RSS feed

In het begin…

Geplaatst op

….aten ze nog niet uit bakjes, kwamen ze niet in mijn buurt…..het eten wilden ze uit het wild, uit de lucht….

Ze waren met z’n vijven toen ik ze voor het eerst ontmoette. Men vertelde mij dat dit aantal katten eerst bestond uit het dubbele, een stuk of tien tot twaalf zwerfkatten die als kittens daar gedumpt waren. Wat ik weet heb ik alleen van horen zeggen. Door mensen die begaan waren met dit nest, zijn de dieren geneutraliseerd en weer op dezelfde plaats terug geplaatst. Ik heb het verhaal voor waar aangenomen, een betere versie heb ik nadien niet gehoord.

Geen idee meer waarom ik juist tóen persé bij de jumbo wezen moest, ik ben geen fan van de jumbo en ik woon ook niet in Kaatsheuvel. Fiona zal zeggen dat het zo geweest moet zijn, alles heeft een reden en een bedoeling, volgens deze lieve vriendin van mijn dochter. Het was ergens eind 2014 dat ik met een oude dame aan de praat raakte over de katten. Van een afstandje bekeek ik het schouwspel van de dame en de katten, en ik besloot even te gaan kijken, een praatje te maken. De oude dame vertelde mij dat ze af en toe de katten ging voeren, soms deden andere mensen dat ook, zei ze. Soms…..want het waren zwerfkatten en die moeten als het goed is in hun eigen onderhoud kunnen voorzien. Bovendien waren de omwonenden op zijn zachts gezegd helemaal niet blij met de gelegenheids voerders. Daarom ging de dame soms, en als anderen nou óók soms zouden voeren, dan kregen de diertjes tóch te eten. Soms veranderde vanaf dat gesprek in iedere dag. Boze woorden en ruzies ten spijt hebben de katten vanaf die dag elke dag hun eten en drinken gehad.

Misschien was ik op dat moment toch op de verkeerde tijd én plaats Fiona, want we zijn nu een paar jaartjes verder en ik begeef mij nog iedere dag naar Kaatsheuvel om daar de katten te voeren. Denk jij nog steeds dat het zo heeft moeten zijn Fiona ? Inmiddels zijn twee van de vijf katten overleden. Lapje en Siep.

….lapje…..

Suus leeft ook nog hoorde ik zojuist, maar die is overgelopen naar meneer Mol, die elke dag tegen de avond nog een lekker hapje gaat brengen. De stoutert. Snoet verblijft sinds een jaar bij stichting zwerfkat in Tilburg nadat hij zijn kop zo ongeveer verbrijzeld had door onder een motorkap te gaan zitten

….dit is Snoet, thuis bij zwerfkat Tilburg…..

Blijft over van de vijf Snuit, die nog elke dag trouw op zijn hapje komt aangerend. Toch zal het stil worden binnenkort op dat plekje in Kaatsheuvel, want Snuit mag zijn oude dag óók gaan slijten bij zwerfkat Tilburg. Ik hoop dat het mij gaat lukken om Snuit nog vóór carnaval te vangen,want carnaval in Kaatsheuvel wil je niet meer mee maken als alleenstaande kater.

Wish me luck…..

Advertenties

Siep….

Geplaatst op

Sinds mijn thuiskomst vanmiddag vertonen mijn twee huiskatten bijzonder gedrag. Gijs, die toch echt geen kroelkat is, is niet bij me weg te slaan. En Milly, mijn klein Turks slopertje is ook de hele avond al onwijs rustig. Normaal maakt mevrouwtje binnen no time een bende van de hele kamer, maar nu heb ik haar nog niet één keer tot de orde hoeven roepen.

