RSS feed

Maandelijks archief: februari 2012

Time..

Geplaatst op

Photobucket

Juni 2007
Er komt niet zoveel uit je handen, en ook niet uit je hoofd, hoor ik mijn dochter zeggen. ‘ Doe je een weekendje staren ?’ vraagt ze. Ja dus, ik doe een weekendje staren. Soms heb je dat, en ik heb het nu. Mijn bed onopgemaakt……de stofzuiger die niet van zijn plaats is geweest, een luttel afwasje…….ik heb alleen maar zitten staren ja. Zelf noem ik dat denken. Overwegen. Opdrogen. Filosofisch bezig zijn. Opdrogen omdat ik tijdens een weekendje staren ook nauwelijks praat, en dat lijkt me een verademing voor diegenen die normaal altijd naar mij luisteren. Naar mijn gerebbel dus hè, niet luisteren in een andere betekenis van het woord. Vrijdag avond is het staren begonnen, en het houdt nu nog steeds aan. Zelfs tijdens het spannende voetbaltoernooi waar bij mijn kleinzoon vanmiddag het middelpunt was heb ik nauwelijks een woord gesproken. Het voelt alsof ik mezelf niet ben, naast mezelf loop…..en mezelf als het ware mee moet sleuren. Vreemd, luisteren naar de radio en toch niks horen, eten en toch niks proeven, naar een voetballende kleinzoon kijken en toch niks zien. Armen zo zwaar als lood. Benen die gespalkt lijken te zijn, ik beweeg me voort als een pop aan een touwtje. Zelfs mijn tranen blijven zitten waar ze zitten, als bevroren druppels achter mijn ogen, wachtend tot ik weer ontdooi. Ik heb dit wel vaker, kan er ook redelijk goed mee omgaan. Dan zijn gebeurtenissen nét te ingrijpend geweest, herinneringen nét iets te tastbaar, een woord nét teveel gesproken, een bericht op het nieuws nét iets te emotioneel. Dan verander ik in stilte. Een zwijgend mens die even geen adem meer kan halen, geen voet meer kan verzetten, geen lach meer te voorschijn kan toveren. Een schip zonder kompas. Dan kan ik alleen maar wachten, wachten tot het tij weer keert en de vloed mij meeneemt , de wind mij weer in de goede richting blaast, de zon mijn tranen ontdooit, en een kind weer een lach op mijn gezicht tovert. Tot het zover is staar ik in het niets, is er enkel leegte, eenzaamheid……en het tikken van de klok………
Advertenties

Vragen over afmaken gezonde testapen – Hart van Nederland

Geplaatst op

Vragen over afmaken gezonde testapen – Hart van Nederland.

Maandag.

