een jaar of zes nu, is de jongste overgelopen naar zijn tante, want die is nu alleen, en heeft óók nog eens een hond. De komende vier jaar zal deze jongste knapperd niet het land uit gaan, eerst nog zijn studie afmaken, daarna zien we wel weer verder. Pas als vader en moeder verhuizen naar Turkije is er de kans dat hij meegaat, maar dat ligt nog in de toekomst. Wellicht vindt hij hier een vriendin, je weet het niet, de belangstelling voor meisjes is er al dus wie weet. Het hebben, en houden van mijn kleinzoons is mijn grootste geluk………

05d0535e33510cb56cebb2a35b42c236

 

 

Zeg me dat het niet zo is…

Geplaatst op

Het narcistisch slachtoffersyndroom

Het narcistisch slachtoffersyndroom, in het Engels Narcissistic Victim Syndrome (NSS) genoemd, is een ernstige psychische aandoening die voortkomt uit het jarenlang, stelselmatig worden mishandeld door een of meerder mensen met een narcistische persoonlijkheidsstoornis. De aandoening wordt anno 2018 nog niet officieel erkend en staat derhalve nog niet vermeld in de DSM V. Echter zijn de gevolgen van narcistische mishandeling van zo’n ernstige aard, dat het iemand voor zijn leven tekent.

Diagnose

Het narcistisch slachtoffersyndroom, vanaf nu NSS genoemd, heeft veel overlap met andere psychische stoornissen, zoals de borderline persoonlijkheidsstoornis, de afhankelijke persoonlijkheidsstoornis en de posttraumatische stressstoornis. Vaak zullen mensen die lijden aan NSS de verkeerde diagnose krijgen omdat NSS (anno 2018) nog geen officiële diagnose is binnen de Nederlandse GGZ en omdat er zoveel overlap is. Echter is het voor de behandeling van NSS uitermate belangrijk dat de therapeut of psycholoog bekend is met narcistische mishandeling en de gevolgen daarvan, zodat vanuit het juiste perspectief hulp kan worden geboden. Wanneer de therapeut deze kennis niet heeft, kan het zijn dat er tijdens de behandeling wordt geadviseerd om te blijven omgaan met de narcisten die juist de oorzaak van de klachten van de cliënt zijn. Dit zal de cliënt eerder van de regen in de drup helpen dan verder op weg. Puur omdat er vanuit mensen met een narcistische persoonlijkheidsstoornis geen wederkerigheid en inlevingsvermogen kan worden verwacht, is er vaak geen uitzicht op verbetering van de situatie.

Symptomen

De symptomen van NSS zijn heftig en dienen uitermate serieus genomen te worden. De meest voorkomende symptomen zijn:

  • Kapot zelfvertrouwen;
  • Twijfel aan jezelf en je eigen geestesgesteldheid;
  • Schaamte;
  • Slapeloosheid;
  • Verdwenen realiteitsbesef;
  • Gevoelens van hulpeloosheid en wanhoop;
  • Overspoelende gevoelens van verlies en rouw;
  • Gevoelens van onveiligheid;
  • Onverklaarbare angstaanvallen en dromen;
  • Afhankelijkheid;
  • Wantrouwen;
  • Depressie;
  • Denken dat niemand anders dan de narcist van je kan houden;
  • Jezelf niet meer begrijpen;
  • Niet meer normaal kunnen functioneren.

( Narcisme in relaties)

Suus..

Geplaatst op

Suus. Dit is geen foto van vandaag en ook niet van afgelopen week.
Ik maak mij echt zorgen om Suus. Het voeren heeft meneer Mol afgelopen week van mij overgenomen omdat ik ziek was, en ook nog heel druk met het inrichten van een woning.

Ook al ben ik ziek of nóg zo druk overal mee, ik zal nooit de zwervers in de steek laten. Meneer Mol zou het even van mij overnemen, maar als je mij goed kent, dan weet je dat ik alleen vertrouw op mezelf. Ik doe dingen op mijn manier, en half werk bestaat niet bij mij.
Toen ik vanmorgen op de voeder plaats aankwam was daar alleen de buurtkat. Brokjes, natvoer, melk en water neergezet. Even later zag ik zwart witje richting voer rennen, en weer even later ook Suus.

