RSS feed

Mazzel oma…

Geplaatst op

oma5

Herken jij het ? Je krijgt foto’s toegestuurd via whatsapp je hoort dingen, je ziet dingen, maar krijgt erbij te horen dat je het niet op FB mag zetten. Dat betreft in mijn geval voornamelijk foto’s. Ik ben in het bezit van twee prachtige kleinzoons, en als ik zeg prachtig, dan bedoel ik ook prachtig. Ze delen veel met mij, nou ja, veel……maar ermee pronken dat mag ik niet. Neem de oudste, van kleins af aan ( hij is van 1997 ) slaat hij bijna geen weekend over om te komen slapen, nee, ik noem óók geen namen en geboortedatums, beloofd is beloofd. Op mijn bureau staat een foto, daar leert hij fietsen op zijn fietsje met zijwieltjes, nu vliegt hij om de paar weken naar zijn vriendin in Turkije. Maar de weekenden dat hij niet onderweg is komt hij nog steeds een nacht logeren. Is dat rijkdom of niet ? Daar staat wel tegenover dat zijn logeerkamer tegen het einde van het jaar leeg komt te staan. Kleinzoon vertrekt dan naar Turkije om daar te gaan studeren. Ik zal hem vreselijk gaan missen. Juist omdat het nooit anders is geweest alle jaren. Het gebeurt nu al dat hij naar zijn familie en vriendin vliegt en ik het zó stil vindt zonder hem . Maar ja, ook mijn kinderen vlogen ooit uit, en ja, daar had ik minder moete mee.

In zijn jongere jaren ( hij is van 2000 ) kwam jongste kleinzoon ook zeer regelmatig mee. Zodra vader of moeder ze had afgezet gingen de boys om beurten de douche in, pyama’s aan, en dan begon de pret. Iets lekkers eten, drinken, lol maken, spelletjes doen, of een  film in de cassetterecorder. De oudste keek in de woonkamer of op de logeerkamer naar een film naar keuze, en samen met de jongste was het met oma samen in bed Tom & Jerry  kijken, en hoe het kon weet ik niet meer, maar we bleven lachen, om steeds weer dezelfde film met de even droge grappen. Chips mee naar bed, en genieten maar. Sinds tante, die om de hoek woont bij ze, alleen is, een jaar of zes nu, is de jongste overgelopen naar zijn tante, want die is nu alleen, en heeft óók nog eens een hond. De komende vier jaar zal deze jongste knapperd niet het land uit gaan, eerst nog zijn studie afmaken, daarna zien we wel weer verder. Pas als vader en moeder verhuizen naar Turkije is er de kans dat hij meegaat, maar dat ligt nog in de toekomst. Wellicht vindt hij hier een vriendin, je weet het niet, de belangstelling voor meisjes is er al dus wie weet. Het hebben, en houden van mijn kleinzoons is mijn grootste geluk………

05d0535e33510cb56cebb2a35b42c236

 

 

Het zij zo…

Geplaatst op

Mijn schoonzoon wil mij voorlopig niet meer zien. Nou, dat komt dan goed uit. Het boterde al ziekenhuisopname van mijn dochter nadat zij een hersenbloeding had gekregen. En ja, dan wordt dat mij kwalijk genomen, want het was goed bedoeld geweest. Het was nog vroeg, en ik had toch niets kunnen doen. En dat terwijl de verpleging nog gezegd had, ” moet u niet de familie inlichten? ” Nee, dat kon altijd nog wel….

Daarna is er van mijn schoonzoon zijn kant een soort wapenstilstand geweest, alles werd kortaf meegedeeld en dat was het, ik heb twaalf dagen met spanning in mijn lijf gelopen omdat de sfeer tussen ons heel ongemakkelijk was, en ik maar aardig zijn en op mijn tenen blijven lopen. Leven tussen hoop en vrees, zware dagen waarin je hoopt dat je dochter het toch gaat redden, want daar leek het de eerste paar dagen ook echt op. Tot alle mogelijke complicaties haar toestand in één klap veranderden, in twee dagen tijd. Géén complicatie bleef haar bespaard. Langzaam zakte mijn dochter weg in een comateuze toestand waar zij niet meer uitkwam.

Haar dood is traumatisch voor mij als moeder, géén moeder wil haar kind overleven, dat is niet te accepteren, niet te bevatten. De rest van mijn bestaan zal ik hiermee leven. Ik zonder mij af, bewust ja, ik heb geen behoefte aan troostwoorden, geen behoefte aan goedbedoelde adviezen zoals… ‘ blijf er niet in hangen, ga de deur uit, het leven gaat verder ‘.

