RSS feed

Mazzel oma…

Geplaatst op

oma5

Herken jij het ? Je krijgt foto’s toegestuurd via whatsapp je hoort dingen, je ziet dingen, maar krijgt erbij te horen dat je het niet op FB mag zetten. Dat betreft in mijn geval voornamelijk foto’s. Ik ben in het bezit van twee prachtige kleinzoons, en als ik zeg prachtig, dan bedoel ik ook prachtig. Ze delen veel met mij, nou ja, veel……maar ermee pronken dat mag ik niet. Neem de oudste, van kleins af aan ( hij is van 1997 ) slaat hij bijna geen weekend over om te komen slapen, nee, ik noem óók geen namen en geboortedatums, beloofd is beloofd. Op mijn bureau staat een foto, daar leert hij fietsen op zijn fietsje met zijwieltjes, nu vliegt hij om de paar weken naar zijn vriendin in Turkije. Maar de weekenden dat hij niet onderweg is komt hij nog steeds een nacht logeren. Is dat rijkdom of niet ? Daar staat wel tegenover dat zijn logeerkamer tegen het einde van het jaar leeg komt te staan. Kleinzoon vertrekt dan naar Turkije om daar te gaan studeren. Ik zal hem vreselijk gaan missen. Juist omdat het nooit anders is geweest alle jaren. Het gebeurt nu al dat hij naar zijn familie en vriendin vliegt en ik het zó stil vindt zonder hem . Maar ja, ook mijn kinderen vlogen ooit uit, en ja, daar had ik minder moete mee.

In zijn jongere jaren ( hij is van 2000 ) kwam jongste kleinzoon ook zeer regelmatig mee. Zodra vader of moeder ze had afgezet gingen de boys om beurten de douche in, pyama’s aan, en dan begon de pret. Iets lekkers eten, drinken, lol maken, spelletjes doen, of een  film in de cassetterecorder. De oudste keek in de woonkamer of op de logeerkamer naar een film naar keuze, en samen met de jongste was het met oma samen in bed Tom & Jerry  kijken, en hoe het kon weet ik niet meer, maar we bleven lachen, om steeds weer dezelfde film met de even droge grappen. Chips mee naar bed, en genieten maar. Sinds tante, die om de hoek woont bij ze, alleen is, een jaar of zes nu, is de jongste overgelopen naar zijn tante, want die is nu alleen, en heeft óók nog eens een hond. De komende vier jaar zal deze jongste knapperd niet het land uit gaan, eerst nog zijn studie afmaken, daarna zien we wel weer verder. Pas als vader en moeder verhuizen naar Turkije is er de kans dat hij meegaat, maar dat ligt nog in de toekomst. Wellicht vindt hij hier een vriendin, je weet het niet, de belangstelling voor meisjes is er al dus wie weet. Het hebben, en houden van mijn kleinzoons is mijn grootste geluk………

05d0535e33510cb56cebb2a35b42c236

 

 

Gijs.

Geplaatst op

Als ik samen ben met je zus gaat het me beter af….zeggen dat het wel goed gaat, maar alleen is het toch iets anders. Dan voel ik toch dat ik sta te jokken en probeer ik van onderwerp te veranderen. Niet omdat ik niet over jou wil praten, maar omdat ik niet in tranen wil uitbarsten in het bijzijn van mensen.

Thuis met mijn kat Gijs, dat gaat mij het beste af, ik praat tegen Gijs, hij praat op zijn manier terug, volgt me waar ik ga. Gijs kent mij beter dan iedereen. 
Jij was ook gek met Gijs Diana, maar Gijs is niet zo gesteld op andere mensen. Gijs is mijn maatje, al mijn verdriet kan ik delen met Gijs, hij kijkt me dan aan alsof hij zeggen wil ” ik snap je ” . Samen kijken wij naar jouw foto’s, samen maken wij eten in de keuken, samen gaan wij slapen of kijken eerst nog een beetje naar de televisie……

Jouw Tika gaf jou ook veel liefde en dat was wederzijds. Niks deed jij zonder Tika, ze was echt jouw kind. Niemand behalve Walter en je zus mochten haar uitlaten, bij niemand anders dan bij je zus mocht ze bij hoge uitzondering een paar uur blijven. Over een nachtje niet thuis slapen viel niet te discussieren, laat staan een week of wat met vakantie gaan.
Je zou zo heel graag eens willen vliegen, maar daarover viel niet te praten zolang Tika in je leven was.
Het doet mij zo vreselijk veel verdriet dat ook deze wens van jou niet meer heeft kunnen uitkomen. In mei 2019 overleed Tika nog vrij onverwacht. Ik zag je veranderen, je was moe en lusteloos. Zoveel en zovaak ik kon probeerde ik je op te monteren. Samen naar de bossen met de hond van je zus, samen op een terrasje zitten, met z’n vieren in de vakantie bij jou in de tuin koffie met worstebroodjes eten…….