Ze is niet meer de Suus uit 2014, het is een schichtige poes geworden, ze is banger dan in het begin. Ik heb het daar moeilijk mee. ‘, Ahh joh, wat maak je je druk, het is maar een kat, er lopen zoveel katten buiten’.
Ja, dat weet ik, helaas is dat zo. Ik moet ermee stoppen om hulp voor Suus te vragen. Meneer Mol zei mij dat het dierenasiel in mijn woonplaats hem gezegd heeft dat Suus geholpen is, voorzien wordt van voer, (door wie denk jij..) en dat er geen oude katten van de straat meer gehaald worden.

Fijn, dan weet ik dat ook. Dan wacht ik af totdat ik Suus niet meer aantref, of juist wél aantref, maar dan gewond of overleden, gelijk Snoet en Siep. Of wanneer ik niet meer in de gelegenheid ben om mijn dagelijkse ritje naar Kaatsheuvel te maken.
Ik voel me geweldig met de wetenschap dat Suus aan haar lot wordt overgelaten als jarenlange zwerfkat, maar dat lieg ik dat ik barst. ‘ Mens, er zijn ergere dingen in de wereld gaande’, blijf lekker thuis, die kat red zich wel hoor, ook zonder jou “.
Weet je, iedereen klets maar tegen mijn kont, ik blijf doen wat ik doe, ik begon in 2014 met vijf katten te voeren, ik zal doorgaan tot ook Suus er ooit niet meer is.

Warmte…

Geplaatst op

Buurman en buurvrouw, jij en ik. Na tien jaar huwelijk worden wij binnen afzienbare tijd buren. Vanuit mijn slaapkamer raam kijk ik uit op je balkon. Tien jaar waren wij getrouwd, waarvan twee jaar er gedeelde warmte tussen ons waarneembaar was, voelbaar was, en ik mij gelukkig voelde door jouw voelbare warmte. De warmte veranderde in genegenheid. De logeerkamer werd langzaam maar zeker jouw slaapkamer.

Toen jij drie jaar in Nederland was begon ik je aan te sporen om werk te gaan zoeken, dat beloofde je, want als jij zou gaan integreren in Nederland zouden onze, maar vooral jouw kansen je meer vrijheid geven. Je zou een bijdrage gaan leveren aan de Nederlandse samenleving , het land waar jij je was gaan thuisvoelen. Steeds beloofde je werk te gaan zoeken, maar steeds kwam er wat tussen. Je onzekerheid speelde je parten, je wilde wel, maar durfde jezelf niet goed te presenteren . Je stelde steeds uit, ook het vrijwilligerswerk wat je werd aangeboden hield je niet lang vol.

Ik kon deze manier van leven maar moeilijk accepteren, 24 / 7 waren we samen. Je onzekerheid weerhield je ook contact te zoeken met Nederlanders. Later, toen de breuk tussen ons grotere vormen begon aan te nemen, gesprekken hadden we nauwelijks meer, stopte ik met je te stimuleren in actie te komen.

We werden huisgenoten, vrienden, het warmte gevoel was verdwenen, ik voelde geen vlinders meer, en jij ook niet, dat zei je ook eerlijk. We hebben het zien aankomen, jij ook, maar ik heb de knoop doorgehakt. Ik miste jouw warmte, ik miste je armen om mij heen, ik kocht een elektrische deken omdat ik mijn voeten niet meer kon warmen aan die van jou…een arm om mij heen, samen. Er is al jaren geen sprake meer van echt samen zijn.

Toch heb ik nog gevoelens voor jou, ik wil je helpen hier je leven te kunnen opbouwen. Het zit niet in mijn karakter om te zeggen, nou, bedankt voor onze tienjarige vriendschap. We blijven als het aan mij ligt vrienden, en ik zal je blijven steunen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij je leven hier gaat opbouwen, met echte vrienden, collega’s, en wellicht zie ik je ooit nog samen met een nieuwe vrouw in je leven, op je balkonnetje zitten.