De één kan en wil dat, maar ik kan en wil dat niet. Laat mij met rust.

Ik neem het mijn schoonzoon kwalijk dat hij mij niet of nauwelijks betrokken heeft bij het laatste afscheid van mijn dochter. Zo kreeg ik geen inbreng in de rouwkaart, die werd door mijn schoonzoon samen met zijn dochter uitgezocht en van tekst voorzien. Ook over het prentje werd mij niks gevraagd. Wie ik kaarten wilde sturen werd niet gevraagd. Met mij werd niets overlegd. De overgebleven rouwkaarten en prentjes zijn opgeborgen in de kast bij mijn schoonzoon. Er werd niet overlegd of ik toevallig ook nog mensen een kaartje had willen sturen. De buurvrouw van mijn oudste dochter vroeg of ze ook een kaart kreeg, daar heeft mijn dochter speciaal om moeten vragen. Dat zegt genoeg toch.

In één ding heb ik mijn voet tussen de deur gezet, mijn dochter had absoluut niet in een kist willen liggen, en dat is ook niet gebeurd. ” Waarom dat.., het gaat toch gewoon de oven in, waarom dan extra geld uitgeven?” Nou dan heb je aan mij toch echt de verkeerde, schoonzoon, ik heb alles van je geslikt en geaccepteerd, maar een kist had het niet geworden, dat kan ik je alsnog verzekeren, als je dwars had blijven liggen.

Dus dat schoonzoon mij voorlopig niet wil zien raakt mij niet, het is jammer dat het zo loopt, maar ik voelde dit allang aankomen. Mijn voelsprieten wijzen altijd in de goede richting. Aan het sterfbed van mijn dochter stonden mensen waarvan ik dacht ‘ wat doen jullie hier, zijn jullie directe familie? Ook zoiets wat ik absoluut niet kon waarderen. Allemaal zonder overleg. En nog iets, zus Astrid had niet graag gezien dat de crematie op zaterdag zou plaatsvinden, want dan moesten haar kinderen het voetballen missen. Dat is toch het toppunt!

Mij is door mijn schoonzoon niet één keer gevraagd of ik wat van mijn dochters nalatenschap zou willen hebben, niets bijzonders hoor, maar iets wat van je kind was en waar ze blij mee was, een dierbare herinneringen aan mij dochter, maar nee, schoonzoon gaat de spullen mogelijk verkopen op marktplaats . Ook een klein beetje as was niet overeen te komen, mijn dochter ( zijn vrouw!! ) moest ‘ heel ‘ blijven.

Samen met mijn dochter had ik kort voor haar overlijden nog een nieuwe jas voor haar gekocht. Dochter heeft de jas nooit gedragen, en omdat wij hem samen gekocht hadden en er voor ons een verhaaltje achter zat, wilde ik heel graag de jas hebben als iets wat zo bijzonder was voor mijn dochter en mij. Ja, de jas hangt bij mij, maar schoonzoon wilde er wel een bedrag voor hebben, terwijl mijn dochter de jas van haar eigen geld gekocht had.

En zo zijn er meer dingen gebeurd waardoor ik het niet betreur dat schoonzoon mij niet zien wil. Er waren spreeksters op de afscheidsdienst, onder andere een zg goede vriendin en oud collega, die ik daar liever niet gehoord en gezien had, maar schoonzoon besliste anders. En nu presteert diezelfde z. g. vriendin het om de grootste onzin over mijn dochter te vertellen. Mijn dochter zou een spiritueel hemels gesprek gehad hebben met deze spreekster, wat mijn dochter allemaal gezegd zou hebben tegen haar is te zot voor woorden. Onder andere dit ‘… je had gerust mogen huilen hoor, je had je niet sterk voor mij hoeven te houden.. ‘. Wat een dunk! Mijn dochter was wars van alles wat met spiritisme te maken heeft. Ik kende mijn kind door en door, en dat je dan als moeder deze onzin te horen krijgt is tenenkrommend.