Geplaatst op
September 2007
Toen ik vanmorgen mijn ogen opensloeg was mijn eerste gedachte ‘ getver….maandag !! Als ik ergens vreselijk van baal is het wel van de maandag. Als kind had ik al een hekel aan deze dag. Op zondagavond werd de wasketel al op het gaspitje in de bijkeuken gezet en langzaam maar zeker vulde het hele huis zich met een geur die ik nóg kan ruiken als ik daar moeite voor doe. Maar ik wil die moeite niet doen, ik kijk wel uit. Druk in de weer met soda, houten lepels van groot formaat, haar eeuwige gebloemde schortje voor haar buik was maandag wasdag bij mijn opoe. Er viel niks buiten te spelen als het mooi weer was, want dan moest de was op de bleek. Zoiets vreemds, ons hele grasveldje lag vol met uitgespreide was….de zon erop zei mijn opoe, dat is goed voor de was, wordt ie zo mooi helder van . In de wintermaanden werd de was gedroogd op een houten rekje wat rondom de kolenkachel werd geplaatst. Wat had ik het vaak koud omdat die rotwas de warmte tegenhield. Misschien haat ik daarom wel de maandag. Het zou goed kunnen. Ook de woensdag was niet favoriet bij mij in mijn jeugd. Dat is later wel veranderd, maar ik heb er toch ook weer iets aan overgehouden. Mijn antipathie tegen gehaktballen. Alleen het woord al. Woensdag gehaktdag. Ik maak ze nooit, ik eet ze nooit, en met tegenzin maak ik ze weleens voor de kleinzoons die het een traktatie vinden. Maar die tegenzin is wel vermengd met liefde, een snufje Hollandse traditie, de geur van vroeger, en de herinnering aan mijn opoe. Maar eigenlijk wilde ik het hier allemaal niet over hebben. Ik weet niet hoe dit nu op papier komt. Ik wilde namelijk iets heel anders mededelen, namelijk dat ik val in type 4. Deze maandag heb ik namelijk gebruikt om eens wat leesvoer door te nemen zodat het zaterdag met het oud papier mee kan. De stapel werd te groot om te laten liggen tot de donkere dagen. Type 4. De individualist. Tja…. Je bent gevoelig, emotioneel en creatief, je hebt gevoel voor schoonheid en kunst en bent op zoek naar het ongewone en het afwijkende. Helemaal raak. Een waarheid als een koe. Dan volgt er nog wat, maar dat herhaal ik niet, maar het klopt wel. Dan mijn valkuil : je voelt je onvervuld en ontevreden en vindt het moeilijk genoegen te nemen met de realiteit. Het lijkt wel of je altijd verlangt naar iets of iemand die er niet is . ( Ik ben perplex, óók heel erg waar , en ik denk dat diegene ook nooit meer komt…) Wat je niet ziet, is dat je je eigen valkuil creëert: door te verlangen naar het onbereikbare, blijf je je onvervuld voelen . ( hoe is het mogelijk….) Mijn uitdaging: met beide benen op de grond gaan en blijven staan. Probeer te leven in het ‘ nu ‘. Kun je met je volle aandacht zijn bij wat je nú voelt en wat er nú om je heen gebeurt dan verdiept dat de ervaring van gewone dagelijkse bezigheden en zul je een stuk innerlijke vervulling vinden. Tot zover. Ik krijg nog een tip voor een bepaald boek, maar dat leg ik even naast me neer. Er ligt hier nog genoeg te lezen. Ik weet zeker dat er mensen zijn die weten uit welk blad ik deze test heb gehaald. Mensen die het hierboven geschrevene ook al mondeling aan mij hebben overgebracht. Maar soms is het toch anders om het te lezen. Realistischer. Treffender. Dringerder. Tja….. Tot dusver vond ik het vandaag een redelijk aangename maandag. Hopelijk jullie ook.

Boos.

Geplaatst op
Zaterdag 28 april 2007
Heel jammer, maar ik doe het niet, mijn muziek zachter zetten. Een geïrriteerde benedenbuurman druipt af. Meestal groet hij nog…nu niet. Met een knal gooi ik de deur dicht. Weet je hoe laat het is…..net tien uur geweest in de ochtend.’ Het dreunt zo aan mijn hoofd, ik kan er soms niet tegen’ …….nou jammer dan , ik draai muziek en ben niet van plan die zacht te zetten. Zo hard kan mijn muziek ook niet eens, als je weet hoeveel watt mijn boxjes zijn dan lig je dubbel. Het is weer zo’n rotsmoesje om aan mijn deur te komen zeuren. Klaag ik ook, als ik hem ’s morgens om acht uur al zwaar beneveld in de lift tegenkom ……klaag ik ook elke keer als hij die smerige BBQ van hem weer eens aansteekt recht onder mijn balkon, waardoor ik alle ramen en deuren kan gaan sluiten……..klaag ik als hij op de vreemdste momenten komt vragen of hij even mijn fiets mag lenen en ik dan helemaal naar beneden moet, zijn naar drank stinkende adem op kan snuiven omdat hij blijkbaar denkt dat ik doof ben, en daardoor zo ongeveer met zijn gezicht in mijn oor praat ?? Sommige mensen kunnen je hele dag bederven alleen maar door hun hun gezicht te laten zien. Mijn moeder…….ook net de deur uit. Ik ben geïrriteert, want ik zie haar al minimaal twee keer op een dag, plus de nodige telefoontjes die ze met me pleegt, over zaken die ook nergens op slaan. Ach, het is een mens van bijna tachtig. ( 84  in 2012 ) Gedoog het maar, want misschien is ze er niet lang meer…..zeggen mensen die zelf geen moeder hebben die twee keer per dag bij je naar binnen loopt, en minimaal anderhalf uur per keer aan tafel zwijgend haar senseo drinkt. Verkeerde moment, verkeerde tijd, ik zeg dus dat ik nu koffie zet of niet meer, want ze geeft aan zometeen nog een keer terug te komen. ‘ Nou nou, je hebt praatjes tegenwoordig ,’ is haar reactie op mijn mededeling……….. Ook zo kan je dag beginnen blijkbaar. Mijn dag wel te verstaan. Jammer voor de buurman naar wiens salsa-muziek ik tot drie uur ’s nachts lig te luisteren, wiens stank van de BBQ ik mag opsnuiven tot laat in de avond. Ik weet ineens niet meer zo zeker of ik vorderingen maak……..of ik met sprongen vooruit ga………..of het moet zijn dat dit soort reactie’s ook behoren tot mijn vooruitgang. Daar ga ik maar vanuit……..niemand is immers volmaakt……..ik ook niet !
( Nu ik terug lees schaam ik me dat ik toen zó dacht over mijn moeder,  ik ben wat milder anno 2012, maakt dat het een beetje goed ? ) )