Je had nu de kans om te gaan vliegen, maar het plan kwam niet van de grond, je was er nog niet aan toe.
Het is er helaas ook niet meer van gekomen, als ik daar nu aan terug denk voelt de steen op mijn maag nog zwaarder. Ik heb zovaak tegen je gezegd dat je veel meer aan jezelf moest denken maar dat kon jij niet, evenmin als je zus dat kan.

Het is zo onwerkelijk lieve Diaantje. Opstaan met het besef dat ik je weer niet zie, weer niet hoor, weer geen appjes, weer dat opgestoken duimpje niet zien, weer geen groet zoals jij dat zo lief deed.
” Nou ma- tje, ik heur oe nog wel, dag lekker wefke van me “…….we appen nog “………

Wat rest is een gebroken moederhart…….


Geboortedag….

Geplaatst op

2 Juli 2014….

Geplaatst op

Zo trots dat Diana op 2 Juli 2014 je vrouw werd….

Zo verdrietig toen je op 4 Januari 2020 zo onverwacht van haar afscheid moest nemen…

Jouw vrouw, mijn lieve dochter……

Weet dat mijn gedachten altijd bij jullie zijn,……

Home alone…..

Geplaatst op

Ohh Diaantje toch, als jij mij had kunnen zien zitten, dan had je gezegd dat ik aan een vijfkamerwoning nog niet genoeg zou hebben. Maar helaas, daar kom ik niet voor in aanmerking. Wel jammer, want nu moet ik afstand doen van veel dingen. Maar al moet ik dingen in de woonkamer opstapelen, waar ik geen afstand van wil doen gaat mee, en dat is nogal wat.
” Ma toch, zei je zus gisteren, er komt steeds meer op de bank te liggen, kan er nog meer bij ‘..
Er kan nog meer bij ja, maar dat hoeft niet, het is wel prettig om dingen die ik vaak gebruik bij de hand te hebben. Bij mij zijn alle stoelen bezet door rommeltjes, pluche beesten, de kat, en ook mijn boeken. De boekenkasten zijn vol dus dan maar improviseren. Het maakt nu toch niet meer uit, de verhuizing komt in zicht…….

Ik denk dat ik vaker langs mijn nieuwe huis moet gaan fietsen, de buitenkant oogt erg aantrekkelijk, maar van de binnenkant heb ik nog geen enkel idee. Je zal het toch meemaken dat ik dadelijk alsnog kies voor een ander huis…
Dat kan en mag tot het huurcontract getekend is. Ik ken mezelf, dus kijk maar nergens van op mijn lieve Diaantje.
Mijn leven is zo veranderd na jouw overlijden, ik heb over de spiegels in mijn huis doeken gehangen, het lijkt of er per dag meer kreukels bijkomen en mijn mondhoeken elke dag verder naar beneden gaan hangen.

Had Eva maar van die goudreinet afgebleven, dan waren wij nog steeds samen geweest, en was de wereld nog steeds een paradijs geweest…….maar de mens denkt zelf de wereld te kunnen regeren, zie over de hele wereld het resultaat.
Ik kijk vol verlangen uit naar het moment dat ik jou weer stevig knuffelen kan…….

Verhuizen.

Geplaatst op

Het wordt nu echt tijd dat ik kan gaan verhuizen Diana. Dik drie jaar weet ik dat ik moet verhuizen ivm de sloop van mijn flat, maar dat lange wachten begint mij nu echt op te breken.
Maart 2018 kregen wij , alle bewoners, het bericht dat onze flats gesloopt zouden worden. De bewoners waren grotendeels vijfenvijftig plussers, maar ook tachtigers kregen het verhuisbericht te horen.

Inmiddels is het 2021. Ik weet nog dat het bericht mij overdonderde. Verhuizen, op mijn leeftijd nog ?  
Ik zag er heel erg tegenop,lag er wakker van. Jij zorgde ervoor dat ik gewend raakte aan de toekomstige verhuizing. Anderhalf jaar lang maakten wij samen plannen, jij zag het wel zitten. Je verheugde je op het stylen van mijn nieuwe huis.Op een dag kwam je binnen met het mooiste behang. ” Kom op ma-tje, we gaan er iets moois van maken voor jou “…….

Inmiddels staan er bijna drie nieuwe flatgebouwen waarvan jij niets hebt meegekregen. Ook de sloop van de voormalige flats heb je niet meegemaakt. Mijn hele zin om te verhuizen verdween als sneeuw voor de zon. Ik had in het hele verhuis gebeuren geen enkele zin meer. Ik sloot me op in mijn huis, wilde niemand zien, niemand horen. 
Om eerlijk te zijn Diana, heb ik na jouw overlijden mijn huis verslonst. Ik vond het allemaal wel prima. En nog steeds vind ik het wel prima.
Ze zeggen dat de bewoners van de eerste flat mogelijk eind december de sleutels in ontvangst mogen nemen……
Ik wacht het wel af, maar voor jou wil ik nu snel gaan verhuizen. Dat speciale plekje voor jou dat ik in gedachten heb zal er komen, moet er komen, zoals ik dat in gedachten heb voor jou……mijn lieve dochter….samen met jou naar het nieuwe huis verhuizen. 