Voor altijd in mijn ♥ ♥ ♥
Diana ♥️ ♥️ ♥️ ♥️

Weet je, als mijn schoonzoon verder wil met zijn leven, en al gaat daten, dan moet hij dat vooral doen, hij is een vrij man. En als de spirituele dame denkt dat mijn dochter contact met haar onderhoud vanuit het hiernamaals, dan moet ze dat lekker blijven denken en zichzelf voor de gek houden. Ik kende mijn dochter, achtenveertig jaar deelden wij onze levens met elkaar, en daar komt niets en niemand ooit tussen. En als laatste wil ik nog zeggen dat Diana zeker niet met minachting naar mijn herinnerings pagina zal kijken schoonzoon, en misschien moet ik het nóg een keer zeggen, de doden zijn zich van helemaal niets bewust, leven niet in een hemel of hel, of iets daar tussenin, de doden zijn dood en leven alleen nog voort in onze herinneringen en in ons hart.

Daarom hebben wij emoties, huilen, boosheid, onbegrip, wij zijn niet gemaakt als robots, maar als mensen van vlees en bloed, en daarom kan het zo zijn dat ik reageer zoals ik nu reageer, ik uit mijn emoties op mijn manier, zoals ik alles voel en beleef. Ieder doet dat op zijn / haar eigen gevoel, en dat is maar goed ook. Bedankt ook dat je mij succes wenst met het verwerken van het verlies van mijn dochter, heel aardig van je. Dat is eigenlijk een sneer na, maar goed, ik reken het je niet aan, jij bent je vrouw verloren en ik mijn dochter. We delen tenslotte dezelfde pijn.

Verder gaan…

Geplaatst op


Verder gaan, aanvaarden, dingen ondernemen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Ik wis het mij toegestuurde bericht dan ook meteen. Hoe kan ik verder gaan zonder jou, en hoe? Wie zelf geen kind verloren heeft zou eigenlijk geen advies mogen geven. Waar ik ook ben, wat ik ook doe, in gedachten bij jij altijd bij mij. En dat zal altijd zo blijven. Een moeder kan haar kind nóóit vervangen.
Gisteren zag ik een programma op de televisie over een moeder die zelfmoord heeft gepleegd omdat zij niet over het verlies van haar dochtertje heen kon komen. Het meisje was gestorven aan leukemie. Na het overlijden van het meisje heeft de moeder nog twee kinderen gekregen, maar zij was zo depressief en ontroostbaar over het verlies van haar kind dat ze toch uit het leven is gestapt. De vader bleef achter met twee jonge kinderen.
De vader is later weer hertrouwd en heeft met zijn tweede vrouw samen nóg een kind gekregen. 
Hij kan verder gaan, hij moet verder gaan, die man heeft nog een leven voor zich. 
Voor mij is dat anders, ik ben niet jong meer, wat kan ik op mijn leeftijd nog verwachten in dit leven?  Zelfs mijn twee kleinzoons zijn inmiddels twintigers. Wat mag ik nog verwachten in dit leven, nóg ouder worden en hopelijk niet dement zoals mijn eigen moeder waarmee contact hebben niet meer mogelijk is.
De tijd die mij nog rest zal moeilijk zijn, ik kan en wil mijn kind niet naar de achtergrond schuiven en doorgaan. Zij zal altijd dicht bij mij zijn, hier thuis, waar ik ook ga, en zeker altijd in mijn hart. 

Diana ♥️ ♥️ ♥️

In liefde…

Geplaatst op

https://www.forevermissed.com/diana-kop-vanderheijden/about

Suus..

Geplaatst op

Suus. Dit is geen foto van vandaag en ook niet van afgelopen week.
Ik maak mij echt zorgen om Suus. Het voeren heeft meneer Mol afgelopen week van mij overgenomen omdat ik ziek was, en ook nog heel druk met het inrichten van een woning.

Ook al ben ik ziek of nóg zo druk overal mee, ik zal nooit de zwervers in de steek laten. Meneer Mol zou het even van mij overnemen, maar als je mij goed kent, dan weet je dat ik alleen vertrouw op mezelf. Ik doe dingen op mijn manier, en half werk bestaat niet bij mij.
Toen ik vanmorgen op de voeder plaats aankwam was daar alleen de buurtkat. Brokjes, natvoer, melk en water neergezet. Even later zag ik zwart witje richting voer rennen, en weer even later ook Suus.

Ze is niet meer de Suus uit 2014, het is een schichtige poes geworden, ze is banger dan in het begin. Ik heb het daar moeilijk mee. ‘, Ahh joh, wat maak je je druk, het is maar een kat, er lopen zoveel katten buiten’.
Ja, dat weet ik, helaas is dat zo. Ik moet ermee stoppen om hulp voor Suus te vragen. Meneer Mol zei mij dat het dierenasiel in mijn woonplaats hem gezegd heeft dat Suus geholpen is, voorzien wordt van voer, (door wie denk jij..) en dat er geen oude katten van de straat meer gehaald worden.