Ze voelden dat er iets met mij aan de hand was, en dat klopt. Mijn gevoel over de plotselinge dood van Siep zit heel hoog, er klopt iets niet.Op de foto van 22 Januari, hierboven, gaat het naar omstandigheden nog goed met Siep. Maar de afgelopen week zag ik hem veranderen, ook bij Snuit zag ik verandering, niet in zijn eetgedrag, dat bleef goed, maar ook Snuit zag ik dunner worden. De eerste paar dagen at Siep weinig maar dat kan een keer gebeuren. Een haarbal die dwarszit, een koudje van het natte koude buitenleven van de laatste weken……..

Het bleef slecht gaan met Siep, twee dagen at hij zeg maar niets, daarna een dag snuffelen aan het eten, en de dag erna zag ik Siep niet meer. Het voelde voor mij niet goed, maar omdat Suus in het begin ook weleens een dagje wegbleef dacht ik, geen paniek, morgen is hij er wel weer. Maar ook de volgende dag geen Siep. Ik polste meneer Mol, die tegen de avond altijd nog even naar de katten gaat, en ook hij had Siep al even niet gezien.

Vanmiddag werd ik zó onrustig dat ik besloot mijn dochter Diana te vragen om toch maar over het hek te klimmen en te kijken of Siep in één van de schuilhokjes zou kunnen liggen. Rondom het terrein had ik al een paar maal gelopen, maar dan zie je niets onder de struiken. Dus dochter over het hek en daar vond zij Siep….overleden. Omdat Siep alle jaren dat ik de katten voerde de mooiste, gezondste en sterkste van de katten was vond ik het toch vreemd dat Siep ineens dun werd en kort daarna is overleden.

Omdat ook Snuit dunner wordt heb ik toch een héél naar gevoel hierbij. Zonder er met elkaar erover te hebben gesproken denken wij beiden, dochter en ik, dat de katten misschien vergiftigd zijn. Er gebeurden vreemde dingen op het terrein de laatste weken. Er werden plastic boxen met inhoud neergezet en weer verzet, later die week was de boel vernield, er stond een plastic zak met rotzooi, allemaal heel vreemd.

Maar de verlossing voor Snuit is nabij. Hij mag de rest van zijn leven slijten bij stichting Zwerfkat in Tilburg. Daar verblijft ook zijn broer Snoet die bijna een jaar geleden daar ook onderdak gekregen heeft na een ernstig ongeluk onder een motorkap.

Vanmiddag heb ik Snuit in de mand gehad, maar hij wist te ontsnappen. Nu hoop ik dat Snuit toch weer naar mij toe durft te komen, zodat hij na zoveel jaren als zwerfkat te hebben geleefd, herenigd kan worden met zijn broer.

Ik hoop dat het mij morgen al gaat lukken, zo niet dan rust ik niet voor ik hem in de mand heb zitten. Om zijn broer vorig jaar in de mand te krijgen ben ik tien dagen in de weer geweest. Hij was zwaargewond dus ik begreep zijn angst…..maar het is gelukt en bij zwerfkat Tilburg is hij opgeknapt en hij heeft het daar prima naar zijn zin.

Duimen…..doen jullie dat voor Snuit ?

( wordt vervolgd )

Opgeknapte Snoet bij stichting Zwerfkat Tilburg.

Meneer de Bult…

Geplaatst op

Het is op zijn minst vijfendertig jaar geleden, maar vergeten zal ik het nooit. Vanmiddag stond ik te wachten op mijn dochter, precies voor zijn deur.

Die deur was ooit van hem, maar de goede man is al jaren overleden. Het huis is nog altijd wit, daar moet het in ieder geval voor doorgaan. De plantenbak die aan de voorgevel gemetseld is staat er kleurloos bij. Dat was wel anders toen meneer Schilders en zijn vrouw er nog woonden. De woonkamer was in die tijd omgetoverd tot een piepklein winkeltje, alles stond hutje mudje op elkaar maar de meeste woningen hadden toen nog geen woonkamers ter groote van een half voetbalveld. Meneer en mevrouw Schilders waren vriendelijke mensen. Op de eerste verdieping van hun huis kon je ook terecht voor een was, knip en watergolfbeurt, want mevrouw Schilders was ook kapster. Ik heb nooit van haar kwaliteiten gebruik gemaakt. De meeste klanten kwamen als een replika van onze vroegere koningin Juliana weer naar buiten, maar dat zag ik toen nog niet zo zitten.