Beter een goede buur….

Geplaatst op

Dierenvriendin als je was, ik moet er zo vaak aan denken. Wat zou jij het geweldig hebben gevonden om kennis gemaakt te hebben met Keesje en Andra. De hond en de kat van mijn tijdelijke buurvrouw. 
Ik maakte kennis met de buurvrouw toen jij net een dag in het ziekenhuis lag. Samen met hond Andra stond ze voor de deur. Ze had zich buitengesloten, een ding wat later nog regelmatig weer gebeurde. 
Of ze even mocht bellen met een sleutelmaker. Dat was geen problemen, alleen ik stond klaar om naar jou toe  te gaan. 
Het werd nog een hele toestand, de twee sleutelmakers vroegen vooraf 150 € ,en zagen er niet erg betrouwbaar uit. Dat bleken de twee gasten ook niet te zijn. Toen buurvrouw zei dat ze de deur eerst maar moesten openen maakten de twee zich ineens uit de voeten.

Het is laat op de avond toch nog goed gekomen, al koste dat de buurvrouw toch ook 150 €. Tja, sleutel vergeten kost geld Diaantje. 
Maar nu even over Keesje en Andra. Jij was dol geweest op deze twee. En ik ken je goed genoeg om te weten dat Andra ook elke middag met ons mee de bossen in was gegaan.
Andra is een vol harige herder mix. Een beetje aan de mollige kant,maar o zo lief.
Kat Kees is een lieve dondersteen en ook nog heel slim. Hij wist precies dat als ik naar boven ging hij mee kon lopen om naar zijn huis te gaan. Hij wist ook dat als hij een deur verder met mij meeliep ,hij de brokjes van mijn Gijs wist te staan en deze oppeuzelde. 
Daarna liep Kees door naar de logeerkamer om daar een poosje lekker te gaan liggen slapen. 
Buurvrouw is verhuisd naar Tilburg. Zes weken verplicht binnen blijven nu voor Kees, maar wat moet dat moet.
Andra komt nog regelmatig even buurten met zijn bazinnetje. 
Maar wat had jij dat leuk gevonden Diana, dieren waren voor jou alles…….

Weet je lief kind van me, ik mis je steeds meer.
Het liefst zonder ik mij af en ben ik het liefst alleen met mijn verdriet om jou.
Als ik advies krijg, ongevraagd, dan denk ik, jij weet helemaal niet wanneer en of het ooit slijt, jij weet helemaal niet of de zon ook voor mij weer gaat schijnen……. ” het leven gaat verder,ook voor jou”….

Het leven gaat inderdaad verder, maar anders….heel anders …….!!!!


Troostdoos…

Geplaatst op

Ouders die hun kind verliezen, verliezen daarmee hun toekomst. Het heeft ook iets tegennatuurlijks: normaal gesproken zijn het de kinderen die hun ouders begraven en niet omgekeerd.
Bij het verlies van een kind, mijn kind, vader was eerder al overleden, is er een vaak vergeten groep van rouwenden. Als een volwassene sterft, gaat alle aandacht naar de partner en kinderen, maar wie heeft er aandacht voor de bejaarde ouder die een volwassen kind moet afgeven “?

Zomaar een stukje uit het Rouw – dagboek geschreven door Patrik Somers.
Een boek is mijn beste gezelschap als het weer even niet gaat. Ik heb ‘m naast mij neergezet, de boekendoos. 
Regelmatig wissel ik van inhoud, maar Patrik Somers is een blijvertje.
Voor mij het beste troostboek. Is er niemand om even tegenaan te janken, dan is daar altijd Patrik weer. 
Ik merk dat ik anders omga met mijn woorden, zuiniger maar ook veel minder spraakzaam. De meeste gesprekjes voer ik met mijn kat Gijs. Hij begrijpt mij, ook als ik niet tegen hem praat……..

Over zeventien dagen zou je Sara gaan zien….. als ik aan je denk kan ik mij daar helemaal niks bij voorstellen, je was in mijn ogen nog altijd dat kleine meisje, de jongste van mijn drie kinderen. De lolligste van de drie, waarbij ik de andere twee niets tekort wil doen. Maar jij was en bleef anders, niet dat serieuze zoals je broer en zus…….anders, met geen woorden aan mensen uit te leggen……. 


Sprakeloos.

Geplaatst op

Denkend aan jou, mijn lieve kind, zijn er vaak geen woorden, overheerst mijn verdriet…..is stilte de enige taal. 
Weet je nog, het bankje bij de twee schapen, in stilte keken wij naar de bewegende bollen wol….. 
Vaak als voorbij het bankje rijd wil ik stoppen, maar het brengt zoveel emoties mee, dat ik toch maar verder ga….. misschien…. ooit…. later….. 
Toen wij daar samen zaten in stilte, stond het gras ook drie kontjes hoog. Ook nu weer. 
” Ma, ik ga op de grond zitten, dat bankje doet zeer aan mijn kont ‘. 
Ik hoor het je nóg zeggen, zoals ik nóg je schaterlach hoor…je opstekend duimpje voor me zie…. de manier waarop je naar mij zwaaide…herinneringen doen mij zo’n pijn lieve Diaantje…….
Tijd heelt niks Diaantje, helemaal niks…….. 