Fijn, dan weet ik dat ook. Dan wacht ik af totdat ik Suus niet meer aantref, of juist wél aantref, maar dan gewond of overleden, gelijk Snoet en Siep. Of wanneer ik niet meer in de gelegenheid ben om mijn dagelijkse ritje naar Kaatsheuvel te maken.
Ik voel me geweldig met de wetenschap dat Suus aan haar lot wordt overgelaten als jarenlange zwerfkat, maar dat lieg ik dat ik barst. ‘ Mens, er zijn ergere dingen in de wereld gaande’, blijf lekker thuis, die kat red zich wel hoor, ook zonder jou “.
Weet je, iedereen klets maar tegen mijn kont, ik blijf doen wat ik doe, ik begon in 2014 met vijf katten te voeren, ik zal doorgaan tot ook Suus er ooit niet meer is.

Warmte…

Geplaatst op

Buurman en buurvrouw, jij en ik. Na tien jaar huwelijk worden wij binnen afzienbare tijd buren. Vanuit mijn slaapkamer raam kijk ik uit op je balkon. Tien jaar waren wij getrouwd, waarvan twee jaar er gedeelde warmte tussen ons waarneembaar was, voelbaar was, en ik mij gelukkig voelde door jouw voelbare warmte. De warmte veranderde in genegenheid. De logeerkamer werd langzaam maar zeker jouw slaapkamer.

Toen jij drie jaar in Nederland was begon ik je aan te sporen om werk te gaan zoeken, dat beloofde je, want als jij zou gaan integreren in Nederland zouden onze, maar vooral jouw kansen je meer vrijheid geven. Je zou een bijdrage gaan leveren aan de Nederlandse samenleving , het land waar jij je was gaan thuisvoelen. Steeds beloofde je werk te gaan zoeken, maar steeds kwam er wat tussen. Je onzekerheid speelde je parten, je wilde wel, maar durfde jezelf niet goed te presenteren . Je stelde steeds uit, ook het vrijwilligerswerk wat je werd aangeboden hield je niet lang vol.

Ik kon deze manier van leven maar moeilijk accepteren, 24 / 7 waren we samen. Je onzekerheid weerhield je ook contact te zoeken met Nederlanders. Later, toen de breuk tussen ons grotere vormen begon aan te nemen, gesprekken hadden we nauwelijks meer, stopte ik met je te stimuleren in actie te komen.

We werden huisgenoten, vrienden, het warmte gevoel was verdwenen, ik voelde geen vlinders meer, en jij ook niet, dat zei je ook eerlijk. We hebben het zien aankomen, jij ook, maar ik heb de knoop doorgehakt. Ik miste jouw warmte, ik miste je armen om mij heen, ik kocht een elektrische deken omdat ik mijn voeten niet meer kon warmen aan die van jou…een arm om mij heen, samen. Er is al jaren geen sprake meer van echt samen zijn.

Toch heb ik nog gevoelens voor jou, ik wil je helpen hier je leven te kunnen opbouwen. Het zit niet in mijn karakter om te zeggen, nou, bedankt voor onze tienjarige vriendschap. We blijven als het aan mij ligt vrienden, en ik zal je blijven steunen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat jij je leven hier gaat opbouwen, met echte vrienden, collega’s, en wellicht zie ik je ooit nog samen met een nieuwe vrouw in je leven, op je balkonnetje zitten.

Samen gaan we verder, jij daar, ik hier. Het spijt mij, en doet mij veel verdriet dat ons huwelijk door gebrek aan warmte, liefde, en doorzettingsvermogen van jouw kant zo moest eindigen. Ik zal je helpen waar ik kan, dus ga ervoor, zet door, ook al zal het begin moeilijk voor je zijn.

Ik gun jou alle geluk en echte liefde in je leven het is je gemeend gegund.

Door de ogen van Lea Goodett, dierenactiviste.

Geplaatst op

300 euro boete en 2 weken voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Tijd om even van me af te schrijven 😅

De onderstaande foto’s en filmpjes heb ik bijna allemaal zelf gemaakt in Boxtel op 13 mei. Voor mij zijn het niet slechts foto’s.

Het zijn herinneringen.

Ik heb al deze dieren 10 uur lang meegemaakt op die bewuste dag. Ik heb ze in hun ogen aangekeken, ik heb ze zien lijden. Ik heb hun pijn en wanhoop gevoeld. Het was een traumatische ervaring voor iedereen die er bij was.