Toeval?

Geplaatst op
April 2007
Leuk kleurtje……of toch niet zo ? De letters waren eerst rose, maar pastelkleuren passen niet zo goed bij mij. Ik hou van uitersten, zwart…wit…en enkele felle schreeuwerige kleuren daar tussen in. Ik laat dit staan, is niet onaardig. Ergens in deze week kreeg van mijn zoon zo’n doorstuur mailtje, je kent ze wel, als je zoiets niet doorstuurt dan kan het zijn dat je iets overkomt. Dat kan, het hoeft dus niet, maar het kan wel. Ik denk daar zo het mijne van. Er zijn hele leuke bij, ook hele flauwe, maar deze is wel grappig. Doorsturen, ik doe het vaker niet dan wel, en er is me tot nu toe niets ergs overkomen. Wél vrienden kwijtgeraakt, maar ik ben er van overtuigd dat die vrienden toch wel uit mijn leven waren verdwenen vroeg of laat. Het is een Slowaaks gedichtje, wel grappig, niet zo lang, want geduld om zo’n filmpje af te kijken heb ik eigenlijk niet. Ik stuur het door naar ‘ alle gebruikers ‘. Ook dát doe ik normaal gesproken nooit. Ik selecteer altijd, want wat moet bijvoorbeeld Essent of de Stichting Wakker Dier met mijn doorstuurmailtje. Zij zien liever dat ik de rekening betaal, of een donatie schenk.
Nog dezelfde avond krijg ik het gedicht weer terug in mijn mailbox. Mijn broer denkt in ieder geval aan me, en later mijn nichtje ook nog. Verder blijft het rustig, ik ben blijkbaar niet zo geliefd als ik dacht. Ik denk er niet meer aan totdat ik afgelopen donderdag het Slowaaks gedicht weer tegenkom in mijn mailbox. Terug gestuurd door Carin, de vrouw bij wie ik twee jaar op Turkse les heb gezeten. Omdat ik geen adressen had geselecteerd heb ik ook niet stilgestaan bij de mensen die mijn gedicht in hun mailbox zouden vinden.
Ze schrijft me dat ze het zo leuk vindt dat ik aan haar gedacht heb. Ze schrijft ook dat ze de laatste tijd vaak aan mij heeft gedacht, en mij had willen mailen, maar ze was op een of andere manier mijn emailadres kwijtgeraakt. Door omstandigheden van persoonlijke aard ben ik na twee jaar gestopt met mijn lessen. Maar Carin was ik niet vergeten, ik dacht nog zeer regelmatig aan haar.
Ik heb een Turkse schoondochter, zij een Turkse man. ( ik inmiddels ook 😉 ) Ik heb twee kleinzoons, zij twee zoons. Een van haar zoontjes is overleden aan de gevolgen van de ziekte die mijn schoondochter ook heeft. Er was vanaf dag één een klik tussen ons. Zoveel gelijkenis tussen de kinderen, half Nederlands, half Turks. De naam van haar overleden zoontje verschilde één letter met de naam van mijn jongste kleinzoon. Ik keek er wekelijks naar uit, naar de lessen, maar ook naar Carin. Samen hebben we regelmatig nagepraat, tussen twee lessen in, want na mijn groepje kwam al snel het volgende groepje. Maar de tijd was lang genoeg om een band met elkaar te krijgen. We hebben samen gelachen, samen gehuild. Gelachen om de leerlingen , we konden vaak niet naar elkaar kijken want dan viel het op dat we samenspanden. Gehuild om de ziekte die zowel in haar gezin als in het mijne zoveel verdriet bracht.
Ik ben in een jubelstemming. Het voelt goed om Carin weer terug te hebben. Ik heb haar inmiddels gemail, en daar gaan we samen mee door. Het voelt alsof ik weer een stukje aan mijn puzzel heb kunnen leggen. Hoe blij kun je zijn als iemand die even uit het zicht was weer bij je terug is………héél erg blij……..neem dat maar van mij aan !!!!!!
( Geen kleurtjes meer, anno 2012 zijn de kleuren gewoon zwart )