Plannen….

Geplaatst op

Je had nog zoveel plannen, als je wat uitgeruster zou zijn wilde je een keer gaan vliegen, dat had je nog nooit gedaan. Je nummer één wens. 
Als ik hier zit, alleen, en naar je foto kijk, komen de tranen vanzelf. Verdriet om wat niet meer komt. Ook boosheid als ik denk aan onze gesprekken van het laatste half jaar. Je nam mij in vertrouwen, sprak met mij open over je persoonlijke situatie. Je was geestelijk en lichamelijk moe.
Ik heb foto’s van je genomen als jij het zelf niet opmerkte. 
De katten verzorgen van je buren twee deuren verder, wat had je daar een stress van. 
” Ma- tje, ga je asjeblieft met mij mee daar naar toe…….ik word daar zo nerveus van”…… ze mogen niet ontsnappen. En één van de katten was een angsthaas. Zodra wij binnen kwamen verdween hij onder het bed. 
‘ En, had de buurvrouw gezegd, hou ze maar uit elkaar, ze liggen elkaar nog niet zo’. 
Dat is lekker dan, en was zeker niks voor jou. Je kreeg al buikpijn bij het idee dat het weer tijd was om erheen te gaan. 

Je kon altijd op mij rekenen Diaantje, ik was er altijd voor je. 
Ik ben boos en heb verdriet omdat je niet in alles voor jezelf opgekomen bent. Je liet de kaas niet van je brood eten, maar je bent niet lief genoeg geweest voor jezelf…. 
Dat doet mij zoveel verdriet, ik kan het maar geen plaats geven. Het is ook met positieve gedachten niet uit mijn hoofd te verwijderen……je was er voor iedereen, behalve voor jezelf. 


Martine…

Geplaatst op

Ze keek me aan…. ” hoe gaat het met u ‘? Haar vraag ontroerde mij. 
‘ Ik zie u regelmatig, maar vandaag ga ik u de vraag toch stellen’. 
‘ Je weet nooit of het moment goed is zei Martine, maar toen ik u zag aankomen dacht ik, nu! 
Ach lieve Diaantje, je kent mij goed genoeg om te weten dat ik nu, een paar uur later, hiervan nog steeds ontroerd ben, Martine die altijd aan jou denkt als ze mij ziet. 

Deze tijd is moeilijk voor mij Diana. Het is waar, de tijd heelt niets, de tijd maakt het gemis alleen erger, ik ervaar dat zo, maar het is voor elke rouwende verschillend. 
Ik kan mij niet concentreren, nergens op. Al eerder heb ik gezegd dat de glans overal vanaf is. Thuis met Gijs, mijn kat voel ik mij het prettigst. 
Nog een paar weken, dan zie ik je zus ook minder vaak, ze is blij met haar nieuwe baan, en ik op mijn beurt ben blij dat haar nieuwe baan dichtbij huis is. 

Rouwen, ik had gehoopt het nooit mee te hoeven maken. Rouwen om jouw is voor mij gestorven zijn terwijl mijn hart doorklopt. Een deel van mij is samen met jou verwijderd uit mijn lichaam……… 


Steeds meer…

Geplaatst op

Zo nu en dan komen er nog foto’s van je op mijn watsapp Diana. Herinneringen van Facebook, of via je broer of zus hun pc’s. 
Vandaag een herinnering van één van onze wandelingen met Tika en Williams. Wij wandelden daar vaak. Zo nu en dan namen we je oma ook mee, ze genoot van wandelen door het hoge gras. Ik weet nog heel goed dat wij haar altijd met z’n tweeën moesten vasthouden om het smalle bruggetje over te lopen…..oehhhhhh riep ze dan altijd, moet dat echt?  en dan zei jij ‘ nee hoor, je mag hier ook wachten tot wij terugkomen oma Jopie’ maar dan trok oma met heel veel oehhhh’s toch maar de stoute schoenen aan. 
Tika liep daar graag door het hoge gras, en Williams scharrelde graag achter ons aan. 
Toch blijft het pijn doen, momenten die nóóit meer terugkomen.
Een leven met herinneringen, een leven veel te kort afgebroken.

Emotioneel gaat het wat minder mijn lieve Diaantje, lichamelijk ook.
Flink ziek geweest, vijf weken thuis, maar ik ben goed verzorgd door je zus.
Door moeten zonder jou……voor de rest van mijn leven…. Ik mis je meer en meer….. en steeds meer……..
mama…. ❤️

Alles kan…

Geplaatst op

Je gaat bijna denken dat doodgaan een feest is.
Van je zus kreeg ik vandaag ” Later”, een blad dat uitgegeven is door Dela.
” De mooiste en leukste begraafplaatsen, een prinsessenkist ‘.
‘ Voor een prinsessenuitvaart regelen we een auto met gouden sterretjes ‘.
” Nou Dela, anderhalf jaar geleden was er nog geen rieten mand op voorraad, wat vertel je me nou!