Die dag heeft mijn leven en kijk op de wereld voor altijd veranderd.

De rechter heeft geoordeeld dat de beelden geen misstanden aantonen. Alles wat je op de foto’s ziet is volgens de regels, zo is vastgesteld in de rechtbank in Den Bosch.

Dit zijn beelden uit een stal waar Nederland trots op mag zijn.

Dit is wat Nederland verstaat onder dierenwelzijn.

De officier van Justitie noemde de beelden ‘onprettig’ maar zag niks illegaals.

Ook de NVWA ziet geen misstanden.

Ik kan het niet begrijpen…

Als dit geen misstanden zijn, wat dan wel? Wanneer wordt er dan wel ingegrepen? Hoe worden deze dieren beschermd?

Moeten we in Nederland, een land dat dierenwelzijn hoog in het vaandel heeft staan, accepteren dat dit de norm blijkt te zijn?

De consument heeft geen idee…

Geen idee wat 16% biggensterfte inhoud in de praktijk.

16% biggensterfte is niet slechts een getal. Die 16% zijn de dieren die je hieronder op de foto’s ziet.

Het waren levende, intelligente wezens met gevoel. Hun hele leven opgesloten in een stal. Zonder frisse lucht, zonder zon, zonder stro, zonder iets te doen…

Moeders in stalen kooien, speciaal gefokt om zoveel mogelijk biggen te krijgen. Veel van haar kinderen ziet ze sterven. Ze ziet ze pijn lijden terwijl ze niet naar ze toe kan. En als ze groot genoeg zijn worden haar kinderen meegenomen en wordt ze opnieuw zwanger gemaakt in een andere stalen kooi. Een eindeloos trieste cirkel.

De lange rijen van varkens in stalen kooien waar ze zich niet in kunnen omdraaien is een beeld wat ik moeilijk uit mijn hoofd krijg.

Ook de vele gebroken pootjes, de dode soms al ontbindende lichaampjes, de afstervende oren, gapende niet behandelde wonden, het bloed op de vloer, varkens die elkaar op aten, de uitgeputte moeders en de stank spoken nog dagelijks door mijn hoofd.

Om maar een paar voorbeelden te noemen. Ik kan pagina’s vullen met wat ik heb gezien.

Het is echt onvoorstelbaar wat er zich in deze megastallen afspeeld en waar de consument geen weet van heeft. Maar er is zo blijkt een goede reden om dit verborgen te houden. Een hoop mensen zullen de beelden niet ‘kunnen’ bekijken. Omdat het gewoon te erg is.

Toch is het allemaal volgens de wet.

Een stal bezetten mag niet.

Maar hoe anders had het verhaal van deze dieren naar buiten gekomen?

Is er iemand die geloofd dat deze boer zelf deze beelden naar buiten zou brengen? Of dat deze boer bij een eventuele aangekondigde controle van de NVWA niet voor één dag z’n dode en zieke dieren uit het zicht zou halen?

De intensieve veehouderij is onhoudbaar geworden. Duizenden dieren in troosteloze productie schuren dat is de realiteit. Verkocht aan de consument met plaatjes van blije dieren in het stro. De vleeslobby schuift steevast een biologische boer naar voren om zijn zegje te doen op tv.

Mijn hart huilt. Voor alle lieve dieren die ik heb achtergelaten in die afschuwelijke stal. Geen gerechtigheid voor jullie.

Niemand ziet dat jullie niet anders zijn dan de honden en katten die ze wellicht een aai geven terwijl ze jullie in stukken gesneden lichamen opeten.

Niemand ziet hoe jullie leven en wat jullie wordt aangedaan.

Wij zien het wel. Wij blijven voor jullie vechten. Dit is slechts het begin.

We blijven jullie verhaal vertellen totdat mensen het ook zien. We geven niet op!

✊🏻

#untileverycageisempty
#meatthevictimsNL

Je leven ligt voor je, pak je kans…

Geplaatst op

Het begon zo mooi, al was het niet makkelijk om je naar ons kikker landje over te laten komen. Bloed, zweet en tranen hebben het mij gekost om je hier te krijgen. En bergen met geld. Je kwam naar Nederland, had een koffer vol goede voornemens bij je. Ik gaf je tijd, veel tijd, je ging trouw naar de verplichte inburgerings lessen, haalde je diploma, maar daarna zakte je interesse af. Er werden vervolgcursussen gegeven, maar jij vond het wel goed zo. Je kon je zo wel redden hier, dacht jij.