Samen gaan we verder, jij daar, ik hier. Het spijt mij, en doet mij veel verdriet dat ons huwelijk door gebrek aan warmte, liefde, en doorzettingsvermogen van jouw kant zo moest eindigen. Ik zal je helpen waar ik kan, dus ga ervoor, zet door, ook al zal het begin moeilijk voor je zijn.

Ik gun jou alle geluk en echte liefde in je leven het is je gemeend gegund.

Door de ogen van Lea Goodett, dierenactiviste.

Geplaatst op

300 euro boete en 2 weken voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Tijd om even van me af te schrijven 😅

De onderstaande foto’s en filmpjes heb ik bijna allemaal zelf gemaakt in Boxtel op 13 mei. Voor mij zijn het niet slechts foto’s.

Het zijn herinneringen.

Ik heb al deze dieren 10 uur lang meegemaakt op die bewuste dag. Ik heb ze in hun ogen aangekeken, ik heb ze zien lijden. Ik heb hun pijn en wanhoop gevoeld. Het was een traumatische ervaring voor iedereen die er bij was.

Die dag heeft mijn leven en kijk op de wereld voor altijd veranderd.

De rechter heeft geoordeeld dat de beelden geen misstanden aantonen. Alles wat je op de foto’s ziet is volgens de regels, zo is vastgesteld in de rechtbank in Den Bosch.

Dit zijn beelden uit een stal waar Nederland trots op mag zijn.

Dit is wat Nederland verstaat onder dierenwelzijn.

De officier van Justitie noemde de beelden ‘onprettig’ maar zag niks illegaals.

Ook de NVWA ziet geen misstanden.

Ik kan het niet begrijpen…

Als dit geen misstanden zijn, wat dan wel? Wanneer wordt er dan wel ingegrepen? Hoe worden deze dieren beschermd?

Moeten we in Nederland, een land dat dierenwelzijn hoog in het vaandel heeft staan, accepteren dat dit de norm blijkt te zijn?

De consument heeft geen idee…

Geen idee wat 16% biggensterfte inhoud in de praktijk.

16% biggensterfte is niet slechts een getal. Die 16% zijn de dieren die je hieronder op de foto’s ziet.

Het waren levende, intelligente wezens met gevoel. Hun hele leven opgesloten in een stal. Zonder frisse lucht, zonder zon, zonder stro, zonder iets te doen…

Moeders in stalen kooien, speciaal gefokt om zoveel mogelijk biggen te krijgen. Veel van haar kinderen ziet ze sterven. Ze ziet ze pijn lijden terwijl ze niet naar ze toe kan. En als ze groot genoeg zijn worden haar kinderen meegenomen en wordt ze opnieuw zwanger gemaakt in een andere stalen kooi. Een eindeloos trieste cirkel.

De lange rijen van varkens in stalen kooien waar ze zich niet in kunnen omdraaien is een beeld wat ik moeilijk uit mijn hoofd krijg.

Ook de vele gebroken pootjes, de dode soms al ontbindende lichaampjes, de afstervende oren, gapende niet behandelde wonden, het bloed op de vloer, varkens die elkaar op aten, de uitgeputte moeders en de stank spoken nog dagelijks door mijn hoofd.

Om maar een paar voorbeelden te noemen. Ik kan pagina’s vullen met wat ik heb gezien.

Het is echt onvoorstelbaar wat er zich in deze megastallen afspeeld en waar de consument geen weet van heeft. Maar er is zo blijkt een goede reden om dit verborgen te houden. Een hoop mensen zullen de beelden niet ‘kunnen’ bekijken. Omdat het gewoon te erg is.

Toch is het allemaal volgens de wet.

Een stal bezetten mag niet.

Maar hoe anders had het verhaal van deze dieren naar buiten gekomen?

Is er iemand die geloofd dat deze boer zelf deze beelden naar buiten zou brengen? Of dat deze boer bij een eventuele aangekondigde controle van de NVWA niet voor één dag z’n dode en zieke dieren uit het zicht zou halen?

De intensieve veehouderij is onhoudbaar geworden. Duizenden dieren in troosteloze productie schuren dat is de realiteit. Verkocht aan de consument met plaatjes van blije dieren in het stro. De vleeslobby schuift steevast een biologische boer naar voren om zijn zegje te doen op tv.