Thérèse……….!!

Geplaatst op

Niet omdat het toevallig ook nog eens mijn favoriete supermarkt is, maar ik ben dol op Therese.  Therese, de sympatieke, ietwat luidruchtige mevrouw in het zwart-witte colbertje die haar dagelijkse boodschappen doet bij C1000. Ook ik doe mijn dagelijkse boodschappen bij C1000. Enkele jaren heeft mijn buurtje het moeten doen zonder super in buurt, maar vorig jaar was het dan eindelijk zover. Als ik naar mijn super ga is het alsof ik bij familie op bezoek ga. Bekertje koffie erbij, een praatje met mensen, je maakt er vrienden zal ik maar zeggen. En we lachen er heel wat af.  Ja we, Therese en ik.  Ze heet anders maar ik noem haar Therese omdat ze minstens zo luidruchtig is als dé Therese, en geen blad voor de mond neemt.

Ik ken haar al jaren maar we zien elkaar nu regelmatig in de super en dat is dikke pret . Ze verwelkomt me al van verre, vaak hoor ik haar eerder dan dat ik haar zie. Heel de super kan meegenieten van wat er op haar boodschappenlijstje staat en de consumentenbond zou een prima vertegenwoordigster aan haar hebben. Op luidruchtige toon maakt ze de voor en nadelen van de door haar gekochte producten bekend terwijl dat in feite alleen voor mijn oren bestemd is. Ook waar een product goedkoper te krijgen is blaast ze in het rond. Mij ligt dat niet zo. Ik ga niet vier of vijf winkels af voor zeg maar één euro veertig voordeel, Therese wel.

Vanmorgen was ik samen met mijn man weer in de super voor de weekendboodschappen, en waarachtig, Therese was er ook. Ze keek zo eens in mijn karretje en ik dacht ‘ nu komt het, wat zal ze aan of af gaan prijzen en waar kan ik producten goedkoper halen. Maar nee, ze was vandaag druk met zichzelf. Gisteren was ze naar een pretpark bij ons in de buurt geweest en ze had daar zo’n lol gehad en zo moeten lachen dat ze in haar broek geplast had.  ‘ Maar goed dat je dan zo dicht bij huis was, zei ik haar, even snel naar huis want om nou de rest van de dag met een natte broek rond te lopen……’Zijde gij gek, vroeg ze mij, denk jij nou echt dat ik door een natte broek mijn dag laat verpesten? ‘  Nou Therese, jij liever dan ik dacht ik bij mezelf en maakte aanstalten om verder te gaan. Mijn man is niet zo van de lach en de lol, zeker niet in het openbaar, en langs mijn neus weg vroeg ik of zij wist waar ik de ontstopper kon vinden’….dan had ik een reden om door te lopen.