Ik gaf je tijd, nog meer tijd, maar er gebeurde daarna niet zo veel meer uit jouw eigen beweging. Ik ging het somber inzien. Ik wilde je niet pushen, ik wachtte af. Er kwamen twee poezebeesten in huis, da’s niet zo heel vreemd, ik ben opgegroeid met dieren. Jij vond het ook leuk, je moest er wel aan wennen, want waar jij vandaan komt leven de huisdieren niet binnenshuis. Dat een poes niet op het voeteneinde van een bed hoorde te liggen was jouw excuus om naar de logeerkamer te verhuizen. Dat vond ik niet erg, we waren inmiddels enkele jaren samen, en toenadering zocht jij niet meer naar mij toe, je vond het wel goed zo. Het leven gaf mij niet waar ik zo naar had uitgekeken. We leefden als broer en zus ons leven.

Ik begon je aan te sporen eens wat te ondernemen, een baan zoeken, eens boodschappen te doen, misschien was vrijwilligerswerk wel wat voor je. Ja, dat heb je geprobeerd, twee maanden, toen stond je op een ochtend onverwacht weer thuis, het werk beviel je niet, en ook wilde je liever niet schoonmaken.

Inmiddels zijn we samen tien jaar verder. Al deze jaren heb je geen moeite gedaan je aan te passen, je wilde geen vervolgcursussen voor het beter communiceren met bv toekomstige werkgevers. Je Nederlands is slecht, je begrijpt heel veel niet, omdat je je er niet in verdiept hebt. Het kwam allemaal wel goed met mij als tolk. Er was geen liefde meer, je ging mij anders zien, tenslotte ben ik veertien jaar ouder dan jij, en boven de vijftig worden vrouwen sneller oud dan mannen. Ik had kunnen weten dat het ook bij ons zo zou kunnen gaan, maar als je verliefd bent zie je niks, ben je stekeblind, ook voor waarschuwingen van mensen die het wél goed zien.

Ik begon in te zien dat ik er was voor het dagelijks brood, de huishoudelijke dingen, de financiën en zo nog veel meer. Ik stond alleen in heel veel dingen en voelde mij buiten spel staan, Na tien jaar was er nog steeds geen enkele sollicitatie de deur uitgegaan. Als je als veertigplusser Nederland binnen stapt, en als vijftigplusser nog niets weet van het land waar je nu al jaren woont en leeft…dan is het triest gesteld vind ik.

Ik heb de stap naar de mediator gezet, binnenkort zijn we allebei weer vrij, maar dat is nóóit, nee nóóit mijn keuze geweest. Ga werken, zorg jij voor mij ipv ik voor jou. Je gaf mij gelijk, dat hoort in jouw cultuur ook zo te zijn, Maar zelfs nu moet ik nog alles voor je regelen. Je inschrijven voor een huis, zorgen dat je een uitkering krijgt enz. Als je tien jaar geleden direct stappen had ondernomen en kansen voor jezelf en voor mij had gecreëerd, was je nu een zelfstandige Nederlander geweest, en hadden we misschien nu een goed leven gehad samen. Misschien was je ook eerder tot de conclusie gekomen dat het beter geklikt zou hebben met een vrouw van je eigen leeftijd, per slot van rekening zijn wij geen Macron’s, en hebben wij geen paleis ter beschikking zodat we daar de schijn kunnen ophouden.

Dat zijn niet te voorspellen levens gebeurtenissen. Maar de jaren zijn voorbij gegaan zonder dat er iets moois geweest is tussen ons. Jij hebt nog mooie jaren voor je liggen, dwz, als je er NU iets van gaat maken. Als je in Nederland wil blijven moet je toch echt nu de handen uit de mouwen gaan steken, en je verdiepen in Nederland en zijn taal, anders gaat het je niet lukken.

Weet dat ik het betreur dat ik andere verwachtingen had, tien jaar geleden, maar tijd gaat door, voor jou en voor mij. Onze wegen gaan binnenkort scheiden, ik wens je een goed leven toe hier in Nederland, maar zonder je eigen inzet gaat dat niet lukken. Ik gun je nieuw geluk in je leven, maar daar moet je dingen voor doen, en ook dingen voor laten. Kies de juiste richting, nu, en doe het met wijsheid en ook werklust, en oprechte liefde. Dan weet ik zeker dat het dan wel gaat lukken.

Ik wens je een heel fijn en liefdevol leven toe, maar alleen jij kan dat bewerkstelligen.

Je ex