Mijn hart huilt. Voor alle lieve dieren die ik heb achtergelaten in die afschuwelijke stal. Geen gerechtigheid voor jullie.

Niemand ziet dat jullie niet anders zijn dan de honden en katten die ze wellicht een aai geven terwijl ze jullie in stukken gesneden lichamen opeten.

Niemand ziet hoe jullie leven en wat jullie wordt aangedaan.

Wij zien het wel. Wij blijven voor jullie vechten. Dit is slechts het begin.

We blijven jullie verhaal vertellen totdat mensen het ook zien. We geven niet op!

✊🏻

#untileverycageisempty
#meatthevictimsNL

Je leven ligt voor je, pak je kans…

Geplaatst op

Het begon zo mooi, al was het niet makkelijk om je naar ons kikker landje over te laten komen. Bloed, zweet en tranen hebben het mij gekost om je hier te krijgen. En bergen met geld. Je kwam naar Nederland, had een koffer vol goede voornemens bij je. Ik gaf je tijd, veel tijd, je ging trouw naar de verplichte inburgerings lessen, haalde je diploma, maar daarna zakte je interesse af. Er werden vervolgcursussen gegeven, maar jij vond het wel goed zo. Je kon je zo wel redden hier, dacht jij.

Ik gaf je tijd, nog meer tijd, maar er gebeurde daarna niet zo veel meer uit jouw eigen beweging. Ik ging het somber inzien. Ik wilde je niet pushen, ik wachtte af. Er kwamen twee poezebeesten in huis, da’s niet zo heel vreemd, ik ben opgegroeid met dieren. Jij vond het ook leuk, je moest er wel aan wennen, want waar jij vandaan komt leven de huisdieren niet binnenshuis. Dat een poes niet op het voeteneinde van een bed hoorde te liggen was jouw excuus om naar de logeerkamer te verhuizen. Dat vond ik niet erg, we waren inmiddels enkele jaren samen, en toenadering zocht jij niet meer naar mij toe, je vond het wel goed zo. Het leven gaf mij niet waar ik zo naar had uitgekeken. We leefden als broer en zus ons leven.

Ik begon je aan te sporen eens wat te ondernemen, een baan zoeken, eens boodschappen te doen, misschien was vrijwilligerswerk wel wat voor je. Ja, dat heb je geprobeerd, twee maanden, toen stond je op een ochtend onverwacht weer thuis, het werk beviel je niet, en ook wilde je liever niet schoonmaken.

Inmiddels zijn we samen tien jaar verder. Al deze jaren heb je geen moeite gedaan je aan te passen, je wilde geen vervolgcursussen voor het beter communiceren met bv toekomstige werkgevers. Je Nederlands is slecht, je begrijpt heel veel niet, omdat je je er niet in verdiept hebt. Het kwam allemaal wel goed met mij als tolk. Er was geen liefde meer, je ging mij anders zien, tenslotte ben ik veertien jaar ouder dan jij, en boven de vijftig worden vrouwen sneller oud dan mannen. Ik had kunnen weten dat het ook bij ons zo zou kunnen gaan, maar als je verliefd bent zie je niks, ben je stekeblind, ook voor waarschuwingen van mensen die het wél goed zien.

Ik begon in te zien dat ik er was voor het dagelijks brood, de huishoudelijke dingen, de financiën en zo nog veel meer. Ik stond alleen in heel veel dingen en voelde mij buiten spel staan, Na tien jaar was er nog steeds geen enkele sollicitatie de deur uitgegaan. Als je als veertigplusser Nederland binnen stapt, en als vijftigplusser nog niets weet van het land waar je nu al jaren woont en leeft…dan is het triest gesteld vind ik.

Ik heb de stap naar de mediator gezet, binnenkort zijn we allebei weer vrij, maar dat is nóóit, nee nóóit mijn keuze geweest. Ga werken, zorg jij voor mij ipv ik voor jou. Je gaf mij gelijk, dat hoort in jouw cultuur ook zo te zijn, Maar zelfs nu moet ik nog alles voor je regelen. Je inschrijven voor een huis, zorgen dat je een uitkering krijgt enz. Als je tien jaar geleden direct stappen had ondernomen en kansen voor jezelf en voor mij had gecreëerd, was je nu een zelfstandige Nederlander geweest, en hadden we misschien nu een goed leven gehad samen. Misschien was je ook eerder tot de conclusie gekomen dat het beter geklikt zou hebben met een vrouw van je eigen leeftijd, per slot van rekening zijn wij geen Macron’s, en hebben wij geen paleis ter beschikking zodat we daar de schijn kunnen ophouden.