Meneer Schilders was een man met het hart op de tong. Als je er enkel kwam als je ergens om verlegen zat, dan kreeg je dat ook onverpakt te horen. De stoppen kapot, of geen Omo meer in huis, snel even naar het winkeltje van……..juist ja, meneer de Bult, zo werd de beste man in de hele buurt genoemd omdat hij op zijn rug een bult meedroeg. Omdat bijna iedereen naar meneer de Bult ging als er nood aan de man of in het huis was, werden kinderen snel even naar meneer de Bult gestuurd. Ze werden zeker op het hart gedrukt om vooral zijn bijnaam niet te noemen. ” Niet per ongeluk meneer de Bult zeggen hoor, denk eraan, anders krijg je geen boodschap mee naar huis. Meestal ging het goed. Behalve die ene keer.

Ik had nog niet zo lang een nieuwe buurvrouw, ja jij Margot, en meneer Schilders zou bij jouw thuis bij uitzondering een bestelling komen thuisbezorgen. Omdat je die tijd een baby in huis had, maar toch snel een boodschap moest doen vroeg je mijn dochter Lique, toen een jaar of acht ongeveer, heel even op te passen en de deur open te doen voor meneer Schilders, dan kon het bestelde toch binnen gebracht worden. Zo gezegd, zo gedaan en Lique wachtte meneer Schilders op. Niet veel later was je weer terug, meneer Schilders was geweest maar had geen bestelling voor je achtergelaten. Je vroeg aan Lique waarom meneer Schilders de bestelling weer mee terug genomen had. Het huilen stond Lique nader dan het lachen, want ze had op zijn bellen de deur geopend en gevraagd ” bent u meneer de Bult ………komt u de bestelling brengen ?

Meneer Schilders was zo boos geworden dat hij accuut de bestelling weer had meegenomen. Lique was totaal verbouwereerd achter gebleven, zich van geen kwaad bewust. ” Je had toch niet gezegd dat meneer de Bult niet zijn naam was, jullie noemen hem ook altijd zo . Meneer Schilders had nog gezegd dat haar ouders zich moesten schamen nou, dat hebben wij ook gedaan, gierend van het lachen hebben wij Lique uitgelegd waarom meneer de Bult zo genoemd werd. Ik heb het niet meer in mijn hoofd gehaald om nog ooit in het winkeltje wat te kopen, of Margot nog ooit een poging gedaan heeft weet ik niet.

Lieve Margot, ik weet dat je soms mijn berichten leest……..herinner jij je deze hachelijke situatie nog…….heb je er nadien nog weleens wat gekocht ? Ik hoor het graag van je .

***************

Verloren jaren…

Geplaatst op

Lees de rest van dit bericht

Ach moedertje…

Geplaatst op

Midden in de roos Hugo Borst, je boek. Het is inderdaad triest gesteld in onze verzorgingshuizen. Hoe langer je er komt, zoveel meer gaat je opvallen. Ik teken er niet meer voor om als tachtig plusser lekker verzorgd te worden in een verzorgingshuis, iets wat ik lange tijd geroepen heb, maar waarvan ik nu toch echt terug kom. Nu het nog kan laat ik een akte opmaken waarin ik aangeef wat mijn wensen zijn als ik dement ga worden of om andere redenen niet meer voor mijzelf kan zorgen. Dat had Hugo’s moeder ook gedaan, alleen was haar wilsbeschikking verlopen omdat je zo’n papier up to date moet houden. Dat luistert allemaal heel nauw.