‘ Ontstopper ? herhaalde ze nog eens luidruchtig, wat is dat en waar heb je dat voor nodig, en ze schoot in de lach. Ik vroeg haar op zachte toon of zij nooit last had van een verstopping, en ja hoor, ik had het kunnen weten. Voor haar ontstopping ging ze wel naar een drogist. Als ik alleen met haar geweest was had ik het waarschijnlijk ook in mijn broek gedaan, maar ik hield me in.  Crofty Therese, Crofty voor de afvoer van de wastafel’……. Van Crofty had ze nog nooit gehoord, maar voordat ik kon zeggen ‘oke Therese, ik kom het product wel ergens tegen had ze de bedrijfsleider al bij zijn kladden. ‘Deze mevrouw zoekt ontstopper, zeg eens even waar ze dat kan vinden…..’ de beste man liep met me mee en Therese ook.  Crofty was er niet, wel twee andere evenredige producten, en aangezien ik geen zin heb om van de ene winkel naar de andere te gaan nam ik het vloeibare product.   ‘Wat kost dit nou, vroeg Therese om meteen daarna de prijs om te roepen. Dat hebben ze bij de Action voor bijna de helft’ sprak Therese…….en nu ga ik snel naar de roosjes want anders zijn ze dadelijk weg, geen geld, twee bosje voor maar drie euro “, en weg was ze…..om bij de kassa nog eens naar me te roepen dat het écht géén geld is, twee bossen rozen voor maar drie euro….

Het is een schat van een mens, Therese, ik ga haar ongetwijfeld weer ontmoeten komende week. Ik kijk er naar uit.  Écht waar !!!

Mongooltje.

Geplaatst op

Zondag 20 mei 2007

Arthur Miller schrijft in een van zijn toneelstukken; ‘ Ik droomde dat mijn leven een kind van me was. Maar het was een mongooltje en ik liep weg. Maar het kroop steeds weer op mijn schoot. Het greep naar mijn kleren. Tot ik dacht ” Als ik het kan kussen , kan ik misschien slapen.” En ik boog mijn hoofd over zijn verwrongen gezicht en het was afschuwelijk……maar ik kuste het.” Het leven komt zoals het is, en je moet je ermee verzoenen, hoe hard en hoe zwaar het ook is. Als je het eenmaal gekust hebt, wordt het anders, draaglijker”. En dat bedacht ik mij vanmorgen ook. Een reactie op mijn weblog zette mij aan het denken, dat ik wel veel liet zien van mezelf. Nou gelukkig dan maar dat ik geen bn-er ben, dan wordt je uitgekleed tot op je hemd, soms nog wel bloter en sta je totaal naakt tegenover wildvreemden. Ik leef, maak dingen mee, leuke maar ook minder leuke. En ook heel verdrietige.
Twee dames, zussen, beiden in de tachtig, maar dat geef je ze absoluut niet. Altijd mooi gekleed, een schitterend ingerichte flat waar geen stofje dwarrelt, een mooie auto die nauwelijks de garage uitkomt want de dames zijn sportief en wandelen liever. Okè, niks mis mee, iedereen leeft zijn leven zoals dat komt. Maar deze dames zijn nog nooit in hun leven een ‘ mongooltje’ tegen gekomen. Een gezinsleven hebben zij nooit gehad, geen man, geen kinderen, geen dieren, angstvallig zijn ze dat uit de weg gegaan. Als je met ze in gesprek raakt dan gaat het nergens over, want ze weten niet wat leven is. Praten over anderen, hebben commentaar op anderen, oordelen en veroordelen. Daaruit bestaat hun leven. Wat jammer dat zij nooit een mongooltje in de armen hebben kunnen sluiten denk ik dan. Dat lijkt mij een groot gemis, zolang een leven geleefd te hebben zonder inhoud, niets was het vermelden waard, totaal niets, of het moet zijn dat je een leven kunt vullen met oppervlakkigheden. Je huis, je baan, je spulletjes, je uiterlijk…………. Laat mij dan maar wel wat te vertellen hebben, open zijn………wat ik niet echt kwijt wil vertel ik ook niet. Hoe ik hier nu bij kom…bij dit log………..nou gewoon, omdat ik de dames vanmorgen tegen het mooie lijf liep………en toen bedacht ik mij ineens hoe gelukkig ik ben…… je leven aanvaarden…..door het in je armen te sluiten en te omhelzen.

( Een van de dames is bijna twee jaar terug overleden, haar zus is opgenomen in een verpleegtehuis )