Dat zijn niet te voorspellen levens gebeurtenissen. Maar de jaren zijn voorbij gegaan zonder dat er iets moois geweest is tussen ons. Jij hebt nog mooie jaren voor je liggen, dwz, als je er NU iets van gaat maken. Als je in Nederland wil blijven moet je toch echt nu de handen uit de mouwen gaan steken, en je verdiepen in Nederland en zijn taal, anders gaat het je niet lukken.

Weet dat ik het betreur dat ik andere verwachtingen had, tien jaar geleden, maar tijd gaat door, voor jou en voor mij. Onze wegen gaan binnenkort scheiden, ik wens je een goed leven toe hier in Nederland, maar zonder je eigen inzet gaat dat niet lukken. Ik gun je nieuw geluk in je leven, maar daar moet je dingen voor doen, en ook dingen voor laten. Kies de juiste richting, nu, en doe het met wijsheid en ook werklust, en oprechte liefde. Dan weet ik zeker dat het dan wel gaat lukken.

Ik wens je een heel fijn en liefdevol leven toe, maar alleen jij kan dat bewerkstelligen.

Je ex

Verloren tijd…

Geplaatst op

Het leek een sprookje, maar nu, na tien jaar kom ik er toch achter dat het nooit een sprookje is geweest. Het leek er zelfs niet op. Maar ik was blind, en dom. En eigenwijs. Handen vol geld heeft het mij gekost, en nog.

Nederland, het land waar het leven goed is. En dat was het ook tot tien jaar geleden. Trouw nooit met een buitenlander/buitenlandse, doe het niet. Kijk je weleens op vrijdagavond naar TLC? nee, doe dat dan eens een paar keer en trek dan je conclusie.

Je hoopt dat er betere tijden komen, maar als er geen slaapkamer meer wordt gedeeld, en de mooie beloften uitblijven, dan ben je er na zoveel jaren klaar mee. Ik heb net als iedereen niet het eeuwige leven, en ben daarom naar een mediator gestapt. Ik wil deze manier van leven niet meer. Nu pas besef ik hoe goed ik het had toen ik nog vrij was, en gelukkig was in mijn mooie opgeruimde huis. Het moet niet zo zijn dat een vrouw moet zorgen voor een man, het hoort andersom te zijn. In tien jaar tijd is niet één sollicitatie de deur uitgegaan. Ik was huisvrouw, werkster, verpleegster, telefoniste, boekhoudster, taxi, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ondertussen kwam daar ook nog de zorg voor mijn dementerende moeder bij, maar nu is het klaar. Ik wil niet meer, ik kan niet meer, ik ben leeggezogen.

Omdat ik niet de vrouw ben die geen rekening houdt met de ander, manlief wil niet terug naar zijn vaderland, accepteer ik voorlopig nog zijn aanwezigheid, de mediator heeft beslist dat ik mijn as ex zes maanden de tijd moet geven om andere woonruimte te vinden. Ook ik kan nu niet verhuizen, mijn flat staat op de sloopurgentie van de woningbouwvereniging. Als ik nu verhuizen wil, wat toegestaan is, moet ik mijn as ex man mee laten verhuizen en dat wil ik niet. Er zit voorlopig niks anders op dan afwachten. Een bijkomend probleem is zijn verblijfsvergunning. Deze loopt af begin 2021 en wordt verlengd als wij nog getrouwd zijn of samen wonen, of als hij een baan heeft en in zijn eigen onderhoud kan voorzien. Hoe dan ook, ik zie het op deze manier somber voor hem in, maar mijn besluit staat vast, ik trek dit niet langer. Mijn energie is op, mijn gezellige huis verpietert ook momenteel. Het deert mij niet, ik ben een uitgerekt stuk elastiek….