Moeder zit er triest bij, in de gezamenlijke woonkamer liggen er twee op een oor, eentje ligt voorover gebogen in haar rolstoel, het is inderdaad een trieste boel. De verzorgster die met moeder een puzzeltje zit te maken weet niet hoe snel zij moeder aan ons moet overlaten. Mary ziet ons en roept ” hallo….is daar iemand, ik moet poepen….hallooooo, hallooooo. De verzorgster die met moeder zat te puzzelen is verdwenen naar het overleg hokje. Daar staat de pc waar de overdracht van de verzorging plaatsvind. Door de glazen deur houdt ze de boel bij maar Mary hoort ze niet……ze let meer op ons dan op Mary. Er druppelt nog wat visite binnen en Mary doet weer een poging, hallo jij daar, kun jij mij even naar de wc brengen, ik moet poepen……” Achter de glazen deur is men Oostindisch doof.

Inmiddels is het tegen drieën, wisseling van de wacht. De verse verzorgster komt vrolijk lachend binnen, begroet iedereen en wil zich aan gaan melden. Mary doet nogmaals een poging en dit keer heeft ze geluk, de verse verzorgster geeft direct gehoor aan het verzoek van Mary. De sfeer verandert direct en ik ben blij voor de bewoners. Met de verse verzorgster komt ook de glimlach terug op het gezicht van de bewoners. Inmiddels weet ik ook wie met hart en ziel gekozen hebben voor dit zware beroep, maar zij achter de glazen deur heeft dat zeker niet gedaan.

Hugo, wij zitten min of meer in hetzelfde schuitje, jouw woorden zijn ook mijn woorden, je boek is een schot in de roos, ik sta achter elke letter die geschreven staat in je boek….

……. ach moedertje……”

Merci…

Geplaatst op

Marie vierde op oudjaarsdag haar vierennegentigste verjaardag. Zelf bleef Marie volhardend roepen dat ze toch echt honderd werd die dag. De gasten en medebewoners vonden het allemaal prima. Het was Marie haar dag en ze genoot er duidelijk van. Vandaag was Marie niet precent in de gezamenlijke woonkamer. Het was stil op de afdeling en dat vond moeder ook. Het is stil en saai zei moeder, en dat beaamde ik van harte. Op mijn vraag waar Marie was, keek moeder de huiskamer eens rond…… ‘ ja, nu je het zegt, ik heb haar al een tijdje niet gezien, zei moeder. 

Toen ik het verzorgingshuis binnenkwam begreep ik direct dat Marie vandaag niet present zou zijn. Ik hoorde haar direct al roepen om haar vader en moeder. Om Marie geen overtollige prikkels te bezorgen blijft ze dan lekker op haar kamer waar ze televisie kijkt of een dutje doet. Moeder is graag samen met Marie, zonder Marie is ook moeder anders dan normaal. De klik met Marie was er vanaf moeders komst tot nu, bijna een jaar later al direct. Stilzwijgend of hand in hand, pratend in hun eigen wereld, kunnen de dames uren met elkaar doorbrengen.

Toen ik aanstalte maakte om huiswaarts te keren liep moeder voor mij uit regelrecht naar de kamer van Marie. Voor haar deur zwaaide ik naar Marie, maar moeder trok mij de kamer in waar ik door Marie met een gulle lach werd verwelkomt. Op het dressoir van Marie lag de aangebroken doos merci die moeder op Marie haar verjaardag was wezen brengen, moeder had de chocolade zelf ook gekregen maar dat maakt helemaal niets uit. Het gebaar is belangrijk, en de liefde voor elkaar.

Eenmaal buiten overvalt mij weer dat gevoel dat ik niet kan omschrijven…..triestigheid, neerslachtigheid, boosheid ook. Er komt een dag dat ik dit verzorgingshuis niet meer zal binnen lopen. Het besef dat het leven eindig is knijpt mij steeds vaker de keel dicht. Het leven is als een kaars……soms is een zuchtje wind genoeg…….