Een blad vol leuke, mooie, maar ook dure ideeën voor een uitvaart……!
De as van je dierbare in een ballon, daarna gaat er helium in, en je kiest maar een plekje uit waar je je dierbare het luchtruim in laat gaan.
Wat ook kan is een eeuwigdurende ster aan de hemel kopen. Daarvoor kies je op de site van OSR een constellatie, sternaam en datum. Binnen enkele minuten straalt de ster in het Online Star Register en bestaat er een permanent aandenken. Prijzen vanaf 54 euro…….. 

 Lieve dochter, jij was goed verzekerd, jouw wens was ooit, in de verre toekomst, weggedragen te worden in een mooie rieten mand.
Het is voor jou een draagbaar geworden, er was geen mand op voorraad……. 
Je verliet ons zo plotseling, nog elke dag voel ik de pijn en het verdriet van jouw dood. 
We hebben samen vaak gelachen en gekke ideeën geopperd voor de dag dat je Sara zou gaan zien. 
‘ Ik ga die dag verkleed als oud wijf naar m’n werk’, en ik deel oude wijven koeken uit ‘……… 
Je zou verkleed gaan als het omaatje uit het sprookjesbos…… 

Verjaardagen vierden we niet, maar voor zo’n speciale gelegenheid was je altijd wel te porren. 
Ik herinner mij ook nog dat je als non verkleed ging toen je in het provincie huis werkte in Den Bosch. 
Er was wat te doen, maar wat weet ik niet meer, een receptie met carnaval als ik het mij goed herinner………

Ik mis je zo heel erg mijn Diaantje, steeds vaker komen de tranen, weet ik mij geen raad….zo onverwacht ging je weg van ons….. 
…………. ❤️❤️……… 


Goed bedoeld…

Geplaatst op

Kijk eens, ik heb een paar mooie boeken voor je meegebracht”, zei je zus. ” Nou dat is leuk, zei ik, ik ben dol op boeken, dank je wel. 
Maar je moet zelf ook weer eens mee gaan, er staan zoveel boeken waarvan ik denk dat jij ze graag leest.
Om eerlijk te zijn kom ik niet zo graag meer buiten de deur. 
Even snel op en neer naar Albert Heijn, en in de ochtend naar de zwerfkatten, meer is het eigenlijk niet. Nee, ik mis het niet, ik heb geen behoefte aan mensen om mij heen. Ook geen behoefte aan uitstapjes nu het weer een beetje mag van meneer Hugo. Toen de behoefte er was zag en hoorde ik niemand, en nu hoeft het niet meer. 
Sinds jij er niet meer bent Diana leef ik in een hele andere wereld. Een stille eenzame wereld die mij steeds geliefder wordt. 

Ik voel mij het prettigst tussen mijn vier muren, met of zonder boek, samen met Gijs, mijn kat. 
Binnen korte tijd verhuizen naar een nieuw huis, een huis wat ik ga inrichten met jou in mijn gedachten. 
Als de zomer voorbij is zal het snel gaan. Jij weet als geen ander hoe ik op zie tegen de zomer Diana, voor mij zijn dat veel te lange en warme dagen. Ik ben geen mens dat verlangend uitkijkt naar zon zee en vakantie. Laat mij asjeblieft met rust en laat mij gelukkig zijn met de lange donkere dagen. 

Tja, ik zit nu even op mijn zonloze balkon met het gekregen boek van je zus….. Gebedenboek van Toon Hermans. Lief hoor, van je zus, maar ik heb niks met dit soort boeken. Het andere boek staat vol met gedichten over de verrijzenis van de ziel…… 
De boeken krijgen straks een plaatsje in de boekenkast, in mijn nieuwe huis. Ik nog wel ergens boeken waarvan de buitenkant mooi is, maar de binnenkant te onwerkelijk om te lezen. 
Zo kan het veranderen in een leven mijn lieve Diaantje, de ene mens is de andere niet. Jouw dood heeft mij in een ander mens veranderd, het zij zo….

Met al mijn liefde voor jou….. 
Mama ❤️❤️❤️

Bitterzoet.

Geplaatst op

Steeds vaker voel ik het missen van jou als een bliksemflits op mij afkomen. Je hebt zoveel herinneringen nagelaten. Ik mis je in alles. Ik heb bijna géén foto’s waarop je niet lacht.
Eergisteren kwam je zus binnen met een schijf waarop nog een aantal foto’s van jou staan.
Dat maakt het verlies niet lichter, maar op dat moment ben ik zo blij. Om half drie sloot ik de pc af. En probeer dan maar eens in slaap te komen Diaantje. 
Slapen is sowieso een nachtmerrie voor mij nu jij er niet meer bent.
De glans is er niet meer in mijn leven. 
Soms kijk ik uit naar de komende verhuizing, maar dat kan in een minuut ook weer omslaan.