Wordt er nog ergens een fotograaf gezocht, dan is dat wellicht iets voor mijn as ex. Hij fotografeert graag, en laat zich ook graag fotograveren. Foto’s, bestemd voor zijn moeder, maar bezoeken doet hij haar al vijf jaar niet…toch vreemd.

Het spreekwoord zegt, wie zijn gat verbrand moet ook op de blaren zitten, en ja, ook ik heb met regelmaat op mijn blaren gezeten, maar zoals gezegd heb ik niet het eeuwige leven en wil ik nog een paar relaxte jaren aan mijzelf geven. Elke dag kan je laatste dag zijn….ook voor mij.

Terug in de tijd…

Geplaatst op

forgotten

Veertien jaar geleden begon ik een blog op Blogger.  Ik zocht vandaag naar iets via google, en wat schetst mijn verbazing, ik kom de bewuste Blogger site tegen. Dan sta je toch even raar te kijken kan ik je zeggen. Met de site kan ik niets meer, ik kan niet inloggen om de site te verwijderen, hoe heb ik kunnen vergeten dat ergens nog een site van mij rondzweefde…….ik weet mijn wachtwoord niet meer en het emailadres waarmee ik veertien jaar geleden de site opende werkt ook niet meer. Iemand misschien een idee hoe de site te verwijderen is ?

Maar goed, ik was wel verrast om terug te lezen wat ik veertien jaar geleden opschreef, maar waarom ik er plots weer mee ophield is mij nu ook een raadsel. Wat ik nog wel weet is dat ik die tijd een redelijk blij mens was, ik zat goed in mijn vel en maakte leuke dingen mee, ik was die tijd vreselijk verliefd ook. Maar na twee geweldige jaren heb ik de keuze gemaakt te stoppen met deze relatie, ik kon het niet langer aan hem te moeten delen . Dik twee jaar ben ik aan het lijntje gehouden, hij vroeg mij om geduld te hebben zodat hij alles netjes met zijn vrouw af kon handelen. Ik geloofde hem op zijn woord. Toen ik na een dik jaar vroeg hoe de zaken ervoor stonden, kwam meneer met het volgende verhaal, zijn oudste dochter zou over enkele maanden gaan trouwen en hij wilde het hele gebeuren niet verpesten voor zijn dochter. Na het huwelijk van zijn dochter was er niets meer wat hem nog kon tegenhouden om zijn scheiding door te zetten. Op een gegeven moment begon hij te opperen dat onze relatie zo toch ook leuk en avontuurlijk was…..ik geloofde mijn oren niet. Ook zijn hoogbejaarde moeder zou het heel erg vinden als zijn huwelijk verbroken zou worden, misschien moesten we maar wachten tot zijn moeder er niet meer zou zijn.

Ik heb hem nog dezelfde week figuurlijk het mes op zijn keel gezet, zó laat ik niet langer met mij sollen . Voor mij was het over en uit, hoe erg ik dat ook vond. Kapot ben ik ervan geweest, ik viel kilo’s af. Uit pure frustratie heb ik zijn vrouw op de hoogte gesteld, elke keer moest ik aanhoren dat de relatie met zijn vrouw totaal niets meer voorstelde, ik heb haar dat nog even extra onder haar aandacht gebracht. Zo’n bitch ben ik dan ook wel weer. Ik heb geen idee hoe het hem nu vergaat. Op FB zie ik soms een foto van zijn vrouw met de inmiddels drie kleinkinderen, zijn dochter met de kinderen, maar opa is nooit ook maar ergens te zien. Ik hoop dat hij zich niet meer durft te vertonen, want als je zó een vrouw behandeld ben je geen knip voor je neus waard.

In die tijd begon ik Blogger, tot diep in de nacht zat ik achter mijn pc te schrijven, te lezen om tegen de ochtend doodmoe mijn bed op te zoeken. Dat heeft mij wel geholpen om door die moeilijke tijd door te komen. En zo zijn er veertien jaren voorbij gegleden, jaren waarin ik nog heel vaak aan hem denk, voor mij was hij die ene, die hele bijzondere man, maar blijkbaar was ik voor hem niets anders dan leuk tijdverdrijf. Ondank alles hoop ik dat het hem goed gaat, en dat hij geniet van zijn kleinkinderen…..