Blijf nog even

ga nog niet weg

laat mij nog niet alleen

ik wil er niet aan denken

dat jij er niet meer zal zijn…..

Tuttemerullen….

Geplaatst op

Ja, zo heet het curiosa winkeltje waar ik regelmatig kom echt. Je kunt er bijna je kont niet keren want het staat er bomvol leuke curiosa en andere rommeltjes. Mensen die van hun inboedel afwillen kunnen o.a.daar terecht, maar verwacht er geen meubelafdeling. De twee dames van Tuttemerullen slaan niet alles op in hun winkeltje. Het aanbod is dan ook zeer wisselend. Niet te vergelijken met Twiddus, de kringloopwinkel van Wolluk zal ik zeggen.

Toch wel eens in de twee weken bezoek ik met mijn dochter het winkeltje waarbij je door het geluid van een deurbel die ouder is dan ik, welkom wordt geheten. Ik ben gek op boeken dus daar wurm ik mij als eerste naar toe, en geloof het of niet, ik heb al bijzondere exemplaren mee naar huis mogen nemen voor een appel en een ei. Ik ga op de geur af, ik ruik als het ware waar ik zoeken moet. Deze week had ik weer beet, een mooi boekje met een oude geur, en ook nog dwars geschreven.  De titel ” Crisis en het wonder van de Liefde ‘. Het gaat over hoe om te gaan met verandering en tegenslag in elke levensfase, van je kinderjaren tot de fase dat je de dood onder ogen moet gaan zien. Het boekje beschrijft in negen fases hoe je in elke levensfase het beste van jezelf kunt presenteren. De eerste zeven fases lees ik misschien later nog,  als de tijd mij daarvoor gegeven wordt.

Fase acht…waardig ouder worden sla ik ook nog even over, want fase negen trok mij meteen aan,  ” De dood onder ogen zien’. Fase negen beschrijft hoe je voor te bereiden op je dood, leef bij de dag en het is nu de tijd om alles wat het leven je gegeven heeft op waarde te gaan schatten. Een belangrijk punt is jezelf en anderen te vergeven en los te laten wat alleen maar ballast is. Omdat je niet weet wanneer het je laatste dag zal zijn, moet je nu in het reine raken met mensen die je niet juist hebt behandeld.  Nou, dan moet ik mijn borst maar eens nat gaan maken want dan valt er nog wel wat recht te breien. De eerste stap heb ik vanmiddag gezet door mijn excuses aan te bieden aan een collega van mijn dochter. Nog niet zo heel lang geleden was ik tegen haar helemaal uit mijn plaat gegaan terwijl de schuldige mijn eigen dochter was. 

Het hele hoofdstuk hier uit de doeken doen lijkt mij geen goed idee, maar een paar adviezen uit dit hoofdstuk wil ik toch graag delen, of je er wat mee doet is aan jou……

” ga naar de begrafenis van iemand die je niet kent om gewend te raken aan de dood zonder persoonlijk gevoel van rouw.

“Ga naar een begraafplaats. Raak de poort aan en loop weer weg. Waarom? Omdat maar heel weinig mensen daarheen gaan en er weer levend vandaan komen! 

“Kies een van de gedichten in dit hoofdstuk waar je echt door geraakt bent en probeer dat elke dag voor jezelf te lezen…….

Bij deze…..

**********

Je zou graag het geheim van de dood willen weten. 

Maar hoe zul je dat vinden als je er niet naar zoekt in het hart van het leven?

De uil, die met zijn nachtogen blind is voor de dag,

kan het mysterie van het licht niet ontsluieren.

Als je werkelijk de geest van de dood wilt aanschouwen 

open dan je hart wijd voor het lichaam van het leven.

Want leven en dood zijn een,

net zoals de rivier en de zee een zijn.


( Kahlil Gibran )