Steeds bekijk ik je foto’s, en dan zie ik die lach, die pretogen, en voel ik in gedachten je zachte warme armen. Dan herinner ik mij dat duimpje, dat stak je altijd op….. ook op de dag dat ik je voor de laatste keer zag  met open ogen en een glimlach om je lippen… 

Ik zal op je wachten…

Geplaatst op

Volgens mij heb ik vandaag je zus de deur uitgekeken Diana met mijn gemopper…….. 
Ik geef het toe, in ‘ het echt ‘ ben ik soms niet te genieten. Buiten de deur kan ik aardig de schijn ophouden. 
Ik denk dat ik tegen je zus mijn ware gevoelens steeds vaker laat zien. Ze vindt dat ik veel mopper de laatste tijd……sorry lieve Lique
Emoties kan ik moeilijk controleren. Als ik je foto’s zie, als ik aan onze laatste minuten samen denk, ik wilde je nooit meer loslaten. Weg moeten uit de kamer waar jij alleen achter bleef……..

Samen net je zus hebben wij je de dag daarop verzorgd, je gekleed en Ria, jouw vaste kapster heeft je mooi opgemaakt. Ik heb deze foto’s nog niet kunnen zien, later misschien, als ik het aankan en dat kan ik nu nog niet. 

Naast mijn bed, aan de kast, hangt de tas die je man aan je zus mee heeft gegeven. Je had deze tas bij je toen we de allerlaatste keer op het terras zaten. Je droeg de tas schuin over je lichaam tijdens ons bezoek aan slot Loevestijn, ergens in augustus 2019.
Je laatste vakantie…….. 

Het tweede jaar van rouw is één van de moeilijkste lees ik regelmatig in de rouw boeken die ik verzamel. Maar ik geloof dat dat ook verschilt, en afhangt van de persoon die je verloren bent. Niets staat dichter bij je dan je kind…….niets en  niemand.  ❤️

Diana, het doet zo’n pijn, ik mis je zo, verder moeten gaan zonder jou……maar de wetenschap dat ik je hier op deze aarde terug zal zien geeft kracht, maar voor nu ben ik een verdrietige moeder. 


Dank…

Geplaatst op

Dan maar hopen dat anderen je schreeuw om hulp horen, zien of aanvoelen, dat anderen aanwezig en kunnen zijn, anders voel je je als rouwende naar beneden gezogen in een oneindig diep zwart gat……….

Dank lieve Lique, voor dit lieve en begrijpende berichtje ❤️

Gebroken hart….

Geplaatst op

07-07 – 1971 
Zeer zonnige en zeer warme (max 25,5°C) dag met ruim 15 en een half uur zon. De lucht was onbewolkt, er was een matige wind (3 Bft) met vrij krachtige windstoten, tot 33 km/u 


                           §§§§

Ze kwam twee keer polshoogte nemen, zuster Smeele, rond een uur of vier in de middag, en ’s avonds om half acht. 
Om half acht liet ze haar tas op de stoel staan, tot dalijk, zei ze, en vertrok. Rond een uur of negen kwam ze weer binnen. Wij hadden toen nog geen deur met een slot wat je drie keer in het slot moest draaien, de klink omlaag en kom maar binnen. 
Om één minuut voor half elf ben je geboren, ik kreeg je in mijn armen gelegd, en nog geen uur later was de vroedvrouw weer vertrokken. Kort daarna de kraamhulp ook foetsie, daar deed je in die tijd niet zo moeilijk over. 
Ik hield je uren in mijn armen, wat was je mooi en lekker mollig…….en warm. 

04-01-2020 
Ik wilde naast je liggen, je in mijn armen houden zoals ik dat achtenveertig jaar eerder ook gedaan had. Ik drukte je tegen mij aan, je gaf niet mee, je ogen gesloten, de beademing afgekoppeld. 
Ik had graag met je alleen willen zijn……. zoals toen, samen… 
Zoals je daar nu lag zou jij nooit hebben gewild, je was niet gediend van pottenkijkers, zo wilde jij zeker niet herinnerd worden. Ik streelde je haar, nam met zacht gefluister afscheid van je. Ik hield je dicht tegen mij aan, zoals ik dat achtenveertig jaar eerder ook gedaan heb. 
Je stopte met ademen….. 
Mijn hart brak, en zal nooit meer helen. 

De zomer van 2019…

Geplaatst op

Nergens kan ik mij op concentreren Diaantje. Steeds bekijk ik je foto’s, loop ik naar de kamer waar alles hangt, ligt en staat wat mij met jou verbindt.
Ik krijg genoeg ‘ wijze raad ‘, maar ik weiger de gegeven raad op te volgen.
” Ga eens….. doe eens…. zoek eens….. iemand op……..
Wat ik moet, dat doe ik juist niet, jij wist dat heel goed Diana. Jij alleen kon mij overhalen in dingen mee te gaan, iets wat ook je zus weinig tot nooit lukte, nog steeds niet overigens. 

Begin april werd ik ziek, griep dacht ik, maar ik vertoonde echt alle symptomen van corona. Vierenhalve week heb ik mij nergens laten zien, en het kost mij nog steeds moeite om mijn huis te verlaten. Je zus heeft de verzorging van de zwerfkatten op zich genomen, maar nog steeds gaat het mij nog niet goed af. 

Foto’s keer op keer bekeken, gelezen in de boeken over rouwverwerking. 
Maar zoals het in de boeken staat werkt het helaas niet bij mij. 
Weet je nog Diana, in jouw vakantie reden we vaak naar Heusden, zitten aan de Maas, kijken naar de bootjes. 
Je was toen al moe, je kon vaak zo in jezelf gekeerd zijn, maar je wilde dat zeker niet op laten vallen, zo ben jij niet, doorgaan, en maar doorgaan. 
Toe we daar op de dijk zaten heb ik onverwacht deze foto van je gemaakt. Je man was naar de super in het kleine centrum, kersen halen. 
Liefst wilde je niet op een foto, maar
deze foto doet heel veel met mij, ik geloof dat ik deze foto nog niet eerder gedeeld heb…..te emotioneel. 
De zomer van 2019……er zou nóóit meer een zomer komen voor jou, voor mij, voor ons….. 


Geplaatst op

Kan ik even
terug in de tijd
de luchtigheid
het gemak
waarmee ik
ademhaalde
zonder zwaarte 💔🌹

( - Rouwig@instagram)

17 mei 2012 😪😪💔💔

Mijn kind.. mijn alles..

Geplaatst op

Ik kan jou
niet meer aanraken
en toch
raak jij mij
voortdurend     

     
                    ( – Rouwig@instagram) 

Respect..

Geplaatst op

” Nergens is zoveel liefde als op een afscheid en dát is het stukje dat ik vastleg. ‘ 
Een uitspraak van Yvette Vlaar. In het Gouden Rouwboek schrijft ze over afscheidsfotografie. 
Afscheidsfotografie is nog niet overal ingeburgerd zo schrijft ze, maar de vraag hiernaar neemt toe. Ik denk dat er genoeg mensen zijn die warme, lieve en ontroerende momenten vastgelegd willen hebben. 
Bij een geboorte maak je toch ook van ieder moment een verslag, waarom dan niet van een afscheid. 

Het spijt mij dat ik mij soms zo negatief uitlaat, maar als ik iets lees wat mijn stekels overeind zet dan moet ik dat kwijt. 
Op jouw afscheid heb ik niet zoveel liefde gezien Diaantje, er waren mensen bij die mij totaal negeerden. Wel een stukje voorlezen, maar mij geen blik waardig keuren, laat staan ons condoleren! 

Bij jouw afscheid zijn ook foto’s genomen, door een leerling fotograaf uit de andere familie. Je zus en ik hebben geen foto gezien, óók al niet nee…….’
” Ik wil beelden maken die je voelt, niet alleen beelden waar je naar kijkt’, zegt Yvette. Hoe waar is dat.! 
Liefde kan je ook voelen door een met liefde en respect gemaakte foto. Als je de foto’s zien mag tenminste, anders voel je helemaal niks…… 

Van de genodigden wordt op z’n minst enige vorm van fatsoen verwacht, zeker van mensen die menen tot jouw familie te behoren, al is het aangetrouwd

In bijna elk boek dat ik lees over rouw staat geschreven dat boosheid en verdriet een uitweg moet hebben. 
Ik geef mijn emoties een uitweg Diana, ik ben het zat om dat aardige mens uit te hangen. 
Opgekropte boosheid en niet geuit verdriet zorgen ervoor dat ik niet slaap, dat ik de hele dag op mijn tenen loop, dat ik mensen uit de weg ga…….

Ik wil en kan zo niet leven, dat gaat ten koste van mijn verdriet om jou. 
Niks geen boosheid meer opkroppen maar eruit gooien, schrijven in mijn geval………

Ik verheug mij nu toch wel op mijn verhuizing, een nieuwe start, een nieuw huis waarin jij duidelijk aanwezig zal zijn………♥️♥️♥️

Jij, lieve, lieve Diaantje, jij gaat met mij mee verhuizen. Zolang ik leef zullen wij samen zijn…… 
Mama  ♥️❤️


Gouden Rouwboek

Geplaatst op

Cadeau van je zus, het gouden Rouwboek. Waarom ik mijn tijd zo graag doorbrengt met troostboeken.
Daar heb ik een eenvoudig antwoord op Diaantje. Van je familie en vrienden hoef ik niets te verwachten, net zo min als van je echtgenoot.
In rouw zou de één er moeten zijn voor de ander, samen delen….helen.
Jammer, maar het is niet anders.
Wat zou jij dit erg hebben gevonden als je dit had kunnen weten.
Het geeft niet lief kind, ik leer zo de mensen kennen.

Het Gouden Rouwboek is echt een gouden boek, ik vind er alles in één, troostwoorden, gedichten, verhalen.
Verhalen van mensen die ook in een periode van rouw leven, of hebben geleefd. Mooie ontroerende foto’s……
Ik pak mijn boeken op ieder moment van de dag, het zijn mijn troost – momenten. Mijn boeken zijn de mensen die het af laten weten…….

Soms


kan ik heel goed
over jou praten
alsof ik
een spreekbeurt hou…..

andere momenten
ben ik nergens
zonder jou…..❤️

§§§
(-Rouwig@instagram)

Zonder jou…

Geplaatst op

Seizoenen blijven veranderen
de wereld gaat gewoon door
de zon zal altijd stralen
Zonder JOU 💕

Tastbaar zijn alle dingen
hoorbaar zijn alle stemmen
zichtbaar is hier iedereen
Niet JIJ 💕

Ik ben niet bang voor tranen
mijn gevoelens zijn oprecht
een vreemd gevoel van leegte
Zonder JOU 💕

Een hart gevuld met pijn
jij niet meer in mijn leven
ik vergeet nu even alles
Nooit JOU 💕

( lieve Diana, dit prachtige gedicht is aan jou opgedragen door Jolanda)

13 Mei 2021

Geplaatst op

Nee, we vergeten je oma oma niet.
Het missen van je oma voelt alleen anders dan het missen van jou. Oma had de leeftijd, oma heeft lang en in goede gezondheid mogen leven.
Je zus hoopt dat ik net zo oud word als je oma, maar dat weet niemand, zo ben je er, en in een flits kan het licht gedoofd zijn.

Vanmorgen hebben wij tulpen naar oma gebracht, dat waren jouw lievelingsbloemen, oranje vond je ze het mooist,maar voor oma zijn het gele geworden. 
Je zus heeft ook een steen gemaakt voor je oma, en dat was een goed idee bij nader inzien. Het is op de plek waar oma is uitgestrooid heel erg groen en begroeid geworden, nu hebben we je oma sneller gevonden. 
Toen oma’s as uitgestrooid is was het winter, alles grijs en kaal. 

Bij jouw foto staan oranje tulpen, dat was jouw lievelingskleur. Dat blijft jouw lievelingskleur……..
Jij hebt je plekjes thuis, ik heb geen as gekregen van je echtgenoot, ik moet genoegen nemen met foto’s en dat is hard mijn kind. Ik heb je in mijn hart, je bent continu bij me, en één ding is zeker, op dat plekje blijf je tot mijn laatste ademtocht……. ♥️♥️

Oranje boven…

Geplaatst op

Oranje was jouw lievelingskleur. Niet zo erg dat je alleen maar oranje kleding droeg, maar de kleur oranje was zeker in je kleding en in de inrichting van je huis duidelijk aanwezig.
Ik weet nog dat we eens samen over de Bossche markt liepen, en ineens zette je de pas erin omdat je bij Miep haar kraam een oranje gemêleerde winterjas zag hangen. 
” Ohh ma, wat vind jij van deze jas, dit is helemaal mijn kleur en smaak’. Tja, ik was er niet echt weg van, je zou er zo mee opvallen, en het was geen doorsnee model.” Ik ga ‘m even passen, hou jij mijn tas even vast ma-tje’…….
Toegegeven, de jas stond je heel goed, zowel het model als de kleur. Je zou er nog even over nadenken, we winkelen nog even verder, maar de jas liet je niet meer los.
” Ma, ik koop ‘m, ik betaal de jas van mijn eigen verdiende geld, dus ik koop ‘m, en ik snapte je hint.
Ik heb je de jas misschien twee keer zien dragen, de jas was bestemd voor speciale gelegenheden, zei je, en ik denk dat je man er ook geen afstand van kon doen, want er zat geen oranje gemêleerde jas bij de kleding die je man afstond aan mij.

Ik moet glimlachen om een andere herinnering. Weet je nog Diana, toen je hondenkind Tika was overleden ging je op zoek naar oranje theelichtjes om naast haar foto’s te zetten. Je was niet gauw tevreden, er moest vooral oranje inzitten, met bruin en goud.
Stad en land hebben we afgezocht, maar wat jij in je gedachten had vonden we niet.
“ Geeft niet, we lopen er vanzelf een keer tegen aan.’ Toen ik je in het weekend ging bezoeken met in mijn tas de verrassing, keek je mij aan alsof de hemel naar beneden was gekomen. 
“ Maa, waar heb je dit gevonden, ik vind het superlief van je, maar dit is toch niet mijn smaak, en je moest er hartelijk om lachen. 

“ Kijk eens wat hier staat? en je wees naar de foto’s van Tika. Dit zocht ik ma, en ik heb ze van internet…. en weer begon je te lachen om mijn twee oranje engeltjes. Ach, het was goed bedoeld, jij hebt niks met engeltjes, maar als tijdelijke oplossing vond ik ze wel leuk….
” Kom maar ma – tje, dan pak ik ze weer netjes voor je in, dan gaan ze niet stuk onderweg, en daar kwam weer die ingehouden lach, en dan zet jij ze fijn thuis neer…. 
Jij blij met je bloemen theelichtjes, en ik blij met mijn engeltjes……….

Gek lief lachend humoristisch kind van mij, ik mis je ♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️♥️